Τα ΝΕΑ - Τεχνολογία

Προσωρινά κρατούμενος κρίθηκε ο ιδιοκτήτης της «Βιολάντα». Όπως μετέδωσε η ΕΡΤ,  θα διανυκτερεύσει τα επόμενα 24ωρα στην Αστυνομική Διεύθυνση Τρικάλων και σύμφωνα με πληροφορίες δεν απάντησε σε καμία από τις ερωτήσεις του ανακριτή και δεν έδωσε καμία εξήγηση όσον αφορά αυτά που καταγγέλουν εργαζόμενοι αλλά και ιδιώτες, οι οποίοι είχαν κληθεί να κάνουν εργασίες -που δεν έγιναν- στο εργοστάσιο της «Βιολάντα». Ο ιδιοκτήτης  συνελήφθη εκ νέου το απόγευμα του Σαββάτου 14 Φεβρουαρίου ύστερα από αναβάθμιση της κατηγορίας από την Εισαγγελία Πρωτοδικών Τρικάλων.

H ΕΡΤnews κατέγραψε τη στιγμή που στελέχη της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού (ΔΑΕΕ) του πέρασαν χειροπέδες μέσα στην επιχείρησή του. Kλιμάκιο της ΔΑΕΕ έφτασε το απόγευμα του Σαββάτου (14/2) στη μπισκοτοβιομηχανία, προκειμένου να προχωρήσει στη σύλληψή του. Η κατηγορία για πρόκληση εμπρησμού και έκρηξης μετατράπηκε από αμέλεια σε κακούργημα, δηλαδή από ανθρωποκτονία εξ αμελείας σε πράξη με ενδεχόμενο δόλο, μετά τα ευρήματα των αρχών.

Όπως αναφέρει το ρεπορτάζ της Δέσποινας Κρητικού, «τα στοιχεία που έχουν στα χέρια τους τα έμπειρα στελέχη της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού στοιχειοθετούν την κατηγορία του ενδεχόμενου δόλου για τον ίδιο σε ό,τι αφορά τα αίτια της έκρηξης, την υπογειοποίηση των σωληνώσεων, τις δεξαμενές που δεν έχουν καταγραφεί και δεν έχουν μπει μέσα στο τοπογραφικό διάγραμμα από το 2007 μέχρι σήμερα».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) View this post on Instagram

A post shared by ΤΑ ΝΕΑ (@tanea.gr)

Σύμφωνα με πληροφορίες του ΕΡΤnews, οι έρευνες αποκάλυψαν ότι πριν από πέντε μήνες είχαν γίνει έντονες αναφορές για οσμές αερίου, οι οποίες ωστόσο δεν ελέγχθηκαν ποτέ επαρκώς. Πηγές αναφέρουν πως ιδιώτης εμπειρογνώμονας που είχε κληθεί να αξιολογήσει την κατάσταση αποχώρησε μετά από οικονομική διαφωνία με τον ιδιοκτήτη, αφήνοντας το πρόβλημα άλυτο.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Επίσης, διαπιστώθηκε ότι οι υπογειοποιημένες σωληνώσεις του χώρου στερούνταν των απαραίτητων πιστοποιήσεων, ενώ οι υπέργειες δεξαμενές είχαν χαρακτηριστεί ακατάλληλες ήδη από το 2019. Οι δεξαμενές βρίσκονταν σε απόσταση μόλις 5,4 μέτρων από τα όρια της επιχείρησης, παρότι ο νόμος προβλέπει ελάχιστη απόσταση 7,5 μέτρων. Παρά τις σχετικές επισημάνσεις, δεν μετακινήθηκαν, ενώ εντύπωση προκαλεί ότι δεν αποτυπώνονταν σε κανένα επίσημο τοπογραφικό διάγραμμα.

Όλα τα στοιχεία αυτά έχουν τεθεί στη διάθεση της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού (ΔΑΕΕ). Η δικογραφία παραμένει ανοιχτή και θα ολοκληρωθεί με την κατάθεση του τελικού πορίσματος της ΔΑΕΕ, το οποίο αναμένεται να αποσαφηνίσει τα ακριβή αίτια που οδήγησαν στην τραγωδία.

Βιώνουμε μια ρήξη με βαθιές ρίζες και προεκτάσεις· με την ψευδαίσθηση, όμως, ότι αφορμάται και εστιάζεται σε μιαν ιδιόρρυθμη, επικίνδυνη προσωπικότητα, ο καταλυτικός ρόλος της οποίας είναι δυνάμει προσωρινός.

Εντούτοις, διαδοχικές κρίσεις και ανακατατάξεις, άσχετες με τον αμερικανό πρόεδρο, είχαν προετοιμάσει το έδαφος: oικονομική κρίση, υγειονομική κρίση, αμερικανικές ήττες στη Δυτική Ασία, ρωσοουκρανικός πόλεμος και, last but not least, η άνοδος του «Global South», με πρωτοκαθεδρία την Κίνα.

Η ποσότητα μετατρέπεται σε ποιότητα. Ο δικτυωτός, χαοτικός κόσμος της παγκοσμιοποίησης, στον οποίο κυριαρχούσε η γεωοικονομική λογική, μετασχηματίζεται σε έναν άλλο κόσμο, οργανωμένο κατά μεγάλα εδαφικά σύνολα με γεωπολιτικά κριτήρια· Grossräume, κατά τον Carl Schmitt.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ανάμεσά τους απλώνονται, κατά το πλέον ή ήττον, άναρθρες ζώνες, πεδία ανταγωνισμού. Η αντιδραστική αυτή γεωπολιτική στροφή συμπλέει με τον πολιτικό και πολιτισμικό συντηρητισμό ο οποίος επιβάλλεται σήμερα στην αμερικανική κοινωνία και, ενδεχομένως, θα επεκταθεί και στις ευρωπαϊκές. Τα οράματα της γερμανικής γεωπολιτικής σχολής του Μεσοπολέμου επανέρχονται εφιαλτικά.

Στην παγκόσμια αντίληψη, η θάλασσα υποχωρεί έναντι της γης· με ό,τι αυτό σημαίνει, μεταξύ άλλων, και για τα ελληνοτουρκικά θέματα.

Η Κίνα διαθέτει ήδη τον δικό της Grossraum, τον οποίο επιδιώκει να επεκτείνει. Το δόγμα «Ντονρόε» οροθετεί την «Παν-Αμερική». Η Ινδία διαθέτει τις προϋποθέσεις για να διεκδικήσει μιαν ανάλογη θέση στην αναδυόμενη εποχή. Αλλες μικρότερες δυνάμεις, όπως η Ρωσία και η Τουρκία, φιλοδοξούν να διαμορφώσουν τον δικό τους Grossraum.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Τα πληθυσμιακά δεδομένα επιβεβαιώνουν τις μεγάλες αυτές τάσεις. Σε είκοσι χρόνια η Κίνα θα έχει πληθυσμό 1,35 δισ., λιγότερο από την Ινδία με 1,59 δισ. – αλλά πολύ περισσότερο από τις Ηνωμένες Πολιτείες με μόνο 363 εκατομμύρια. Αν, βέβαια, τους προστεθούν τα 736 εκατομμύρια της Λατινικής Αμερικής, θα διαμορφωθεί ένα υπολογίσιμο πληθυσμιακό σύνολο. Σε είκοσι χρόνια, η Ρωσία θα είναι ασήμαντη δημογραφικά με 135,8 εκατομμύρια κατοίκους – εκτός αν ενωθεί με την υπόλοιπη Ευρώπη, η οποία επίσης, χωρίς τον πρόσθετο πληθυσμό και την τεράστια έκταση της Ρωσίας, θα καταστεί αδύναμη.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Στη σημερινή συγκυρία, η σχέση ανάμεσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση και τη Ρωσία εμφανίζεται συγκρουσιακή. Ομως, το σημερινό status quo είναι κληρονομία από την απερχομένη περίοδο, όσο δηλαδή κυριαρχούσε το δόγμα Halford Mackinder.

