Η Νέα Αριστερά διασπάται με αιχμή τη συνεργασία ή όχι με τον Αλέξη Τσίπρα. Ο ΣΥΡΙΖΑ ταλαντεύεται πάνω στο ίδιο δίλημμα. Και οι δύο πολιτικές εκφάνσεις, που προέκυψαν από τον ενιαίο «ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία», αμφιρρέπουν και δολιχοδρομούν πάνω στο παρεμφερές ερώτημα αν θα προχωρήσουν ή όχι στην ενσωμάτωση στο κυοφορούμενο εγχείρημα Τσίπρα. Αυτό (το ότι βασανίζονται από το ίδιο ζεύγος διλημμάτων) θα μπορούσε να τους φέρει πιο κοντά. Αντίθετα. Τα όμοια διλήμματα, η κοινή αγωνία, απομακρύνουν. Οι βαθύτεροι ιδεολογικοί καθορισμοί έχουν προ πολλού εκλείψει από τον χώρο.
Ο εμπειρισμός και η αυτοσχεδιαστική παραγωγή πολιτικής είναι αρκετά για να κρατήσουν μια ρητορική, όχι όμως για να καθορίσουν τη διακριτή φυσιογνωμία κόμματος που δρα και επιδρά. Στη σημερινή συνθήκη, δεν τίθενται ερωτήματα στρατηγικής, πολιτικής φιλοσοφίας, ιστορικής κληρονομιάς, οργανωτικής διασποράς κ.λπ. Αλλά διαχείρισης επιθυμίας, θυμικού, τραυμάτων κ.λπ. Σε έναν μεγάλο βαθμό κάποιοι δεν συμπαθούν (ή απεχθάνονται) κάποιους άλλους και ιδεολογικοποιούν την απέχθειά τους. Οχι πως στα υπόλοιπα κόμματα δεν συμβαίνουν αυτά.
Συχνά εκπλήσσεσαι όταν ακούς βουλευτές ή στελέχη να κατεβάζουν από τον γάιδαρο τους συνοδοιπόρους τους. Ομως στην περίπτωση των δύο αριστερών κομμάτων δεν υπάρχει κάτι άλλο. Κάτι ενεργητικό που να τα αναθεμελιώνει ως ιστορικά κρίσιμες και αναγκαίες θεωρησιακές οντότητες. Δεν υπάρχει δυναμικό και θαλερό ακροατήριο, δεν ακούγονται καν από τους ψυχρόαιμους ή φιλοπερίεργους. Ακούνε οι ίδιοι και όχι το κοινό. Εσωτερική ακρόαση. Αυτακρόαση. Αυταπεύθυνση.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Το ΠΑΣΟΚ, παραλλήλως, κάνει το συνέδριό του με ένα μέτριο άγχος εικαζόμενης κούρασης. «Κούραση» είναι ο συνηθισμένος όρος με τον οποίο διαχειρίζονται οι παρατηρητές τη στασιμότητα και την προκύπτουσα γκρίνια (και την αναπτέρωση αρχηγικών φιλοδοξιών). Το ΠΑΣΟΚ έχει άλυτη και εκκρεμή την επιρροή του στον αστικό χώρο, έχει αρκετά κτισμένη δομή, λεπτές ισορροπίες και απευθύνεται με σχετική αυτοπεποίθηση στα κόμματα της Αριστεράς με την πρόσκληση στο συνέδριο.
Ολοι οι μέτοχοι της Κεντροαριστεράς αναθαρρεύουν επιπόλαια με την ενισχυμένη παρουσία, π.χ., του Ισπανού Σάντσεθ ή την ήττα της Μελόνι σε κάποιες περιφερειακές εκλογές, ξεχνώντας ότι τα κόμματα της Κεντροαριστεράς έχουν να κάνουν με ένα πολύ πιο δεξιό κοινό.
Η πολιτική κουλτούρα, οι συμπεριφορές, η ερμηνευτική, είναι πιο δεξιά, έτσι που το AfD ή η Λεπέν να μεταβάλλουν την «γκωλική» παράδοση σε μορφή Aριστεράς. Αυτή η λαϊκή ιδεολογική μετάσταση αδρανοποιεί τις πολιτικές σημάνσεις ολόκληρου του αριστερού κληροδοτήματος. Δυστυχώς. Ο αντίπαλος δεν είναι τα κόμματα του συντηρητικού χώρου, αλλά ο ευρύτατος λαϊκός, αντιληπτικός και διανοητικός συντηρητισμός που τα παραγγέλνει. Σε αυτές τις συνθήκες η διερώτηση πάνω στα όρια ριζοσπαστισμού, αριστερής ευσέβειας και μαζικής διείσδυσης είναι πολυτέλεια.
Η Εθνική Νέων Ελλάδας ηττήθηκε με 0-1 από τη Γερμανία στη δεύτερη αγωνιστική της Elite Round και αποκλείστηκε από το Euro U19, παρά τη μεγάλη προσπάθεια που κατέβαλε.
Το παιχνίδι κρίθηκε στο 84ο λεπτό, όταν ο Ονιέκα βρήκε δίχτυα με πλασέ, έπειτα από οργανωμένη επίθεση των Γερμανών από την αριστερή πλευρά.
Στην τελευταία αγωνιστική του ομίλου, η ελληνική ομάδα θα αντιμετωπίσει τη Σουηδία (31/3, 19:00), ενώ η Γερμανία θα αναμετρηθεί με την Αυστρία.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Η Εθνική ψάχνει θετικό αποτέλεσμα με την Σουηδία (ισοπαλία ή νίκη), ετσί ώστε να αποφύγει την τελευταία θέση και τον υποβιβασμό στη Β’ κατηγορία.
Αγωνιστικά, οι Γερμανοί μπήκαν πιο δυνατά και είχαν την πρωτοβουλία των κινήσεων από τα πρώτα λεπτά, δημιουργώντας περισσότερες τελικές προσπάθειες, χωρίς όμως να απειλήσουν ουσιαστικά τον Μπελερή. Η σημαντικότερη στιγμή του πρώτου μέρους ήρθε στο 11’, με τον Φιλντς να σουτάρει εντός περιοχής, χωρίς επιτυχία.
Η ελληνική ομάδα προσπάθησε να εκμεταλλευτεί τις αντεπιθέσεις και να κρατήσει την κατοχή σε ορισμένα διαστήματα, ώστε να περιορίσει την πίεση. Στο δεύτερο ημίχρονο, ο Βαγγέλης Μόρας άλλαξε τη διάταξη σε 4-4-2, επιδιώκοντας μεγαλύτερη πίεση ψηλά, χωρίς όμως να δημιουργηθούν σημαντικές ευκαιρίες για τη «γαλανόλευκη», που τελικά λύγισε στο φινάλε.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Χέλστερν, Πεντρόσα, Σμέτγκενς, Ερλάιν, Λιτσίνα, Λούμ, Ένγκελς, Ονιέκα, Νινκ, Πόλερ, Φιλντς
ΕΛΛΑΔΑ: Μπελερής, Κοσίδης (79′ Τσιότας), Μπαταούλας, Καλοσκάμης, Ογιεμπάντε, Ντούνγκα, Κολοκοτρώνης (58′ Μύθου), Χαρουπάς, Ελευθεριάδης (74′ Σώκος), Παπανικολόπουλος (58′ Χαμίντα), Τσίγκας (74′ Μπώκος).
Η βαθμολογία
Αυστρία 4 (2 αγώνες)
Γερμανία 4 (2 αγώνες)
Ελλάδα 1 (2 αγώνες)
Σουηδία 1 (2 αγώνες)
Η είδηση του θανάτου της Μαρινέλλας σκόρπισε βαθιά θλίψη σε ολόκληρη τη χώρα, με τον πολιτικό κόσμο να εκφράζει άμεσα τα συλλυπητήριά του.
Η σπουδαία καλλιτέχνιδα, που καθόρισε με τη φωνή και το ταλέντο της την ελληνική μουσική σκηνή, αφήνει πίσω της μια ανεξίτηλη πολιτιστική κληρονομιά. Πολιτικοί και κόμματα τίμησαν τη μνήμη της, αναγνωρίζοντας τη διαχρονική συνεισφορά της στην τέχνη και τον πολιτισμό της χώρας.
Τασούλας: Άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού«Η Κυριακή Παπαδοπούλου, η Μαρινέλλα, άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού. Υπήρξε κορυφαία ερμηνεύτρια που τίμησε την τέχνη, σεβάστηκε τους δημιουργούς που την εμπιστεύτηκαν και άγγιξε τις διαδοχικές γενιές που την αγάπησαν για τη φωνή, για την προσωπικότητα και για το ήθος της.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Εργάστηκε με συνέπεια και με μια σταθερή έφεση στην αναζήτηση της αρτιότητας στην ερμηνεία και στη σκηνική παρουσία για εβδομήντα ολόκληρα χρόνια, ενώ η γενικότερη συμμετοχή της στη δημόσια ζωή χαρακτηρίστηκε από σπάνια σεμνότητα και σοβαρότητα. Εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένειά της, στους οικείους της και στους αμέτρητους θαυμαστές και φίλους της», ανέφερε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Τασούλας, σε ανακοίνωσή του.
Μητσοτάκης: «Η Μαρινέλλα αφήνει την Ελλάδα πιο σιωπηλή αλλά και πιο πλούσια»Με ανάρτησή του στο Facebook, ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, εξέφρασε τη θλίψη του για τον θάνατο της Μαρινέλλας: «Η φωνή της Μεγάλης Κυρίας του ελληνικού τραγουδιού σίγησε. Και στο εξής, η μνήμη της ανεπανάληπτης Μαρινέλλας περνά στα χείλη των Ελληνίδων και των Ελλήνων, που πάντα θα σιγοψιθυρίζουν τις μελωδίες της. Με αυτές, άλλωστε, μεγάλωσαν πολλές γενιές στην πατρίδα μας. Ανάμεσά τους και η δική μου, καθώς οι μεγάλες επιτυχίες της υπήρξαν από τα πρώτα μουσικά μου ακούσματα. Σε ένα σπίτι, μάλιστα, όπου οι γονείς μου ήταν από τους πιο πιστούς και διαχρονικούς θαυμαστές της.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Θαυμαστής της, όμως, έγινα, αργότερα και εγώ. Παρατηρώντας την εξέλιξή της στο πεντάγραμμο, αλλά και τη σεμνή παρουσία της στην κοινωνική ζωή. Μία ξεχωριστή προσωπικότητα στον χώρο της που ωστόσο θέλησε να μείνει απλή και ανθρώπινη. Και μία γυναίκα τολμηρή, που διεκδίκησε με πάθος το όνειρό της, διδάσκοντας όχι μόνο τέχνη, αλλά και ήθος στη σκηνή. Κάτι που διαπίστωσα όταν την γνώρισα από κοντά, παρακολουθώντας και όλες τις τελευταίες εμφανίσεις της.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Η Μαρινέλλα αφήνει την Ελλάδα πιο σιωπηλή αλλά και πιο πλούσια. Με κληρονομιά τις νότες και το μοναδικό κρύσταλλο της φωνής της με την οποία από τη Θεσσαλονίκη ταξίδεψε έως τα πέρατα του κόσμου. Όπως και το υπόδειγμα της δημιουργικής, όπως ταυτόχρονα και τόσο αθόρυβης και διακριτικής ζωής και συμπεριφοράς της. Η σκέψη μου, όπως και όλων μας, είναι τώρα με τους δικούς της ανθρώπους. Μαζί με το τελευταίο χειροκρότημα, “τα λόγια είναι περιττά”, όπως θα τραγουδούσε και η ίδια».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); }); ΠΑΣΟΚ: Μία καλλιτέχνης με σπάνια σκηνική δύναμη και αυθεντικότητα«Σήμερα αποχαιρετούμε τη Μαρινέλλα, μια εμβληματική ερμηνεύτρια, μια προσωπικότητα που σημάδεψε βαθιά το ελληνικό τραγούδι και τη σκηνική του έκφραση. Υπάρχουν φωνές που δεν περιγράφονται – μόνο αναγνωρίζονται. Η Μαρινέλλα ήταν μία από αυτές.
Μια φωνή που έγινε μνήμη και παρηγοριά. Μια φωνή που συνόδευσε στιγμές προσωπικές και συλλογικές, που έδωσε μορφή σε όσα δεν μπορούσαν να ειπωθούν αλλιώς. Δεν υπήρξε απλώς μια μεγάλη ερμηνεύτρια.
Υπήρξε μια καλλιτέχνης με σπάνια σκηνική δύναμη και αυθεντικότητα, που ένωσε γενιές και έντυσε τις χαρές και τις απώλειες των ανθρώπων με φωνή. Η απώλειά της αφήνει ένα βαθύ κενό. Όμως, το αποτύπωμά της είναι ήδη γραμμένο – στη μνήμη, στη συγκίνηση και στην ιστορία της ελληνικής μουσικής. «Τα λόγια είναι περιττά…» Εκφράζουμε τη βαθιά μας θλίψη και τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στους οικείους της», αναφέρεται στην ανακοίνωση της Νάγιας Γρηγοράκου, Υπεύθυνης ΚΤΕ Πολιτισμού και Τομέα-Δικτύου Πολιτισμού του ΠΑΣΟΚ.
