Τα ΝΕΑ - Τεχνολογία

Μετά από έναν επιτυχημένο κύκλο παραστάσεων στο Θέατρο Πορεία, η «Χαμένη Άνοιξη» του Στρατή Τσίρκα επέστρεψε από τις 26 Ιανουαρίου στο Θέατρο Δίπυλον κάθε Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη. Το εμβληματικό τελευταίο μυθιστόρημα του Στρατή Τσίρκα μεταφέρεται στη σκηνή, σε θεατρική διασκευή του Άρη Λάσκου και σκηνοθεσία του Βαλάντη Φράγκου.

Συνδέοντας το ντοκουμέντο και τη μυθοπλασία με το δημόσιο και το ιδιωτικό, να συνυπάρχουν, στην παράσταση δημιουργείται μια διαρκής σκηνική ένταση ενώ η δραματουργική γραφή, αναδεικνύει τον λυρισμό και τον στοχασμό του Τσίρκα, συνθέτοντας ένα έργο που κινείται ανάμεσα στην εξομολόγηση και στην πολιτική τραγωδία.

Δύο ηθοποιοί, ο Δημήτρης Πασσάς και η Ελένη Ζαραφίδου, αναλαμβάνουν τους δύο κεντρικούς ρόλους του Ανδρέα και της Φλώρας, ενώ οι υπόλοιποι τέσσερις Άρης Λάσκος, Καλλιόπη Παναγιωτίδου, Τζίνη Παπαδοπούλου, Συμεών Τσακίρης εναλλάσσονται σε πολλαπλούς χαρακτήρες του μυθιστορήματος, ανασυνθέτοντας τη συλλογική ταυτότητα μιας εποχής ταραγμένης.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Η υπόθεση του έργου τοποθετείται το καλοκαίρι του 1965, όταν ένας άνδρας, ο Ανδρέας, επιστρέφει στην Αθήνα ύστερα από 18 χρόνια εξορίας στην Τασκένδη. Μέσα σε 20 ημέρες, θα βρεθεί στο επίκεντρο μιας χώρας που βράζει.

Το Παλάτι μηχανορραφεί, η Βουλή κλονίζεται, το Σύνταγμα παρακάμπτεται, το παρακράτος δυναμώνει, ο Πρωθυπουργός παραιτείται, οι συνειδήσεις δοκιμάζονται ενώ στις 21 Ιουλίου δολοφονείται ο Σωτήρης Πέτρουλας στην οδό Σταδίου: όλα πυκνώνουν σ’ ένα τοπίο όπου το προσωπικό όραμα και το συλλογικό δράμα συγκρούονται. Ανάμεσα στη Φλώρα, την ξένης καταγωγής γυναίκα που αρνείται την πολιτική, και τη Ματθίλδη, τη νεαρή αγωνίστρια, ο Ανδρέας παλεύει να ορίσει τη θέση του μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Με αφορμή την πρεμιέρα του νέου κύκλου παραστάσεων, οι ηθοποιοί μιλούν στα «Νέα» για τους ρόλους τους και τη σκηνή που ξεχωρίζουν.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Ζαραφίδου Ελένη

Η Φλώρα είναι ξένη, ζει στην Αθήνα 9 χρόνια, πλάσμα διαλυμένο, με έναν τελειωμένο γάμο, ζει με τη διατροφή από τον πρώην άντρα της και σκορπίζει τον εαυτό της κυνηγώντας εφήμερα πάθη, με ευκαιριακούς εραστές και αφημένη στους εθισμούς της, είναι χαμένη εξαρχής, απολιτίκ και εντελώς μόνη μέσα στον κόσμο. Μέσα από τα σκοτάδια βγαλμένη, ξωτικιά. Γνωρίζει τον Ανδρέα και ερωτεύονται, εκείνη παράφορα. Παντού μέσα στην πόλη ψάχνει τον Ανδρέα, τον αναζητά παντού, αλλά η ιστορία τη βρίσκει και αυτήν, τη συναντά και την ακουμπά, και τότε τα πάντα αλλάζουν.

Αγαπημένη σκηνή είναι η πρώτη συνάντηση με τον Ανδρέα και η πρώτη τους νύχτα μαζί, ο τρόπος που αυτοί οι δύο άνθρωποι αναγνωρίζονται και ενώνονται, το επακόλουθο αυτής της βραδιάς, που στη συνείδηση της Φλώρας αποκτά διαστάσεις μοίρας και προορισμού, ητεράστια επίδραση που έχει ο Ανδρέας πάνω στην ταραγμένη ψυχή της και το παρηγορητικό και ιαματικό άγγιγμα του στο πονεμένο κορμί της Φλώρας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Άρης Λάσκος

Στην παράσταση – έχοντας κάνει και τη δραματουργία της – έχω τη χαρά να ερμηνεύω μετά από πολλά χρόνια πολλούς ρόλους: ομιλούντες και βωβούς (έναν βουλευτή της Δεξιάς, έναν ταξιτζή, έναν Εβραίο της Νέας Υόρκης στην Αθήνα, έναν Αμερικάνο πράκτορα, ένα στέλεχος της Αριστεράς). Μοιραία, αγαπημένος μου είναι ο κεντρικός, ο (Στέφανος) Κακομοίρας. Ένας επινοημένος ήρωας του Τσίρκα, που όμως βασίζεται πολύ στον υπαρκτό ιστορικό Στέλιο Αναστασιάδη: αιρετικό, ασυμβίβαστο, μη ενταγμένο κομματικά αριστερό ζωγράφο, που πολύ λίγα έχουν διασωθεί από το έργο του (λέγεται πως πέραν της ζωγραφικής, όταν είχε διαφύγει στη Βουδαπέστη έφτιαχνε πολιτικά ανέκδοτα που αντάλλασσε με καφέ και ποτό!).

Στο βιβλίο – και στην παράσταση – παρουσιάζεται ως ένας ψυχικά ευαίσθητος (έως ασταθής), επιστήθιος φίλος του Αντρέα, που έχοντας βιώσει όλη την ματαίωση του Εμφυλίου και της μετέπειτα καχεκτικής δημοκρατίας μέχρι το ’65, από την έγνοια του για το πού πάει ο κόσμος, κατέληξε να διαβάζει και να συλλέγει τα πάντα από εφημερίδες και περιοδικά, να κρυφακούει συνομιλίες, να περιπλανιέται στην πόλη. Ένα πνεύμα ανήσυχο, ανυπότακτο, στα όρια της ψυχικής κατάρρευσης, που – περισσότερο στην παράστασή μας, απ’ ότι στο βιβλίο – λειτουργεί ως άλλο «σήμα κινδύνου»: προειδοποιεί συνεχώς για το κακό που έρχεται.

Η αγαπημένη μου σκηνή είναι η πιο αληθινή στιγμή του, η μόνη που, ίσως, τον ακούμε να μιλάει για τον εαυτό του.

Λίγο πριν την κάθοδο του Γέρου από το Καστρί, συναντιέται με τη Φλώρα έξω από το σπίτι του και της λέει: «Δεν ζούμε μόνοι μας, Φλώρα μου. Κι ο χρόνος δεν είναι δικός μας. Απλώς κολυμπάμε. Ενίοτε μας παρασέρνει ένα μεγάλο κύμα. Μένει να αποδειχτεί ποιοι από εμάς θα επιζήσουμε. Πάντως σίγουρα δεν μπορούμε να ζήσουμε εκτός» συμπυκνώνοντας μάλλον όλο το νόημα της Χαμένης Άνοιξης σε μια φράση…

Καλλιόπη Παναγιωτίδου

Ο χαρακτήρας μου στην παράσταση «Χαμένη Άνοιξη» είναι η Ματθίλδη. Η Ματθίλδη είναι 22 χρονών, φοιτήτρια της Ιατρικής και είναι ο νεότερος ηλικιακά χαρακτήρας του έργου. Εμφανίζεται προς το τέλος του πρώτου μέρους του έργου, όταν ο Ανδρέας, ο κεντρικός χαρακτήρας, μετακομίζει κι εκείνη μένει δίπλα του. Η Ματθίλδη έχει ακλόνητη πιστή στην κοινωνική αλλαγή, όπως αυτή εκφράζεται από τη νεολαία Λαμπράκη, έχει διακόψει τις πολλές σχέσεις με τον πατέρα της, ταγματάρχη της χωροφυλακής και φασίστα σύμφωνα με την ίδια και προσπαθεί να ζήσει ανεξάρτητη. Οι χαρακτήρες συναντιούνται ακριβώς πριν το μεγάλο συμβάν της παραίτησης του Γεωργιου Παπανδρέου.

Η ορμητική της διεκδίκηση, η οξυδέρκεια της, η καθαρή πολιτική της άποψη που δεν έχει μολυνθεί από καμία πικρία, ήττα, συμφέρον κινητοποιούν και τον έως τότε μουδιασμένο Ανδρέα. Η ελπίδα πως δεν έχουν όλα χαθεί και πως όλοι μαζί μπορούμε να οικοδομήσουμε τον κόσμο που θέλουμε να ζήσουμε, γεμίζει τουςδρόμους της Αθήνας. Και όπως είναι φυσικό για δύο ανθρώπους που οραματίζονται τον κόσμο με τον ίδιο τρόπο και παλεύουν μαζί γι’αυτόν, συνδέονται ερωτικά.

Η αγαπημένη μου σκηνή του έργου είναι η τελευταία σκηνή του έργου, που περιγράφει το πώς η κηδεία του δολοφονημένου φοιτητή Σωτήρη Πέτρουλα μετατράπηκε σε μια τεράστια διαδήλωση, γιατί παρά το γεγονός ότι η άνοιξη χάθηκε και γνωρίζουμε όλοι ότι θα ακολουθήσει η δικτατορία των συνταγματαρχών ο Στράτης Τσίρκας επέλεξε να υπερβεί τη χρονική ακολουθία τονίζοντας ότι από εμάς εξαρτάται να φέρουμε την Άνοιξη.

Τζίνη Παπαδοπούλου

Η Χαμένη Άνοιξη είναι ένα εμβληματικό έργο του Τσίρκα που μιλάει για μια ταραγμένη εποχή της Ελλάδας, το διάστημα πριν το πραξικόπημα της Χούντας. Στην παράσταση υποδύομαι 2 ρόλους την Γκρέτε μια γερμανοεβραία, διασωθείσα του Άουσβιτς, που ζει στην Αθήνα από το ’46 και την Ευανθία, την γεροντοκόρη θεία του πρωταγωνιστή, που βλέπει τα γεγονότα να έρχονται και προσπαθεί να προειδοποιήσει και να προστατεύσει. Ανάμεσα στους δύο ρόλους αγαπώ λίγο περισσότερο την θεία. Ἰσως γιατί μου θυμίζει θείες που γνώρισα, ανθρώπους που έζησαν στο περιθώριο, σαφώς πολιτικοποιημένους αλλά κακοποιημένους από μια περιρρέουσα που τους αφαιρούσε όλο και περισσότερο το δικαίωμα να ελπίζουν. Η θεία Ευανθία μένει παρούσα στις εξελίξεις αλλά προσπαθεί να προστατέψει τον ανηψιό της από όσα διαβλέπει πως έρχονται. Είναι η φωνή της «λογικής» όσων έζησαν την φρίκη, μετά για λίγο το όνειρο και διαψεύστηκαν ξανά και ξανά από την αμείλικτη πραγματικότητα.

Η αγαπημένη μου σκηνή είναι η πρώτη της εμφάνιση. Μανιώδης καπνίστρια αλλά και αυτοδίδακτη «χαρτορίχτρα» υποδέχεται τον ανηψιό της μετά από την επίσκεψή του στην Λειβαδιά και ξεδιπλώνει όλη την ίντριγκα που ο ίδιος αρνείται να δει, πεισματικά δεμένος στην πρώτη εντύπωση που του έδωσε η Αθήνα όταν επέστρεψε, μετά από 18 χρόνια στην Τασκένδη. «Κι όταν είδες το Χίλτον…αυτό το τέρας έλεγες…Καλά βρε παιδάκι μου, ούτε εμένα μ’ αρέσει. Αλλά τι ξέρω εγώ από αρχιτεκτονική; Αφού βοηθάει τον τουρισμό..» θα πει η θεία.

Για μένα αυτή η ατάκα εκφράζει την εποχή αλλά και όλους τους ανθρώπους διαχρονικά, που οι εξελίξεις τους ξεπερνούν και αυτοί τις αποδέχονται γιατί το να πηγαίνουν ενάντια στο «ρεύμα» τους έχει εξουθενώσει. Δεν είναι ήρωας η θεία. Αλλά όταν η Ώρα φτάσει, θα βγει στους δρόμους και θα ενώσει την φωνή της με όλους για να σωθεί ό, τι σώζεται, για να γεννηθεί μια καινούργια Άνοιξη.

Δημήτρης Πασσάς

Ο Ανδρέας είναι ένας από τους χιλιάδες αγωνιστές που προσπάθησαν να αλλάξουν τον κόσμο για όσους έρθουν μετά από αυτούς. Τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν και σήμερα. Όπως αυτοί που σηκώθηκαν να πάνε με καραβάκια στη Γάζα. Να σταθούν απέναντι στο άδικο.

Ο Ανδρέας είναι παιδί και πατέρας σε μια αλυσίδα ανθρώπων που δεν ξεχνούν τίποτα κι όμως επιλέγουν να ξεκινούν κάθε επόμενη ημέρα με την ελπίδα πως το αναμενόμενο δεν είναι αναπόφευκτο. Πώς υπάρχει κι άλλος δρόμος.