Ο μεγάλος αυτός βρετανός γεωγράφος, ιδρυτής του κλάδου της Γεωπολιτικής, εντόπισε ως ζωτικό κίνδυνο για τη βρετανική και, κατ’ επέκταση, την αμερικανική παγκόσμια κυριαρχία την προοπτική να ενοποιηθούν οι δυνάμεις της Κεντρικής και της Ανατολικής Ευρώπης.

Τον εφιάλτη αυτόν, υπαρκτό με το σύμφωνο Ribbentrop – Molotov, απέτρεψε η ήττα της Γερμανίας στον πόλεμο· επανήλθε, όμως, ως σοβιετική απειλή.

Η πολιτική της ανάσχεσης (containment) είναι εμφανής εφαρμογή του δόγματος Halford Mackinder. Μετά τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου, η ανατολική επέκταση του ΝΑΤΟ εξεδήλωσε το ίδιο πνεύμα.

Σε αντιπαράθεση προς αυτή την αντίληψη, έχουν κατά καιρούς καταγραφεί απόπειρες να συνδεθεί η Ευρώπη με τη Ρωσία, καθώς έχουν συμπληρωματικά πλεονεκτήματα και αδιατάρακτη εδαφική συνέχεια. «Η Ευρώπη από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια» του στρατηγού Ντε Γκωλ· «ο Κοινός Ευρωπαϊκός Οίκος» του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ· η «Ostpolitik» του Βίλι Μπραντ· οι οικονομικοί και ενεργειακοί δεσμοί ανάμεσα στη Γερμανία και τη Ρωσία, τους οποίους προώθησαν πολλές γερμανικές κυβερνήσεις. Αυτές οι προσπάθειες καταπολεμήθηκαν συστηματικά από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Σήμερα οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θεωρούν ότι απειλούνται γεωπολιτικά από τη Ρωσία, τη Γερμανία ή τη συνεργασία τους· ο κίνδυνος έχει μετατεθεί στην Κίνα. Ενας ευρασιατικός Grossraum θα μπορούσε, μάλιστα, να λειτουργήσει εξισορροπητικά. Το δόγμα Mackinder εγκαταλείφθηκε. Η αλλαγή αυτή σηματοδοτεί για τα ευρωπαϊκά πράγματα τη μεγάλη ρήξη.

Τα νέα δεδομένα προοιωνίζονται εσωτερικές κρίσεις στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Στα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα, ευνοούμενα από μιαν ενδεχόμενη ευρωρωσική σύγκλιση, αντιπαρατίθενται οι επώδυνες ιστορικές μνήμες της Πολωνίας, της Ουκρανίας και των Βαλτικών Χωρών. Η λήξη του ρωσοουκρανικού πολέμου θα ανοίξει, ενδεχομένως, τον ασκό του Αιόλου.

Η νέα συντηρητική γεωγραφία των Grossräume συμπληρώνεται από τον ανταγωνισμό για τον έλεγχο των μεγάλων παγκόσμιων οδών. Αντί για το χαοτικό δίκτυο της ελεύθερης ναυσιπλοΐας, το οποίο προστάτευε η αμερικανική ισχύς, διαμορφώνονται αποκλειστικές εδαφικές και θαλάσσιες οδεύσεις. Σαν τεράστιοι οκτάποδες, οι Grossräume εκτείνουν τους πλοκάμους τους όσο το δυνατόν βαθύτερα στον παγκόσμιο χώρο.

Η Κίνα προωθεί τον νέο δρόμο της μετάξης. Οι Ηνωμένες Πολιτείες απαντούν με τον IMEC. Η Αρκτική μετατρέπεται σε πεδίο ανταγωνισμού ανάμεσα στην Κίνα, τη Ρωσία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς η τήξη των πάγων απελευθερώνει τη ναυσιπλοΐα. Η Γροιλανδία είναι ο κρίσιμος κόμβος τον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θέλουν να αφήσουν σε έναν μελλοντικό ευρασιατικό Grossraum.

Από τη γεωγραφία της η Ελλάδα συνιστά διακύβευμα στη «μάχη των οδών», όπως έδειξαν οι τριβές για την κινεζική παρουσία στον Πειραιά. Αναπόφευκτα θα γίνει τμήμα του αμερικανικού πλοκάμου, σε συνεργασία με το Ισραήλ και την Κύπρο. Ταυτοχρόνως, θα παραμένει τμήμα ενός ευρωπαϊκού Grossraum, ο οποίος θα κυριαρχείται από βόρειες δυνάμεις – κατά κανόνα, ήκιστα ευνοϊκές προς τα ελληνικά συμφέροντα.

Στο παρελθόν, η ελληνική εξωτερική πολιτική ακολουθούσε το καραμανλικό πρόταγμα, τις κατά το μάλλον ή ήττον συγκλίνουσες αμερικανικές και ευρωπαϊκές γραμμές. Το μέλλον, όμως, σύνθετο και αβέβαιο, θα απαιτήσει φαντασία, επινοητικότητα, καινοτομία και αυτονομία. Η ελληνική διπλωματία, εκτός από τις οικονομικές και νομικές γνώσεις, θα χρειαστεί εις βάθος γεωγραφικές και γεωπολιτικές προσεγγίσεις.

Ο Γιώργος Πρεβελάκης είναι ομότιμος καθηγητής Γεωπολιτικής στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης (Paris 1)

Μετά την τραγωδία του τροχαίου, ακολουθεί ο Γολγοθάς των επιζώντων. Χειρουργεία, αποκατάσταση, ψυχολογική υποστήριξη και πολλά άλλα. Οι «Εξελίξεις Τώρα» αναφέρθηκαν σε τροχαίο που συνέβη στις 4 Σεπτεμβρίου του 2024 στα Λιμανάκια Βουλιαγμένης με δύο ΙΧ που συγκρούστηκαν μετωπικά.

Το βίντεο τραβήχτηκε λίγο μετά τη σύγκρουση η οποία ήταν τόσο σφοδρή που και τα δύο οχήματα διαλύθηκαν. Η Αφροδίτη Πάλλα που επέβαινε στο ένα από τα δύο οχήματα περιγράφει στις «Εξελίξεις Τώρα» πως μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα βρέθηκε μεταξύ ζωής και θανάτου.

«Γυρνούσα στο σπίτι μου γύρω στις 10 και στο ύψος της Βάρκιζας, ένα αυτοκίνητο που κινούνταν στο ρεύμα προς Αθήνα με ιλιγγιώδη ταχύτητα, έχασε τον έλεγχο, πέρασε την διαχωριστική λωρίδα ήρθε στο ρεύμα μου και με διέλυσε μετωπικά. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το δεύτερο όχημα που ερχόταν από πίσω μου να χάσει και εκείνος τον έλεγχο, να μην προλάβει να αντιδράσει και να πέσει και εκείνος πάνω μου. Θυμάμαι κάθε στιγμή. Και ήθελα να βγω», ανέφερε η Αφροδίτη Πάλλα στις «Εξελίξεις Τώρα».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Εννέα χειρουργεία και ατελείωτος πόνος

Ακολούθησαν 9 χειρουργεία, ατελείωτες ώρες στα νοσοκομεία και πολύς πόνος αλλά και φόβος για το αύριο. Η ίδια μιλά για θαύμα που έζησε, οι γιατροί για επιβίωση που ξεπερνά τα στατιστικά.

«Χτύπησα το θώρακα μου έχουν γίνει δυο πολύ μεγάλες επεμβάσεις στους πνεύμονες, στο συκώτι, στο έντερο, στην κοιλιά. Εσωτερικά έχουν διαλυθεί τα πάντα, και ακόμα δεν έχουμε τελειώσει δυστυχώς», ανέφερε το θύμα τροχαίου για τον «Γολγοθά» αναφορικά με την αποκατάσταση της υγείας της.