Φάμελλος: Η φωνή της ήταν κομμάτι της ζωής μας«Αποχαιρετούμε με συγκίνηση τη Μαρινέλλα, τη μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού. Ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη, αλλά άφησε ανεξίτηλη σφραγίδα στη μουσική της σύγχρονης Ελλάδας. Κορυφαία ερμηνεύτρια για πολλές δεκαετίες, με διεθνή φήμη.
Μας συντρόφευσε σε χαρές, λύπες, έρωτες, ταξίδια. Η φωνή της ήταν κομμάτι της ζωής μας. Έφυγε από κοντά μας σήμερα, αλλά τα τραγούδια της θα μείνουν παντοτινά. Θερμά συλλυπητήρια στους οικείους της», ανέφερε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Σωκράτης Φάμελλος, στο συλλυπητήριο μήνυμά του.
ΚΚΕ: Οι ερμηνείες της άφησαν εποχή και ενέπνευσαν νεότερους καλλιτέχνες«Αποχαιρετούμε τη Μαρινέλλα, τη σπουδαία ερμηνεύτρια που σφράγισε, με τις ερμηνείες της, τραγούδια-διαμάντια της ελληνικής μουσικής δημιουργίας.
Όλη της η ζωή ήταν το λαϊκό τραγούδι και η μοναδική ερμηνευτική της δεινότητα αποκαλύφθηκε όχι μόνο στα ανυπέρβλητα ντουέτα με μεγάλους ερμηνευτές, αλλά και στη δική της ξεχωριστή πορεία που συμπεριλάμβανε και ερμηνείες πέραν του κλασικού λαϊκού τραγουδιού, όπως και στον κινηματογράφο.
Την αισθητική των συναυλιών της αναβάθμιζε ιδιαίτερα η θεατρικότητα της σκηνικής παρουσίας της. Οι ερμηνείες της άφησαν εποχή κι υπήρξαν πηγή έμπνευσης για νεότερες γενιές καλλιτεχνών, ενώ η προσφορά της έχει αναγνωριστεί τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς.
Το ΚΚΕ εκφράζει τα ειλικρινή του συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους της».
Θυμάμαι ένα διήγημα του Μιχαήλ Μητσάκη, ώρες να το βρω στη βιβλιοθήκη που έτσι που είναι ξεχειλισμένη από βιβλία, τόμους στριμωγμένους ανάμεσα σε θεατρικά έργα, φυλλάδια και περιοδικά, μια βιβλιοθήκη που αφού γέμισε ράφια, γραφεία και τραπέζια, έχει βγει πια στη βεράντα. Αδύνατον να το βρω.
Αντιθέτως βρήκα πολλά άλλα, άσχετα, μερικά δε και σε δύο αντίτυπα, γιατί μη βρίσκοντας το πρώτο πάω κι αγοράζω δεύτερο. Ο Μητσάκης πουθενά. Αφαντος.
Τι να κάνω έπεσα στα νύχια του GPT, του λέω είναι ένα κείμενο, έτσι κι έτσι, παλιός ήρωας της Επανάστασης, ζητιάνος, φουστανέλα, πάροδος Κηφισίας, το και το. Δεν θα το πιστέψεις, μου το βρήκε ο μπαγάσας. Αλλά τι μου λέει; Ο τίτλος είναι «Ο ζητιάνος» και είναι του Καρκαβίτσα. Μωρ’ τι μας λες; Αυτό που σου λέω. Βγάζει και γλώσσα το υπερτιμημένο κατάλαβες; Είναι βλέπεις και άγρια μεσάνυχτα που στρώθηκα να γράψω θα κοιμούνται όλοι, να ‘παιρνα τον Δουλγερίδη τον Νιάρχο κάποιον τέλος πάντων να βοηθήσει την κατάσταση.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Καλά θα μου πεις δεν έχεις τίποτ’ άλλο να γράψεις κόλλησες τώρα στον Μητσάκη που δεν είναι Μητσάκης και στον Ζητιάνο που δεν είναι ζητιάνος; Ε; τι να γράψω για τον Τασούλα και την επανάσταση του 1981, όλοι αυτό βρήκανε να γράψουνε το ξεσκίσανε το θέμα. Αντε μην τα πάρω τώρα, δεν θέλω πολύ, και πάω και γράψω για τον άλλο πρόεδρο της Κύπρου τον κύριο Χριστοδουλίδη που ξεστόμισε το υπέροχο εκείνο «Μέχρι κι εγώ εκπλάγηκα».
Εγώ πάλι εξεπλάγην πώς σας φαίνεται; Δεν ξέρω μήπως να στείλουμε στο Νησί μαζί με τη φρεγάτα ΚΙΜΩΝ και τον κύριο Μπαμπινιώτη να κάνει κάνα μάστερ κλας να σφίξουν κάπως τα πράγματα. Οχι. Δεν θέλω δεν μου πάει το χέρι.
Εγώ εκείνο που θέλω να πω, είναι για το Νικηταρά που αφού φυλακίστηκε και βασανίστηκε αγρίως από το καθεστώς του Οθωνα (μόλις τον είδε η κόρη του τρελάθηκε), τυφλός απ’ το ένα μάτι, ζήτησαν οι δικοί του να του δώσει το κράτος μια σύνταξη πενιχρή έστω να ψευτοζήσει, όχι μόνον αρνήθηκαν αλλά για να τον ταπεινώσουν ακόμα πιο πολύ, του έδωσε ο Βασιλιάς άδεια να ζητιανεύει (μόνο) κάθε Παρασκευή στη γωνιά της εκκλησίας της Ευαγγελίστριας στον Πειραιά.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Ναι. Αλλά δεν θέλω να το γράψω έτσι. Γιατί η πραγματικότητα έχει μια τέτοια αγριάδα που σου στερεί φορές φορές τη σκέψη. Απ’ την άλλη η τέχνη μαλακώνει τον πόνο της πληγής και σε κάνει να φύγεις απ’ το χώρο κι απ’ το χρόνο. Να ‘ρθεις στο τώρα και να δεις ποιος άλλος, σε μια πάροδο μιας άλλης λεωφόρου, πήρε ταγάρι ζητιανιάς, ποια χέρια παλιών ηρώων ψυχής, απλώνονται να ζητήσουν, τώρα αυτή τη στιγμή που με διαβάζεις, ελεημοσύνη.
Γι’ αυτό καλύτερα το κείμενο. Γυμνό κι αδέσποτο, κι ας είναι όποιου και είναι. Αρκεί που η γλώσσα που του δόθηκε είναι η ελληνική.
Ακούστε το.
«Εις τινα πάροδον της οδού Κηφισίας, σχεδόν αφανή και στενήν, όπου οι διαβάται διέρχονται σπανίως και άνευ προσοχής, εκάθητο γέρων τις επί λίθου, ακίνητος ως εικών.
Η ενδυμασία του ήτο παράδοξος και συνάμα θλιβερά· εφόρει ακόμη την φουστανέλλαν, ρυπαράν ήδη και κατατετριμμένην, και επ’ αυτής παλαιόν επανωφόριον, του οποίου το χρώμα είχεν από καιρού εκλείψει. Επί του στήθους του διεκρίνοντο ίχνη παρασήμων, σκουριασμένων ήδη και λησμονημένων, ως και η δόξα εις ην ανήκον.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Το πρόσωπόν του, ηλιοκαές και ρυτιδωμένον, έφερε την έκφρασιν εκείνην της καρτερίας, ήτις μόνον εις τους πολλά παθόντας απαντά.
Οι οφθαλμοί του, βαθείς και σχεδόν άνευ λάμψεως, εφαίνοντο ως να περιέφερον μνήμας άλλης ζωής. Την χείρα εξέτεινε βραδέως προς τους διερχομένους· ουχί μετά θράσους, ουδέ μετά επαιτείας ζωηράς, αλλά μάλλον ως πράττων τι αναγκαίον, άνευ ελπίδος.
Οι πλείστοι τον παρήρχοντο χωρίς να στρέψωσι την κεφαλήν· άλλοι ερρίπτοντο βλέμμα τι περιφρονητικόν, και ουκ ολίγοι εχαμογέλων, ως εάν η φουστανέλλα αυτού ήτο θέαμα γελοίον εις την νέαν και “ευρωπαϊκήν” πόλιν. Και όμως – ο γέρων ούτος δεν ήτο κοινός επαίτης. Υπήρξεν άλλοτε εκ των πρώτων του αγώνος· έλαβε μέρος εις μάχας, είδε συντρόφους πίπτοντας περί αυτόν, και εθυσίασε την νεότητά του υπέρ της ελευθερίας. Σήμερον δε, λησμονημένος υπό πάντων, άγνωστος εις τους νεωτέρους και περιττός εις το κράτος, ζητεί ολίγον άρτον εις την πόλιν ήν άλλοτε συνετέλεσε να ελευθερωθή».
Ζήτω η 25η Μαρτίου.
ΥΓ. για όσους αγωνιούν σκοροδάλμη είναι η σκορδαλιά και το άρωμα είναι του κρίνου.
Μια κινηματογραφική καταδίωξη σημειώθηκε το απόγευμα του Σαββάτου (28/3) στην Καλλιθέα, όταν οδηγός αυτοκινήτου αγνόησε σήμα αστυνομικών για έλεγχο, προκαλώντας μια θεαματική καταδίωξη στους κεντρικούς δρόμους της περιοχής.
Στην προσπάθειά του να διαφύγει, ο οδηγός εισήλθε ανάποδα στην οδό Πειραιώς, βάζοντας σε κίνδυνο διερχόμενα οχήματα. Βίντεο-ντοκουμέντο που εξασφάλισε το MEGA, κατέγραψε καρέ-καρέ την ένταση της καταδίωξης, με το λευκό αυτοκίνητο να κινείται επικίνδυνα και τους αστυνομικούς της ομάδας ΔΙΑΣ να το ακολουθούν σε μικρή απόσταση.
Ο 30χρονος οδηγός, σύμφωνα με τις πληροφορίες, συνέχισε την ξέφρενη πορεία του μπαίνοντας ανάποδα σε στενά, ενώ φέρεται να επιχείρησε να εμβολίσει τους αστυνομικούς που τον καταδίωκαν. Τελικά, μαζί με τον συνεπιβάτη του, εγκατέλειψαν το όχημα στην περιοχή του Ταύρου. Οι δύο άνδρες προσπάθησαν να διαφύγουν πεζή, τρέχοντας μέσα στα στενά της περιοχής. Ωστόσο, εντοπίστηκαν γρήγορα από τους αστυνομικούς, οι οποίοι τους καταδίωξαν και τους συνέλαβαν.
Κατά τη διάρκεια του ελέγχου, στον οδηγό βρέθηκε μικροποσότητα ναρκωτικών ουσιών. Οι δύο συλληφθέντες οδηγήθηκαν ενώπιον του εισαγγελέα για τα περαιτέρω.
Η απλή δημοσιογραφική καταγραφή θέλει τη δίκη των Τεμπών ή και «μητέρα των δικών» να συνεχίζεται την 1η Απριλίου. Εξάλλου η πρώτη μέρα της διαδικασίας την περασμένη Δευτέρα σε μια κατάμεστη αίθουσα του Πανεπιστημίου της Θεσσαλίας στη Λάρισα και μέσα σε πολλά φλας και κάμερες διεκόπη. Και η έδρα κατάφερε να φτάσει στην ανάγνωση μόλις πέντε ονομάτων από τον κατάλογο των κατηγορουμένων.
Η παύση, η αλήθεια είναι, έγινε κάπως άδοξα και κάπως πικρά. Κυρίως για τους συγγενείς των θυμάτων οι οποίοι διαπίστωσαν πολύ γρήγορα ότι και ο χώρος δεν πληροί τα κριτήρια μιας τέτοιας μεγάλης και σοβαρής δίκης αλλά και ότι μπροστά τους έχουν έναν δεύτερο Γολγοθά μετά τον τραγικό θάνατο των ανθρώπων τους στο σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών. Το μαρτύριο της σταγόνας.
Η φαντασιακή εκδοχή των πραγμάτων τώρα προσπαθεί να σκεφτεί το ενδεχόμενο στην έδρα να καθόταν ένας δικαστής σαν τον Γιάννη Ντεγιάννη (1914 – 27 Μαΐου 2006). Τον θρυλικό εφέτη που δίκασε τους πρωταίτιους της χούντας. Οχι, το παραπάνω «what if» δεν έχει να κάνει με κάποιο είδος σύγκρισης με τη σημερινή πρόεδρο της έδρας του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Λάρισας Γεωργία Στεφανίδου. Θα ήταν εξάλλου άδικο αφού και η διαδικασία δεν έχει ουσιαστικά ξεκινήσει και δεν χωρούν ακόμα αξιολογικά κριτήρια. Προς Θεού.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Παρ’ όλα αυτά, σε μία μετέωρη στιγμή για τη χώρα στα ζητήματα δικαιοσύνης, ο νους πάει σε εμβληματικούς δικαστές σαν εκείνον που δίκασε με απόλυτη ψυχραιμία και σοβαρότητα τους συνταγματάρχες της 21ης Απριλίου και έμεινε θρύλος με το όνομα και με τον τίτλο: «Ο εθνικός μας δικαστής». Πώς θα ήταν λοιπόν τα πράγματα αν κατά την πρώτη μέρα της πολύκροτης διαδικασίας ο Γιάννης Ντεγιάννης, ο εφέτης, ο ορειβάτης, ο ποιητής, έβλεπε την αίθουσα, τη στενότητα και όλες τις δυσκολίες της διαδικασίας;
Ο ίδιος σε διάφορες συνεντεύξεις που έδωσε μετά τη δίκη της χούντας αντιμετώπιζε τη δουλειά του ως ένα λειτούργημα αναγκαίο θεσμικά γι’ αυτό που λέγεται δημοκρατία αλλά και ως ένα απόλυτα ανθρώπινο λειτούργημα που χωράει και το λάθος, την επιείκεια, τη δεύτερη ματιά στα πράγματα.