Πριν ξεκινήσουμε την παράσταση λέω καμιά φορά κανένα στίχο ή καμιά εξυπνάδα. Τις προάλλες θυμήθηκα το εξής υπέροχο του Τίτου Πατρίκιου:

Η σάρκα μου

πάντα πονάει στα χτυπήματα,

πάντοτε χαίρεται στα χάδια.

Ακόμα τίποτα δεν έμαθε.

Συμεών Τσακίρης Για τον ρόλο του Αριστοκλή

«Ο Αριστοκλής είναι μια φιγούρα που κινείται διαρκώς ανάμεσα στη νηφαλιότητα και στην αγωνία. Έχει μια έμφυτη τάση να βάζει τάξη στα πράγματα – ή τουλάχιστον να προσπαθεί. Αναλύει, παρατηρεί, σχολιάζει· όμως πίσω από αυτή τη σχεδόν υπερβολική επιμονή στην “κατανόηση” κρύβεται ένας άνθρωπος που αναζητά σταθερότητα σε έναν κόσμο που μοιάζει να διαλύεται. Μοιάζει να θέλει να πείσει και τον εαυτό του και τους γύρω του ότι όλα μπορούν να εξηγηθούν, ότι όλα έχουν μια λογική σειρά.

Κι αυτή η ανάγκη για βεβαιότητες γεννά, με έναν παράδοξο τρόπο, μια σιωπηλή τρυφερότητα. Δεν είναι ένας ήρωας που υψώνει τη φωνή· είναι κάποιος που διασχίζει την καταιγίδα προσπαθώντας να μην ταράξει τα νερά – παρότι στον πυρήνα του ξέρει ότι τα νερά έχουν ήδη ταραχτεί. Κουβαλά έναν αυτοσαρκασμό σχεδόν άθελά του, σαν να αντιλαμβάνεται ότι καμία λογική δεν επαρκεί απέναντι στο χάος, κι όμως συνεχίζει. Αυτό τον κρατάει ζωντανό.»

Για την αγαπημένη μου σκηνή με τη Φλώρα

«Η πρώτη μας μεγάλη σκηνή με τη Φλώρα είναι καθοριστική γιατί αποτελεί τη στιγμή που συμπυκνώνεται όλη η ένταση της εποχής. Δύο άνθρωποι προσπαθούν να μιλήσουν ενώ γύρω τους επικρατεί μια αίσθηση αποδιοργάνωσης. Η σκηνή είναι χτισμένη πάνω στη λεπτή γραμμή ανάμεσα στη νηφαλιότητα και στο υπόγειο άγχος που δεν λέγεται αλλά υπάρχει. Οι λέξεις αποκτούν βάρος όχι επειδή είναι δραματικές, αλλά επειδή ειπώνονται σε μια στιγμή όπου κάθε φράση μπορεί να σημαίνει κάτι περισσότερο απ’ ό, τι αφήνει να φανεί.

Υπάρχει μια αδιόρατη τρυφερότητα, μια εύθραυστη εμπιστοσύνη, αλλά και μια διαρκής σύγκρουση ανάμεσα στο προσωπικό και στο συλλογικό. Εκεί, μέσα σε αυτή την ιδιαίτερη σιωπή της σκηνής, διαφαίνεται για πρώτη φορά πως οι δύο τους δεν αντιμετωπίζουν απλώς μια δύσκολη συζήτηση· κουβαλούν ολόκληρη την αστάθεια μιας εποχής που τους υπερβαίνει. Κι αυτό κάνει τη στιγμή μοναδική.»

Η νέα ρύθμιση για το 13ωρο εργασίας (η οποία προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις) θα αρχίσει να εφαρμόζεται τον Φεβρουάριο. Θα είναι μία από τις 6 βασικές ρυθμίσεις του πρόσφατου εργασιακού νόμου που πρόκειται να ενεργοποιηθούν σήμερα 16 Φεβρουαρίου οπότε και θα τεθεί επισήμως σε λειτουργία το σύστημα ΕΡΓΑΝΗ ΙΙ. Ειδικότερα, οι 6 βασικές ρυθμίσεις που θα ενεργοποιηθούν, είναι οι παρακάτω :

1.Το 13ωρο εργασίας αναμένεται να εφαρμοστεί κυρίως σε εποχικούς κλάδους όπως ο τουρισμός και η εστίαση, κάτι που εφαρμοζόταν ήδη, με τη διαφορά ότι ενέπιπτε στη «μαύρη» οικονομία. Επομένως, οι επιπλέον ώρες θα αμείβονται με προσαύξηση 40% και οι εισφορές θα ενισχύουν τα Ταμεία του ΕΦΚΑ.

Σύμφωνα με το υπουργείο Εργασίας, οι 13 ώρες εργασίας στον ίδιο εργοδότη (εκ των οποίων υπερωρία θα είναι η 10η έως τη 13η ώρα) αφενός δεν παραβιάζουν την υποχρέωση ημερήσιας 11ωρης ανάπαυσης (13+11=24), αφετέρου δεν μπορούν να πραγματοποιούνται κάθε μέρα – είτε πρόκειται για πενθήμερη είτε εξαήμερη απασχόληση – διότι ισχύουν τα ανώτατα όρια εβδομαδιαίας εργασίας (48 ώρες ανά περίοδο το πολύ 4 μηνών, συμπεριλαμβανομένων της υπερεργασίας και της υπερωρίας).

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Συνολικά: μέχρι 37 ημέρες τον χρόνο, δηλαδή κατά προσέγγιση τρεις ημέρες ανά μήνα.

Παράδειγμα: Παρασκευή και Σάββατο υφίσταται ανάγκη υπερωριακής απασχόλησης. Ο εργαζόμενος, εφόσον συμφωνεί, μπορεί να εργαστεί 13 ώρες την Παρασκευή και 13 ώρες το Σάββατο.

Για την 9η ώρα (υπερεργασία) θα αμειφθεί με 20% προσαύξηση στο καταβαλλόμενο ωρομίσθιο, και για τη 10η-13η ώρα (υπερωρία) θα αμειφθεί με 40% προσαύξηση για κάθε ώρα (σύνολο 4 ώρες υπερωρίας).

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Εχοντας απασχοληθεί ήδη 26 ώρες, απομένουν 22 ώρες για τη συμπλήρωση του νόμιμου εβδομαδιαίου χρόνου, συμπεριλαμβανομένης της υπερεργασίας/υπερωρίας (48 ώρες με τον περιορισμό του μέγιστου ορίου των 4 μηνών). Συνεπώς, τις ημέρες Δευτέρα έως Πέμπτη ο εργαζόμενος θα απασχοληθεί με μειωμένο ωράριο 5½ ωρών.

Επισημαίνεται ότι ο χρόνος εργασίας σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί πεδίο ελεύθερης διαμόρφωσης από τον εργοδότη, καθότι η νομοθεσία μας θέτει σαφή όρια στη δυνατότητα υπέρβασης του ημερήσιου και εβδομαδιαίου χρόνου εργασίας. 40 ώρες εβδομαδιαίας εργασίας σε πενθήμερο ή εξαήμερο σύστημα απασχόλησης και 48 ώρες, συμπεριλαμβανομένης της υπερεργασίας ή της υπερωρίας, το πολύ ανά περίοδο 4 μηνών.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Επιπλέον, σε ετήσιο επίπεδο, το ανώτατο όριο υπερωριακής απασχόλησης δεν μπορεί να υπερβαίνει τις 150 ώρες. Η άρνηση υπερωρίας και διευθέτησης προστατεύεται με ειδικές νομοθετικές διατάξεις – στο πλαίσιο της καλής πίστης – και δεν μπορεί να επιφέρει καμία βλαπτική μεταβολή, δυσμενή διάκριση ή απόλυση του εργαζομένου.

2. Μέχρι το πρώτο τρίμηνο του 2026. δηλαδή έως 31 Μαρτίου, οι μισθωτοί θα πρέπει να έχουν λάβει το υπόλοιπο της άδειάς τους τού προηγούμενου έτους, σύμφωνα με τον νόμο. Διαφορετικά ο εργοδότης οφείλει να καταβάλει στον εργαζόμενο τις αντίστοιχες αποδοχές των ημερών της άδειας αυξημένες κατά 100%, δηλαδή στο διπλάσιο. Το υπουργείο Εργασίας θα προβεί σε υπενθύμιση της υποχρέωσης των εργοδοτών να χορηγήσουν το υπόλοιπο αδείας αναψυχής έως το τέλος Μαρτίου, καθώς το 2026 θα αλλάξει το τοπίο με την εφαρμογή του δικαιώματος της σπαστής άδειας.

Υπενθυμίζουμε ότι η σπαστή άδεια κατ’ ελάχιστον 5 ημέρες παρέχει περισσότερη αυτονομία και ελευθερία στον εργαζόμενο να κατανείμει την ετήσια άδεια αναψυχής του όπως ο ίδιος επιθυμεί ύστερα από συνεννόηση με τον εργοδότη.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

3. Οικειοθελής αποχώρηση με ένα κλικ: Στο ίδιο πλαίσιο μείωσης της γραφειοκρατίας εντάσσεται και η οικειοθελής δήλωση αποχώρησης με ένα κλικ. Με το ισχύον καθεστώς όταν μια σύμβαση λήγει οικειοθελώς από τον εργαζόμενο, ο εργοδότης δεν μπορεί να προσλάβει άμεσα άλλον εργαζόμενο, αλλά θα πρέπει να παρέλθει ένα 10ήμερο, διαφορετικά ο εργαζόμενος μπορεί να διεκδικήσει αποζημίωση για απόλυση. Με τις προσλήψεις και αποχωρήσεις fast track η πρόσληψη εργαζομένων σε αντικατάσταση των οικειοθελώς αποχωρούντων θα γίνεται άμεσα χωρίς να απαιτείται να παρέλθει ένα 10ήμερο για να μη χαρακτηριστεί η οικειοθελής αποχώρηση ως απόλυση.

4. Μισθολογική προσαύξηση λόγω υπερωριών: Για παράδειγμα, εργαζόμενος ο οποίος απασχολείται σε δύο εργοδότες και αμείβεται με 8 ευρώ την ώρα, εφόσον απασχοληθεί 13 ώρες σε δύο εργοδότες θα αμειφθεί με ημερομίσθιο ύψους 104 ευρώ. Εάν απασχοληθεί τις αντίστοιχες ώρες σε έναν και μόνο εργοδότη, θα λάβει 119 ευρώ.

5. Διευθέτηση χρόνου εργασίας: Εισάγεται η δυνατότητα τετραήμερης εργασίας καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους (και όχι μόνο για ένα εξάμηνο), δίνοντας ανάσα κυρίως σε εργαζόμενους γονείς και άτομα με αυξημένες οικογενειακές υποχρεώσεις. Η διευθέτηση μπορεί να γίνει σε εβδομαδιαία, μηνιαία έως και σε ετήσια βάση, παρέχοντας ευελιξία σε κάθε εργαζόμενο να προγραμματίσει τον ελεύθερο χρόνο του. Π.χ., παρέχει τη δυνατότητα σε έναν εργαζόμενο γονέα να εργάζεται 4 ημέρες την εβδομάδα και να είναι με το παιδί του την 5η ημέρα για όλο τον χρόνο και όχι μόνο για ένα εξάμηνο που ισχύει σήμερα. Προσοχή, για την όποια μετατροπή στο ωράριο απασχόλησης απαιτείται υποχρεωτικά η συναίνεση των εργαζομένων.

6. Δικαίωμα για υπερωρίες στην εκ περιτροπής εργασία: Με τη νέα ρύθμιση οι εκ περιτροπής απασχολούμενοι θα έχουν δικαίωμα να εργαστούν επιπλέον του οκταώρου τους, λαμβάνοντας την αντίστοιχη προσαύξηση 40% για κάθε ώρα υπερωριακής απασχόλησης, εφόσον το επιθυμούν. Για παράδειγμα, κάποιος που δουλεύει σε εστιατόριο το οποίο λειτουργεί Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή, θα μπορεί να συμπληρώνει το εισόδημά του και με υπερωριακή απασχόληση εφόσον το επιθυμεί.

Στη σκιά της γκέλας και της αποκρουστικής εμφάνισης στο Βόλο ξεκίνησε η προετοιμασία του Άρη για την εντός έδρας αναμέτρηση της επόμενης Κυριακής (22/02) κόντρα στην Κηφισιά.

Ο Μανόλο Χιμένεθ βρίσκεται περισσότερο από κάθε άλλη φορά στο επίκεντρο της κριτικής που γίνεται. Και μέσα σε αυτό το κλίμα καλείται να προετοιμασεί την ομάδα, μαζί με δεδομένα προβλήματα που θα αναδιαμορφώσουν τα πλάνα του.

Αθανασιάδης, Χόνγκλα και Πέρεθ είναι οι δεδομένες απουσίες λόγω καρτών και με τους δύο πρώτους να… χαλάνε περισσότερο τις σταθερές της ενδεκάδας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Η απουσία του Καμερουνέζου χαφ είναι αυτή που δημιουργεί το μεγαλύτερο πρόβλημα στον Χιμένεθ, ειδικά σε συνδυασμό με την κατάσταση του Κώστα Γαλανόπουλου.

Ο Έλληνας μέσος συνέχισε σήμερα με ατομικό πρόγραμμα και δεν έχει για την ώρα τις πιθανότητες με το μέρος του για να προσφέρει στον Χιμένεθ μία επιλογή στα χαφ, απ ‘ όπου θα απουσιάσει ο Χόνγκλα και απομένουν οι Βοριαζίδης-Νινγκ.

Με ατομικό συνέχισε και ο Γκάμπριελ Μισεουί ενώ ο Λορέν Μορόν ακολούθησε θεραπεία και είναι επίσης αμφίβολος για το ματς της επόμενης Κυριακής.