«Έχω βιώσει όλους τους φρικτούς πόνους και χρειάστηκε να ξαναμπώ», συνέχισε.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Και επειδή το όχημα που την χτύπησε ήταν ανασφάλιστο θα πρέπει να περιμένει να αποζημιωθεί από το κράτος, μέχρι τότε πληρώνει η ίδια τις επεμβάσεις της.

«Πληρώνω η ίδια τις επεμβάσεις μου μέχρι να αποζημιωθώ από το κράτος», λέει χαρακτηριστικά.

Και όσο η Αφροδίτη παλεύει να ξανασταθεί στα πόδια της η υπόθεση της παραμένει σε εκκρεμότητα και το ποινικό δικαστήριο για τον άνθρωπο που την χτύπησε δεν έχει καν οριστεί.

Οι οπαδοί της Γουέστ Χαμ προχώρησαν σε μια ακόμη κίνηση διαμαρτυρίας κατά της διοίκησης, επιλέγοντας αυτή τη φορά έναν πρωτότυπο τρόπο για να εκφράσουν την αγανάκτησή τους. Πριν από τη σέντρα της αναμέτρησης του FA Cup απέναντι στην Burton Albion, ένα αεροπλάνο εμφανίστηκε πάνω από το Pirelli Stadium μεταφέροντας πανό με το σύνθημα: «Sullivan & Brady out – no more BS!», δηλαδή «Σάλιβαν & Μπρέιντι έξω – τέρμα τα ψέματα!».

Το μήνυμα στόχευε ευθέως στους ιδιοκτήτες του συλλόγου, David Sullivan και Karren Brady, με τους υποστηρικτές να ζητούν την αποχώρησή τους, εκφράζοντας τη δυσαρέσκειά τους για την πορεία της ομάδας, η οποία παλεύει να αποφύγει τον υποβιβασμό.

Η επιλογή της συγκεκριμένης αναμέτρησης μόνο τυχαία δεν ήταν, καθώς μεταδιδόταν ζωντανά από το TNT Sports, δίνοντας έτσι μεγαλύτερη δημοσιότητα στη διαμαρτυρία.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Παράλληλα, η ένταση συνεχίστηκε και εντός γηπέδου, όπου φίλαθλοι ύψωσαν κόκκινες κάρτες με το σύνθημα «No more BS», στέλνοντας ξεκάθαρο μήνυμα προς τη διοίκηση πως η υπομονή τους έχει εξαντληθεί.

West Ham’s protests against their ownership continued today, this time in the form of a flyover sporting a protest banner aimed at Karren Brady and David Sullivan ahead of their FA Cup visit to Burton Albion pic.twitter.com/b8xQ2Zz3g3

— Sky Sports Football (@SkyFootball) February 14, 2026

Ο Ολυμπιακός στρέφει την προσοχή του στην εκτός έδρας αναμέτρηση με τον φετινό ιδιαίτερα ανταγωνιστικό Λεβαδειακό. Το ζητούμενο είναι οι τρεις βαθμοί που μπορεί να τους φέρει  στην πρώτη θέση της βαθμολογίας, πριν από το μεγάλο ντέρμπι τίτλου ανάμεσα σε ΠΑΟΚ και AEK στην Τούμπα.

Η αποστολή των Πειραιωτών έρχεται με απουσίες, καθώς ο Ντάνιελ Ποντένσε θα απουσιάσει λόγω τιμωρίας, ενώ οι Μέχντι Ταρέμι και Φρανσίσκο Ορτέγκα δεν συμπεριλήφθηκαν στην αποστολή εξαιτίας των περιορισμών που ισχύουν για τους μη κοινοτικούς ποδοσφαιριστές. Παρά τα εμπόδια, ο Ολυμπιακός καλείται να δείξει χαρακτήρα και να επιστρέψει άμεσα στα θετικά αποτελέσματα.

Όσον αφορά την αρχική ενδεκάδα, ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ επέλεξε τον Τζολάκη κάτω απ’ τα δοκάρια, τους Ροντινέι και Μπρούνο στα άκρα της άμυνας και δίδυμο στα στόπερ, τους Μπιανκόν και Ρέτσο. Στη μεσαία γραμμή, ξεκινούν οι Έσε και Μουζακίτης, στα «φτερά» της επίθεσης οι Μαρτίνς και Αντρέ Λουίζ, ενώ πίσω από τον μοναδικό προωθημένο Ελ Κααμπί, ο Τσικίνιο. Αναλυτικά η ενδεκάδα του Ολυμπιακού:

Τζολάκης, Ροντινέι, Μπιανκόν, Ρέτσος, Μπρούνο, Έσε, Μουζακίτης, Μαρτίνς, Τσικίνιο, Αντρέ Λουίζ, Ελ Κααμπί

View this post on Instagram

A post shared by Olympiacos FC (@olympiacosfc)

Είναι ίσως από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία, όταν γνωρίζουμε έναν πολύ σημαντικό καλλιτέχνη και μάλιστα σε ώριμη ηλικία να θέλουμε να μάθουμε ποιοι υπήρξαν οι καλλιτέχνες που θαύμαζε και συνέχιζε να θαυμάζει ακόμη και όταν το δικό του έργο, όπως στο μεταξύ είχε δημιουργηθεί, δεν αποκλείεται να μπορούσε να σταθεί ισότιμα πλάι στο δικό τους.

Ενα αντίστοιχο ενδιαφέρον όσο και αν η ικανοποίησή του μένει συχνά χωρίς ανταπόκριση, δεν δημιουργούσε κανένα πρόβλημα σε σχέση με τον Αλέξη Μινωτή καθώς ήταν τόσο λίγα τα πρόσωπα του καλλιτεχνικού χώρου και όχι μόνον που είχε θαυμάσει ώστε δεν έπαυε σε κάθε ευκαιρία, στις μεταμεσονύχτιες συνήθως συζητήσεις μας, αλλά και στις πολλές ώρες της δουλειάς, ενώ οργανώναμε τα βιβλία του, να τα μνημονεύει συνεχώς.

Προσθέτοντας μάλιστα κάθε φορά και ένα στοιχείο που συνειδητά είχε παραλείψει στην ακριβώς προηγούμενή μας συνάντηση να αναφέρει, ακριβώς γιατί γνώριζε πως η σταδιακή ολοκλήρωση ενός πορτρέτου το κάνει ακόμη πιο ζωντανό, πιο σπαρταριστό.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Το εντυπωσιακό ακόμη και για έναν εντελώς ξεχωριστό καλλιτέχνη, όπως ο Μινωτής, ήταν πως μια συζυγία σχεδόν εξήντα χρόνων με την Κατίνα Παξινού δεν είχε επηρεάσει «στο ουδέν» (όπως είχε σχολιάσει ο ίδιος σε μιαν άλλη περίπτωση) τον θαυμασμό του για τη σύζυγό του, αντίθετα θα έλεγε κανείς πως ο θαυμασμός είχε πολλαπλασιαστεί μέσα στα χρόνια σε σχέση με την ένταση του αισθήματος αυτού όταν είχαν πρωτοσυναντηθεί. «Οταν κάνετε την ίδια δουλειά με τη σύντροφό σου και μάλιστα όπως αυτή του ηθοποιού, με τις πάμπολλες κοινές ώρες της μελέτης, των προβών και των παραστάσεων, το μόνο που χάνεται έγκαιρα (προσδιόριζε μάλιστα χρονικά τη διάρκειά του σε μια τριετία) είναι το ερωτικό plaisir. Αντίθετα αν συμβαίνει να έχει τόσο μεγάλο ταλέντο όσο είχε η Κατίνα, ο θαυμασμός αυξάνεται διαρκώς», συμπέραινε σε στιγμές μιας τόσο βαθιάς εξομολογητικής διάθεσης, ώστε αισθανόσουν σχεδόν να δίνει συγχωροχάρτι ο ίδιος ο Μινωτής στον εαυτό του για όσες συμπεριφορές του μπορεί δικαιολογημένα να τον κατηγορούσαν οι συνάδελφοί του.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Και δεν ήταν λίγοι εκείνοι που τον κατηγορούσαν, αφού αν εξαιρέσεις μετρημένους στα δάκτυλα των δύο ωστόσο χεριών καλλιτέχνες, για όλους σχεδόν τους υπόλοιπους δεν δίσταζε να εκφράζεται απαξιωτικά και μάλιστα δημόσια. Ή μάλλον για να είμαστε ακριβέστεροι και πιο δίκαιοι, υπήρχαν καλλιτέχνες που χαίρονταν να συνεργάζεται μαζί τους όπως ο σκηνογράφος Κλεόβουλος Κλώνης και ο πολύ γνωστός και ως ζωγράφος επίσης Βασίλης Βασιλειάδης, ο ενδυματολόγος Αντώνης Φωκάς, η χορογράφος Μαρία Χορς, ο μουσικός Γιάννης Χρήστου, ο μεταφραστής Θρασύβουλος Σταύρου.