Ελεγε με γλαφυρότητα, για παράδειγμα, πως μόνο ποινές με αναστολή έριχνε σε μοιχούς (ήταν αδίκημα μέχρι και το 1982!). Και όχι καμπάνες. Παρεμπιπτόντως η 21η Απριλίου τον βρήκε πρόεδρο Πρωτοδικών κάπου στα Καλάβρυτα και το τέλος της να επιλέγεται από τον πρόεδρο του ΑΠ για να δικάσει τους χουνταίους. Το πέτυχε ψύχραιμα και αριστοτεχνικά. Αυτό είναι που τον έκανε ανθρώπινο ακόμα και στις αντεγκλήσεις του με τους πρωταίτιους, όπως ο Στυλιανός Παττακός ή ο Γεώργιος Παπαδόπουλος. Δεν ήταν εύκολο.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Ηταν θρασείς οι κατηγορούμενοι. Ή απλώς άφωνοι. Αλλά αυτό είναι ταυτόχρονα που τον έκανε τότε αμείλικτο και άφοβο σε μια συνθήκη απόλυτα εύθραυστη, όπου είχαμε τη μετάβαση από τη δικτατορία στην Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία, κι ενώ είχε μεσολαβήσει το δράμα της Κύπρου. Με τα σταγονίδια της χούντας δε ακόμη ενεργά γύρω του, αφού η δίκη ξεκίνησε το τρομερό καλοκαίρι του 1975 στις δικαστικές φυλακές του Κορυδαλλού.
Σήμερα βέβαια ζούμε σε εντελώς άλλη συνθήκη. Η δημοκρατία είναι κατακτημένη. Συγκρίσεις δεν χωρούν. Παρ’ όλα αυτά, η διακοπή της πρώτης μέρας της δίκης των Τεμπών σίγουρα θα ευαισθητοποιούσε τον «εθνικό δικαστή».
Βλέποντας δε ο Ντεγιάννης την αγωνία των συγγενών των θυμάτων, πιθανώς θα διέκοπτε από μόνος του την πρώτη μέρα της. Θα κατέβαινε δε από την έδρα και με το σύνολο των υπόλοιπων δικαστών θα έδινε μια έκτακτη συνέντευξη Τύπου εκεί έξω από την αίθουσα του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και σε όλα τα ΜΜΕ, ζητώντας την παρέμβαση του υπουργού Δικαιοσύνης Γιώργου Φλωρίδη και τη διαμόρφωση αξιοπρεπών όρων για τη διεξαγωγή της διαδικασίας. Ας το κάνουμε εικόνα πιο κινηματογραφικά: η συνέντευξη Τύπου θα ήταν ολιγόλεπτη και πυκνή.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Από τη μεριά του ο Ντεγιάννης δεν θα είχε κανένα ίχνος συναισθηματισμού ή λυρισμού. Γεωμετρία. Απλώς σε άψογα ελληνικά χωρίς σαρδάμ – ο Ντεγιάννης δεν έκανε ποτέ σαρδάμ εξάλλου – θα ζητούσε ο χώρος της δίκης να είναι κανονικός και να μη δίνει το δικαίωμα σε κανέναν να σχετικοποιεί ή να αμφισβητεί τους όρους της Δικαιοσύνης. Αυστηρός.
Με μαύρο κοστούμι, σκυφτός, σχεδόν κουρασμένος, αλλά ταυτόχρονα με μια φλόγα στα μάτια, θα τερμάτιζε τη διαδικασία πριν εκείνη ξεκινήσει και θα κατευθυνόταν προς την έξοδο της αίθουσας. Συγγενείς των θυμάτων θα προσπαθούσαν να καταλάβουν τι ακριβώς πάει να κάνει. Οι Πλακιάδες θα τον ρωτούσαν απορημένοι.
Ο Ντεγιάννης, έχοντας την πείρα πολλών δεκαετιών από εκδικάσεις υποθέσεων, απλώς θα έκανε αυτό που θα είχε στο μυαλό του. Και που θα θεωρούσε ότι θα προασπίσει όχι απλώς τη δική του ακεραιότητα, αλλά πάνω από όλα τη λειτουργία της Δικαιοσύνης. «Καλώ τον κύριο υπουργό, την κυβέρνηση, την ηγεσία του Αρείου Πάγου και όλους τους υπευθύνους να ξαναδούν τη διάταξη του χώρου. Να πάρουμε όλοι μια μικρή αναβολή, να επιστρέψουμε εδώ και γρήγορα να αρχίσουμε να δικάζουμε την υπόθεσή μας. Ευχαριστώ όλους για την υπομονή. Κυρίως τους συγγενείς». Ο δικαστής Ντεγιάννης θα αποχωρούσε χωρίς λοιπές δηλώσεις.
Η 23η στροφή της Stoiximan GBL άρχισε το Σάββατο (28/3) με τρεις αναμετρήσεις, ενώ η αυλαία θα πέσει τη Δευτέρα (30/3) με το μεγάλο ντέρμπι ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό στο Telekom Center Athens.
Στα παιχνίδια της ημέρας, ο ΠΑΟΚ κυριάρχησε απέναντι στον Προμηθέα με το εμφατικό 100-70, ενώ ο Άρης πέρασε νικηφόρα από τη Ρόδο, επικρατώντας του Κολοσσού Ρόδου με 96-92.
Στην τελευταία αναμέτρηση της βραδιάς, το Περιστέρι πραγματοποίησε εξαιρετική εμφάνιση και πήρε σπουδαία εκτός έδρας νίκη απέναντι στην ΑΕΚ με 74-64.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Τα αποτελέσματα και το πρόγραμμα της 23ης αγωνιστικήςΚολοσσός – Άρης Betsson 92-96
ΠΑΟΚ – Προμηθέας 100-70
ΑΕΚ – Περιστέρι Betsson 64-74
Καρδίτσα – Πανιώνιος 29/3 στις 13:00
Ηρακλής – Μαρούσι 29/3 στις 15:30
Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός 30/3 στις 19:00
Το πρόγραμμα της 24ης αγωνιστικήςΠεριστέρι Betsson – Κολοσσός (4/4, 16:00)
Άρης Betsson – ΑΕΚ (4/4, 16:00)
Πανιώνιος – Ηρακλής (4/4, 16:00)
Προμηθέας – Παναθηναϊκός AKTOR (4/4, 18:15)
ΠΑΟΚ – Καρδίτσα (4/4, 18:15)
Ολυμπιακός – Μύκονος Betsson (5/4, 13:00)
Ισχυρή χαλαζόπτωση σημειώθηκε το μεσημέρι του Σαββάτου (28/03) στην Ξάνθη, καλύπτοντας μεγάλο μέρος της πόλης και των γύρω περιοχών. Το φαινόμενο δημιούργησε εντυπωσιακές εικόνες, που θύμιζαν περισσότερο χειμώνα και χιονόπτωση παρά άνοιξη.
View this post on InstagramA post shared by XanthiNea.gr (@xanthinea.gr)
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Το χαλάζι έπεσε με μεγάλη ένταση σε πολλές συνοικίες, καλύπτοντας πλήρως το οδόστρωμα και τις σκεπές των σπιτιών. Οι δρόμοι μετατράπηκαν σε λευκό τοπίο, προκαλώντας έκπληξη αλλά και ανησυχία στους κατοίκους.
Η διάρκεια του φαινομένου ήταν αξιοσημείωτη, με αποτέλεσμα να υπάρξουν μικροπροβλήματα στην κυκλοφορία και να αυξηθεί η προσοχή των οδηγών. Οι κάτοικοι ανέφεραν ότι η ένταση της χαλαζόπτωσης ήταν από τις πιο ισχυρές των τελευταίων ετών.
View this post on InstagramA post shared by XanthiNea.gr (@xanthinea.gr)
Ανάλογες εικόνες καταγράφηκαν και στην Ροδόπη, όπου οι δρόμοι καλύφθηκαν επίσης από χαλάζι. Σε ορισμένες αγροτικές περιοχές, σημειώθηκαν ζημιές σε καλλιέργειες, χωρίς ωστόσο να έχουν αναφερθεί σοβαρά προβλήματα.
Με τον πόλεμο στο Ιράν να κλείνει σήμερα έναν ακριβώς μήνα, το σκηνικό μοιάζει πιο πολύπλοκο και αβέβαιο από την 28η Φεβρουαρίου. Στην προσπάθεια να κατανοήσει κανείς πού ακριβώς βρισκόμαστε και τι μπορεί να έπεται, η εκτίμηση του δρος Εράν Λέρμαν είναι σίγουρα πολύτιμη. Πρώην αναπληρωτής διευθυντής του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας του Ισραήλ, ο δρ Λέρμαν υπηρέτησε για πάνω από 20 χρόνια σε ανώτερες θέσεις στη στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών των IDF και είναι έφεδρος συνταγματάρχης, ειδικός στις διεθνείς σχέσεις του Ισραήλ και τη Μέση Ανατολή, διδάκτωρ της London School of Economics και κάτοχος MPA από το Harvard.
Ο πόλεμος, τονίζει, έχει ήδη ξεπεράσει πολλές από τις αρχικές προσδοκίες της ισραηλινής πλευράς. Ξεχωρίζει, όπως σημειώνει, η επιχειρησιακή συνεργασία ανάμεσα στην ισραηλινή αεροπορία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, την οποία χαρακτηρίζει πρωτοφανή. Οι Αμερικανοί είχαν βοηθήσει και στο παρελθόν το Ισραήλ, αλλά ποτέ οι δύο χώρες δεν πολέμησαν σε αυτό το επίπεδο συγχρονισμού και επιχειρησιακής σύμπραξης.
Κατά την εκτίμησή του, το Ιράν έχει χάσει σε μεγάλο βαθμό την ικανότητά του να υπερασπιστεί τον εναέριο χώρο του, ενώ έχει δεχθεί σοβαρά πλήγματα σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο, με απώλειες κορυφαίων στελεχών και υποβάθμιση – αν και όχι την πλήρη εξάλειψη – των βαλλιστικών του δυνατοτήτων.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Παρά ταύτα, υπογραμμίζει ότι δύο βασικά ζητήματα παραμένουν ανοιχτά.
Το πρώτο αφορά το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα. Παρότι οι εγκαταστάσεις εμπλουτισμού έχουν πληγεί κι αυτές σοβαρά, παραμένει το απόθεμα ουρανίου εμπλουτισμένου στο 60%, περίπου 450 κιλών. Αυτό δεν σημαίνει, διευκρινίζει, ότι η Τεχεράνη βρίσκεται άμεσα στο κατώφλι της βόμβας, καθώς για να φτάσει στο 90% θα πρέπει πρώτα να αποκαταστήσει σημαντικό μέρος της υποδομής της. Ωστόσο, πρόκειται για θέμα ζωτικής σημασίας, το οποίο είτε θα κριθεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων είτε, εάν αυτό αποτύχει, με πιο επιθετικά μέσα. Ακόμη και με επιχειρήσεις στο έδαφος.
Το δεύτερο μέτωπο αφορά τα Στενά του Ορμούζ. Εκεί, το Ιράν εξακολουθεί να διατηρεί τη δυνατότητα να επηρεάζει την παγκόσμια οικονομία, απειλώντας τη ροή της ενέργειας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, εκτιμά, επεξεργάζονται ήδη επιλογές για να περιορίσουν αυτή τη δυνατότητα, είτε μέσω άμεσου στρατιωτικού ελέγχου είτε μέσω στοχευμένων επιχειρήσεων. Παρά τις κινήσεις αυτές, η κατάσταση δεν έχει ακόμη κριθεί, αν και η απελευθέρωση στρατηγικών αποθεμάτων και οι εναλλακτικές διαδρομές έχουν περιορίσει μέρος του σοκ.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Σε πολιτικό επίπεδο, ξεκαθαρίζει ότι ούτε το Ισραήλ ούτε οι ΗΠΑ έχουν θέσει ως επίσημο στόχο την αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη, καθώς κάτι τέτοιο θα σήμαινε δέσμευση σε έναν μακροχρόνιο πόλεμο χωρίς σαφές τέλος. Αντίθετα, η στρατηγική εστιάζει στη δημιουργία συνθηκών που θα μπορούσαν να επιτρέψουν στον ιρανικό λαό να κινηθεί εναντίον του καθεστώτος, μέσω αποδυνάμωσης των μηχανισμών εξουσίας και καταστολής.
Τι γίνεται, όμως, με τις πιθανότητες κατάρρευσης του καθεστώτος; Ο δρ Λέρμαν εμφανίζεται επιφυλακτικός ως προς το ενδεχόμενο άμεσης κατάρρευσης. Το σημερινό ιρανικό σύστημα, σημειώνει, έχει εξελιχθεί από θεοκρατία σε ένα πιο σκληρό και βίαιο σύστημα εξουσίας με πυρήνα τους Φρουρούς της Επανάστασης. Αν και δεν αποκλείει ρήγματα, κινητοποιήσεις μειονοτήτων ή αποσύνθεση του μηχανισμού καταστολής, τονίζει ότι τίποτα από αυτά δεν έχει ακόμη συμβεί.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Σε ένα τέτοιο σενάριο, εκτιμά, δεν αποκλείεται να επιβληθεί ή να γίνει αποδεκτή μια εκεχειρία, με τη σύγκρουση να μεταφέρεται στη συνέχεια σε οικονομικό και στρατηγικό επίπεδο πίεσης, έως ότου το καθεστώς αδυνατεί πια να επιβιώσει. Σε αυτή τη λογική εντάσσει και τη στάση των κρατών του Κόλπου, τα οποία, παρά την αρχική δυσαρέσκειά τους, φαίνεται να αντιλαμβάνονται ότι ένα Ιράν χωρίς καθαρή ήττα θα αποτελεί ακόμη μεγαλύτερη απειλή.