Τα δρομολόγια του Τραμ στη Γραμμή 6 “Πικροδάφνη – Σύνταγμα” θα τροποποιηθούν αύριο, Τρίτη 17 Φεβρουαρίου, με τερματικό σταθμό τη στάση “Φιξ”.

Σύμφωνα με ανακοίνωση της ΣΤΑΣΥ, τα δρομολόγια θα πραγματοποιούνται στο τμήμα “Πικροδάφνη – Φιξ – Πικροδάφνη”. Η αλλαγή γίνεται ύστερα από αίτημα της Ανάπλασης Δημοσίων Χώρων Α.Ε. για την εκτέλεση έργων στη λεωφόρο Βασιλίσσης Όλγας.

Κατά τη διάρκεια των εργασιών, δεν θα εξυπηρετούνται οι στάσεις “Λ. Βουλιαγμένης”, “Ζάππειο” και “Σύνταγμα”.

Ανάμεσα στις βραβεύσεις των Κρατικών Λογοτεχνικών Βραβείων, που δημοσιοποιήθηκαν την περασμένη εβδομάδα, τις εντυπώσεις στη βιβλιοφιλική κοινότητα και τον μικρόκοσμο των ίδιων των ερευνητών έκλεψε η απονομή του Μεγάλου Βραβείου Γραμμάτων ταυτόχρονα σε τέσσερις νεοελληνιστές εγνωσμένου κύρους.

Πρόκειται για τους Ρόντρικ Μπίτον, ο οποίος κατείχε την έδρα Κοραή του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών στο King’s College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου από το 1988 μέχρι το 2018, Ζακ Μπουσάρ, πρώην καθηγητή Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ και διευθυντή τού εκεί Διαπανεπιστημιακού Κέντρου Νεοελληνικών Σπουδών (2001-2007), Βιτσέντζο Ρότολο, πρώην πρόεδρο του Σικελικού Ινστιτούτου Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών «Bruno Lavagnini» από το 1993 έως το 2021, καθώς και τον Μόσχο Μορφακίδη – Φυλακτό, νυν καθηγητή Βυζαντινής και Νεοελληνικής Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο της Γρανάδας. Απευθυνθήκαμε σε όλους για τη σημασία της βράβευσης και πήραμε τις εξής απαντήσεις (ο κ. Φυλακτός έλειπε σε επαγγελματικό ταξίδι):

Ρόντρικ Μπίτον: «Σισύφειο έργο η προβολή των νεοελληνικών γραμμάτων»

Τι σημαίνει η βράβευση αυτή; Οταν κοιτάξεις τα ονόματα των βραβευθέντων σε προηγούμενες χρονιές, καταλαβαίνεις αμέσως ότι πρόκειται για τη μεγαλύτερη τιμή και αναγνώριση που μπορεί να απονεμηθεί σε έναν συγγραφέα από το ελληνικό κράτος (γιατί αλλιώς να ονομάζονται «κρατικά» βραβεία, και μάλιστα, στη συγκεκριμένη περίπτωση, ακόμα και «Μεγάλο»;). Καινοτόμησαν οι κριτές φέτος, αφού βραβεύονται από κοινού τέσσερις άνθρωποι των γραμμάτων, ο καθένας με ποικίλη δράση στον χώρο της παιδείας, της μετάφρασης και της προβολής των ελληνικών γραμμάτων στο εξωτερικό, μαζί με το αντίστοιχο συγγραφικό έργο. Οσο για μένα, χαίρομαι ιδιαίτερα που βρίσκομαι «παρέα» με τους κυρίους Ρότολο, Μπουσάρ και Μορφακίδη, τους οποίους από καιρό εκτιμώ πάρα πολύ για το έργο και τη δραστηριότητά τους. (Απορώ μόνο: γιατί να είμαστε όλοι άρρενες; Αλλά για αυτό φταίει μάλλον η γενιά – όχι κανένας από μας!) Και επιτρέψτε μου να προσθέσω κάτι προσωπικό: κατά σύμπτωση ανακοινώθηκε η βράβευση την ίδια μέρα που κυκλοφόρησε, από τις εκδόσεις Πατάκη, η δεύτερη, αναθεωρημένη έκδοση του βιβλίου μου «Γιώργος Σεφέρης, περιμένοντας τον άγγελο», το οποίο κυκλοφόρησε το 2003 και έμεινε για πολλά χρόνια εξαντλημένη. Οσο και να φανεί σαν σισύφειο έργο η προβολή των νεοελληνικών γραμμάτων στο εξωτερικό, πάντα μου δίνει θάρρος η γενναιόδωρη πρόσληψη των προσπαθειών μου εκ μέρους του ελληνικού αναγνωστικού κοινού.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Ζακ Μπουσάρ: «Ευχαριστώ τις γενιές φοιτητών και φοιτητριών»

Με βαθιά συγκίνηση ευχαριστώ την πνευματική μου πατρίδα, την Ελλάδα, που με τιμά με το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων 2025. Η απονομή αυτή μου δίνει την ευκαιρία να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου στους ανθρώπους που μου ενέπνευσαν την αγάπη της ελληνικής γλώσσας και του Ελληνισμού: για τα αρχαία ελληνικά τούς Jean-Marc Denommé, Maurice Lebel και Bernard Moreux· για τα νέα ελληνικά τούς Κωνσταντίνο Δημαρά, Γεώργιο Μπαμπινιώτη, Μανόλη Χατζηγιακουμή και Δημήτρη Κεσανόπουλο. Θέλω να τιμήσω επίσης τη μνήμη του εφοπλιστή Φρίξου Παπαχρηστίδη που δώρισε στο Πανεπιστήμιο του Μοντρεάλ μια ερευνητική βιβλιοθήκη στις νεοελληνικές σπουδές. Το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων που μου απονέμει η Ελληνική Δημοκρατία επικυρώνει την έμμονη αφοσίωση του νεοελληνιστή στη διδασκαλία, έρευνα και προβολή των ελληνικών γραμμάτων. Είμαι ευγνώμων απέναντι στους συγγραφείς και ποιητές που μου ανέθεσαν με εμπιστοσύνη τα έργα τους για να τα μεταφράσω, μεταξύ άλλων τον Παύλο Μάτεσι, την Ειρήνη Παπά και την οικογένεια Εμπειρίκου. Ευγνωμονώ και τους εκδότες Σ. Πετσόπουλο, Γ. Δαρδανό και Α. Λασκαράτο. Και τέλος, περισσότερο από όλους, ευχαριστώ τις γενιές φοιτητών και φοιτητριών που καλλιέργησαν τις νεοελληνικές σπουδές στα προγράμματα που ίδρυσα και υπηρέτησα για πάνω από μισό αιώνα. Η συνέχιση του Προγράμματος Νεοελληνικών Σπουδών στο γαλλόφωνο Πανεπιστήμιο του Μοντρεάλ εξαρτάται στο εξής από τις Αρχές του ελληνικού κράτους και της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μοντρεάλ.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Βιτσέντζο Ρότολο: «Το βάθος της αγάπης μου στον ελληνικό πολιτισμό»

Με μεγάλη έκπληξη και συγκίνηση έμαθα για την απονομή σ’ εμένα του έγκυρου και τιμητικού βραβείου από το ελληνικό κράτος. Βέβαια η αρμόδια επιτροπή θέλησε να βραβεύσει όχι τόσο την όποια προσφορά μου στα ελληνικά γράμματα όσο το βάθος της αγάπης μου στον ελληνικό πολιτισμό στο σύνολό του. Η αλήθεια είναι ότι τα εφηβικά μου χρόνια είχα την ευτυχία να τα περάσω βυθισμένος στη λατρεία της ασύγκριτης αρχαίας κουλτούρας ενώ στην ώριμη ηλικία επιδόθηκα με ενθουσιασμό στη μελέτη και τη διάδοση των νεοελληνικών γραμμάτων, που είναι πλούσια σε πρόσωπα και έργα μεγάλης σημασίας.

Με ομόφωνη απόφαση του διοικητικού συμβουλίου του ΣΕΓΑΣ, εγκρίθηκε η σύνθεση της ελληνικής ομάδας που θα ταξιδέψει στο Βελιγράδι για το Βαλκανικό Πρωτάθλημα κλειστού στίβου, το οποίο θα διεξαχθεί το Σάββατο 21 Φεβρουαρίου.

Για τη συγκρότηση της εθνικής ομάδας ελήφθησαν υπόψιν τα αποτελέσματα των αθλητών και αθλητριών μας στις έως τώρα εγχώριες και διεθνείς διοργανώσεις σε σάλα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι για πρώτη φορά μετέχει σε αποστολή για Βαλκανικό Πρωτάθλημα κλειστού στίβου ο Μίλτος Τεντόγλου. Συνολικά μετέχουν 16 αθλητές και 16 αθλήτριες.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Άνδρες

60 μ.: Βασίλης Μυριανθόπουλος (ΠΑΟ), Νίκος Παναγιωτόπουλος (ΓΣ Άθλος Κερατσινίου-Δραπετσώνας)

400 μ.: Γιάννης Σιμόνι (ΑΣ Άρης), Πέτρος Κεχιόπουλος (ΑΟ Παλαιού Φαλήρου)

800 μ.: Χριστόφορος Κουτλής (ΓΣ Ηλιούπολης)

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

1.500 μ.: Γιώργος Ματζαριδης (ΑΣ Πολυνίκης Ορεστιάδας)

60 μ εμπ.: Χρήστος-Παναγιώτης Ρούμτσιος (ΠΑΟ), Αναστάσης Ηλιόπουλος (ΓΣ Κηφισιάς)

Ύψος: Αντώνης Μέρλος (ΠΑΟΚ), Χάρης Αλιβιζάτος (ΓΕ Κεφαλληνίας)

Επί κοντώ: Αντώνης Σάντας (ΑΕΚ)

Μήκος: Μίλτος Τεντόγλου (ΓΣ Κηφισιάς), Νίκος Σταματονικολός (ΓΣ Ηλιούπολης)

Τριπλούν: Ανδρέας Πανταζής (ΑΟ Μεγάρων), Νικόλας Ανδρικόπουλος (ΠΑΟ)

Σφαιροβολία: Ιάσων Μαχαίρας (Πανναξιακός)

Γυναίκες

60 μ.: Ραφαέλα Σπανουδάκη (ΓΣ Ηλιούπολης), Δήμητρα Τσουκαλά (ΑΣΣ Αλέξανδρος Μακεδονίας)

400 μ.: Αναστασία Ράπτη (ΠΑΟ)

800 μ.: Γεωργία Δεσπολλάρη (ΠΑΟ)

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

1.500 μ.: Ιουλιάννα Ρούσσου (ΓΣ Ηλιούπολης), Ανθή Κυριακοπούλου (ΠΑΟ)

60 μ. εμπ.: Σοφία Ιωσηφίδου (ΟΚΑ Καβάλας), Σοφία Καμπερίδου (ΑΠΣ Πυγμή)

Ύψος: Ολυμπία Τζούβελη (ΓΣ Νίκη Βόλου)

Επί κοντώ: Αριάδνη Αδαμοπούλου (ΓΣ Κηφισιάς)

Μήκος: Ναταλία Μπέση (ΓΣ Πρωτέας Ηγουμενίτσας), Έβελυν Μητροπούλου (ΓΣ Κηφισιάς)

Τριπλούν: Οξάνα Κορένεβα (ΑΣΣ Αλέξανδρος Μακεδονίας), Δέσποινα Πάσιου (ΑΟ Κάλλιστος)

Σφαιροβολία: Μαρία Ραφαηλιδου (ΑΠΣ Πυγμή), Μαρία Μαγκούλια (Ένωση Καζώνης-Κάλυμνος 2000)

Δύο άνδρες ηλικίας 67 και 60 ετών καταδικάστηκαν από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Βόλου για υπόθεση πλαστογραφίας, που σχετιζόταν με αγροτική έκταση ιδιοκτησίας μιας γυναίκας η οποία είχε πεθάνει από έμφραγμα το 2020.

Η υπόθεση αποκαλύφθηκε τον Ιούνιο του 2020, όταν αστυνομικοί εντόπισαν τον 67χρονο να καλλιεργεί αγροτεμάχιο σε χωριό του Δήμου Ρήγα Φεραίου στη Μαγνησία, ιδιοκτησίας 51χρονης που είχε αποβιώσει λίγους μήνες νωρίτερα. Η παρουσία του στο χωράφι προκάλεσε αντιδράσεις κατοίκου της περιοχής, ο οποίος ειδοποίησε την Αστυνομία. Όταν ζητήθηκαν εξηγήσεις, ο κατηγορούμενος παρουσίασε μισθωτήριο, που φερόταν να φέρει την υπογραφή της ιδιοκτήτριας και να του παραχωρεί τη χρήση της έκτασης.

Η γυναίκα ζούσε μόνη στη Θεσσαλονίκη και κατείχε 53 στρέμματα. Είχε βρεθεί νεκρή στο διαμέρισμά της, αρκετές ημέρες μετά τον θάνατό της, σε προχωρημένη σήψη, γεγονός που καθυστέρησε τη διαχείριση της περιουσίας και την πρόσβαση των συγγενών στα προσωπικά της έγγραφα. Η αδελφή της κατέθεσε στο δικαστήριο ότι χρειάστηκε περίπου ενάμισης χρόνος, μέχρι να ανοίξει το διαμέρισμα και να συγκεντρωθούν αυθεντικά δείγματα της υπογραφής της. Τα έγγραφα εξετάστηκαν από ειδικούς, οι οποίοι διαπίστωσαν ότι η υπογραφή στο μισθωτήριο δεν ήταν γνήσια.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ο 67χρονος παραδέχθηκε ότι χρησιμοποίησε το μισθωτήριο, υποστηρίζοντας όμως πως υπήρχε προφορική συμφωνία με την ιδιοκτήτρια. Όπως είπε, η γυναίκα τού όφειλε χρήματα και είχαν συμφωνήσει να τα «βρουν» μέσω της χρήσης του χωραφιού, με τη συγκατάθεσή της, έστω και χωρίς επίσημα έγγραφα.