Ο Αλέξης Μινωτής με την ΚατίναΠαξινού στις «Βάκχες» τουΕθνικού Θεάτρου το 1962

Χωρίς βέβαια ποτέ γι’ αυτούς όσο στενοί και αγαπημένοι και αν υπήρξαν ως συνεργάτες, να διατυπώσει ποτέ έναν λόγο θαυμασμού. Ομως για την πλειονότητα των δεκάδων άλλων καλλιτεχνών που ήταν υποχρεωμένος να συνεργάζεται μαζί τους, θα ‘λεγε κανείς πως μάλλον τους ανέχονταν, χωρίς όμως να το δείχνει, προκειμένου να μπορεί να κάνει όσο καλύτερα γίνεται τη δουλειά του. Τους εμπιστευόταν ελάχιστα όμως όχι ως προς αυτές καθ’ εαυτές τις ικανότητές τους, αλλά ως προς το ήθος τους, γεγονός που το εικονογραφεί ένα εντελώς άγνωστο περιστατικό. Κάνοντας πρόβες στον «Ματωμένο γάμο» του Λόρκα και έχοντας επιλέξει για τον ρόλο της νύφης την αλησμόνητη έξοχη ηθοποιό Νίκη Τριανταφυλλίδη, όταν απαίτησε η τελευταία, τρεις μέρες πριν από την πρεμιέρα, το όνομά της να μπει στη μαρκίζα αμέσως μετά τα ονόματα της Παξινού και του Μινωτή, ο Μινωτής δεν ανησύχησε ούτε στιγμή.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Εχοντας υπολογίσει σε μια ανάλογη συμπεριφορά της Νίκης Τριανταφυλλίδη, το ίδιο ακριβώς διάστημα έκανε πρόβες στα κρυφά στο σπίτι του με την επίσης αλησμόνητη, έξοχη ηθοποιό, Τάνια Σαββοπούλου στον ρόλο της νύφης. Και όταν η Τριανταφυλλίδη αποχώρησε, νομίζοντας πως δημιουργεί πρόβλημα στον Μινωτή, ο Μινωτής είχε φροντίσει να λύσει το πρόβλημα πριν ακόμα παρουσιαστεί.

Οσο μεγάλος διατηρούνταν ο θαυμασμός του σε όλη τη διάρκεια της ζωής του για συναδέλφους του όπως η Κατίνα Παξινού, που ήδη το σημειώσαμε, ο Αιμίλιος Βεάκης, η Σαπφώ Αλκαίου (είχαν δημιουργήσει ένα αλησμόνητο δίδυμο στον «Πέερ Γκυντ» του Ιψεν), ο Ευάγγελος Μαμίας και δυο τρεις άλλοι, με άλλη τόση ανυπολόγιστη λατρεία εκφραζόταν για συγγραφείς, είτε επρόκειτο για τον αλλοδαπό Ευγένιο Ο’ Νιλ, είτε για τους ημεδαπούς Νίκο Καζαντζάκη, Φώτη Κόντογλου, Αγγελο Τερζάκη, που τις συναντήσεις μαζί τους, τις συζητήσεις τους και τις εντελώς προσωπικές του εντυπώσεις για τη ζωή και το έργο τους, έχει αποτυπώσει σε ένα πλήθος κειμένων του που άνετα θα τα χαρακτήριζε κανείς ως συνταρακτικά ψυχογραφήματα.

Οπως επίσης έναν αντίστοιχο θαυμασμό εξέφραζε για τον δάσκαλό του σκηνοθέτη και βαθιά πνευματικό άνθρωπο, Φώτο Πολίτη. Είναι τόσος ο θαυμασμός που εκφράζει για τον Πολίτη ώστε θα έλεγε κανείς πως η σχέση τους συγκροτεί το απαύγασμα της έννοιας της διαδοχής, όταν ακριβώς ο μαθητής τιμώντας τον δάσκαλο, το μόνο που εύχεται για τον εαυτό του είναι να υπάρξει ως συνέχειά του.

Το πορτρέτο του Αλέξη Μινωτή θα μπορούσε να ολοκληρωθεί μαζί με όσα προηγήθηκαν και με πολλά άλλα βέβαια και με μια έστω και απλή μνεία της βαθιάς στοχαστικής του προσέγγισης στους τρεις μέγιστους αρχαίους τραγικούς συγγραφείς (ζωντανές μαρτυρίες τα βιβλία του «Εμπειρική θεατρική παιδεία», «Πορεύεσθε κατά τέχνην», «Η εποχή μας είναι τραγική χωρίς να το ξέρει»). Αλλά και με μια επιπλέον παρατήρηση που κάθε άλλο παρά ως αντίφαση θα μπορούσε να του χρεωθεί. Να έχει ανεβάσει με τεράστια μάλιστα επιτυχία τον Μπρεχτ («Μάνα κουράγιο») και σε εκδήλωση της Σχολής Μωραΐτη για τον γερμανό δραματουργό, στα μέσα της δεκαετίας του ’70 να τον έχει χαρακτηρίσει δημόσια ως «έναν Σπύρο Μελά της Μεσευρώπης»!

Η αφορμή αυτή τη φορά για να επικοινωνήσουμε με τη γνωστή δημοσιογράφο και συγγραφέα ιστορικών βιβλίων ήταν η απώλεια ενός σημαντικού ανθρώπου στον χώρο των αμερικανικών γραμμάτων: του ατζέντη Τζορτζ Μπόρσαρντ, υπεύθυνου για την εισαγωγή στις ΗΠΑ συγγραφέων, όπως ο Μπέκετ, ο Σαρτρ, ο Ιονέσκο, ο Ζακ Λακάν, η Μαργκερίτ Ντιράς κ.ά. Ανάμεσα στις νεότερες συγγραφείς τις οποίες εκπροσωπούσε ήταν και η Αν Απλμπομ, στην οποία απευθυνθήκαμε. Φυσικά, λόγω της επικαιρότητας στον κόσμο της νέας αβεβαιότητας και της πολυπολικής ρευστότητας η συζήτηση δεν μπορούσε παρά να αφορά τις εντάσεις και τις επικείμενες συγκρούσεις.

Εχετε προσδοκίες για την παρέμβαση των ΗΠΑ στο ζήτημα της Ουκρανίας τέσσερα χρόνια μετά τη ρωσική εισβολή;

Κατ’ αρχάς θέλω να πω ότι βλέπουμε μία ανθρωπιστική κρίση που εξελίσσεται και πρέπει να την παρακολουθούμε με επίγνωση. Οι Ουκρανοί κρατούν τη γραμμή και το μέτωπο δεν έχει μετακινηθεί πολύ.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Αλλά επειδή έχουν ξεμείνει από αντιαεροπορικά πυρομαχικά, οι Ρώσοι καταστρέφουν επιτυχώς τις υποδομές ηλεκτρισμού και ενέργειας της χώρας. Αν κοιτάξετε τα κατά καιρούς γραφήματα, ο βομβαρδισμός των ουκρανικών πόλεων έχει αυξηθεί κατακόρυφα κατά τη διακυβέρνηση Τραμπ. Και μέχρι στιγμής οι διαπραγματεύσεις δεν έχουν παραγάγει τίποτα.