Στο εσωτερικό μέτωπο, παραδέχεται ότι το Ισραήλ εξακολουθεί να υφίσταται απώλειες αμάχων και ότι η παρατεταμένη πυραυλική εκστρατεία δοκιμάζει την κοινωνική αντοχή, ιδίως στο Τελ Αβίβ και το ευρύτερο Γκους Νταν. Ωστόσο, σημειώνει ότι η αποτελεσματικότητα των ιρανικών επιθέσεων έχει μειωθεί, καθώς οι ισραηλινές και αμερικανικές δυνάμεις βελτιώνουν την ικανότητά τους να εντοπίζουν και να εξουδετερώνουν εκτοξεύσεις.
Αναφερόμενος στη Χεζμπολάχ, τη χαρακτηρίζει δύναμη που έσυρε τον Λίβανο σε έναν πόλεμο αντίθετο προς τα συμφέροντά του. Διακρίνει, μάλιστα, «τεκτονικές μετατοπίσεις» στο πολιτικό σκηνικό της χώρας, με ενδείξεις μεγαλύτερης διάθεσης για συνεννόηση με το Ισραήλ, χωρίς ωστόσο να είναι σαφές αν αυτό θα μεταφραστεί σε πραγματική αντιπαράθεση με τη Χεζμπολάχ.
Δεν έχει λοιπόν κριθεί ο πόλεμος; Συνολικά όχι, ξεκαθαρίζει. Τα βασικά στρατιωτικά αποτελέσματα έχουν επιτευχθεί, αλλά τα κρίσιμα ερωτήματα παραμένουν: το πυρηνικό πρόγραμμα, ο έλεγχος των Στενών του Ορμούζ και, τελικά, το αν η πίεση θα οδηγήσει σε εσωτερική ρήξη στο Ιράν ή σε μια νέα, πιο σκληρή ισορροπία.
Ηκακοκαιρία Deborahήρθε για να μείνει, φέρνονταςβροχές και καταιγίδεςστο μεγαλύτερο μέρος της χώρας, καθώς σύμφωνα με τα μέχρι τώρα μετεωρολογικά δεδομένα, ο άστατος καιρός θα παραμείνει μέχρι τηΜεγάλη Εβδομάδα.
Σύμφωνα με τον μετεωρολόγο Κλέαρχο Μαρουσάκη, τις επόμενες ημέρες αναμένονται δύο νέα κύματα κακοκαιρίας. Το πρώτο έκανε ήδη την εμφάνισή του σήμερα Σάββατο (28/3), με βροχές και καταιγίδες. «Θα παραμείνει και σήμερα άστατος ο καιρός στα περισσότερα γεωγραφικά διαμερίσματα. Αυτό σημαίνει ότι οι συννεφιές θα εναλλάσσονται με την ηλιοφάνεια. Θα πρέπει λίγο να σταθούμε από το χρονικό διάστημα μεταξύ απογεύματος και πρωινών ωρών της αυριανής ημέρας, όπου αναμένουμε μια νέα κακοκαιρία να προσεγγίσει τη χώρα μας, κυρίως όμως τα νότια-νοτιοανατολικά τμήματα της χώρας μας. Δηλαδή προς την περιοχή της Κρήτης, των Δωδεκανήσων και των Κυκλάδων. Από εκεί και μετά, καθώς θα πάμε και για την αυριανή ημέρα θα επιμείνει το ίδιο έτσι άστατο καιρικό μοτίβο».
Το δεύτερο κύμα κακοκαιρίας, σύμφωνα με τον μετεωρολόγο, αναμένεται από την Τετάρτη 1 Απριλίου. «Σιγά-σιγά, όμως, θα αρχίσουν τα φαινόμενα να περιορίζονται προς την πλευρά του ανατολικού Αιγαίου, άρα λοιπόν θα πάμε σε πιο ήπιες καιρικές συνθήκες ιδιαίτερα από το μεσημέρι της αυριανής ημέρας και στη συνέχεια. Αυτός ο ήπιος, βελτιωμένος καιρός θα διατηρηθεί περίπου μέχρι και την Τρίτη το μεσημέρι. Οπότε και στη συνέχεια περιμένουμε ένα ισχυρό κύμα κακοκαιρίας, που θα μας απασχολήσει κυρίως την Τετάρτη και την Πέμπτη με πολλές βροχές, καταιγίδες, χιόνια στα βουνά μας, ακόμη όμως και έντονη μεταφορά αφρικανικής σκόνης», όπως είπε στο OPEN.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Πώς θα είναι ο καιρός τη Μεγάλη Εβδομάδα και το ΠάσχαΟ άστατος καιρός σύμφωνα με τον Κλέαρχο Μαρουσάκη θα συνεχιστεί και τη Μεγάλη Εβδομάδα.
«Μετά, σιγά-σιγά, θα πάμε σε πιο ομαλές καιρικές συνθήκες, για να οδηγηθούμε στη Μεγάλη Εβδομάδα που θα κρατήσει ο άστατος καιρός μέχρι τη Μεγάλη Τρίτη – Μεγάλη Τετάρτη. Φαίνεται να διατηρείται αυτός ο άστατος καιρός, θα επιμείνουμε δηλαδή στο άστατο καιρικό μοτίβο, που σημαίνει ότι κατά διαστήματα θα έχουμε βροχές, καταιγίδες, λίγο πιο χαμηλές θερμοκρασίες», σχολίασε.
Ωστόσο, από τη Μεγάλη Πέμπτη, ο καιρός φαίνεται ότι θα αρχίσει να βελτιώνεται. «Θα πάμε σε πιο ήπιες καιρικές συνθήκες και άρα εκτιμούμε με τα μέχρι τώρα βέβαια προγνωστικά στοιχεία, σαν τάση το δίνουμε αυτό, ότι το Πάσχα δε θα έχουμε κάποιο έτσι αξιόλογο πρόβλημα από πλευράς καιρικών φαινομένων», κατέληξε.
Στο πέλαγος της υποκουλτούρας που αναπτύσσεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η αναζήτηση της ομορφιάς απασχολεί νεαρής ηλικίας άνδρες. Καθώς και τα αγόρια που στις αρχές της εφηβείας τους δεν ξέρουν τι πάει λάθος με την εξωτερική τους εμφάνιση. Η ιδανική εικόνα του ωραίου αρσενικού και οι τρόποι κατάκτησής της κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο και στοιχειώνουν τις οθόνες τους.
Η σταυροφορία του «looksmaxxing» έχει ξεκινήσει. Οι συμμετέχοντες μοιάζουν με τις ορδές προσηλυτισμένων αιρετικών του Μεσαίωνα που πίστευαν ότι πλησιάζει η συντέλεια του κόσμου και η σωτηρία βρίσκεται στη μετάνοια, την προσευχή και τις δοκιμασίες της σάρκας.
Η ετυμολογική κατάληξη του όρου «looksmaxxing» προέρχεται από την κοινότητα των παιχνιδιών ρόλων (role-playing games) όπου το «max» σημαίνει την πλήρη ανάπτυξη ενός συγκεκριμένου χαρακτηριστικού ενός χαρακτήρα, όπως η δύναμη ή η σοφία. Το φαινόμενο ξεκίνησε γύρω στα μέσα της δεκαετίας του 2010 από την κοινότητα incel, των διαδικτυακών ομάδων με μέλη άνδρες που δηλώνουν ότι αν και το επιθυμούν δεν μπορούν να βρουν ρομαντικό ή σεξουαλικό σύντροφο.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Οι incels έχουν την πεποίθηση ότι η επιτυχία στις σχέσεις καθορίζεται σχεδόν αποκλειστικά από την εμφάνιση και άρχισαν να επιδίδονται στη μεγιστοποίηση των ελκυστικών χαρακτηριστικών τους κάνοντας «looksmaxxing».
Ο ωραίος της παρέας εξελίσσεται σε επιτυχημένο επιδραστικό τύπο looksmaxxer, διαδίδοντας τελετουργίες ομορφιάς με δερματικά ενέσιμα, διατροφικές συνήθειες, ενδυματολογικές προτάσεις και ρουτίνες γυμναστικής που μεταμορφώνουν το σώμα. Επινοεί πόζες και απαθανατίζεται με αυτές στις selfies που ανεβάζει στους λογαριασμούς του.
Και στο ΤίκTok, το υπέρτατο εργαλείο αυτής της γενιάς νεαρών χρηστών, πρώτα μορφάζει κάνοντας «mewing» (πίεση της γλώσσας στον ουρανίσκο με στόχο την υποτιθέμενη διαμόρφωση της γνάθου). Ενώ σε τοξικούς και ανταγωνιστικούς λογαριασμούς οι σκληροτράχηλοι ωραίοι δείχνουν πόσο βαρείς και ασήκωτοι χαρακτήρες μπορούν να γίνουν, επιδεικνύοντας την εμφάνισή τους ως την κυρίαρχη ομορφιά (στην αργκό του Διαδικτύου κάνουν «mogging»), μετρώντας το πλάτος της κλείδας τους και τους φαρδείς ώμους τους, τα ποσοστά σωματικού λίπους, την απόσταση των ματιών από την άκρη των φρυδιών.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Οι έφηβοι και οι ανασφαλείς incels που τους παρακολουθούν με αφοσίωση νεοφώτιστου ανεβαίνουν πίστα για να κατακτήσουν την αρσενική ομορφιά του τετράγωνου θεληματικού πιγουνιού με «hardmaxxing». Η μέθοδος δηλαδή «μπρος στα κάλλη τι είν’ ο πόνος» που συνοψίζει τη ματαιόδοξη φύση τους φτάνει σε ακραίες και βίαιες συμβουλές αυτοτραυματισμού «bone smashing» (χτυπήματα στο πρόσωπο με σφυριά για πρόκληση καταγμάτων και επαναδιαμόρφωση των οστών), επεμβάσεις διπλής γνάθου, χρήση στεροειδών αναβολικών για χτίσιμο μυϊκής μάζας ή και μεθαμφεταμίνης για καταστολή της όρεξης και διατήρηση χαμηλού λίπους.
Μόνο που το «looksmaxxing» δεν είναι η αναθεωρημένη, σύγχρονη έκδοση της σωματικής βελτίωσης με μαθηματικές αναλογίες, λιπομετρήσεις και πλαστικές επεμβάσεις. Η πρακτική αυτή μεταμόρφωσης του ανδρικού σώματος συνοδεύεται από ισχυρές δόσεις ρατσιστικών απόψεων που επίσης διαμορφώνουν ιδεολογίες μίσους.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Μετά την ορμητική επιτυχία του στον ψηφιακό κόσμο το «looksmaxxing» πέρασε και στην αναλογική πραγματικότητα. Δείγμα του είναι ο Clavicular (Μπρέιντερν Πίτερς) ο οποίος πρωταγωνίστησε στην εβδομάδα μόδας της Νέας Υόρκης τον περασμένο Φεβρουάριο ως μοντέλο στο σόου της αμφιλεγόμενης σχεδιάστριας Ελενας Βέλεζ, με ειδική φωτογράφιση από το συστημικό ανδρικό περιοδικό «GQ», με άρθρα για την περίπτωσή του στους «New York Times», στην «Guardian» και στο «Spectator».
Το φετινό θέμα στο σόου της Elena Velez ήταν η ακραία μεταμόρφωση, στα όρια της βίας. Στις σημειώσεις της η σχεδιάστρια αναρωτιέται τι χρειάζεται για να «επιβιώσει» κανείς σε έναν κόσμο όπου η μετριότητα μπορεί να μοιάζει με κοινωνικό θάνατο. Η Ελενα Βέλεζ έθεσε ένα ερώτημα με λατέξ, ατσάλινους νάρθηκες και χειρουργικές γάζες: τι είμαστε διατεθειμένοι να γίνουμε για να καταστούμε ορατοί;
Η Καλαμάτα ολοκλήρωσε μια ονειρική χρονιά, επικρατώντας με 1-0 του Ηρακλή στον τελικό του Super Cup της Super League 2 που διεξήχθη στο ΟΑΚΑ.
Η «Μαύρη Θύελλα» έφτασε στη νίκη χάρη στο γκολ του Τσέλιου στο 50ό λεπτό, κατακτώντας παράλληλα και το νταμπλ. Καθοριστικός αποδείχθηκε και ο προπονητής Αλέκος Βοσνιάδης, ο οποίος επανέλαβε την επιτυχία που είχε πετύχει την προηγούμενη χρονιά με την ΑΕΛ.
