… αλλά και τον νόμο αυτό, που ορίζει ως ποινή τον θάνατο, οι άνθρωποι τον παραβαίνουν.
H τυραννίδα, που είναι μεγάλο και βαρύ κακό, δεν γεννιέται από τίποτε άλλο παρά από την ανομία. (...) Όποιος πραγματικά πιστεύει, πως άλλες αιτίες και όχι η ανομία και η πλεονεξία είναι εκείνες που εγκαθιστούν ένα βασιλέα ή τύραννο, αυτός είναι μωρός. Το σωστό είναι πως αυτό μπορεί να γίνει τότε μόνο, όταν οι οπλίτες στο σύνολο τους στραφούν στο κακό• γιατί δεν είναι βέβαια δυνατόν οι άνθρωποι να ζήσουν χωρίς νόμους και χωρίς δικαιοσύνη.
Λένε οι σοφοί πως και τον ουρανό και τη γη και τους θεούς και τους ανθρώπους τούς δένει μεταξύ τους η φιλία και η κοσμιότητα και η σωφροσύνη και η δικαιοσύνη. Και γι’ αυτό, το όλον ετούτο το ονομάζουν «κόσμο», και όχι ακοσμία και ακολασία (...) Η ισότητα η γεωμετρική [η δικαιοσύνη,] έχει μεγάλη δύναμη σε θεούς και σ' ανθρώπους.
Κάθε είδος γνώσης. Που χωρίζεται από τη δικαιοσύνη και τις άλλες αρετές, αποτελεί απάτη, όχι σοφία.
Παιδεία είναι εκείνη που γυμνάζει τον άνθρωπο από την παιδική ηλικία στην αρετή και του εμπνέει σφοδρή επιθυμία να την αγαπήσει και να γίνει τέλειος πολίτης, που να ξέρει να κυβερνά και να υπακούει στους νόμους με το πνεύμα της δικαιοσύνης.
Όταν πρόκειται για εγκλήματα κατά της πολιτείας, είναι πάνω απ’ όλα απαραίτητο να πάρει μέρος στη δίκη όλος ο λαός – γιατί όλοι είναι θύματα της αδικίας που διαπράττει κανείς εναντίον της πόλεως και θα αγανακτούσαν αν τους αγνοούσαν όταν παίρνονται τέτοιου είδους αποφάσεις.
Πρέπει πάντα να τιμωρείται ο κακός, για να διορθωθεί, αλλά ποτέ ο δυστυχισμένος.
Τίποτα δεν ταιριάζει σ' αυτούς που ζουν σε δημοκρατικό πολίτευμα,
όσο η φροντίδα για την ισότητα και τη δικαιοσύνη