Ο ρόλος του προέδρου της κοινότητας

Στην υπόθεση -όπως αναφέρει το gegonota.news- εμπλέκεται και ο 60χρονος τότε πρόεδρος της τοπικής κοινότητας, ο οποίος φέρεται να επικύρωσε το γνήσιο της υπογραφής στο μισθωτήριο. Υποστήριξε, ότι η γυναίκα τον είχε καλέσει τηλεφωνικά και τού είχε ζητήσει να προχωρήσει στη διαδικασία. Δεν εμφανίστηκε στο δικαστήριο για λόγους υγείας και εκπροσωπήθηκε από δικηγόρο.

Η οικογένεια της 51χρονης απέρριψε πλήρως τους ισχυρισμούς των κατηγορουμένων. Η αδελφή της ανέφερε, ότι η γυναίκα ήταν ιδιαίτερα προσεκτική στις υποθέσεις της και δεν θα παραχωρούσε ποτέ την περιουσία της με αυτόν τον τρόπο. Επεσήμανε επίσης, ότι μετά τον θάνατό της διαπιστώθηκε έλλειψη χρημάτων από το σπίτι της, γεγονός που διερευνάται σε ξεχωριστή υπόθεση.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Οι ποινές και τα ευρήματα

Κατά τη διάρκεια της δίκης παρουσιάστηκαν στοιχεία, ότι ο 67χρονος είχε επιχειρήσει να δηλώσει την έκταση για λήψη αγροτικής επιδότησης. Η διαδικασία δεν ολοκληρώθηκε, καθώς ως ιδιοκτήτρια εμφανιζόταν η αδελφή της θανούσας. Επιπλέον, το μισθωτήριο δεν είχε δηλωθεί στις αρμόδιες φορολογικές αρχές, όπως προβλέπεται.

Το δικαστήριο επέβαλε στον 67χρονο ποινή φυλάκισης 16 μηνών με αναστολή, ενώ ο 60χρονος καταδικάστηκε σε 10 μήνες φυλάκιση, επίσης με αναστολή. Οι κατηγορίες περιλάμβαναν, κατά περίπτωση, πλαστογραφία με χρήση, ψευδή βεβαίωση, ηθική αυτουργία και χρήση ψευδούς βεβαίωσης.

Ρεκόρ σημείωσε η πώληση της πιο πολύτιμης κάρτας Pokemon στην ιστορία, καθώς η σπάνια «Pikachu Illustrator» άλλαξε χέρια για το εντυπωσιακό ποσό των 16,4 εκατομμυρίων δολαρίων (13,9 εκατ. ευρώ) σε δημοπρασία, κερδίζοντας τον τίτλο του «Ιερού Δισκοπότηρου» των συλλεκτών.

Η κάρτα, μία από τις μόλις 39 που δημιουργήθηκαν για διαγωνισμό εικονογράφησης στα τέλη της δεκαετίας του ’90, βγήκε στο σφυρί από τον οίκο δημοπρασιών Goldin τη Δευτέρα (16/2). Πρόκειται για το πιο σπάνιο και πολυπόθητο αντικείμενο του είδους της, που πλέον κατέχει και επίσημα παγκόσμιο ρεκόρ.

View this post on Instagram

A post shared by CNN (@cnn)

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Την «Pikachu Illustrator» είχε αποκτήσει πριν από πέντε χρόνια ο Λόγκαν Πολ έναντι 5,275 εκατ. δολαρίων. Όπως αναφέρει το  CNN η επένδυση αυτή αποδείχθηκε εξαιρετικά προσοδοφόρα, αφού ο Πολ την πούλησε για 16,4 εκατομμύρια δολάρια, μαζί με ένα κολιέ διακοσμημένο με διαμάντια.

the real star of Wrestlemania — my 1/1 PSA 10 Pikachu Illustrator that I purchased for $5,275,000, officially setting the Guinness World Record for “most expensive Pokémon trading card sold at a private sale” pic.twitter.com/nrAyvrytCB

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

— Logan Paul (@LoganPaul) April 4, 2022

Η δημοπρασία διήρκεσε συνολικά 42 ημέρες και ολοκληρώθηκε έπειτα από ώρες έντονων προσφορών. Κατά τη διάρκεια ζωντανής μετάδοσης στο YouTube, ο Πολ σχολίασε ότι «μπορεί να κουράσαμε κάποιους», ενώ μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας αναφώνησε: «Θεέ μου, αυτό είναι τρελό», καθώς τα κομφετί έπεφταν «βροχή» γύρω του.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Το ρεκόρ και το «ιερό δισκοπότηρο» των καρτών

Λίγο μετά τη λήξη της δημοπρασίας, αξιωματούχος των Ρεκόρ Γκίνες επιβεβαίωσε ότι ο Πολ είχε πουλήσει την πιο ακριβή κάρτα συναλλαγών που έχει ποτέ δημοπρατηθεί. Η κάρτα παρουσιάστηκε μέσα σε ένα ειδικά σχεδιασμένο κολιέ, το οποίο ο Πολ είχε φορέσει στο WrestleMania 38, δεσμευόμενος να την παραδώσει προσωπικά στον αγοραστή.

Σύμφωνα με τον ιδρυτή και διευθύνοντα σύμβουλο της Goldin Κεν Γκόλντιν, η αξία των συλλεκτικών καρτών έχει εκτοξευθεί τα τελευταία 20 χρόνια, ξεπερνώντας τις αθλητικές κάρτες και τον δείκτη S&P κατά 3.000%. Ο ίδιος χαρακτήρισε την «Pikachu Illustrator» ως «την πιο περιζήτητη κάρτα στον κόσμο».

Νέο παγκόσμιο ρεκόρ: Η «Pikachu Illustrator» πωλήθηκε 16,5 εκατ. δολάρια σε ιστορική δημοπρασία

View this post on Instagram

A post shared by Logan Paul (@loganpaul)

Όπως εξήγησε, η συγκεκριμένη κάρτα θεωρείται «το ιερό δισκοπότηρο όλων των καρτών Pokémon», καθώς είναι η μοναδική που έχει λάβει βαθμολογία 10 από τον οργανισμό ελέγχου ταυτότητας PSA, γεγονός που την καθιστά σχεδόν άψογη.

Καθώς πλησίαζε το τέλος της δημοπρασίας, η τιμή είχε σταθεροποιηθεί στα 6,882 εκατομμύρια δολάρια, μέχρι που μια σειρά τελευταίων προσφορών την εκτόξευσε στα 16,492 εκατομμύρια, μετά από συνολικά 97 συμμετοχές.

Ο Λόγκαν Πολ είναι γνωστός για την εμμονή του με τα συλλεκτικά αντικείμενα, έχοντας δαπανήσει εκατομμύρια δολάρια για να αποκτήσει μερικά από τα πιο σπάνια και εντυπωσιακά κομμάτια στον κόσμο.

Η φετινή 63η Διάσκεψη του Μονάχου για την Ασφάλεια ήταν σαφώς στον αντίποδα της περσινής συνάντησης. Στο Μόναχο πέρυσι είχαμε τη ρήξη στη διατλαντική σχέση. Η εμπρηστική ομιλία του αντιπροέδρου Τζέι Ντι Βανς εναντίον της Ευρώπης και κυρίως εναντίον της ευρωπαϊκής πολιτιστικής ταυτότητας και πολιτικών αξιών «πάγωσε» τους Ευρωπαίους.

Παρά τις κολακευτικές προσπάθειες του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε και ορισμένων άλλων ευρωπαίων «ψιθυριστών» του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, η ρήξη, αν και όχι ανοιχτά στο πολιτικό/δομικό πεδίο αλλά στο ψυχολογικό επίπεδο εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο πλευρών του Ατλαντικού, δεν αποφεύχθηκε. Η φετινή Διάσκεψη ήταν η συνάντηση – αντεκδίκηση της Ευρώπης.

Καθώς ανέδειξε την κεντρικότητα της Ευρώπης ως δυνητικά αυτόνομης γεωπολιτικής οντότητας. Η ομιλία του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο σε ήπιο λεκτικό τόνο αντιπροσώπευε μια προσπάθεια αποκατάστασης της διατλαντικής σχέσης με κύρια αναφορά στον κοινό πολιτισμό και τις δυτικές αξίες. Η ομιλία προκάλεσε εμφανώς ένα αίσθημα ανακούφισης στους Ευρωπαίους, αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι ήταν η επαρκής βάση για να κλείσει το χάσμα που έχει ήδη ανοίξει στη διατλαντική σχέση. Η αναφορά στην «Αμερική ως τέκνο της Ευρώπης», μολονότι ευπρόσδεκτη, δεν ήταν αρκετή για να κλείσει τα πολλαπλά τραύματα που άνοιξαν Τραμπ και Βανς.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Αλλωστε ο αμερικανός ΥΠΕΞ επέμεινε στις πολιτικές επιλογές του προέδρου Τραμπ. Θέλησε «να δέσει» την Ευρώπη στην εθνικιστική ατζέντα Τραμπ στα ζητήματα της μετανάστευσης, στην οργάνωση των εμπορικών σχέσεων, παγκόσμιας τάξης κανόνων και αξιών κ.ά. Ο Μάρκο Ρούμπιο δεν έκανε καμία αναφορά στην Ουκρανία, στη Γροιλανδία ή βεβαίως στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Αντίθετα, καταδίκασε την «παγκόσμια τάξη βασιζόμενη σε κανόνες» ως επικίνδυνη παραίσθηση που πλήττει το εθνικό συμφέρον. Και συμβούλευσε τις ευρωπαϊκές χώρες να οργανώσουν την πολιτική τους ταυτότητα ως εθνικά κράτη και να προτάξουν πάνω απ’ όλα την υπεροχή του εθνικού συμφέροντος, εμπνεόμενες από τη λογική της ατζέντας Τραμπ (MAGA) παρά τη μέθοδο Μονέ (ευρωπαϊκή ολοκλήρωση). Εις μάτην, παρά τις οποιεσδήποτε εσωτερικές τους διχογνωμίες, οι ευρωπαϊκές χώρες στη μεγάλη πλειονότητά τους κατανοούν ότι με την επιστροφή στο εθνικό κράτος ελλοχεύει ο κίνδυνος της επανάληψης του «σκοτεινού παρελθόντος» των εμφύλιων ευρωπαϊκών συγκρούσεων (Μαρκ Μαζάουερ). Και γι’ αυτό θέλουν να το αποφύγουν…

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Για τον λόγο αυτό ηγέτες όπως οι Μακρόν, Μερτς, Φον ντερ Λάιεν, Στάρμερ ανέδειξαν στο Μόναχο ουσιαστικά την ανάγκη για βαθύτερη ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Ο Μερτς τόνισε ότι ακόμη και η Ρωσία από μόνη της δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις. Ενώ ο Μακρόν επεσήμανε εμφατικά την ανάγκη οικοδόμησης της «γεωπολιτικής Ενωσης» με μια ισχυρή και τολμηρή Ευρώπη σ’ ένα πολυμερές σύστημα κανόνων και θεσμών με επίκεντρο τον ΟΗΕ.

Το συμπέρασμα του φετινού Μονάχου είναι ότι η Ευρώπη ανέβηκε στη σκηνή της Διάσκεψης με μια νέα αυτοπεποίθηση και ρεαλισμό για το μέλλον της και τις επιλογές της, την αποφασιστικότητά της να οικοδομήσει τη γεωπολιτική της ταυτότητα που μαζί με τον εκσυγχρονισμό της οικονομίας της θα μπορέσει να σταθεί σταθερά και αυτόνομα στο διεθνές σύστημα. Κατά μια έννοια, η Ευρώπη αντεπιτέθηκε επιτυχώς στο Μόναχο 2026 έχοντας ξεπεράσει το σοκ 2025. Ο Μάρκο Ρούμπιο βοήθησε με τη δύναμη των λέξεων, αλλά το χάσμα παραμένει…

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Ο Π.Κ. Ιωακειμίδης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, πρώην πρεσβευτής – σύμβουλος του ΥΠΕΞ και μέλος της συμβουλευτικής επιτροπής του ΕΛΙΑΜΕΠ. Από τις εκδόσεις Ι. Σιδέρης κυκλοφόρησε το νέο του βιβλίο με τίτλο «Πέρα από τα Στερεότυπα. Νέα Προοδευτική Εξωτερική και Ευρωπαϊκή Πολιτική»

Σοβαρά προβλήματα στο Βαρθολομιό προκάλεσε η ελεγχόμενη απελευθέρωση υδάτων από το Φράγμα Καραμανλή, με τη ροή τους να διοχετεύεται προς τον ποταμό Πηνειό. Μέσα σε λίγες ώρες, μεγάλες αγροτικές εκτάσεις, αλλά και κατοικίες βρέθηκαν κάτω από το νερό, προκαλώντας εκτεταμένες ζημιές.

Η στάθμη άρχισε να ανεβαίνει από τα χαμηλότερα σημεία της περιοχής και, σύμφωνα με μαρτυρίες κατοίκων, το νερό έφτασε ταχύτατα σε αυλές και εσωτερικούς χώρους σπιτιών. Καλλιέργειες καταστράφηκαν, αποθηκευμένος εξοπλισμός βυθίστηκε στη λάσπη, ενώ πολλοί κάτοικοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Συγκλονιστική είναι η περιγραφή στο ilialive.gr του κατοίκου Δημήτρη Κολόκα, ο οποίος είδε την περιουσία του να χάνεται μέσα σε λίγες ώρες: «Χθες το πρωί είχε νερό στα πιο χαμηλά μέρη από εκεί και μέχρι το βράδυ ήρθε κι εδώ. Ήρθαν και κάποιοι μηχανικοί από το Φράγμα. Το νερό ανέβαινε διαρκώς…Δεν μπορώ να μπω στο σπίτι μου. Δεν έχω ούτε ρούχα ούτε τίποτα. Έχω καταστραφεί. Έχω πράγματα αξίας μέσα».