Δεν βλέπω καμία επιτυχία ή κανένα επίτευγμα. Και καταλαβαίνω ότι οι Ουκρανοί δεν θέλουν να το πουν αυτό, δεν θέλουμε γενικώς οι ΗΠΑ να αλλάξουν ολοκληρωτικά πλευρά και να συνεργαστούν με τη Ρωσία. Αυτό το καταλαβαίνω. Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς: δεν έχουν πετύχει τίποτα. Και οι Ρώσοι δεν δείχνουν κανένα σημάδι ότι έχουν αλλάξει τους πολεμικούς στόχους.

Αρα δεν πιστεύετε στις λεγόμενες διαπραγματεύσεις, επειδή κατ’ αρχάς ο Πούτιν δεν πιστεύει σε καμία συμφωνία;

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Ο Πούτιν δεν έχει ποτέ πει ότι θέλει συμφωνία. Και συνεχίζει να ζητά πράγματα που έχουν σχεδιαστεί για να οδηγήσουν στην παράδοση και τελικά την ήττα της Ουκρανίας. Και οι Ρώσοι δεν έχουν ποτέ αναγνωρίσει την ουκρανική ανεξαρτησία. Δεν έχουν ποτέ πει ότι θέλουν να σταματήσουν τον πόλεμο. Ζούμε, λοιπόν, μια ψευδαίσθηση ορισμένων που νομίζουν ότι κάτι επιτυγχάνεται, επειδή απλώς θέλουν να το πιστεύουν.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Οι διαπραγματεύσεις, άλλωστε, διεξάγονται από κάποιον που δεν καταλαβαίνει καθόλου τη Ρωσία. Ο Στιβ Γουίτκοφ δεν έχει καμία κατανόηση της περιοχής, καμία κατανόηση της ιστορίας, κανένα υπόβαθρο. Δεν συμβουλεύεται καν στελέχη του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ή της CIA. Και νομίζει ότι πασχίζει για μια συμφωνία real estate, ενώ πρόκειται για ζήτημα κυριαρχίας εδάφους.

Οταν μιλήσαμε πριν από τέσσερα χρόνια εκφράζατε ήδη τον φόβο ότι αν ο Πούτιν κερδίσει το Ντονμπάς και την Ουκρανία, δεν αποκλείεται να στραφεί δυτικότερα…

Φυσικά και θα το κάνει. Αυτό έκανε και μέχρι τώρα. Δεν μπορώ να προβλέψω τι θα κάνει, λειτουργεί με πολλές μπλόφες, αλλά κάνει επανειλημμένες απειλές κατά της Ευρώπης. Μοιάζει να προετοιμάζεται. Ολόκληρη η οικονομία του έχει πλέον στραφεί στη στρατιωτική παραγωγή. Απειλεί ανοιχτά όλους μας στη Δύση και απλώς ελπίζω κάποιοι άνθρωποι να τα αφουγκράζονται όλα αυτά.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση πώς πρέπει να σταθεί μέσα σ’ αυτή τη σκακιέρα από εδώ και πέρα;

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Η Ευρώπη πρέπει να ετοιμαστεί όχι μόνο για να δώσει όπλα στην Ουκρανία, αλλά και να σκέφτεται την υπεράσπιση της ίδιας. Γιατί ίσως τελικά θα χρειαστεί να μπει σε μια συνθήκη σύγκρουσης. Ο πόλεμος συνεχίζεται. Εχει πολύ δρόμο ακόμα. Και οι Ουκρανοί δεν μπορούν να σταματήσουν να πολεμούν, γιατί αν το κάνουν, θα καταστραφούν. Μπορεί, λοιπόν, να έρθει μια στιγμή που θα χρειαστεί να σκεφτεί πιο σοβαρή εμπλοκή. Εστω και μόνο για να υπερασπιστεί τα δικά μας σύνορα. Το βλέπετε: υπάρχουν συνεχώς ρωσικές επιχειρήσεις δολιοφθοράς σε όλη την Ευρώπη. Δολιοφθορές, κυβερνοεπιθέσεις και διάφορα «παιχνίδια». Ενας υβριδικός πόλεμος, έτσι όπως τον βλέπουν οι Ρώσοι. Εμείς δεν τον βλέπουμε ακόμα έτσι και αυτό είναι μεγάλο λάθος.

Πιστεύετε ότι το Ηνωμένο Βασίλειο ή η Γερμανία είναι ένα βήμα μπροστά σε σχέση με άλλα ευρωπαϊκά κράτη;

Τα κράτη που είχαν εξαρχής πιο προωθημένη στάση ήταν οι χώρες της Βαλτικής και η Πολωνία. Η Γερμανία σιγά σιγά έχει προχωρήσει και οι Βρετανοί επίσης, όπως και οι Γάλλοι ή οι Ολλανδοί. Υπάρχουν κι άλλοι που φαίνονται ενήμεροι για την κατάσταση και οι Γερμανοί το καταλαβαίνουν επειδή έχουν πυρηνικά όπλα στραμμένα πάνω τους από το Καλίνινγκραντ.

Πιστεύετε ότι η ρωσική προπαγάνδα εξακολουθεί να ευδοκιμεί μέσα στην Ευρώπη; Πολλοί – και στην Ελλάδα – χρησιμοποιούν ως αντεπιχείρημα την υπόθεση διαφθοράς στο ουκρανικό κράτος.

Η Ουκρανία είχε πρόβλημα διαφθοράς όπως πιθανότατα η Γερμανία έχει πρόβλημα διαφθοράς ή όπως η Ρωσία έχει τεράστιο πρόβλημα διαφθοράς. Μόνο που εξ ορισμού η Ρωσία είναι μια κλεπτοκρατία.

Η διαφορά στην Ουκρανία είναι ότι η αποκάλυψη για το πρόσφατο σκάνδαλο δεν προήλθε από την ΕΕ ή από δημοσιογράφους. Προήλθε από ουκρανούς εισαγγελείς που είναι μέρος του πολιτικού συστήματος. Αρα οι ίδιοι οι Ουκρανοί πολεμούν τη διαφθορά τους, κάτι που δεν μπορείς να πεις ότι συμβαίνει στη Ρωσία.

Χωρίς τη διάθεση για προβλέψεις, τι είδους διατλαντική σχέση πρέπει να περιμένει κανείς από εδώ και πέρα; Δηλαδή, μπορούν να σταθούν οι ΗΠΑ χωρίς την υπόλοιπη Δύση; Είναι η Ευρώπη μόνη της;

Είναι όντως περίπλοκο. Κοιτάξτε, υπάρχουν ακόμα βαθιές, σημαντικές σχέσεις μεταξύ του αμερικανικού στρατού και των ευρωπαϊκών στρατών. Κοινός σχεδιασμός και κοινές ασκήσεις. Το ίδιο ισχύει και για τις υπηρεσίες πληροφοριών.

Σε ορισμένες περιπτώσεις οι αμερικανικές, καναδικές και βρετανικές υπηρεσίες πληροφοριών είναι πλήρως αλληλένδετες. Υπάρχουν επίσης ισχυροί εμπορικοί και προσωπικοί δεσμοί. Δεν μπορούμε να πούμε ότι απλώς χωρίζουμε. Αλλά νομίζω ότι η τωρινή διακυβέρνηση αντιπροσωπεύει μια άποψη στις ΗΠΑ ότι δεν χρειάζονται συμμάχους, ειδικά στην Ευρώπη.

Οι Ευρωπαίοι πρέπει να το πάρουν σοβαρά αυτό και να αρχίσουν να σκέφτονται πώς η ΕΕ μπορεί να αρχίσει να προβάλλει ισχύ στο διεθνές περιβάλλον. Πώς μπορούμε, δηλαδή, να διασφαλίσουμε ότι η Ευρώπη έχει τη δική της τεχνολογία, τις δικές της εταιρείες τεχνολογίας, τις δικές της πλατφόρμες Διαδικτύου, ώστε να μη μας υπαγορεύουν και να μη μας χειραγωγούν ούτε οι Αμερικανοί ούτε οι Ρώσοι.