Παράλληλα, η ομάδα της Μεσσηνίας έβαλε τέλος σε ένα εντυπωσιακό αήττητο σερί του «Γηραιού», που κρατούσε 468 ημέρες, με την τελευταία του ήττα να χρονολογείται από τον Δεκέμβριο του 2024 – και τότε από ομάδα του Βοσνιάδη.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Στο αγωνιστικό κομμάτι, η Καλαμάτα μπήκε πιο δυνατά και δημιούργησε αρκετές ευκαιρίες στο πρώτο 20λεπτο, με τον Αχμάντ Μέντες Μορέιρα να ξεχωρίζει και να πιέζει την άμυνα του Ηρακλή. Ο Μάντζης και ο Μορέιρα απείλησαν ουσιαστικά, χωρίς όμως να βρουν δίχτυα.
Ο Ηρακλής αντέδρασε στη συνέχεια και έφτασε κοντά στο γκολ με τον Μάναλη και τον Ντέλετιτς, όμως ο Γκέλιος κράτησε ανέπαφη την εστία του.
Στο δεύτερο μέρος, η υπεροχή της Καλαμάτας καρποφόρησε στο 50’, όταν μετά από κλέψιμο του Κατάλντι και συνεργασία με τον Μάντζη, ο Τσέλιος εξαπέλυσε δυνατό σουτ εκτός περιοχής για το 1-0.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Στη συνέχεια, ο Ηρακλής προσπάθησε να αντιδράσει, αλλά στάθηκε άτυχος και άστοχος στις ευκαιρίες που δημιούργησε, με κορυφαία στιγμή τη χαμένη φάση του Μάναλη στο 52’ και την κεφαλιά του Τζίμα στο 71’, που δεν βρήκε στόχο.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Καλαμάτα (Αλέκος Βοσνιάδης): Γκέλιος, Βαφέας, Καλουτσικίδης, Στρούγγης, Κατάλντι (69′ Τσορνομάζ), Οικονόμου (85′ Τσελεπίδης), Τσέλιος, Παμλίδης (74′ Μπονέτο), Α. Μορέιρα, Μ. Μορέιρα (85′ Τάχατος), Μάντζης (74′ Κωτσόπουλος).
Ηρακλής (Γιώργος Πετράκης): Στουρνάρας, Κατσικάς, Βιτλής (79′ Αναστασίου), Εραμούσπε, Τσάκλα, Κράιντζ (58′ Χάμοντ), Φοφανά (58′ Τσιντώνης), Ουάρντα, Ντέλετιτς, Τζίμας (79′ Ντουρμισάι), Μάναλης.
Πέρυσι, κατευοδώνοντας τον Κώστα Σημίτη, τον τελευταίο των ελλήνων ηγετών με εδραία άποψη για τη χώρα, ο επιστήθιος φίλος του καθηγητής Κωνσταντίνος Τσουκαλάς τον αποχαιρετούσε με τον επικήδειό του λέγοντας ότι αποχαιρετούσε ταυτόχρονα μια ολόκληρη εποχή διαφορετική από τη σημερινή, στην οποία «όλα καταλήγουν σε μια εικόνα ή σε ένα ολόγραμμα».
Ακριβώς έναν χρόνο και κάτι μετά ήρθε η ώρα του αποχαιρετισμού ενός άλλου επιφανούς εκπροσώπου της ίδιας γενιάς. Με τη διαφορά ότι αυτός υπήρξε, πρωτίστως, μάλλον ο τελευταίος των ιδεολόγων ηγετών της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Μιας Αριστεράς που μέσα από την πολυφωνία ήξερε να διατηρεί την ενότητα και τη συνοχή της παίρνοντας στα σοβαρά τις ιδέες της και διατηρώντας ταυτόχρονα την ικανότητά της να διαλέγεται ανοιχτά με την κοινωνία και τις υλικές ανάγκες της και μυστικά με αυτόν τον κόσμο των υπερβατικών ιδεών που έκαναν τη διαφορά της.
Ο στρατηγός Ντε Γκωλ είχε διδάξει εξάλλου ότι ακριβώς σε αυτόν τον κόσμο κρύβεται το νόημα της πολιτικής. Οταν αυτό χάνεται, χάνεται και η δυνατότητά της να εμπνεύσει και να μεγαλουργήσει.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Θιασώτης μιας παρόμοιας με εκείνη του ιστορικού αντιπάλου της γαλλικής Αριστεράς αντίληψης υπήρξε και ο Λιονέλ Ζοσπέν. Ισως επειδή είχε μυηθεί από νωρίς στη μεταφυσική της επαναστατικής Αριστεράς ως νεαρός τροτσκιστής. Ισως πάλι επειδή έμεινε υποσυνείδητα πιστός στην καλβινιστική παράδοση των προγόνων του που κάποτε είναι σίγουρο ότι θα διώχθηκαν απηνώς από τους πλειοψηφούντες καθολικούς συμπατριώτες τους.
Ισως, τέλος, επειδή πολύ απλά είχε πλήρη συνείδηση της αποστολής που κλήθηκε να αναλάβει ως διάδοχος του Φρανσουά Μιτεράν στην ηγεσία του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (1981-1988 και 1995-1997), αλλά και ως για μια ολόκληρη πενταετία πολιτικός συγκάτοικος του προέδρου Ζακ Σιράκ, ως πρωθυπουργός της Γαλλίας (1997-2002). Ηταν τότε που υπήρξε και τακτικός συνομιλητής του έλληνα ομολόγου του Κώστα Σημίτη.
Μόνο που ενώ ο τελευταίος αποχώρησε από τα εγκόσμια έχοντας προλάβει να προειδοποιήσει τους επιγόνους του για τις ελάχιστες ευκαιρίες που θα είχαν να συνεχίσουν το μακράς πνοής εκσυγχρονιστικό εγχείρημα, η ειρωνεία της Ιστορίας θέλησε τον Λιονέλ Ζοσπέν να πάει να τον συναντήσει την ώρα που οι δικοί του σύντροφοι έδιναν την κρισιμότατη μάχη του δεύτερου γύρου των δημοτικών εκλογών της περασμένης Κυριακής.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Ηταν σίγουρο ότι, επανερχόμενοι από την επόμενη ημέρα στην πραγματικότητα των εσωκομματικών συγκρούσεων και του πολιτικού κατακερματισμού, θα είχαν περισσότερο από κάθε προηγούμενη φορά ανάγκη το παράδειγμά του.
Το είχε ήδη δώσει όταν αποτελούσε υπόδειγμα της αριστείας στην οποία είχε εκπαιδευτεί μαζί με την αφρόκρεμα των ταγμένων στην εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος και της αξιοκρατίας μεγάλων γαλλικών σχολών. Το ξαναέδωσε ηγούμενος μιας παράταξης που μετέτρεψε την άτεγκτη ηθική των πεποιθήσεων σε ακαταμάχητη δύναμη επιβολής της ηγεμονίας της. Το επανέλαβε δίνοντας υπόσταση στον δημοκρατικό σοσιαλισμό με τη μοναδική μαεστρία και συλλογικότητα με την οποία διηύθυνε την dream team της πολυφωνικής ορχήστρας της πληθυντικής Αριστεράς που ευτύχησε να κυβερνήσει, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις μιας παρατεταμένης οικονομικής και πολιτικής ευφορίας με τομές ριζικών μεταρρυθμίσεων (35ωρη εβδομάδα εργασίας, σύντμηση της θητείας του προέδρου της Δημοκρατίας, νομοθέτηση των συμφώνων απασχόλησης νέων, καθιέρωση της ισότητας των φύλων, θέσπιση του καθολικού συστήματος υγείας κ.λπ. κ.λπ.).
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Εδωσε και πάλι το παράδειγμα σε άλλες δύο ιστορικές στιγμές. Η πρώτη ήταν μετά το σοκ των προεδρικών εκλογών του 2002, οπότε ανακοίνωσε προς γενική κατάπληξη ότι αποσύρεται από την πολιτική αναλαμβάνοντας στο ακέραιο την ευθύνη για την ήττα από τον Ζαν Μαρί Λεπέν, τον πατέρα της Μαρίν που σήμερα καλπάζει προς την εξουσία. Ισως στις μέρες μας η στάση του εκείνη να προκαλούσε τον καγχασμό των ρεαλιστών. Για τον ίδιο όμως αντιπροσώπευε δικό του δείγμα της αρετής και της τόλμης που απαιτεί η υπεράσπιση της δημοκρατίας.
Η δεύτερη στιγμή ήταν όταν υποστήριξε με θέρμη την υπόθεση της σύμπηξης άνευ αποκλεισμών ενός ενιαίου μετώπου όλων των προοδευτικών δυνάμεων. Ετσι γεννήθηκε το 2022 η λεγόμενη NUPES (η Νέα Λαϊκή Οικολογική και Κοινωνική Ενωση), προάγγελος του Νέου Λαϊκού Μετώπου, που έμελλε όμως να ναυαγήσει συνεπεία της αποχώρησης των Σοσιαλιστών.
Τον είδα για τελευταία φορά παραμονές των θυελλωδών βουλευτικών εκλογών του 2024. Είχε έρθει να γευματίσει στη Ροτόντα στο Μονπαρνάς, στην αγαπημένη μπρασερί του προέδρου Μακρόν, που μόλις είχε διαλύσει την Εθνοσυνέλευση βυθίζοντας τη Γαλλία στη μεγαλύτερη πολιτική της κρίση.
Κάθισε σιωπηλός σε διπλανό τραπέζι, βυθισμένος στις σκέψεις του. Ηθελα να τον ρωτήσω αν τον απασχολούσε περισσότερο η ακατανόητη πρωτοβουλία του Μακρόν ή το γεγονός ότι η πατρίδα της Γαλλικής Επανάστασης ετοιμαζόταν να διαβεί τις πύλες του αδιανόητου, εκλέγοντας πρόεδρο της Δημοκρατίας της την κόρη του πιο μισητού εχθρού της. Αυτή τη φορά, ωστόσο, δίστασα να φανώ αδιάκριτος.
Εξάλλου, υπέθετα βασίμως ότι αν ο εμπνευστής της πληθυντικής Αριστεράς ήταν τόσο φανατικός υπέρμαχος της επικαιροποίησης της διαιρετικής τομής Δεξιά – Αριστερά ήταν γιατί πίστευε ότι μόνο με την αναβίωση του δικομματισμού θα μπορούσαν να ξεπεραστούν οι συγχύσεις που διαβρώνουν τη δημοκρατία και τροφοδοτούν την επέλαση της Ακροδεξιάς.
Ο Γιώργος Σεφερτζής είναι πολιτικός επιστήμονας και επικοινωνιολόγος
Ξεκίνησαν οι εργασίες του συνεδρίου και το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται ενώπιον μιας ουσιαστικής πολιτικής πρόκλησης. Δεν πρόκειται απλώς για μια ακόμη εσωτερική διαδικασία, αλλά για μια κρίσιμη ευκαιρία. Η υπαρκτή κοινωνική ανάγκη και απαίτηση για αλλαγή, να μετασχηματιστεί σε μια συνεκτική και αξιόπιστη πρόταση διακυβέρνησης.
Ενα συνέδριο που αναμένεται να ολοκληρώσει και να επισφραγίσει μια μακρά και πανελλαδική διαδρομή. Εκατοντάδες συναντήσεις και συνεδριάσεις οργάνων και οργανώσεων βάσης, περιφερειακά συνέδρια και μια μεγάλη ανοικτή φυσική και διαδικτυακή διαβούλευση πολλών μηνών. Πολύτιμη γνώση, απόψεις και παρατηρήσεις συμβάλλουν στο πλέγμα των προγραμματικών, οργανωτικών και καταστατικών τομών και ρυθμίσεων που θα εκσυγχρονίσουν το Κίνημά μας και θα ενισχύσουν τις προγραμματικές θέσεις και τη λειτουργία του ενόψει της μεγάλης πρόκλησης των εθνικών εκλογών.
Η κυβερνητική πορεία της Νέας Δημοκρατίας καταγράφεται πλέον στις συνειδήσεις των Ελλήνων ως περίοδος επιδείνωσης της ποιότητας ζωής και της προοπτικής, εθνικής και ατομικής. Με τις κοινωνικές ανισότητες να διευρύνονται, τα μεσαία στρώματα να δοκιμάζονται και την ανασφάλεια για το μέλλον να εντείνεται. Η καθημερινή εμπειρία των πολιτών απέχει ολοένα και περισσότερο από τις προσδοκίες που είχαν καλλιεργηθεί.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Σε αυτή τη συγκυρία, το ΠΑΣΟΚ καλείται να αναδειχθεί ως ο βασικός φορέας μιας προοδευτικής εναλλακτικής πρότασης εξουσίας, με σαφή προσανατολισμό και πειστικό περιεχόμενο. Η μαζική συμμετοχή 175.000 πολιτών στις προσυνεδριακές διαδικασίες και η εκλογή συνέδρων αποτελούν ένα ισχυρό μήνυμα πολιτικής κινητοποίησης και εμπιστοσύνης που υπερβαίνει τα στενά κομματικά όρια.
Το συνέδριο έχει τη δημοκρατική νομιμοποίηση για να δώσει συγκεκριμένες και εφαρμόσιμες απαντήσεις. Από την ενίσχυση του εισοδήματος και τη στήριξη της εργασίας έως την ανασυγκρότηση του κοινωνικού κράτους και τη θωράκιση των θεσμών, από το Δημογραφικό και Στεγαστικό ως την εξωτερική και αμυντική πολιτική, απαιτείται ένα ολοκληρωμένο σχέδιο που να ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες.