Απουσία ενημέρωσης πριν από την απελευθέρωση των υδάτων καταγγέλλει η ιδιοκτήτρια κατοικίας που αυτή τη στιγμή παραμένει εγκλωβισμένη στο σπίτι της, χωρίς δυνατότητα άμεσης απομάκρυνσης.

Οι ζημιές στον αγροτικό τομέα είναι σημαντικές, καθώς πλημμύρισαν καλλιεργήσιμες εκτάσεις και θερμοκήπια, προκαλώντας ανησυχία στους παραγωγούς για τις επιπτώσεις στην επερχόμενη καλλιεργητική περίοδο.

Ο Ολυμπιακός αντιμετωπίζει τη Λεβερκούζεν (18/2, 22:00) στο πρώτο μεταξύ τους ματς στα play offs του Champions League, με στόχο την πρόκριση στους «16», της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης.

Κάπως έτσι, η UEFA ανακοίνωσε τους διαιτητές των αναμετρήσεων, με τον Πορτογάλο Ζοάο Πινέιρο να είναι αυτός που θα «σφυρίξει» στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης».

Βοηθοί του θα είναι οι συμπατριώτες του Μπρούνο Ζεσούς και Λουσιάνο Μάια, Τέταρτος ορίστηκε ο Ζοάο Γκονσάλβες, ενώ στο VAR θα βρίσκονται οι Τιάγκο Μαρτίνς και Φάμπιο Ολιβέιρα Μέλο.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Ο Ολυμπιακός και τα ματς που έχει σφυρίξει ο Πινέιρο

Αξίζει να σημειωθεί πως ο Πινέιρο έχει βρεθεί τέσσερις φορές στα μέρη μας. Τις δύο σφύριξε αγώνες ελληνικού πρωταθλήματος (Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός 0-0 το 2023 και Απόλλων Σμύρνης-ΑΕΚ 2-2 το 2021), αλλά και σε δύο ευρωπαϊκά ματς (Ολυμπιακός-Νέφτσι Μπακού 1-0 το 2021 και το Παναθηναϊκός-Ρεν 1-2 το 2023). Παράλληλα, έχει σφυρίξει και το Ντινάμο Ζάγκρεμπ-ΑΕΚ 1-2 το καλοκαίρι του ’23.

Η πολυσυζητημένη τηλεοπτική μεταφορά της «Μεγάλης Χίμαιρας» του Μ. Καραγάτση έφερε πάλι στις οθόνες μας την ιδιαίτερη πατρίδα μου, τη Σύρα, όπως τη λέμε οι ντόπιοι, εξού και ο τίτλος. Ενα νησί με εντελώς διαφορετική εξέλιξη από τη γραμμική πορεία ανάπτυξης που είχαν τα άλλα κυκλαδονήσια. Η «Νέα Υόρκη του Αιγαίου» από τα μέσα του 19ου αιώνα, από τα σημαντικότερα λιμάνια της Μεσογείου, με μεγάλες εργοστασιακές μονάδες, ναυπηγεία, μεγαλοαστική τάξη, ακμάζον εμπόριο, εξαιρετικά δείγματα αρχιτεκτονικής, το περίφημο θέατρο Απόλλων, όπου λέγεται ότι είχε εμφανιστεί η Σάρα Μπερνάρ (να παραδεχθώ όμως ότι οι Συριανοί είμαστε κάπως υπερβολικοί), έζησε κάμποσες δεκαετίες αναμασώντας τις παλιές της δόξες, αλλά έμεινε πίσω όταν άρχισε η τουριστική ανάπτυξη των Κυκλάδων. Μέχρι που τα τελευταία χρόνια ξαναβρήκε τη θέση της στον χάρτη των διακοπών, κυρίως ελλήνων τουριστών, και έγινε the place to be ακόμη και τους χειμερινούς μήνες.

Τι μου ήρθε όμως να γράψω για το νησί μέσα στο καταχείμωνο; Μία επέτειος που σηματοδοτεί ακόμη μια πρωτιά της Σύρας. Στις 16 Φεβρουαρίου 1879 έγινε εδώ η πρώτη εργατική κινητοποίηση και απεργία όχι μόνο στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος αλλά και, μάλλον, παγκόσμια, αφού οι περίφημες απεργίες στο Σικάγο καταγράφονται το 1881.

Εκείνη την εποχή, λοιπόν, το νησί μου είχε 21.000 κατοίκους, από τους οποίους πάνω από 2.500 ήταν εργάτες. Στη συντριπτική τους πλειονότητα στα ναυπηγεία, αλλά και στα βυρσοδεψεία (τα ταμπάκικα, των οποίων τα ερείπια υπάρχουν μέχρι σήμερα, και έως τη δεκαετία του 1960 έλεγαν ότι πλανιόταν ακόμη στον αέρα η μυρωδιά από τα δυσώδη υλικά που χρησιμοποιούνταν για την κατεργασία των δερμάτων), στα κλωστοϋφαντουργεία («πεσκιράδικα» – εκ του πεσκίρι – στην τοπική διάλεκτο), στις οικοδομές. Οι συνθήκες εργασίας; Μεσαιωνικές, αφού πίσω από ακμάζουσες μεγαλοαστικές και επιχειρηματικές τάξεις υπάρχουν, κατά κανόνα, δεινοπαθούντες εργάτες. Υποτυπώδη μεροκάματα, 12ωρη εργασία, ένα δίωρο υποχρεωτικής και μάλιστα απλήρωτης απασχόλησης και την Κυριακή, αλλά και η λεγόμενη «κουτουράδα», δηλαδή η κατ’ αποκοπή εργασία.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Η παγκόσμια νομισματική κρίση έκανε χειρότερη την ήδη ασφυκτική για τους εργάτες κατάσταση, εξανεμίζοντας τις πενιχρές αμοιβές τους. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, δημιουργήθηκε στις αρχές του 1879 το πρώτο εργατικό σωματείο στην Ελλάδα, ο Αδελφικός Σύλλογος Ξυλουργών των Ναυπηγείων Σύρου, που σχεδίασε και οργάνωσε την απεργία της 16ης Φεβρουαρίου. Μαζί τους ενώθηκαν και οι βυρσοδέψες και έτσι, για κάμποσες ημέρες, το νησί έζησε πρωτόγνωρες, για τότε, καταστάσεις, με καθημερινές πορείες και συγκρούσεις στους δρόμους της Ερμούπολης και έναν νεκρό χωροφύλακα. Στο τέλος του μήνα, οι εργοδότες συμφώνησαν σε μια μικρή αύξηση των ημερομισθίων, αλλά, λίγες εβδομάδες αργότερα, απέλυσαν περισσότερους από τους μισούς. Και φτου κι απ’ την αρχή μέχρι τον Ιούλιο που, θεωρητικά, ισορρόπησε η κατάσταση.

Ωστόσο είχαν αρχίσει να μαζεύονται τα σύννεφα της παρακμής. Τα ναυπηγεία κατασκεύαζαν ιστιοφόρα, ενώ είχε ανατείλει ήδη η εποχή των ατμόπλοιων (βαπόρια, εκ του vapeur), είχαν αναπτυχθεί άλλα λιμάνια, είχαν δημιουργηθεί άλλα εμπορικά κέντρα, το νησί απεμπολούσε την αίγλη του. Κι εδώ να αναφέρω μια ανακολουθία που υπάρχει στη «Μεγάλη Χίμαιρα» προφανώς λόγω ποιητικής αδείας. Η Σύρα με τις καθημερινές χοροεσπερίδες και τις κυρίες που ακολουθούσαν την παρισινή μόδα είναι η Σύρα της εποχής της «Ψυχολογίας συριανού συζύγου» του Ροΐδη, δηλαδή των μέσων του 19ου αιώνα. Τη δεκαετία του 1930 ήταν πλέον η φτωχομάνα του Βαμβακάρη.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Η Ιστορία στο eBay

Οι φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 στην Καισαριανή που κυκλοφόρησαν στο eBay (εφόσον, βέβαια, αποδειχθούν αληθινές, κάτι καθόλου δύσκολο) είναι συγκλονιστικό ιστορικό ντοκουμέντο. Η συνειδητή πορεία του ανθρώπου προς τον θάνατο, πέρα από τις ιλουστρασιόν κινηματογραφικές εκδοχές, με τους ειδικούς φωτισμούς, τα καλοδιαλεγμένα ρούχα, τα κάτασπρα δόντια των ηθοποιών, όλα εκείνα τα στοιχεία δηλαδή που ωραιοποιούν την τραγωδία. Καθήκον του ελληνικού κράτους να περάσουν στην κατοχή του και να αποτελέσουν το έναυσμα για τη δημιουργία ενός σχετικού μουσείου.

Η φετινή Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου κατέγραψε με σαφήνεια κάτι που μέχρι πρόσφατα λεγόταν μόνο χαμηλόφωνα στους ευρωπαϊκούς διαδρόμους εξουσίας: η Ευρώπη εισέρχεται σε μια νέα φάση στρατηγικής αυτονόμησης στον τομέα της ασφάλειας και της άμυνας

. Οι δύο πρώτες ημέρες της διάσκεψης ανέδειξαν μια αυξανόμενη βούληση ισχυρών ευρωπαϊκών κρατών να διαμορφώσουν νέα σχήματα στρατιωτικής συνεργασίας, τόσο στο συμβατικό όσο και στο πυρηνικό επίπεδο, σε ένα διεθνές περιβάλλον που γίνεται ολοένα και πιο ασταθές.

Ιδιαίτερη βαρύτητα είχε η ανακοίνωση του Γερμανού καγκελάριου Φρίντριχ Μερτς για την έναρξη συνομιλιών με τη Γαλλία σχετικά με την πιθανή επέκταση της γαλλικής πυρηνικής «ομπρέλας» σε ευρωπαϊκή κλίμακα. Πρόκειται για μια εξέλιξη με ισχυρό συμβολισμό, ακόμη κι αν βρίσκεται σε πρώιμο στάδιο και χωρίς σαφή περιγραφή των τελικών στόχων. Για πρώτη φορά, το Βερολίνο αποδέχεται δημόσια να συζητήσει ένα ζήτημα που επί δεκαετίες παρέμενε πολιτικά ευαίσθητο, σηματοδοτώντας μια βαθιά αλλαγή εποχής.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Η γαλλική πρόταση δεν είναι νέα. Από την εποχή του Σαρλ ντε Γκωλ, το Παρίσι καλλιεργούσε την ιδέα ενός ευρωπαϊκού ρόλου της πυρηνικής του αποτροπής. Ωστόσο, μόνο τώρα, υπό το βάρος του πολέμου στην Ουκρανία και της αβεβαιότητας γύρω από τη μακροπρόθεσμη δέσμευση των Ηνωμένων Πολιτειών, η συζήτηση αποκτά ουσιαστικό περιεχόμενο. Οι Ευρωπαίοι δεν αμφισβητούν ανοιχτά το αμερικανικό πυρηνικό δίχτυ ασφαλείας στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, αλλά δείχνουν αποφασισμένοι να προετοιμαστούν για κάθε ενδεχόμενο.

Παράλληλα, στο Μόναχο καταγράφηκε ένα ακόμη στοιχείο που επαναλαμβανόταν σχεδόν ως μοτίβο: η προσπάθεια επαναπροσέγγισης μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και Ηνωμένου Βασιλείου. Ο Βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ δήλωσε ότι «η Βρετανία δεν είναι πια η χώρα των χρόνων του Brexit», υπογραμμίζοντας πως σε έναν επικίνδυνο κόσμο η εσωστρέφεια δεν ισοδυναμεί με ανάκτηση ελέγχου, αλλά με απώλειά του. Τα λόγια του χειροκροτήθηκαν θερμά και ερμηνεύτηκαν ως σαφές μήνυμα πολιτικής στροφής.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Στο ίδιο πνεύμα κινήθηκε και η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα Φον Ντερ Λαϊντεν, η οποία μίλησε για την ανάγκη η Ευρώπη «να κάνει ένα βήμα μπροστά και να αναλάβει την ευθύνη της». Τόνισε ότι η Ένωση οφείλει να αναπτύξει μια «ευρωπαϊκή ραχοκοκαλιά στρατηγικών δυνατοτήτων» σε τομείς όπως το Διάστημα, οι πληροφορίες και οι δυνατότητες πλήγματος σε βάθος, επισημαίνοντας ότι «κανένα ταμπού δεν πρέπει να μένει εκτός συζήτησης».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Ένα από τα πιο έντονα πολιτικά μηνύματα της διάσκεψης αφορούσε τον ρόλο της Ευρώπης στις διαπραγματεύσεις για την Ουκρανία και, ευρύτερα, στη διαμόρφωση της νέας αρχιτεκτονικής ασφάλειας στην ήπειρο. Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν προειδοποίησε ότι είναι λάθος οι Ευρωπαίοι να μένουν εκτός τραπεζιού όταν συζητείται το μέλλον της ηπείρου τους. Την άποψη αυτή συμμερίστηκε και ο Ουκρανός πρόεδρος Βολόντιμιρ Ζελένσκι, ο οποίος τόνισε ότι η απουσία της Ευρώπης από τέτοιες συζητήσεις συνιστά στρατηγικό σφάλμα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Σημαντικό κομμάτι των συζητήσεων αποτέλεσε και το ενδεχόμενο παροχής εγγυήσεων ασφαλείας σε περίπτωση κατάπαυσης του πυρός στην Ουκρανία. Ο σκεπτικισμός για τις προθέσεις της Ρωσίας ήταν διάχυτος, ωστόσο η διπλωματική και στρατιωτική προετοιμασία συνεχίζεται. Οι Ευρωπαίοι επιμένουν ότι οι ΗΠΑ πρέπει να συμμετέχουν σε νομικά δεσμευτικές εγγυήσεις, γνωρίζοντας όμως ότι το πρακτικό βάρος ενός τέτοιου εγχειρήματος θα πέσει κυρίως στους ίδιους.