Και μετά υπάρχει ένας άλλος παίκτης στη γωνία…

Ναι, η Κίνα και κερδίζει χρόνο.

Η μεγαλύτερη, πιο αιματηρή και καταστροφική σύγκρουση στην Ευρώπη μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου οδεύει προς άλλο ένα «μαύρο» ορόσημο, με τη συμπλήρωση τεσσάρων χρόνων από την έναρξη της ρωσικής πλήρους εισβολής στην Ουκρανία, στις 24 Φεβρουαρίου, στο φόντο της διπλωματικής ασάφειας και της «ομίχλης του πολέμου».

Στο παρασκήνιο, η Ουάσιγκτον πιέζει για συμφωνία τερματισμού των εχθροπραξιών έως τον Ιούνιο, με τον αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ να επιδιώκει κλείσιμο των εξωτερικών «εκκρεμοτήτων» εν όψει των κρίσιμων ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου στις ΗΠΑ. Ο ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι επιβεβαίωσε το χρονοδιάγραμμα αν και ξεκαθάρισε ότι καμία συμφωνία δεν θα γίνει ερήμην του Κιέβου, και δη στο Εδαφικό.

Οι πιέσεις είναι ωστόσο ασφυκτικές. Συγκλίνουσες πληροφορίες των «Financial Times» και του πρακτορείου Reuters αναφέρουν διενέργεια προεδρικών εκλογών και δημοψηφίσματος στην Ουκρανία εντός του Μαΐου για έγκριση της όποιας ειρηνευτικής συμφωνίας με τη Ρωσία. Τα «αγκάθια» παραμένουν. Ακόμα κι εάν υπάρξει κατάπαυση του πυρός για να στηθούν κάλπες, το περίγραμμα του αμερικανικού ειρηνευτικού σχεδίου προβλέπει παραχώρηση του Ντονμπάς -ακόμα και περιοχών που δεν κατέχει σήμερα η Ρωσία – με αντάλλαγμα για το Κίεβο δυτικές μεταπολεμικές εγγυήσεις ασφαλείας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Το δε Κρεμλίνο  (που χθες ανακοίνωσε νέο γύρο τριμερών διαπραγματεύσεων στις 17-18/2 στη Γενεύη)απορρίπτει μονομερείς ρυθμίσεις ασφάλειας μεταξύ Κιέβου – Ουάσιγκτον – Βρυξελλών και επιμένει στον αποκλεισμό ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, ενόσω η προοπτική ταχείας ένταξής της στην ΕΕ προσκρούσει στο βέτο της Ουγγαρίας του φιλορώσου εθνικιστή Βίκτορ Ορμπαν. «Υπάρχει ακόμη πολύς δρόμος» σημείωσε με νόημα ο επικεφαλής της ρωσικής διπλωματίας Σεργκέι Λαβρόφ, καθώς ο ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν εμφανίζεται ανοιχτός μεν στις διαπραγματεύσεις, πλην όμως χωρίς να υποχωρεί στο ελάχιστο από τους στρατηγικούς στόχους της Μόσχας.

Στα πεδία των μαχών η εικόνα είναι αμείλικτη. Σε αποστολή στη Νοβομικολάιβκα της Νοτιοανατολικής Ουκρανίας, στην περιφέρεια της Ζαπορίζια, η «Wall Street Journal» περιγράφει ρωσικές δυνάμεις που «σφυροκοπούν τα μετόπισθεν με επιθέσεις drones», κόβοντας γραμμές ανεφοδιασμού των Ουκρανών. Η όλο και πιο αποτελεσματική χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών, επισημαίνει, επιτρέπει στη Μόσχα μια αργόσυρτη προέλαση σε έναν πόλεμο φθοράς, αποδυναμώνοντας τη διαπραγματευτική θέση του Κιέβου.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Το Κίεβο καταγγέλλει ότι η Ρωσία πρακτικά εκμεταλλεύτηκε την ολιγοήμερη εκεχειρία που ζήτησε ο Τραμπ για τις επιθέσεις κατά των ενεργειακών υποδομών της Ουκρανίας – για χάρη των διαπραγματεύσεων και εν μέσω δριμέος χειμώνα – προκειμένου να αναπληρώσει το απόθεμά της σε drones.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Η ρωσική στρατηγική, εξηγεί η «Wall Street Journal», εστιάζει σε πλήγματα μέσης εμβέλειας περίπου 20-80 χιλιομέτρων, με βασικούς στόχους χειριστές drones και τις γραμμές ανεφοδιασμού, πλήττοντας έτσι το «κέντρο βάρους» της ουκρανικής άμυνας. Αντιθέτως, η προσέγγιση του Κιέβου συνεχίζει σε μεγάλο βαθμό να επικεντρώνεται στην πρόκληση μέγιστων απωλειών στο ρωσικό πεζικό, όταν εισέρχεται στη «ζώνη εξόντωσης», περίπου 20 χλμ. από τη γραμμή επαφής.

Ωστόσο οι Ρώσοι «σπάνια επιτίθενται απευθείας σε ουκρανικές δυνάμεις πλέον», παρατηρεί το δημοσίευμα. Τα δε ουκρανικά πλήγματα στα μετόπισθεν κατά των Ρώσων είναι αποσπασματικά. Ενας από τους λόγους είναι η έλλειψη όπλων μεσαίου βεληνεκούς, για τα οποία το Κίεβο εξαρτάται από τη δυτική βοήθεια.

Η Αθηνά Οικονομάκου μίλησε με ειλικρίνεια στην εκπομπή «Χαμογέλα και πάλι», αποκαλύπτοντας λεπτομέρειες για την προσωπική της ζωή και τον επερχόμενο γάμο της με τον μπασκετμπολίστα Μπρούνο Τσερέλα. Η γνωστή ηθοποιός αναφέρθηκε στις εμπειρίες της από παλαιότερες σχέσεις, στη ψυχοθεραπεία που άλλαξε τη ζωή της και στην αγάπη που βιώνει σήμερα, υπογραμμίζοντας τη σημασία της σωστής επιλογής συντρόφου τόσο για την ίδια όσο και για τα παιδιά της.

Αναφερόμενη στη σχέση της με τον Μπρούνο Τσερέλα, η Αθηνά Οικονομάκου τη χαρακτήρισε μοναδική: «Ήταν τόσο πολλά τα θετικά και ήταν τόσο διαφορετικός εξαρχής, στον τρόπο συμπεριφοράς και στον τρόπο που διαχειριζόταν τη συνθήκη της ζωής μου εκείνη την περίοδο, που δεν πίστευα πολλά από αυτά που είναι. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι είναι αλήθεια. Πέρασε πολύ μεγάλο διάστημα για να πάρω την απόφαση να πω “εντάξει, ξεκόλλα πια, δεν μπορεί”. Είναι αληθινό, μπορεί και να υπάρχει τελικά “αυτός”, όχι ο πρίγκιπας ακριβώς, αλλά είναι ένας υπέροχος άνθρωπος, μέσα κι έξω».

Η ηθοποιός παραδέχθηκε πως η σχέση αυτή ήρθε σε μια στιγμή που ήταν έτοιμη να τη δεχθεί: «Ήμουν έτοιμη γι΄αυτήν τη σχέση, και σίγουρα δεν θα μπορούσα να διαχειριστώ μια τέτοια προσωπικότητα και έναν άνθρωπο που ξέρει να αγαπάει με αυτόν τον τόσο ουσιαστικό τρόπο, πριν λίγα χρόνια. Γιατί δεν ήξερα ούτε εγώ να αγαπάω και δεν επέτρεπα και σε κανέναν να με αγαπήσει. Δηλαδή οι άνθρωποι που είχαν έρθει στη ζωή μου και με φρόντιζαν και ήταν τρυφεροί και με πρόσεχαν και μου έκαναν εκπλήξεις και εγώ βαριόμουν. Ήθελα την ταλαιπωρία μου».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Για τα επαγγελματικά της σχέδια

Αναφερόμενη στη δουλειά της, η Αθηνά Οικονομάκου εξήγησε πως δεν σταματά ποτέ: «Δεν κάθομαι ήσυχη καθόλου. Με τρομάζει το ότι δεν έχω κάποιες φορές αίσθηση των αντοχών μου. Που μπορώ να το φτάσω. Αυτό με τρομάζει. Ότι μπορώ να τα καταφέρω και αυτό που μου δίνει δύναμη είναι ότι μου αρέσουν όλα αυτά που κάνω και τα κάνω με τρομερή ευχαρίστηση. Είναι το μόνο που με κρατάει όρθια, διαφορετικά νομίζω θα είχα καταρρεύσει».