Παράλληλα, η διεύρυνση προς όμορους πολιτικούς χώρους συνιστά αναγκαία προϋπόθεση για την ενίσχυση της πολιτικής επιρροής της παράταξης. Πρόκειται για μια διαδικασία που δεν εξαντλείται σε επίπεδο προσώπων, αλλά αφορά τη σύγκλιση ιδεών και κοινωνικών δυνάμεων που αναζητούν μια αξιόπιστη διέξοδο.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Καθοριστικής σημασίας παραμένει και η διασφάλιση της ενότητας. Σε μια περίοδο αυξημένων απαιτήσεων, η σύνθεση απόψεων και η κοινή πορεία αποτελούν προϋποθέσεις για την ενίσχυση της αξιοπιστίας. Η κοινωνία αναμένει σαφήνεια, σταθερότητα και προοπτική. Συλλογικό πνεύμα κι όχι ατομικές στρατηγικές.
Το συνέδριο, επομένως, συνιστά μια κομβική στιγμή. Εφόσον το ΠΑΣΟΚ καταφέρει να εκφράσει με καθαρό λόγο, συγκεκριμένο σχέδιο και συντεταγμένη πορεία τη σύγχρονη προοδευτική πρόταση, μπορεί να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις. Οχι μόνο ως δύναμη αντιπολίτευσης, αλλά ως φορέας της αλλαγής που έχει ανάγκη η χώρα.
Ο Ανδρέας Σπυρόπουλος είναι γραμματέας ΚΠΕ ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ απείλησε το βράδυ της Παρασκευής να αποσύρει τη χώρα του από το NATO, μετά την άρνηση των Ευρωπαίων συμμάχων να συνδράμουν στις αμερικανικές προσπάθειες για το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ.
Ο Τραμπ δήλωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν «έχουν υποχρέωση να είναι εκεί για το ΝΑΤΟ», επαναλαμβάνοντας τα επικριτικά του σχόλια προς τους συμμάχους που δεν συμμετέχουν, όπως είπε, στον πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν. Μιλώντας σε επενδυτικό φόρουμ στο Μαϊάμι, ο πρόεδρος εξέφρασε την απογοήτευσή του επειδή οι ευρωπαϊκές χώρες του ΝΑΤΟ αρνήθηκαν να προσφέρουν υλική υποστήριξη στις ΗΠΑ, καθώς η σύγκρουση εισέρχεται στον δεύτερο μήνα της.
«Εμείς θα ήμασταν πάντα εκεί για εκείνους, αλλά τώρα, με βάση τις πράξεις τους, υποθέτω ότι δεν χρειάζεται να είμαστε, έτσι δεν είναι;» είπε χαρακτηριστικά. «Γιατί να είμαστε εκεί για αυτούς, αν δεν είναι εκείνοι για εμάς; Δεν ήταν εκεί για εμάς» συμπλήρωσε. Οι ΗΠΑ δεν είχαν συμβουλευτεί τους Ευρωπαίους συμμάχους πριν την επίθεση κατά του Ιράν στα τέλη του περασμένου μήνα, ενώ αρκετοί ηγέτες της Συμμαχίας εξέφρασαν ανοιχτά την αντίθεσή τους στην ενέργεια αυτή.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Αντιδράσεις και ανησυχία για νέα κλιμάκωσηΗ Ουάσιγκτον συνεχίζει να στέλνει αντικρουόμενα μηνύματα σχετικά με τις προθέσεις της, με τον Τραμπ να εναλλάσσεται ανάμεσα σε δηλώσεις περί επικείμενης νίκης και απειλές για περαιτέρω στρατιωτική κλιμάκωση, ακόμη και με αποστολή χερσαίων δυνάμεων. Η σύγκρουση επεκτάθηκε εκ νέου, όταν οι αντάρτες Χούθι της Υεμένης εξαπέλυσαν πυραυλική επίθεση κατά του Ισραήλ. Είναι η πρώτη φορά που οι Χούθι, οι οποίοι υποστηρίζονται από το Ιράν, εμπλέκονται άμεσα στη σύγκρουση, προκαλώντας φόβους για νέα μεγάλη κλιμάκωση και απειλές στη ναυσιπλοΐα.
Αναλυτές προειδοποιούν, ότι ενδεχόμενες επιθέσεις των Χούθι στη Ερυθρά Θάλασσα ή στη Διώρυγα του Σουέζ θα μπορούσαν να πλήξουν σοβαρά την παγκόσμια οικονομία. Ήδη, το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ από το Ιράν έχει εκτοξεύσει τις τιμές του πετρελαίου και έχει επηρεάσει κρίσιμες πρώτες ύλες, όπως τα λιπάσματα.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); }); Εντάσεις με το ΝΑΤΟ και νέα πρόταση ΤραμπΟ Τραμπ έχει διατηρήσει μια διακυμαινόμενη σχέση με το ΝΑΤΟ, έχοντας κατά καιρούς αμφισβητήσει τη δέσμευση των ΗΠΑ στο άρθρο 5 της Συμμαχίας περί συλλογικής άμυνας. Οι σχέσεις Ουάσιγκτον – Βρυξελλών επιδεινώθηκαν το 2026, όταν ο Τραμπ απείλησε να εισβάλει στη Γροιλανδία, επικράτεια της Δανίας. Έκτοτε, έχει κατηγορήσει τα στρατεύματα του ΝΑΤΟ, μεταξύ αυτών και Βρετανούς στρατιώτες, ότι «απέφυγαν τις πρώτες γραμμές» στο Αφγανιστάν, ενώ μετά την έναρξη του πολέμου με το Ιράν χαρακτήρισε τις χώρες της Συμμαχίας «δειλές».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Σε ανάρτησή του στο Truth Social, ο Τραμπ έγραψε: «Χωρίς τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ είναι μια χάρτινη τίγρη… Δειλοί, και θα το θυμόμαστε!». Οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ έχουν ξεκαθαρίσει, ότι ο πόλεμος των ΗΠΑ κατά του Ιράν δεν ενεργοποιεί το άρθρο 5, άρα δεν υποχρεούνται να συμμετάσχουν. Ο Τραμπ ωστόσο, συνέχισε την κριτική του, λέγοντας για τον Βρετανό πρωθυπουργό Σερ Κιρ Στάρμερ ότι «δεν είναι και ο Ουίνστον Τσόρτσιλ» και αποκαλώντας τα βρετανικά αεροπλανοφόρα «παιχνίδια». Ο Στάρμερ απάντησε ότι ο Τραμπ επιχειρεί να ασκήσει «πίεση» στη βρετανική κυβέρνηση για εμπλοκή στον πόλεμο κατά του Ιράν.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); }); Η πρόταση για «pay to play» και η αντίδραση του ΝΑΤΟΣύμφωνα με δημοσιεύματα, ο Τραμπ εξετάζει την επιβολή ενός συστήματος τύπου «pay to play», με το οποίο οι χώρες που δεν θα δαπανούν τουλάχιστον 5% του ΑΕΠ τους για άμυνα, θα χάνουν δικαιώματα ψήφου στις αποφάσεις του ΝΑΤΟ. Τα μέλη της Συμμαχίας δαπανούν ήδη τουλάχιστον 2% του ΑΕΠ τους για άμυνα, μετά την προτροπή Τραμπ το 2018 να διπλασιάσουν τις στρατιωτικές τους δαπάνες. Ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, δήλωσε ότι οι ηγέτες θα πρέπει να παρουσιάσουν σχέδια επίτευξης του νέου στόχου στο προσεχές συνέδριο στην Τουρκία.
Αμερικανική πηγή ανέφερε: «Πρέπει να ξεκινήσει η συζήτηση για το τι αποτελεί απειλή και ποιος είναι ο ρόλος της Συμμαχίας. Πρέπει να σταλεί το μήνυμα ότι όσα έκαναν η Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο είναι απαράδεκτα». Η πρόταση Τραμπ θα μπορούσε να αποκλείσει χώρες με χαμηλότερες αμυντικές δαπάνες από αποφάσεις που αφορούν επεκτάσεις, κοινές αποστολές και την ενεργοποίηση του άρθρου 5. Η Βρετανία καλύπτει τον τρέχοντα στόχο του 2%, αλλά αναλογικά δαπανά λιγότερα από 13 άλλους συμμάχους.
Η ετήσια έκθεση του ΝΑΤΟ ανέφερε ότι το Ηνωμένο Βασίλειο δαπάνησε 2,33% του ΑΕΠ του για άμυνα, ποσοστό λίγο υψηλότερο από αυτό της Ρουμανίας, της Βουλγαρίας και της Βόρειας Μακεδονίας. Η αλλαγή αυτή, πάντως, απαιτεί συναίνεση όλων των μελών, γεγονός που καθιστά πιθανή μια νέα πολιτική σύγκρουση με τον Τραμπ.
Συναγερμός σήμανε στις αρχές το μεσημέρι του Σαββάτου στη Νεμέα, έπειτα από φωτιά που εκδηλώθηκε σε κατοικία στο κέντρο της πόλης.
Σύμφωνα με πληροφορίες του korinthostv, το κέντρο της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας Κορίνθου δέχθηκε κλήση για πυρκαγιά σε σπίτι, κινητοποιώντας άμεσα δυνάμεις.
Στο σημείο έσπευσαν άμεσα τρία πυροσβεστικά οχήματα με εννέα πυροσβέστες, οι οποίοι ξεκίνησαν επιχείρηση κατάσβεσης της πυρκαγιάς.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης, αστυνομικοί του Α.Τ Νεμέας εντόπισαν εντός της κατοικίας μια ηλικιωμένη γυναίκα χωρίς τις αισθήσεις της.
Η γυναίκα απεγκλωβίστηκε άμεσα, ενώ στο σημείο κλήθηκε ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ. Τα αίτια της πυρκαγιάς διερευνώνται από το Ανακριτικό Τμήμα της Π.Υ Κορίνθου.
Αν ο λόρδος Βύρων ζούσε σήμερα, στην εποχή της μετα-αλήθειας, του λαϊκισμού και της αυξανόμενης επιρροής των κάθε λογής αυταρχικών καθεστώτων, τα κείμενα που θα έγραφε «θα είχαν απαγορευθεί σε αρκετές χώρες». Η παραπάνω υπόθεση δεν διατυπώθηκε από κάποιον τυχαίο· ανήκει στον πιο κοντινό άμεσο απόγονο του Βύρωνα που βρίσκεται στη ζωή.
Με αφορμή τη διακοσιετηρίδα της Εξόδου του Μεσολογγίου, η οποία «μας θυμίζει τι μπορεί να πετύχει η συλλογική δράση», ο κόμης του Λίτον μιλά στα «ΝΕΑ» για την παρακαταθήκη του ρομαντικού ποιητή του 19ου αιώνα. «Ο Βύρων λειτούργησε ως καταλύτης του Αγώνα, εμπνέοντας έναν μεγάλο αριθμό ανθρώπων να αναλάβουν δράση» υπογραμμίζει ο Τζον Πίτερ Μάικλ Σκάουεν Λίτον, όπως είναι το πλήρες όνομά του.
Ο 75χρονος άγγλος ευγενής και μέλος της Βουλής των Λόρδων «στοιχηματίζει» ότι ο διάσημος πρόγονός του θα διατηρούσε οπωσδήποτε λογαριασμούς στα social media, καυτηριάζοντας «την ανεντιμότητα και τις σκοτεινές δραστηριότητες» της εποχής μας.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Ο 5ος κόμης του Λίτον και 18ος βαρόνος του Ουέντγουορθ σημειώνει ότι η βυρωνική καταγωγή του συνιστά «προνόμιο και ευθύνη», αλλά εξομολογείται ότι κάποιες φορές τον κάνει να αισθάνεται άβολα. Ο αντιπρόεδρος της ιστορικής Βυρωνικής Εταιρείας (The Byron Society) του Λονδίνου και επίτιμος πρόεδρος της Βυρωνικής Εταιρείας Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου μιλά, επίσης, για την πρώτη του επίσκεψη στο Μεσολόγγι, τα Γλυπτά του Παρθενώνα και τον φιλελληνισμό σήμερα.
Είστε άμεσος απόγονος του λόρδου Βύρωνα μέσω της κόρης του Εϊντα Λόβλεϊς. Θυμάστε πότε αποκτήσατε συνείδηση της βυρωνικής καταγωγής σας και τι σήμανε αυτό για εσάς;Ναι, νομίζω ότι θυμάμαι. Ο μακαρίτης ο πατέρας μου έδειχνε πάντα μεγάλο ενδιαφέρον για την οικογένειά μας και ειδικότερα για τον λόρδο Βύρωνα. Στο σπίτι που ζούσαμε, στο Σόμερσετ, δεχόμασταν κάθε λογής επισκέπτες. Ορισμένοι από αυτούς ήταν διακεκριμένοι μελετητές του Βύρωνα και μέλη της Βυρωνικής Εταιρείας. Θυμάμαι, όταν ήμουν μικρό παιδί, να έρχονται από πάνω μου κάποιες κυρίες που τότε θεωρούσα ηλικιωμένες – πιθανότατα δεν ήταν καθόλου ηλικιωμένες –, να με… εξετάζουν εξονυχιστικά και να αναφωνούν: «Μα, πόσο μοιάζει του Βύρωνα! Οι μύτες τους είναι ολόιδιες!». Εγώ, βέβαια, δεν έβρισκα κάποια χρησιμότητα σε αυτές τις παρατηρήσεις, διότι πίστευα ανέκαθεν ότι τα χαρακτηριστικά μου δεν έμοιαζαν με εκείνα του Βύρωνα. Τα ίδια έλεγαν και στον πατέρα μου, ο οποίος όταν τα άκουγε γελούσε.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Οταν υπηρετούσε στη Βόρεια Αφρική, έπαθε ένα πολύ σοβαρό ατύχημα, με αποτέλεσμα να παραμορφωθεί η μύτη του και να αποστρατευθεί λόγω αναπηρίας. Οταν, λοιπόν, του έλεγαν ότι έχει «βυρωνική μύτη», εκείνος απαντούσε: «Η μύτη μου είναι τόσο βυρωνική όσο μου την έφτιαξε ο χειρουργός που μου έκανε ρινοπλαστική για να μπορώ να αναπνέω». Προσωπικά, είχα πάντοτε συνείδηση της κληρονομιάς μου, αλλά φυσικά άρχισα να την εκτιμώ και να την κατανοώ καλύτερα αρκετά μετά την ενηλικίωσή μου.