Ο Στάρμερ συμπύκνωσε το κλίμα της εποχής με μια φράση που επαναλήφθηκε σε πολλά πηγαδάκια στο Μόναχο: «Δεν αναζητούμε τη σύγκρουση, αλλά η ειρήνη σήμερα απαιτεί ισχύ». Για τον Βρετανό πρωθυπουργό, η αποτροπή είναι το νόμισμα της εποχής και η Ευρώπη οφείλει να είναι έτοιμη να υπερασπιστεί τους πολίτες, τις αξίες και τον τρόπο ζωής της, ακόμη και με σκληρά μέσα αν χρειαστεί.

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η ανακοίνωση για την ανάπτυξη του βρετανικού αεροπλανοφόρου «Prince of Wales» σε βόρεια ύδατα μέσα στο 2026, σε συντονισμό με συμμάχους, με σαφή αναφορά στην περιοχή της Γροιλανδίας. Η Δανή πρωθυπουργός Μέτε Φρεντέρισκεν άφησε να εννοηθεί ότι, παρά τις αλλαγές ρητορικής στην Ουάσιγκτον, τα στρατηγικά διακυβεύματα παραμένουν τα ίδια.

Αναλυτές, όπως ο Στίβεν Έβερτς από το Ινστιτούτο Μελετών Ασφαλείας της ΕΕ, επισημαίνουν ότι η Ευρώπη χρειάζεται όχι μόνο υλική ενίσχυση αλλά και ψυχολογική μετατόπιση: από τη «ψυχολογία της αδυναμίας» σε μια κουλτούρα ενότητας και αποφασιστικότητας. Όπως σημειώνουν, όταν οι Ευρωπαίοι εμφανίζονται ενωμένοι και στηρίζουν τη διπλωματία τους με πραγματικούς πόρους, μπορούν να επιτύχουν τους στόχους τους.

Το Μόναχο άκουσε πολλά λόγια αποφασιστικότητας. Η μετάφρασή τους σε συγκεκριμένες πράξεις θα είναι δύσκολη και γεμάτη εμπόδια, όπως έχει δείξει η εμπειρία των τελευταίων ετών.

Ωστόσο, ένα είναι σαφές: η Ευρώπη μοιάζει να έχει περάσει από τη φάση της αμηχανίας στη φάση της αποδοχής και της αντίδρασης. Το αν αυτή η νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας θα αποδειχθεί αποτελεσματική, θα το δείξει ο χρόνος.

Τη θεωρούσαν τη Βενετία της Ελλάδας και ισάξια – ακόμα και στους χάρτες – με την Πάτρα. Την ώρα που στις επάλξεις των τειχών της οι κάτοικοί της μάχονταν ηρωικά, στο εσωτερικό της τυπώνονταν τα πρώτα αντίτυπα του «Υμνου εις την Ελευθερίαν». Τα ξημερώματα της 11ης Απριλίου 1826, οι υπερασπιστές της με την Εξοδό τους έγραψαν μια από τις πιο σημαντικές σελίδες στην ελληνική Ιστορία. Κι ο αντίκτυπος της πράξης τους ήταν τόσο μεγάλος που οι Ευρωπαίοι θέλησαν να τον αποτυπώσουν σε ελάχιστο χρόνο από τα σχολικά τους εγχειρίδια έως σε τράπουλες. Και λίγες μόλις δεκαετίες αργότερα  αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για το Risorgimento – το κίνημα για την ενοποίηση της Ιταλίας – που κορυφώθηκε την περίοδο 1859-1870.

Δύο αιώνες μετά την ηρωική Εξοδο του Μεσολογγίου εκατοντάδες βιβλία, χάρτες, ελαιογραφίες, υδατογραφίες, χαρακτικά, επιστολές, εφημερίδες, έντυπα, όπλα και προσωπικά αντικείμενα αγωνιστών, αφίσες από θεατρικές παραστάσεις – συνολικά 200, όσα και τα χρόνια της επετείου – συνθέτουν τη νέα περιοδική έκθεση που διοργανώνει το Μουσείο Μπενάκη, με υλικό που προέρχεται από τις συλλογές του, αλλά και με δάνεια από μεγάλες συλλογές της Ελλάδας και του εξωτερικού. «Πρόκειται για μια πρωτότυπη έκθεση, για μια ανθολογία, που συνδυάζει εμβληματικά έργα με άγνωστα και αδημοσίευτα έως σήμερα τεκμήρια, η οποία προσφέρει στον επισκέπτη μια όχι τετριμμένη οπτική της Ιστορίας, αλλά μια αθέατη, επιτρέποντάς του παράλληλα να αντιληφθεί τη σημασία της Εξόδου ακόμη και ως το τέλος του 19ου αι.» λέει στα «Πρόσωπα» ο δρ Κωνσταντίνος Στεφανής, που συνεπιμελείται την έκθεση με την ελληνοαυστραλή ειδική στην εικονογραφία του Μεσολογγίου δρα Σπυριδούλα Δημητρίου και τον επίσης αυστραλό ιστορικό και συλλέκτη δρα Τζον Ρόμπερτσον.

ΤΑ SOCIAL MEDIA ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ. Οι δύο πιστόλες του λόρδου Βύρωνα ή η πυξίδα του Ανδρέα Μιαούλη – που κατάφερε να σπάσει τον αποκλεισμό και να τροφοδοτήσει τους πολιορκημένους Μεσολογγίτες – είναι από τα αντικείμενα στα οποία εύκολα σταματά το βλέμμα, καθώς ο Κ. Στεφανής διατρέχει το υλικό στον υπολογιστή του, αφού όταν συναντηθήκαμε η αίθουσα περιοδικών εκθέσεων του κεντρικού κτιρίου του Μουσείου Μπενάκη θύμιζε ακόμη εργοτάξιο. «Δεν είναι όμως τόσο τα αναγνωρίσιμα αντικείμενα που μας ενδιέφεραν να δείξουμε στους επισκέπτες, όσο τα εφήμερα και τα χαρακτικά, που θα μπορούσαμε να πούμε ότι είχαν έναν ρόλο αντίστοιχο με εκείνον που έχουν σήμερα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καθώς διέδιδαν το όποιο μήνυμα σε ένα ευρύ κοινό» εξηγεί ο επιμελητής που προετοιμάζει την έκθεση με τους συναδέλφους του εδώ και τρία χρόνια.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Σταματά σε μια πυκνογραμμένη αφίσα. Διαφημίζει την παράσταση «Η άλωση του Μεσολογγίου» ή «Η σφαγή των Ελλήνων» που θα παιζόταν στις 24 Ιουλίου 1826 στο Λονδίνο – τρεις μήνες μόλις μετά την Εξοδο – και περιελάμβανε ιππική παρέλαση και αναπαράσταση των μαχών ανάμεσα σε Ελληνες και Οθωμανούς. Τονίζεται ότι πρόκειται για παραγωγή με πλούσια σκηνικά και κοστούμια, σκηνές μάχης και παρέλαση με άλογα, ελέφαντες και καμήλες. Μια δεύτερη αφίσα, από το Βασιλικό Θέατρο Μπέρμιγκχαμ, έχει ημερομηνία 10 Σεπτεμβρίου 1827 και ανακοινώνει ένα μεγαλοπρεπές θέαμα υπό τον τίτλο «Η πολιορκία του Μεσολογγίου» από μια ιππική ομάδα με μακρά παράδοση στον χώρο του τσίρκου.

Τους επισκέπτες θα υποδέχεται ένας ναυτικός χάρτης που σημειώνει πως ο κόλπος ονομάζεται της Πάτρας ή του Μεσολογγίου, δηλωτικό της αίγλης που είχε η πόλη στα τέλη του 18ου, ενώ στο πέμπτο κομμάτι της Χάρτας του Ρήγα, το Μεσολόγγι δεν είναι τοποθετημένο σωστά, ανάμεσα στον Εύηνο και τον Αχελώο, αλλά πιο ανατολικά. Θα ακολουθεί η ζωή πριν από την Επανάσταση όπως την κατέγραψε στα άγνωστα στο ευρύ κοινό σχέδια και υδατογραφίες του ο ιταλός Σιμόνε Πομάρντι που συνόδευσε τον γνωστό περιηγητή Εντουαρντ Ντόντγουελ στο ταξίδι του στην Ελλάδα το 1805-6. Για πρώτη φορά σε 17 σελίδες από τα σημειωματάριά του θα έχουμε την ευκαιρία να περιεργαστούμε σκηνές από την καθημερινότητα και φορεσιές, διάφορα είδη σκαφών, αλλά και την οργάνωση της λιμνοθάλασσας που για πολλούς θύμιζε τη Βενετία.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

ΞΕΝΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ. Εντυπωσιακά επίσης είναι τα παιδικά βιβλία που κυκλοφορούσαν στην Ευρώπη. Χαρακτηριστικό είναι εκείνο με ήρωα μια ανθρωπόμορφη μαϊμού, τον Παγκ, που αναπαριστά έναν άγγλο αριστοκράτη στην Ελλάδα του 1824, ο οποίος επισκέπτεται τον λεηλατημένο από τον Ελγιν Παρθενώνα συνοδεία ενός Οθωμανού, αλλά ως… αλλεργικός στο μπαρούτι φεύγει τρέχοντας όταν καλείται να βοηθήσει. Ανάμεσα στα χαρακτικά εντοπίζουμε εικόνες αναγνωρίσιμες ή λιγότερο γνωστές που δίνουν έμφαση στο γεγονός ότι οι Μεσολογγίτες ήταν χριστιανοί ή απεικονίζουν την πόλη ως μεσαιωνικό κάστρο είτε επειδή δεν έχουν ποτέ επισκεφθεί τον τόπο, είτε επειδή ήθελαν να δείξουν πόσο σημαντική ήταν η άλωση της πόλης. Ορισμένα συνδέουν το αρχαίο κλέος με τον αγώνα για την Ανεξαρτησία – εξού και ο νεκρός Μπότσαρης ταυτίζεται με τον Λεωνίδα της Σπάρτης.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Από τις επιλογές των επιμελητών ξεχωρίζουν τα έγγραφα σχετικά με το δάνειο ύψους 3.000 ισπανικών ταλίρων που είχε δώσει ο Βύρωνας, η αποπληρωμή του οποίου θα γινόταν από τη δημοπράτηση των εσόδων των τοπικών αλυκών. Η ανακοίνωση του θανάτου του στην ξενόγλωσση εφημερίδα «Telegrafo Greco» που τυπωνόταν (όπως τα «Ελληνικά Χρονικά») στο Μεσολόγγι για την ενημέρωση της διεθνούς κοινής γνώμης για τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα. Η παρτιτούρα της όπερας του Ροσίνι «Η πολιορκία της Κορίνθου», που αν και τυπικά πραγματεύεται την κατάληψη της Κορίνθου το 1458 κατά τη διάρκεια των Βενετο-τουρκικών Πολέμων, στην πραγματικότητα έχει εμπνευστεί από την πολιορκία του Μεσολογγίου (το έργο έκανε πρεμιέρα το 1826 στο Παρίσι και τα έσοδα προσφέρθηκαν για τον Αγώνα των Ελλήνων). Τέλος, ο έντυπος τίτλος μετοχής της Ηλεκτρικής Εταιρίας Μεσολογγίου (1928), που κοσμείται με μια γερμανική χαλκογραφία με τη σκηνή της Εξόδου και προσωπικότητες ή μνημεία που συνδέονται με το γεγονός.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, η σύλληψη του ιδιοκτήτη της «Βιολάντα» και η αναβάθμιση των κατηγοριών σε κακούργημα, καθώς και το κλείσιμο του δεύτερου εργοστασίου της εταιρίας, δίνουν άλλη διάσταση στο θέμα.

«Όταν κατατέθηκε η πρώτη άδεια για το ‘Βιολάντα’, οι δεξαμενές είχαν μετρηθεί σε απόσταση 7,70 μέτρα από το κτίριο. Αυτό το τοπογραφικό ήταν του 2018 και αυτό ισχύει και μέχρι σήμερα. Δηλαδή αυτά είχα εγώ ως δεδομένα τότε. Δεν υπήρχε κάτι διαφορετικό. Ήταν από το ΄18 μέχρι το ’24. Δεν έχει αλλάξει κάτι στις δεξαμενές πίσω. Αυτό είχα δει εγώ τότε. Αυτό είχα καταγράψει.

Αυτό μου είχαν πει τότε για την απόσταση. Να σας πω την αλήθεια, να πάω να τις μετρήσω. Να δω είναι σε διαφορετική απόσταση; Δεν ξέρω. Εμένα μου είχαν ζητήσει να κάνω αυτά που είχα να κάνω.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Δεν ξέρω για το 2020 που μου λέτε ότι τους λέγανε ότι πρέπει να μετακινήσουν τις δεξαμενές. Δεν έγινε καμία αναθεώρηση οικονομικής άδειας από εμένα ποτέ.

Η αναθεώρηση έγινε το ’25 και παρέμενε το ίδιο. Δεν γνωρίζω αν έπρεπε να γίνει κάτι διαφορετικό σε αυτό το κομμάτι. Εννοείται είχα κάνει αυτοψία. Αυτά μου τα είχαν δώσει. Και τοπογραφικά είχαν γίνει τότε σε αυτό το κομμάτι.