Η ίδια πρόσθεσε: «Αλλά ξεπερνάω συνέχεια τα όριά μου. Δεν έχω αίσθηση των δυνάμεών μου. Δεν μπορώ αν δεν τα κάνω όλα όπως τα έχω στο μυαλό μου, δεν σταματάω ποτέ. Βρίσκω έναν τρόπο και τα συνδυάζω όλα. Απλώς βάζω πάρα πολλά πράγματα στο πρόγραμμά μου. Δηλαδή η κάθε μου μέρα είναι αγώνας δρόμου».

Η αυτογνωσία και η αλλαγή μέσα από την ψυχοθεραπεία

Η Αθηνά Οικονομάκου μίλησε ανοιχτά και για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε σε παλαιότερες σχέσεις: «Είχα μάθει σε σχέσεις κακοποιητικές, δεν ήξερα τι θα πει η αληθινή αγάπη». Όπως είπε, η ψυχοθεραπεία την βοήθησε να αποκτήσει αυτογνωσία και να κατανοήσει γιατί υπέφερε και επέτρεπε σε άλλους να την πληγώνουν.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

«Απέκτησα αυτογνωσία από την ψυχοθεραπεία και από την ανάγκη μου να καταλάβω γιατί κάνω κακό στον εαυτό μου και γιατί υποφέρω και γιατί με κακομεταχειρίζομαι και με κακοποιώ και επιτρέπω και στους άλλους να μου το κάνουν. Οπότε έπρεπε να καταλάβω τι πάει λάθος βαθιά μέσα μου. Και όταν το βρήκα και αποφάσισα ότι δεν το θέλω άλλο πια στη ζωή μου και με πολλή δουλειά κατάφερα να το γυρίσω και να με αγαπήσω πρώτα εγώ, άρχισα να επιλέγω και ανθρώπους δίπλα μου που μου δίνουν μόνο φως και μόνο αγάπη και έχουν αλλάξει τα πάντα στη ζωή μου».

Η ηθοποιός αποκάλυψε ότι πλέον δεν επιτρέπει σε κανέναν να την υποτιμά: «Είχα πολύ λάθος πρότυπα. Είχα μάθει σε σχέσεις κακοποιητικές, δεν ήξερα τι θα πει η αληθινή αγάπη… Και αυτό έχει αλλάξει εντελώς πια, νομίζω ότι δεν επιτρέπω σε κανέναν, και σε κανέναν. Και αυτό το έκανα για την κόρη μου και τον γιο μου. Γιατί δεν θέλω κανένα απ’ τα παιδιά μου και κανένα παιδί να ζει αυτές τις συνθήκες. Κανένας δεν το αξίζει. Και αποφάσισα να σπάσω αυτή την αλυσίδα».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Ο φόβος της ευτυχίας

Κλείνοντας, η Αθηνά Οικονομάκου εξομολογήθηκε ότι ακόμη φοβάται μήπως χαθεί η ευτυχία που βιώνει: «Φοβάμαι ότι μπορεί να αλλάξει όλο αυτό που ζω και να χαλάσει η ευτυχία μου. Αλλά πλέον ξέρω να το διαχειρίζομαι. Ξέρω ότι είναι ένα κομμάτι δικό μου, το οποίο είναι μια πληγή, είναι ένα θέμα που έχω, που φοβάμαι να νιώσω ευτυχισμένη. Που φοβάμαι ότι οτιδήποτε μπορεί να συμβεί ξαφνικό και να αλλάξουν όλα. Γιατί έτσι έχω μεγαλώσει, έχοντας συνέχεια τον φόβο και την ανάγκη του ελέγχου».

Ηταν σαν αύριο και ήταν το 2020. Στην Ευρώπη καταγράφηκε ο πρώτος θάνατος από Covid. Ενας κινέζος τουρίστας στο Παρίσι. Ακριβώς ένα μήνα πριν, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προειδοποιούσε για σοβαρές πιθανότητες να εξαπλωθεί παγκοσμίως η επιδημία από τη Γιουχάν. Δύο μήνες πριν, ελάχιστοι από εμάς είχαν ασχοληθεί με το περίεργο που συνέβαινε σε εκείνη την πόλη της Κίνας. Ενα μήνα μετά κλεινόμασταν στα σπίτια μας. Αβουλοι και φοβισμένοι, εγκλωβισμένοι σε μια πρωτόγνωρη, σχεδόν εξωπραγματική συνθήκη και αντιμέτωποι με την ανθρώπινη αδυναμία.

Ποιος θυμάται σήμερα τον κορωνοϊό; Ή μάλλον ποιος μιλάει γι’ αυτό που, τότε, νομίζαμε ότι θα αλλάξει όχι μόνο τις ζωές μας αλλά την κοσμοεικόνα μας. Ο εγωκεντρισμός μας, απαραίτητος ίσως για την επιβίωσή μας, μάς κάνει να πιστεύουμε ότι σε εμάς έλαχε να ζήσουμε τα κοσμογονικά και τα ανείπωτα, εμείς θα δούμε ένα νέο «big bang».

Γι’ αυτό πιστεύαμε ότι, λόγω Covid, ο κόσμος θα σκάσει στα χέρια μας – έχοντας, προφανώς, πολύ μεγάλη ιδέα για τα χέρια μας. Ομως ο κόσμος δεν έχει σκάσει, μέχρι τώρα, στα χέρια κανενός. Και ούτε πρόκειται. Ή μάλλον, αν κάποτε συμβεί, δεν θα υπάρχουν πια θεατές σε αυτόν τον πλανήτη.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Αυτό όμως που ακόμη και όταν καμωνόμαστε ότι το ξεχνάμε, οι επιπτώσεις του έχουν γράψει βαθιά μέσα μας, είναι η καραντίνα, ο αποκλεισμός. Η ανατροπή μίας ρουτίνας που όταν τη ζούσαμε μάς φαινόταν κουραστική και, όταν τη στερηθήκαμε έγινε «ειδυλλιακός προορισμός».

Υπάρχει όμως και κάτι άλλο, κάτι ανομολόγητο. Που μπορεί να μην το συνειδητοποιούμε απόλυτα αλλά δουλεύει εσωτερικά και εκδηλώνεται όταν στριμωχτούμε. Είναι η αίσθηση του «άδηλον το μέλλον» που κάνει τις βεβαιότητές μας να τρίζουν.