Οταν, αργότερα, συνειδητοποιήσατε τη σημασία που είχε ο Βύρων όχι μόνο για την αγγλική λογοτεχνία αλλά και για την ελληνική ιστορία, άλλαξε η θεώρησή σας για την οικογένειά σας και τη θέση σας μέσα σε αυτή;Μου ήταν πάντα δύσκολο να ταυτιστώ με αυτό που θα ονομάζατε «ελληνική συνείδηση», διότι εγώ αντιλαμβάνομαι τον Βύρωνα υπό το πρίσμα του απογόνου του. Ορισμένοι τον βλέπουν μέσα από το πρίσμα των λογοτεχνικών του επιτευγμάτων, άλλοι εστιάζουν στον σκανδαλώδη ιδιωτικό βίο του και, φυσικά, οι Ελληνες τον βλέπουν ως ήρωα του αγώνα για την ανεξαρτησία από την οθωμανική κυριαρχία. Αλλά, ναι, πάντα θεωρούσα σημαντική την καταγωγή μου. Μερικές φορές, όμως, την έβλεπα ως μια μικρή πρόκληση, καθώς υπάρχουν κάποιοι που υποθέτουν ότι ξέρω περισσότερα για τον Βύρωνα από ό,τι συμβαίνει στην πραγματικότητα. Φυσικά γνωρίζω αρκετά πράγματα για αυτόν, αλλά δεν θα έλεγα ότι έχω τις εξειδικευμένες γνώσεις ενός ακαδημαϊκού. Υπάρχει και κάτι που με κάνει να αισθάνομαι λίγο άβολα: όταν μετέχω σε εκδηλώσεις με θέμα τον Βύρωνα, είναι πολύ πιθανό οι περισσότεροι από τους παρευρισκόμενους να γνωρίζουν περισσότερα για τον πρόγονό μου από ό,τι εγώ! Πιστεύω, λοιπόν, ότι πρέπει κανείς να προσεγγίζει το θέμα με κάποια ταπεινότητα και να λέει: «Είμαι απλώς ένας απόγονος. Βρίσκομαι εδώ εξαιτίας της τυχαιότητας της συγγένειάς μου με τον Βύρωνα και όχι λόγω της εμβρίθειας των γνώσεών μου».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); }); Τι σας έχει μείνει από την πρώτη σας επίσκεψη στο Μεσολόγγι, τον τόπο όπου ο Βύρων πέρασε τους τελευταίους μήνες της ζωής του;Η πρώτη φορά που θυμάμαι ότι πήγα στο Μεσολόγγι ήταν το 1975 – αν και σίγουρα είχα επισκεφθεί ξανά την Ελλάδα, ίσως και το Μεσολόγγι, όταν ήμουν πολύ μικρότερος, μαζί με την οικογένειά μου. Η πρώτη μου ανάμνηση είναι ο Κήπος των Ηρώων, ο οποίος δεν ήταν τόσο όμορφος όσο είναι σήμερα.
Σχημάτισα την εντύπωση ότι το Μεσολόγγι βρισκόταν σε μια μάλλον ξεχασμένη γωνιά της Ελλάδας και το τιμούσαν μνημονεύοντάς το στις επετείους, χωρίς όμως να του εξασφαλίζουν τη χρηματοδότηση που πραγματικά του άξιζε. Από τότε, όμως, ο Κήπος έχει μετατραπεί σε ένα πραγματικά υπέροχο μνημείο, στο οποίο μπορεί κανείς να συλλογιστεί και να απορροφήσει όλη την ιστορία του τόπου.
Για τους Ελληνες, η Εξοδος του Μεσολογγίου αποτελεί σύμβολο αυτοθυσίας και ελευθερίας. Ποια διδάγματα θεωρείτε ότι μπορεί να αντλήσει ο σύγχρονος κόσμος από τη φετινή επέτειο των 200 ετών;Η επέτειος αυτή μας θυμίζει τι μπορεί να πετύχει η συλλογική δράση. Το λαϊκό αίσθημα μπορεί πραγματικά να αλλάξει τα πράγματα.
Και τι πιστεύετε ότι συμβολίζει ο λόρδος Βύρων για τον κόσμο μας σήμερα;Ουσιαστικά, ο Βύρων δεν έλαβε μέρος στην εκστρατεία, διότι όταν ξέσπασαν οι εχθροπραξίες είχε πεθάνει. Ωστόσο, υπερασπίστηκε μια ιδέα που ήταν σημαντική για το συλλογικό αίσθημα και, κατά μια έννοια, λειτούργησε ως καταλύτης.
Η έννοια του καταλύτη είναι ότι ο ίδιος δεν υφίσταται κάποια μεγάλη αλλαγή, αλλά είναι εκείνος που προκαλεί την αλλαγή· εκείνος που προκαλεί μια αλυσιδωτή αντίδραση η οποία παράγει αλλαγή. Και πιστεύω ότι ο Βύρων ήταν μέρος αυτής της αλυσιδωτής αντίδρασης που ενέπνευσε έναν αρκετά μεγάλο αριθμό ανθρώπων να αναλάβουν δράση. Νομίζω ότι αυτό έχει πολλές αντανακλάσεις στη σύγχρονη εποχή – όχι απαραίτητα σε καταστάσεις που σχετίζονται με εξεγέρσεις, αλλά σε ό,τι αφορά την αποκατάσταση των αδικιών και τη διασφάλιση ότι τα όργανα του κράτους και της αγοράς είναι υπόλογα για τις πράξεις τους.
Μετά τις πρόσφατες αποκαλύψεις (σ.σ.: τα αρχεία Επστιν) οι πολίτες ζητούν από αυτούς που είναι υπεύθυνοι να λογοδοτήσουν. Ζητούν ειλικρίνεια, εντιμότητα και διαφάνεια παντού. Πιστεύω ότι ο Βύρων είχε ακεραιότητα. Και αυτό είναι κάτι που χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ, από την κορυφή μέχρι τη βάση της κοινωνίας.
Αν ο λόρδος Βύρων ζούσε σήμερα, στην εποχή των social media, του λαϊκισμού και των διεθνών συγκρούσεων, θεωρείτε ότι θα έπαιρνε δημοσίως θέση για τα τεκταινόμενα; Για παράδειγμα, θα ξιφουλκούσε εναντίον του Τραμπ ή του Φάρατζ;Νομίζω ότι, γενικότερα, θα καυτηρίαζε την ανεντιμότητα και τις σκοτεινές και ύποπτες δραστηριότητες. Θα έγραφε άγριους φιλιππικούς και πιθανότατα θα διατηρούσε κάποιο μπλογκ ή προφίλ στα κοινωνικά δίκτυα. Θεωρώ ότι θα του άρεσαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, διότι διευρύνουν το φάσμα της πληροφόρησης. Αλλά υποψιάζομαι ότι αυτά που θα έγραφε θα είχαν απαγορευθεί σε αρκετές χώρες.
Ο λόρδος Βύρων ενσάρκωσε τον φιλελληνισμό του 19ου αιώνα. Θα λέγατε ότι η κληρονομιά που άφησε αποτελεί, τρόπον τινά, μια πολιτιστική γέφυρα μεταξύ της Βρετανίας και της Ελλάδας;Ασφαλώς αποτελεί πολιτιστική γέφυρα μεταξύ των δύο χωρών, η οποία ελπίζω ότι θα συνεχίσει να υπάρχει για πολύ καιρό. Νομίζω ότι ο Βύρων λειτουργεί ως ένας πολύτιμος σύνδεσμος. Προσωπικά, θεωρώ πολύ σημαντικές τις σχέσεις που έχω αναπτύξει με την Ελλάδα. Πιστεύω ότι είναι πολύ σημαντικό να μη χάσει κανείς τους φίλους του και να μη χαλάσει τις σχέσεις που έχουν σφυρηλατήσει οι προηγούμενες γενιές.
Θεωρείτε ότι το κίνημα του φιλελληνισμού εξακολουθεί να υφίσταται σήμερα;Αν με τον όρο «φιλελληνισμός» εννοείτε την υποστήριξη, τη γνώση και την αναγνώριση του πολιτιστικού πλούτου που μας προσέφερε η Ελλάδα από την αρχαιότητα, τότε ναι. Η επιρροή αυτή είναι ακόμη παρούσα και εξακολουθεί να είναι σημαντική και να μας επηρεάζει ακόμη.
Αντιλαμβάνεστε τη βυρωνική καταγωγή σας περισσότερο ως προνόμιο, ως ευθύνη ή ως βάρος;Είναι σίγουρα προνόμιο, αλλά και λίγο ευθύνη. Δεν θα την περιέγραφα ως βάρος – άλλωστε είναι κάτι που δεν μπορείς να αποφύγεις: είναι η καταγωγή σου. Ποτέ, όμως, δεν προσπάθησα να την εκμεταλλευτώ. Με εκπλήσσει το γεγονός ότι ορισμένοι άνθρωποι χαίρονται που βλέπουν κάποιον μόνο και μόνο επειδή είναι απόγονος του Βύρωνα. Θα ήμουν πιο ευτυχής αν χαίρονταν να με βλέπουν εξαιτίας αυτών που έχω κάνει εγώ, όχι εξαιτίας αυτών που έκανε ο πρόγονός μου.
Ισως συμβαίνουν και τα δύο.Ισως. Ακόμα το προσπαθώ. Μπορεί να μη μου μένουν πολλά χρόνια για να τα καταφέρω, καθώς κοντεύω τα 76, αλλά θα συνεχίσω να προσπαθώ. Θέλω να πιστεύω ότι η ειλικρίνεια και η ακεραιότητα είναι αρχές που εξακολουθώ να τηρώ. Αν είναι όντως έτσι ή όχι, θα το κρίνουν οι άλλοι.
Τα Γλυπτά του Παρθενώνα και η αξία της φιλίας μεταξύ των δύο χωρών
Τα Γλυπτά του Παρθενώνα είναι ένα θέμα που άγγιζε ιδιαίτερα τον Βύρωνα, όπως αποτυπώνεται εύγλωττα στην ωδή «Η κατάρα της Αθηνάς». Πιστεύετε ότι θα τον εξέπληττε και θα τον απογοήτευε το γεγονός ότι, δύο αιώνες μετά, τα Γλυπτά εξακολουθούν να βρίσκονται στο Λονδίνο;Δύσκολο θέμα! Ασφαλώς, τα Γλυπτά του Παρθενώνα αφαιρέθηκαν. Εκείνη την εποχή η Ελλάδα βρισκόταν σε κατάσταση εξαθλίωσης. Νομίζω ότι ο λόρδος Βύρων επέκρινε με δριμύτητα αυτή την πράξη διότι υπήρχε σε αυτή κάτι το ανήθικο. Την έβλεπε περίπου ως κλοπή πολιτιστικής κληρονομιάς.
Εσείς θεωρείτε ότι η επανένωσή τους στην Αθήνα αποτελεί την ενδεδειγμένη λύση;Υπάρχουν διαφορετικές απόψεις σχετικά με το τι πρέπει να γίνει, ενώ ανακύπτουν και ερωτήματα όπως «βρίσκονται τα Γλυπτά κάπου όπου το κοινό μπορεί να τα εκτιμήσει;» και «πρέπει απαραιτήτως να μεταφερθούν στο περιβάλλον από όπου προέρχονται;».
Το γεγονός ότι ο κόσμος μπορεί να δει αυτά τα αντικείμενα εκεί όπου εκτίθενται σήμερα νομίζω ότι είναι σημαντικό. Βέβαια, αναγνωρίζω ότι οι αλλαγές που έχουν συντελεστεί στην Ελλάδα είναι φανταστικές. Το Μουσείο Ακρόπολης είναι ένα υπέροχο κτίριο. Και οι Ελληνες θεωρούν ότι τα αντικείμενα αυτά πρέπει να επιστραφούν και να εκτεθούν εκεί.
Σήμερα, υπάρχει μια γενικότερη τάση υπέρ της επιστροφής πολιτιστικής κληρονομιάς. Προσωπικά, δεν θα με ενοχλούσε αν τα αντικείμενα αυτά επέστρεφαν στην Ελλάδα ή δανείζονταν στην Ελλάδα ή αν η Ελλάδα δάνειζε άλλα αντικείμενα στη Βρετανία. Το σημαντικό είναι αυτά τα έργα να εκτίθενται εκεί που μπορεί να τα εκτιμήσει καλύτερα το κοινό. Αν αποφασιστεί ότι πρέπει να βρίσκονται στο Μουσείο Ακρόπολης, δεν θα έχω κανένα πρόβλημα. Αλλά ας μην κολλήσουμε πολύ σε αυτό το θέμα. Αυτό που έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία είναι η φιλία, η εμπιστοσύνη και η ειλικρίνεια που υπάρχει μεταξύ των δύο χωρών.