Θέλω να σας πω, αυτό ξέρω ότι είναι. Στα 7,70 ξέρω ότι ήταν. Αυτό μου είχαν δώσει. Είχαμε δώσει τότε, να πούμε. Είχαμε κάνει και έλεγχο από ό,τι θυμάμαι, σε αυτό το κομμάτι», λέει ο τοπογράφος της «Βιολάντα».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });



Ο ίδιος τοπογράφος σχετικά με το υπόγειο λέει:

«Το πρόβλημα δεν είναι η δήλωση του υπογείου. Το πρόβλημα ήταν η χρηστικότητα του υπογείου. Αυτό ήταν ένα υπόγειο που ήταν άχρηστο τελείως. Άχρηστο έτσι όπως το ήξερα εγώ, όταν είχα πάει το ’18. Δηλαδή ήταν ένα υπόγειο που ήταν μέσα στην μούχλα και τελείως παρατημένο.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Μία πόρτα κλειδωμένη μόνιμα ήταν εκεί κάτω. Με ρωτάτε αν έπρεπε να δηλωθεί. Αφού μου είχαν πει ότι θα κλειστεί. Δηλαδή, τι να σας πω τώρα. Ούτε καν το ξανακοίταξα εγώ το υπόγειο. Εμένα με ενδιέφερε το χρηστικό κομμάτι του.

Να σας πω κάτι; Σκεφτείτε. Το αέριο θα σταματούσε να πάει άμα είχα δηλώσει εγώ; Ή νομίζετε ότι θα υπήρχε κάποια καλύτερη πυροπροστασία;

Γνωρίζετε πολύ καλά άμα ρωτήσετε ότι σε αυτή την περίπτωση το μοναδικό που θα χρειαζόταν σε αυτό το υπόγειο θα ήταν δύο πυροσβεστήρες και ένα exit κινδύνου. Θα πήγαινε το αέριο και θα έλεγε ‘α, εδώ είναι δηλωμένο, φεύγω;’ Δεν γίνεται. Ξέρετε πόσα υπόγεια δεν έχουν καταγραφεί; Γιατί δεν ήταν χρηστικό.

Μου είπαν δεν χρησιμοποιείται. Μου είπαν ότι θα το έκλειναν κάποια στιγμή. Γιατί δεν χρησιμοποιείται. Μακάρι να είχαν αποφασίσει να το χρησιμοποιήσουν. Γιατί θα κυκλοφορούσε κόσμος εκεί μέσα. Κάποιος θα έμπαινε και θα μύριζε αυτό το πράγμα».

Νέα στοιχεία

Την ίδια ώρα, οι αποκαλύψεις δεν έχουν τέλος.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Στη συμπληρωματική δικογραφία που συνέταξαν οι αξιωματικοί της ΔΑΕΕ και διαβίβασαν στην εισαγγελέα, περιέχονται περίπου 15 καταθέσεις που αποδεικνύουν ότι η οσμή προπανίου ήταν έντονη ήδη από τον Ιούνιο.

Επιπλέον, ο ιδιοκτήτης της «Βιολάντα» πρέπει να εξηγήσει γιατί είπε όχι σε κονδύλι 30.000€ για επισκευές σωλήνων, γιατί υπήρχαν κατασκευαστικά λάθη και να απαντήσει στις κατηγορίες για εικονικές αυτοψίες που θεωρητικά θα έπρεπε να γίνονται ανά πενταετία, ενώ το εργοστάσιο φέρεται να ελεγχόταν ακόμα και αυθημερόν για εργασίες αποπεράτωσης, κάτι που προκαλεί εντύπωση.

Πλέον, η αναβάθμιση των κατηγοριών οδηγεί ακόμα και σε ισόβια, αφού το κακούργημα είναι για ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο.

«Το σύνολο αυτού του εργοστασίου δεν είχε άδεια λειτουργίας», λέει από την πλευρά του ο δικηγόρος οικογενειών των θυμάτων, Χρήστος Πατούνας.



Παράξενες εικόνες ενταγμένες σε ταινίες που κινούν την περιέργεια, χωρίς όμως να ενθουσιάζουν, φτιάχνουν την ευρύτερη εικόνα μιας κινηματογραφικής διοργάνωσης φεστιβάλ που στις πρώτες τουλάχιστον ημέρες διεξαγωγής του δεν δείχνει να ανήκει σε αυτά που θα αποκαλούσες αξέχαστα. Ωστόσο, παρουσιάζει ενδιαφέρον και βέβαια η νέα εβδομάδα που αρχίζει από σήμερα (το φεστιβάλ ολοκληρώνεται την Κυριακή 22 Φεβρουαρίου) ενδέχεται να επιφυλάσσει εκπλήξεις.

Σήμερα Δευτέρα προβάλλεται εντός συναγωνισμού η τελευταία ταινία του Ούγγρου Κορνέλ Μουντρούτζο «Στη θάλασσα» (At the sea) στην οποία πρωταγωνιστεί η Εϊμι Ανταμς, ενώ αργότερα έρχεται η σειρά της Ζιλιέτ Μπινός που στη «Βασίλισσα της θάλασσας» του Λανς Χάμερ υποδύεται μια γυναίκα πάσχουσα από άνοια, η οποία δέχεται την υποστήριξη του δεύτερου συζύγου της (Τομ Κόρτνεϊ) και της κόρης της.

Σε κάθε περίπτωση η οικογένεια δείχνει να είναι ένα θέμα που απασχολεί πολύ. Αρκετές ταινίες από εκείνες που ως σήμερα προβλήθηκαν στο διαγωνιστικό τμήμα της 76ης Μπερλινάλε, και όχι μόνο, πραγματεύονται ζητήματα που προκύπτουν μέσα από οικογενειακές ιστορίες κάπως «λοξές», καθώς το θέμα της οικογένειας είναι ανεξάντλητο, και ποικιλόμορφο.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Απαγωγή μωρού

Η απόκτηση ενός μωρού δίνει την αφορμή για να ξεδιπλωθεί η ιστορία της ταινίας «Un hijo propio» που βασίζεται σε αληθινά περιστατικά, τα οποία συνέβησαν το 2000, όταν μια παντρεμένη νεαρή κοπέλα, που παρίστανε την έγκυο στους δικούς της, πήρε για δικό της το μωρό μιας άλλης γυναίκας από το μαιευτήριο στο οποίο η πρώτη εργαζόταν. Υποτίθεται ότι οι δυο γυναίκες είχαν συμφωνήσει να δοθεί το μωρό στην πρώτη από τη βιολογική μητέρα που δεν το ήθελε. Ωστόσο, η «απαγωγέας» τελικά συνελήφθη και καταδικάστηκε σε πολυετή φυλάκιση. Η σκηνοθέτρια Μάιτε Αλμπέρντι κάνει μια πολύ ενδιαφέρουσα μείξη ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας και δείχνει πώς ένα απλό ψέμα μπορεί να μετατραπεί σε μια περίπλοκη φάρσα με πολύ δυσάρεστες συνέπειες. Η Αλμπέρντι όμως δουλεύει πολύ καλά το υλικό της, φέρνοντας μάλιστα στο ίδιο κάδρο τόσο τους ηθοποιούς που υποδύονται τα αληθινά πρόσωπα όσο τα ίδια τα αληθινά πρόσωπα (που έχουν πλέον μεγαλώσει).

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Παιδί-τέρας

Η γέννηση ενός μωρού όμως είναι η σπίθα που ανάβει τη φωτιά στην ιστορία του «Nightborn» της φινλανδής σκηνοθέτριας Χάνα Μπέργκχολμ. Το μωρό που γεννιέται συμπεριφέρεται αλλόκοτα και, παρότι δεν το βλέπουμε ποτέ, καταλαβαίνουμε από την έκφραση της μητέρας (Σέιντι Χάαρλα) ότι είναι τέρας. Ομως είναι η μόνη που το βλέπει ως τέρας και αυτό θα φέρει την ίδια στο στόχαστρο του περίγυρού της. Αναγκάζεται να ταΐζει το μωρό με αίμα και γάλα και ωμό κρέας για να προστατέψει τον εαυτό της από τη βίαιη, κανιβαλιστική συμπεριφορά του προς την ίδια. Ο πατέρας από την άλλη πλευρά (τον οποίο υποδύεται ο Ρούπερτ Γκριντ, γνωστός από τις ταινίες «Χάρι Πότερ») δείχνει να αγαπά τον γιο του και εναντιώνεται στη γυναίκα του, κατηγορώντας την ότι εκείνη δεν χειρίζεται σωστά τον ρόλο της μητέρας. Ολα αυτά συμβαίνουν στην εξοχή, μέσα σε ένα απομονωμένο σπίτι, από το πάτωμα του οποίου εμφανίζονται δέντρα, μια ταινία τρόμου από μόνο του. Κλασική περίπτωση ταινίας που μπορεί ή να αποδοκιμαστεί ως κάτι απόκοσμο και ενοχλητικά εκκεντρικό ή να δώσει την αφορμή για ψυχαναλυτικές προσεγγίσεις κυρίως σε θέματα φοβίας στη μητρότητα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Σκιά «Κυνόδοντα»

Στο «Rosebush pruning» του Βραζιλιάνου Καρίμ Αϊνούζ σεναριογράφος είναι ο Ευθύμης Φιλίππου – κάτι που διακρίνεις αμέσως αν γνωρίζεις προηγούμενες δουλειές του. Η σκιά του «Κυνόδοντα» του Γιώργου Λάνθιμου, ταινία που ο Φιλίππου υπογράφει ως συν-σεναριογράφος, είναι έντονη και σε αυτή την ιστορία, όπου παρακολουθούμε τα μέλη μιας παμπλουτης οικογένειας Αμερικανών (Κάλουμ Τέρνερ, Ράιλι Κέο, Λούκας Γκέιτζ, Τζέιμι Μπελ τα παιδιά, Τρέισι Λετς, Πάμελα Αντερσον, οι γονείς), που δεν κάνουν απολύτως τίποτα στη ζωή τους πέρα από το να σπαταλούν τα χρήματά τους και να αλληλοτρώγονται, τελικά, μεταξύ τους.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Οπως έχουμε δει να συμβαίνει στις περισσότερες ταινίες που βασίζονται σε σενάρια του Φιλίππου, κάποια πράγματα απλώς… συμβαίνουν και το μόνο ερώτημα είναι πώς θα «περάσουν» στην οθόνη. Η ματιά του Αϊνούζ σε μια ταινία αμυδρά εμπνευσμένη από την κλασική ταινία του Μάρκο Μπελόκιο «Γροθιές στη τσέπη» είναι άκρως κινηματογραφική, το αποτέλεσμα είναι διασκεδαστικό, στενόχωρο αλλά όχι αξέχαστο. Μνεία θα πρέπει να γίνει και στις ρανίδες χιούμορ που έχουν γίνει διά χειρός Φιλίππου και αφορούν το ελληνικό στοιχείο. Η φωνή του Γιάννη Πουλόπουλου στο τραγούδι «Επεσε βαθιά σιωπή» κατέκλυσε την Μπερλινάλε Πάλαστ την ώρα που γινόταν αναφορά στα πέη των ελλήνων ανδρών, που απ’ ό,τι φαίνεται είναι πολύ μεγάλα, όπως ακούμε (και βλέπουμε) στην ταινία.

Περί… ανδρισμού

Αν και με τον έναν ή τον άλλο τρόπο το ανδρικό πέος ανέκαθεν απασχολούσε τον κινηματογράφο, η εικονογράφησή του σε διάφορες ταινίες της φετινής Μπερλινάλε εντυπωσιάζει. Στη γερμανοαυστριακή συμπαραγωγή «Ρόζα» του Μάρκους Σλάιντσερ (επίσημο Διαγωνιστικό), η Σάντρα Χούλερ υποδύεται την ηρωίδα του τίτλου, μια γυναίκα που παριστάνει τον άνδρα στη γερμανική επαρχία του 17ου αιώνα και άθελά της γίνεται κάτι σαν προφήτης της γυναικείας απελευθέρωσης που θα ακολουθούσε αιώνες αργότερα. Μάλιστα, σε μια σκηνή της ταινίας, η Ρόουζ ωρύεται προς τους άνδρες της κοινότητας στην οποία έχει ενταχθεί ζητώντας τους να να βγάλουν έξω τα πέη τους.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, στην ταινία «Truly naked» της Μιριέλ Ντ’ Ανσεμπούργκ θα δούμε ως και μονομαχία α λα ξιφασκία με πλαστικά πέη ανάμεσα σε έναν πατέρα (Αντριου Χάουαρντ) και τον γιο του (Κάολαν Ο’Γκόργκαν)! Το πράγμα χειροτερεύει καθώς ο μπαμπάς είναι επαγγελματίας πορνοστάρ και ο γιος του ένας συνεσταλμένος και πανέξυπνος φοιτητής, ο οποίος παρά τη θέλησή του έχει καταλήξει να είναι ο… οπερατέρ των κατορθωμάτων του πρώτου στο κρεβάτι. Οσο ακραία μπορεί να ακούγονται όλα αυτά, η αλήθεια είναι ότι η ταινία της Ντ’ Ανσεμπούργκ έχει αρκετό συναίσθημα και δεν εξετάζει αυτή την ασυνήθιστη κατάσταση επιδερμικά αλλά πολύ ανθρώπινα.

Νέο βίντεο που καταγράφει σκληρές πρακτικές «επανεκπαίδευσης» Ρώσων στρατιωτών οι οποίοι φέρονται να λιποτάκτησαν από τον πόλεμο στην Ουκρανία, δόθηκε στη δημοσιότητα, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της Daily Mail, τα πλάνα έχουν τραβηχτεί από Ρώσο διοικητή στην πρώτη γραμμή των μαχών. Στο βίντεο φαίνονται στρατιώτες ημίγυμνοι, δεμένοι σε δέντρα μέσα στο χιόνι και σε θερμοκρασίες υπό το μηδέν, ως τιμωρία επειδή εγκατέλειψαν τις θέσεις τους στον πόλεμο με την Ουκρανία.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Στον λαιμό των τεσσάρων ανδρών κρέμονται αυτοσχέδιες πινακίδες από χαρτόνι με χαρακτηρισμούς όπως «ηλίθιος», «αλκοολικός» και «δειλός». Σε μία από αυτές αναγράφεται: «Παραπονέθηκα για τον διοικητή μου.»

Στο βίντεο, ο αξιωματικός ακούγεται να κατηγορεί τους στρατιώτες για δειλία και άρνηση να πολεμήσουν για την πατρίδα, υποστηρίζοντας ότι έθεσαν σε κίνδυνο τη ζωή άλλων Ρώσων. Σε άλλο σημείο, εμφανίζεται να τους χτυπά, φωνάζοντας: «Πρέπει να ακολουθείτε τις γ@μ@μενες εντολές». Οι δεμένοι άνδρες, εμφανώς καταβεβλημένοι, υπόσχονται ότι δεν θα επαναλάβουν την πράξη τους.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Ανάλογα περιστατικά στο παρελθόν

Δεν είναι η πρώτη φορά που έρχονται στη δημοσιότητα εικόνες τέτοιας βίας από Ρώσους αξιωματικούς. Τον Ιανουάριο είχε κυκλοφορήσει βίντεο στο οποίο Ρώσος στρατιώτης εμφανιζόταν δεμένος ανάποδα σε δέντρο, φορώντας μόνο τα εσώρουχά του, σε ιδιαίτερα χαμηλές θερμοκρασίες κοντά στο μέτωπο.

Σε άλλο περιστατικό, στρατιώτης που είχε επίσης δεθεί σε δέντρο φέρεται να εξαναγκάστηκε να φάει χιόνι, επειδή επιχείρησε να εγκαταλείψει τη θέση του αντί να ακολουθήσει διαταγές.

Μέσα στην άνοιξη του 2027 αναμένεται να δοθεί στην κυκλοφορία η Υπερυψωμένη Λεωφόρος Ταχείας Κυκλοφορίας στη Θεσσαλονίκη, σύμφωνα με δηλώσεις του υπουργού Υποδομών και Μεταφορών Χρίστου Δήμα. Ο υπουργός επισκέφθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2026 ένα από τα εργοτάξια του έργου FlyOver, συνοδευόμενος από τον υφυπουργό Υποδομών και Μεταφορών Νίκο Ταχιάο και τον γενικό γραμματέα του υπουργείου Δημήτρη Αναγνώπουλο.

Ο κ. Δήμας χαρακτήρισε το FlyOver ως ένα από τα πιο καινοτόμα έργα που υλοποιούνται στη χώρα, «ίσως το πιο πρωτοπόρο έργο που υλοποιείται αυτή τη στιγμή στη χώρα μας και όχι μόνο». Όπως ανέφερε, η πρόοδος των εργασιών είναι πλέον ορατή σε όσους κινούνται στην περιφερειακή οδό της Θεσσαλονίκης. «Τα εργοτάξια δουλεύουν πυρετωδώς -ημέρα και νύχτα- και η πρόοδος είναι εμφανής σε όλους», σημείωσε χαρακτηριστικά.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) FlyOver: Παράδοση σε 14-15 μήνες

Υπογραμμίζοντας τους ικανοποιητικούς ρυθμούς του έργου, ο υπουργός επισήμανε ότι «του χρόνου, σε περίπου 14-15 μήνες από τώρα» η λεωφόρος θα είναι έτοιμη για κυκλοφορία, προσδιορίζοντας την ολοκλήρωση για την άνοιξη του 2027.

Αναφερόμενος στην πρόοδο, ο κ. Δήμας τόνισε ότι το «πορτοκαλί καλούπι» έχει ήδη διανύσει σχεδόν 500 μέτρα σκυροδέτησης, ενώ το «μπλε καλούπι» αναμένεται να ξεκινήσει εντός του μήνα. Η ταυτόχρονη λειτουργία τους, όπως εξήγησε, θα επιταχύνει σημαντικά τις εργασίες.

Ανάσες στο κυκλοφοριακό της Θεσσαλονίκης

Η ολοκλήρωση του FlyOver, σύμφωνα με τον υπουργό, θα προσφέρει σημαντικές ανάσες στο κυκλοφοριακό της Θεσσαλονίκης, αποσυμφορώντας τον περιφερειακό και βελτιώνοντας τις μετακινήσεις εντός και εκτός πόλης. Το έργο θεωρείται κομβικής σημασίας για τη Βόρεια Ελλάδα, με στόχο την παράδοση μέσα στην άνοιξη του 2027.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Ο κ. Δήμας αναφέρθηκε και στη συμβολή του υφυπουργού Νίκου Ταχιάου, ο οποίος έχει την προσωπική επίβλεψη του έργου, καθώς και στη συνεργασία με την κοινοπραξία που έχει αναλάβει την υλοποίηση. Επισήμανε ακόμη την «εξαιρετική συνεργασία» των στελεχών του υπουργείου με τους αναδόχους.

Νίκος Ταχιάος: Πιθανή και νωρίτερη παράδοση

Ο υφυπουργός Υποδομών και Μεταφορών Νίκος Ταχιάος χαρακτήρισε το FlyOver «τεράστιο έργο που θα αλλάξει τη Θεσσαλονίκη». Όπως είπε, οι ρυθμοί υλοποίησης είναι ταχείς και επιταχύνονται συνεχώς, ενώ η πρόοδος είναι ορατή στους πολίτες που κινούνται στον περιφερειακό.

Αναφορικά με το χρονοδιάγραμμα, ο κ. Ταχιάος επανέλαβε ότι ο υπουργός έχει ξεκαθαρίσει πως το έργο θα παραδοθεί εντός των προγραμματισμένων χρονικών ορίων. Ωστόσο, άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο ακόμη και για νωρίτερη ολοκλήρωση, εκφράζοντας την αισιοδοξία ότι οι συντελεστές της κοινοπραξίας μπορούν να αυξήσουν περαιτέρω τους ρυθμούς.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Στο 45% η αναβάθμιση της Εσωτερικής Περιφερειακής

Ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών Δημήτρης Αναγνώπουλος χαρακτήρισε την αναβάθμιση της Εσωτερικής Περιφερειακής Θεσσαλονίκης ως ένα από τα πιο σύνθετα έργα του υπουργείου. Όπως δήλωσε, η συνολική πρόοδος έχει ξεπεράσει το 45% και οι πιο απαιτητικές εργασίες βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη.

Επεσήμανε ότι οι θεμελιώσεις των βασικών τεχνικών κατασκευών έχουν ολοκληρωθεί, γεγονός που επιτρέπει ταχύτερη πρόοδο στις επόμενες φάσεις. Παράλληλα, υπογράμμισε τη σημασία των συχνών αναπροσαρμογών στις κυκλοφοριακές ρυθμίσεις για τη διασφάλιση της ασφάλειας και της ομαλής ροής στην πόλη.

ΜΕΤΚΑ: «Τηρούμε το χρονοδιάγραμμα στο ακέραιο»

Ο αντιπρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΜΕΤΚΑ Ντίνος Μπενρουμπής τόνισε ότι το έργο εξελίσσεται βάσει προγράμματος και στόχος είναι, εφόσον είναι δυνατόν, ακόμη και η επίσπευση της παράδοσης. «Έχουμε ένα χρονοδιάγραμμα το οποίο τηρούμε επακριβώς και προσπαθούμε, αν είναι δυνατόν, να επιταχύνουμε ακόμη περισσότερο», ανέφερε.

Όπως σημείωσε, οι εργασίες εκτελούνται με εντατικούς ρυθμούς, επτά ημέρες την εβδομάδα, ημέρα και νύχτα, ενώ προτεραιότητα παραμένει η ασφάλεια και η ποιότητα της κατασκευής. «Στην ταχύτητα δεν θυσιάζουμε ποτέ την ποιότητα», υπογράμμισε.

AVAX: Στο 50% η πρόοδος – εμπρόθεσμη παράδοση

Στο ίδιο πνεύμα, ο διευθύνων σύμβουλος του Ομίλου AVAX Κωνσταντίνος Μιτζάλης δήλωσε ότι η πρόοδος κατασκευής έχει φτάσει το 50% και ότι το έργο προχωρά με ραγδαίους ρυθμούς. Όπως είπε, η ενεργοποίηση του δεύτερου καλουπιού θα επιταχύνει ακόμη περισσότερο τις εργασίες.

Ο κ. Μιτζάλης εξέφρασε την πεποίθηση ότι με τους σημερινούς ρυθμούς, το έργο θα ολοκληρωθεί εμπρόθεσμα, επιβεβαιώνοντας την αισιοδοξία για την παράδοση του FlyOver μέσα στα προβλεπόμενα χρονικά όρια.

Ο υπερασπιστικός ισχυρισμός των δύο κατηγορουμένων ψαράδων , οι οποίοι κάθονται στο εδώλιο του Μεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου της Αθήνας και δικάζονται για το θάνατο του πρώην υπουργού και ιστορικού στελέχους του ΠΑΣΟΚ Σήφη Βαλυράκη αποτέλεσε τον κεντρικό σημείο αναφοράς της σημερινής διαδικασίας με φόντο την κατάθεση ενός μάρτυρα, ο οποίος για λόγους υγείας δεν κατέστη εφικτό να εμφανιστεί στο ακροατήριο και να εξεταστεί.

Το ανέφικτο της εμφάνισης του συγκεκριμένου ηλικιωμένου μάρτυρα, ο οποίος με βάση έγγραφο δημοσίου νοσοκομείου αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα υγείας οδήγησε, όπως προβλέπει η δικονομία, στην ανάγνωση της κατάθεσης που είχε δώσει στον ανακριτή.

Στην κατάθεση, ο μάρτυρας ο οποίος ψάρευε συχνά στο επίδικο σημείο είχε πει εξεταζόμενος από τον ανακριτή που διενήργησε την έρευνα ότι την ημέρα του θανάτου του Σήφη Βαλυράκη είχε βγει για ψάρεμα και ότι στο αλιευτικό καταφύγιο δεν είχε δει το σκάφος των δύο κατηγορουμένων.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

“Τα παιδιά είχαν πάει για ψάρεμα. Δεν ήταν το σκάφος τους στο αλιευτικό καταφύγιο” είχε χαρακτηριστικά αναφέρει στον Ανακριτή ο μάρτυρας.

Η περικοπή αυτή, κατά την υποστήριξη κατηγορίας που εκπροσωπεί την οικογένεια του θύματος, καταρρίπτει τον ισχυρισμό των δύο κατηγορούμενων ότι την επίμαχη μέρα δεν είχαν βγει για ψάρεμα και ήταν στο σπίτι. Μάλιστα οι δικηγόροι της οικογένειας Βαλυράκη, τόνισαν πως η κατάθεση του μάρτυρα στον Ανακριτή ήταν ακριβής και για τον λόγο αυτό η άλλη πλευρά, σε συνεννόηση με μέλη της οικογένειας του ηλικιωμένου επιχειρεί να την αμφισβητήσει αναφερόμενη σε άνοια .

Διαφορετικά προσέγγισε και ανέγνωσε την ίδια κατάθεση η υπεράσπιση των κατηγορουμένων αντιτείνοντας πως ο ηλικιωμένος, τέσσερις μέρες μετά το περιστατικό, είχε δηλώσει ότι δεν είδε τίποτα στο λιμάνι. Όπως είπε η εκ των συνηγόρων των δύο ψαράδων, ο ηλικιωμένος αργότερα έδωσε “διαφορετικές εκδοχές” λέγοντας πως δεν είδε το σκάφος των κατηγορούμενων “ούτε να μπαίνει ούτε να βγαίνει” για να ισχυριστεί τελικά στον Ανακριτή πως το σκάφος των κατηγορούμενων έλειπε από το καταφύγιο όταν βγήκε ο ίδιος με το δικό του σκάφος .

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Στο βήμα του μάρτυρα πάντως βρέθηκε ο γιός του ηλικιωμένου , ο οποίος υποστηρίζει ότι δεν είναι βέβαιος αν ο πατέρας του ήταν σε θέση να θυμάται , καθώς είχε ξεκινήσει η ασθένεια της άνοιας από την οποία πάσχει.

Πρόεδρος: Πότε είχε ξεκινήσει η άνοια;

Μάρτυρας: Περίπου μία πενταετία. Στην αρχή τα ψιλομπερδεύε λιγάκι. Προσπαθούσαμε να τον σταματήσουμε από το ψάρεμα. Τώρα για την κατάθεση τι να πω.. Ήταν η μέρα του; (που θυμόταν) Τα μπέρδεψε κάπως; ..Δεν ξέρω.. Εμένα μου είπε πως το σκάφος των κατηγορούμενων το είδε στο λιμάνι. Για τον Ανακριτή μου είπε “πολύ καλός άνθρωπος. Γλυκός. Δεν ήθελα να του χαλάσω χατίρι”. Τον κάλεσε και στο σπίτι για φαγητό”.

Πάρεδρος: Για εκείνη την μέρα έχετε κάποιο δείγμα ότι ο πατέρας σας δεν ήταν σε θέση να καταθέσει; Μάρτυρας: Όχι .

Η δίκη συνεχίζεται την Πέμπτη με καταθέσεις μαρτύρων.