Η διαδικασία του 5-8 φέρνει ξανά στον δρόμο του Αρη τους Λεβαδειακό, ΟΦΗ και ΝΠΣ Βόλο. Μία σειρά έξι αγώνων που θα κρίνει εάν οι «κιτιρνόμαυροι» μπορούν να ανατρέψουν την κατάσταση και να τερματίσουν στην 5η θέση, εξασφαλίζοντας υπό προϋποθέσεις και ένα ευρωπαϊκό εισιτήριο.
Ένας στόχος που θα αρχίζει να διαφαίνεται από πολύ νωρίς εάν είναι εφικτός ή όχι, από τη στιγμή που η κληρωτίδα… στέλνει τους Θεσσαλονικείς την άλλη εβδομάδα στην έδρα του Λεβαδειακού. Εκεί όπου δεν κατάφερε να κερδίσει στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος, όπως και σχεδόν σε κανένα άλλο ματς με τους αντιπάλοιυς που έχει σε αυτή την εξτρά διαδικασία του πρωταθλήματος.
Ενας απογοητευτικός απολογισμός μόλις μίας νίκης σε έξι αγώνες με Λεβαδειακό, ΟΦΗ και Βόλο. Αυτή ήρθε στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος με 2-0 κόντρα στην ομάδα από τη Μαγνησία, στο «Κλεάνθης Βικελίδης». Το ματς στο Πανθεσσαλικό ήρθε ισόπαλο (1-1), όπως και τα δύο με τον Λεβαδειακό εκτός έδρας (1-1) και στη Θεσσαλονίκη (2-2).
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Η χειρότερη επίδοση είναι κόντρα στον ΟΦΗ με δύο ήττες σε Τρίπολη (3-0) και Θεσσαλονίκη (0-2).
Με πιο απλά λόγια, ο Άρης συνέλεξε μόλις έξι βαθμούς από τους διαθέσιμους 18 με τους αντιπάλους του στα πλέι οφ. Τώρα, καλείται να το… πάρει αλλιώς και να βελτιώσει αισθητά αυτά τα νούμερα εάν θέλει να ανατρέψει την κατάσταση και να πάρει στο φινάλε την 5η θέση της βαθμολογίας.
«Ο Θεός σώζοι τη βασίλισσα» ήταν
η φράση που ακουγόταν παραδοσιακά στον εθνικό ύμνο της Αγγλίας, που πλέον έχει διαμορφωθεί ως «Ο Θεός σώζοι
τον βασιλιά».
Πάντως, εκείνες τις μέρες, σαν σήμερα στις 27 Μαρτίου 1966, ένας σκύλος με το όνομα Πικλς ήταν αυτός που έσωσε και τη βασίλισσα και το γόητρο μιας ολόκληρης χώρας, ανακαλύπτοντας στα σκουπίδια το τρόπαιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου, το περίφημο Jules Rimet!
Η Αγγλία διοργάνωνε τη μεγαλύτερη ποδοσφαιρική διοργάνωση του πλανήτη τον Ιούνιο του 1966 και λίγο νωρίτερα τον Μάρτιο το βαρύτιμο τρόπαιο ήταν το βασικό έκθεμα στο Methodist Central Hall του Westminster στο κεντρικό Λονδίνο.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Η βρετανική κυβέρνηση είχε δαπανήσει πάνω από 3.000.000 στερλίνες για τη φύλαξη του τροπαίου (γενικότερα μέχρι να γίνει η διοργάνωση) και μάλιστα στη συγκεκριμένη έκθεση είχε 24ωρη φύλαξη από αστυνομικούς.
Κι όμως κάποιος κατάφερε να το κλέψει κάτω από τη μύτη τους προκαλώντας χάος στη χώρα, με πολλούς να το θεωρούν ως κακό σημάδι για την εξέλιξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Οι Αγγλοι – αν και είχε δοθεί ανεπίσημα εντολή να φτιαχτεί ένα πιστό αντίγραφο για παν ενδεχόμενο – άρχισαν να ψάχνουν παντού το κλεμμένο κύπελλο, ενώ ένα τηλεφώνημα από κάποιον που ζητούσε 15.000 δολάρια σε χαρτονομίσματα του ενός και των πέντε δολαρίων, αποδείχθηκε φάρσα, καθώς τον συνέλαβαν και δεν ήταν αυτός που είχε πάρει το κύπελλο.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Μια Κυριακή, στις 27 Μαρτίου 1966, ο Ντέιβιντ Κορμπέτ είχε βγάλει βόλτα τον σκύλο του, τον Πικλς, ο οποίος κάποια στιγμή κάτω από μια γέφυρα βρήκε ένα αντικείμενο τυλιγμένο με εφημερίδες και άρχισε να γαβγίζει ειδοποιώντας το αφεντικό του, το οποίο με μεγάλη έκπληξη όταν ξετύλιξε τις εφημερίδες διαπίστωσε ότι στα χέρια του είχε το τρόπαιο Jules Rimet! O ιδιοκτήτης του Πικλς έλαβε ως αμοιβή 6.000 στερλίνες, όταν η αξία του τροπαίου ήταν 3.000 στερλίνες.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });H Αγγλία τίμησε τον Πικλς, ο οποίος απέκτησε τεράστια δημοσιότητα παίζοντας ακόμα και σε ταινία, το «The Spy With The Cold Nose», ενώ μια εταιρεία με σκυλοτροφές αποφάσισε να εξασφαλίσει στο αφεντικό του δωρεάν τροφή για τον σκύλο για όλη του τη ζωή. Ομως ο Πικλς έναν χρόνο αργότερα έφυγε από τη ζωή βυθίζοντας στη θλίψη και το αφεντικό του αλλά και τους Αγγλους που είχαν λατρέψει το πανέξυπνο τετράποδο, το οποίο έσωσε το γόητρο μιας ολόκληρης χώρας.
Μόνο θαυμασμός για αυτόν τον υπέροχο άνθρωπο και φυσικά τεράστιο αθλητή, τον Εμμανουήλ Καραλή, που έχει μετατρέψει τους τελικούς σε μεγάλες διοργανώσεις σε μόνιμη διάκριση, συνήθως πίσω από τον… κολλητό του σούπερμαν του αγωνίσματος Μόντο Ντουπλάντις.
Ο Mανόλο, που πραγματικά «πετάει» (fly Manolo) στους ουρανούς, την τελευταία τριετία το έχει σχεδόν… τερματίσει καθώς από το πρώτο του μετάλλιο σε κορυφαία διοργάνωση ανδρών (το 2023 στην Πόλη) έχει φτάσει πλέον τα 8 μετάλλια και αρχίζει μάλιστα να σταθεροποιείται στο ασημένιο περιμένοντας την ευκαιρία του να νικήσει τον καλό του φίλο, τον «ιπτάμενο» Σουηδό.
Ο Ντουπλάντις των συνεχόμενων παγκόσμιων ρεκόρ (προσωρινά ξαποσταίνει στα 6,31 μ.) τρέφει απόλυτο σεβασμό για τον Καραλή και το δείχνει με τον καλύτερο τρόπο στους αγώνες, όπως πρόσφατα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Τόρουν που τον επευφημούσε όταν ο… αθεόφοβος έβαζε τον πήχη στα 6,20 μ. και 6,25 μ. για να απειλήσει τον ανίκητο φίλο του.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})«Το στοιχείο που έχουμε είναι η αγάπη, χαίρομαι πραγματικά όταν ένας άλλος χαίρεται. Και το να έχω έναν φίλο που γράφει ιστορία μπροστά μου και να ξέρω ότι είναι φίλος μου και ότι είμαι ένα μικρό κομμάτι αυτής της ιστορίας, είναι σημαντικό για εμένα. Ο αθλητισμός είναι αγάπη, είναι ευγενής άμιλλα. Θέλουμε να βγάλουμε το αίσθημα ότι ο αθλητισμός έχει μονάχα θετικά πράγματα να προσφέρει. Να βάλουν οι γονείς τα παιδιά στον αθλητισμό, έχει μόνο θετικά να προσφέρει. Είναι σημαντικό αυτό που γίνεται» είπε για τον Ντουπλάντις ο Μανόλο και πρόσθεσε:
«Η σχέση μας δεν αλλάζει από την αγωνιστική μας κόντρα. Οχι, είμαστε καλοί φίλοι, απλά όταν αγωνιζόμαστε θέλουμε να κερδίζουμε. Ο,τι και να γίνει, όταν τελειώσει ο αγώνας, θα είμαστε μαζί στο ίδιο μπαράκι, θα πίνουμε ένα κρασάκι και θα λέμε τι ωραία που περάσαμε. Είναι αυτές οι εμπειρίες που κρατάς. Λέω πως τα μετάλλια θα πάνε σ’ ένα ράφι, μένουν οι εμπειρίες, οι ωραίες στιγμές που έχω περάσει και αυτό είναι το πιο σημαντικό μετάλλιο. Θέλω να διατηρήσω την παιδικότητα που έχω».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Ο Mανόλο την τελευταία τριετία πήρε τον πήχη από τα 5,80 μ. και τον έφτασε στα 6,17 μ. (!), κάνοντας μάλιστα να φαίνονται τα ύψη πάνω από τα 6 μέτρα ως άλλη μια μέρα στη δουλειά.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });«Ξέρεις, το μεγάλο του προσόν είναι ότι δεν φοβάται. Βάζει τον πήχη όλο και πιο ψηλά και συνέχεια βελτιώνεται» μας είχε πει πρόσφατα ο εκ των προπονητών του και ομοσπονδιακός τεχνικός Γιώργος Πομάσκι.
Tον Αύγουστο του 2022, μία μόλις ημέρα μετά την ολοκλήρωση της προσπάθειάς του στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Μονάχου, ο Εμμανουήλ Καραλής μίλησε ανοιχτά για τη μάχη του με την κατάθλιψη και τις δύσκολες στιγμές που πέρασε μετά τον τραυματισμό του, ανακοινώνοντας ότι ολοκληρώνει πρόωρα τη σεζόν προκειμένου να επικεντρωθεί στην ψυχική του υγεία.
«Επειτα από έναν τραυματισμό που είχα κατά τη διάρκεια της σεζόν του κλειστού στίβου, ακολούθησε μια σειρά περιστατικών τα οποία κατάφεραν να μειώσουν πλήρως το ηθικό μου. Για πρώτη φορά φέτος έπαθα κρίση πανικού που με έκανε να βυθιστώ στο άγχος και την κατάθλιψη για αρκετό καιρό. Πίεσα τον εαυτό μου πολύ σκληρά για να αντιστρέψω αυτή την κατάσταση, αλλά αυτό έκανε τα πράγματα χειρότερα και δυστυχώς ο κακός Μανόλο κυριάρχησε και ανέλαβε.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Αναγκάστηκα να συνεχίσω τη σεζόν και να προσπαθώ να είμαι θετικός και να απολαμβάνω κάθε αγώνα όπως κάνω, αλλά πάντα ένιωθα χαμένος και ακινητοποιημένος. Είμαι κουρασμένος και νιώθω εντελώς εξαντλημένος. Τελειώνω τη σεζόν μου εδώ. Χρειάζομαι λίγη ξεκούραση και πρέπει να επικεντρωθώ στην ψυχική μου υγεία για λίγο. Πρέπει να κάνω ένα βήμα πίσω και να κάνω ένα διάλειμμα για να πάρω πίσω το χαμόγελό μου», είχε γράψει τότε ο αθλητής και ουσιαστικά έπαιρνε το ρεπό του για να αδειάσει το μυαλό του και να γυρίσει μια και καλή τον διακόπτη προς την εκτόξευση.
Είχε νικήσει – παλαιότερα – τη δύσκολη μάχη με τον ρατσισμό, στην κατάθλιψη θα κόλλαγε; Η συνύπαρξη – προπονητικά – με τον πατέρα του Χάρη, τον Μάρτσιν Στσεπάνσκι και τον Γιώργο Πομάσκι τον απογείωσε, ενώ η συνύπαρξη στα ίδια δωμάτια πολλές φορές αλλά και στα προπονητήρια με τον άλλο καλό του φίλο, τον Μίλτο Τεντόγλου, του έδωσε ξεχωριστή ώθηση.
«Τώρα συνειδητοποιώ σιγά σιγά τι έχω πετύχει το τελευταίο διάστημα. Σε τρία χρόνια έχουν αλλάξει πολλά. Το προπονητικό τιμ, ο πατέρας μου, ο Μάρτσιν, ο Πομάσκι με έχουν αλλάξει ως αθλητή και ως άνθρωπο. Το να είμαι εδώ και να δοκιμάζω άλμα στα 6,25 μ. δεν υπήρχε ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα» είπε και πρόσθεσε πως αυτό που έζησε «ήταν ένας φανταστικός τελικός με τρεις αθλητές πάνω από τα 6 μέτρα. Ηθελα να ρισκάρω και το έκανα. Το δοκίμασα.
Η αγάπη που έχω λάβει μετά το 2024 είναι απίστευτη. Δεν φανταζόμουν όταν ήμουν μικρός ότι θα έρθει η στιγμή που θα βρεθώ εγώ στη θέση των μεγάλων αθλητών» είπε μετά τον νέο άθλο στο Τόρουν (ασημένιο μετάλλιο με άλμα στα 6,05 μ.).
Και τα καλύτερα έρχονται.