Διότι τον Ιανουάριο του 2020 κάναμε σχέδια για ταξίδια, για αγορές, για τα επαγγελματικά μας. Τον Φεβρουάριο αρχίσαμε να ανησυχούμε και μετά μπήκαμε όλοι στο pause. Και αν ξανασυμβεί κάτι ανάλογο; Τι δηλαδή; Ενας άλλος θανατηφόρος ιός; Οι νόμοι των πιθανοτήτων και η ανθρώπινη ανάγκη για ασφάλεια το απορρίπτουν.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Τι γίνεται όμως με την τεχνητή νοημοσύνη; Που, βεβαίως, δεν είναι τα πορτρέτα μας που σκαρώνει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, ούτε οι απαντήσεις στις εγκυκλοπαιδικές ερωτήσεις που της απευθύνουμε. Οι ειδικοί λένε ότι καλπάζει με τέτοια γεωμετρική πρόοδο που δύσκολα μπορούν να την αντιμετωπίσουν ακόμη και όσοι δουλεύουν γι’ αυτήν. Σαν να έχει, κατά κάποιον τρόπο, αυτονομηθεί, σαν να είναι ανεξέλεγκτη όπως ήταν στην αρχή ο κορωνοϊός. Και τις αλλαγές που θα επιφέρει ούτε οι ίδιοι μπορούν να φαντασθούν.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Και πάλι όμως θεωρώ ότι δεν θα σκάσει ο κόσμος. Το πολύ πολύ να είμαστε η τελευταία γενιά που χρειάζεται να σκεφτεί. Οτι στο πολύ άμεσο μέλλον οι «καλύτεροι» δεν θα είναι αυτοί που έχουν τις περισσότερες γνώσεις ή ικανότητες, το πιο μεγάλο ταλέντο ή το πιο εύστροφο μυαλό, αλλά αυτοί που θα μπορούν να προσαρμοστούν πιο εύκολα.

Ακούγεται φοβερό αλλά αναρωτιέμαι τι έλεγαν οι άνθρωποι όταν ανακαλύφθηκε το τηλέφωνο. Ή ο φωνόγραφος. Ή το ηλεκτρικό.

Αίσθηση προκαλεί δημοσίευμα της Wall Street Journal, σύμφωνα με το οποίο το εργαλείο τεχνητής νοημοσύνης Claude της Anthropic χρησιμοποιήθηκε στην επιχείρηση του αμερικανικού στρατού για τη σύλληψη του πρώην προέδρου της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο.

Στο δημοσίευμα αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι: «το εργαλείο τεχνητής νοημοσύνης Claude της Anthropic χρησιμοποιήθηκε στην επιχείρηση του αμερικανικού στρατού για τη σύλληψη του πρώην προέδρου της Βενεζουέλας υπογραμμίζοντας τον τρόπο με τον οποίο τα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης κερδίζουν έδαφος στο Πεντάγωνο, σύμφωνα με άτομα που είναι εξοικειωμένα με το θέμα. Η αποστολή για τη σύλληψη του Μαδούρο και της συζύγου του περιελάμβανε βομβαρδισμούς σε διάφορες τοποθεσίες στο Καράκας τον περασμένο μήνα. Οι οδηγίες χρήσης της Anthropic απαγορεύουν τη χρήση του Claude για τη διευκόλυνση της βίας, την ανάπτυξη όπλων ή τη διεξαγωγή επιτήρησης».

Breaking: The Pentagon used Anthropic’s AI tool Claude in its military operation to capture former Venezuelan President Nicolás Maduro https://t.co/HwXRnafUo0

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

— The Wall Street Journal (@WSJ) February 13, 2026

Το αμερικανικό μέσο Axios δημοσίευσε πληροφορίες σχετικά με τη χρήση του Claude από τον αμερικανικό στρατό, αναφέροντας ότι το μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης αξιοποιήθηκε όχι μόνο στο στάδιο της προετοιμασίας, αλλά και κατά τη διάρκεια της ενεργής φάσης στρατιωτικής επιχείρησης.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, δεν προσδιορίζονται με ακρίβεια οι λειτουργίες του συστήματος που χρησιμοποιήθηκαν. Ωστόσο, επισημαίνεται ότι ο αμερικανικός στρατός έχει ήδη αξιοποιήσει το Claude στο παρελθόν για ανάλυση δορυφορικών εικόνων και επεξεργασία δεδομένων σε πραγματικό χρόνο.

Μετά τη δημοσιοποίηση των πληροφοριών, ανώτερος αξιωματούχος της αμερικανικής κυβέρνησης ανέφερε ότι το Πεντάγωνο επανεξετάζει τη συνεργασία του με την Anthropic. Ο ίδιος άφησε να εννοηθεί πως υπάρχουν ανησυχίες εντός του υπουργείου Άμυνας σχετικά με τη στάση της εταιρείας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Από την πλευρά της, η Anthropic διέψευσε ότι προχώρησε σε οποιαδήποτε ενέργεια ή επικοινωνία που θα μπορούσε να επηρεάσει την πορεία της επιχείρησης.

The U.S. military used Anthropic’s Claude AI model during the operation to capture Nicolás Maduro, two sources with knowledge told Axios. https://t.co/9L7tw18Vbv

— Axios (@axios) February 13, 2026

Το συμβάν σημειώνεται σε μια περίοδο κατά την οποία ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Πιτ Χέγκσεθ, έχει εκφράσει την πρόθεσή του για γρήγορη υιοθέτηση της τεχνητής νοημοσύνης σε όλους τους κλάδους των ενόπλων δυνάμεων, ώστε οι ΗΠΑ να διατηρήσουν το στρατηγικό τους πλεονέκτημα απέναντι στην Κίνα.

Ο Ολυμπιακός επικράτησε του Ηρακλή με 95-70 στο Ιβανώφειο στο πλαίσιο της 19ης αγωνιστικής της Stoiximan GBL. Μαγική εμφάνιση από τον Εβάν Φουρνιέ, που ήταν ο κορυφαίος για τους Πειραιώτες και τελείωσε το ματς με 32 πόντους, πετυχαίνοντας career high στο εγχώριο πρωτάθλημα. Άξιοι συμπαραστάτες του Γάλλου οι Σάσα Βεζένκοφ (21 πόντοι, 7 ριμπάουντ) και Άλεκ Πίτερς (19 πόντοι).

Οι Ερυθρόλευκοι παρατάχθηκαν με 10 παίκτες, ενώ με ενοχλήσεις στο γόνατο αποχώρησε ο Μιλουτίνοφ. Εκτός εξάδας ξένων έμεινε ο Τζόουνς, ο Γουόκαπ έμεινε στην Αθήνα για λόγους ξεκούρασης, ενώ ο Ντόρσεϊ υπέστη διάστρεμμα και ο Λαρεντζάκης δεν έχει ξεπεράσει ακόμη τον τραυματισμό του. Αντίθετα, επέστρεψε ο Παπανικολάου. Για τον Ηρακλή πρώτος σκόρερ ήταν ο Ντέιβις με 17 πόντους.

Με το προβάδισμα ο Ολυμπιακός στο πρώτο μέρος (42-36)

Ο Ολυμπιακός ξεκίνησε την αναμέτρηση με τους Νιλικίνα, Φουρνιέ, Παπανικολάου, Βεζένκοβ και Μιλουτίνοβ στο αρχικό σχήμα. Ο Ηρακλής παρατάχθηκε με τους Μωραΐτη, Ράιτ-Φόρμαν, Έλντερ-Ντέιβις, Σμιθ και Γουέρ.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ο Φουρνιέ ήταν «καυτός» στην έναρξη και πέτυχε τους πρώτους πόντους του Ολυμπιακού για το 4-0. Άξιος συμπαραστάτης του ήταν ο Βεζένκοφ, ο οποίος πρόσφερε εξίσου λύσεις στην επίθεση και συνεισέφερε για το προβάδισμα των Ερυθρόλευκων (4-14).

Κατόπιν, ο Ηρακλής προσπάθησε να αντιδράσει και μείωσε προσωρινά με πόντους Γουέρ και του Σμιθ (11-21) και το πρώτο δεκάλεπτο, ολοκληρώθηκε με τον Ολυμπιακό να προηγείται με 23-11.

Στο δεύτερο δεκάλεπτο, ο Ηρακλής πάτησε γκάζι και με δύο σερί καλάθια των Φάντερμπεργκ και Στρονγκ, ο Γηραιός μείωσε στο 15-23. Στη συνέχεια, ο Πίτερς «ανέλαβε δράση» για τους Πειραιώτες και διεύρυνε ξανά τη διαφορά για το 19-34. Έπειτα, ο Ντέιβις ευστόχησε σε τρίποντο και «έγραψε» το 26-36, ενώ μέχρι εκείνη τη στιγμή ο Ηρακλής είχε μόλις 1/11 σουτ από την περιφέρεια.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Ακολούθησε ακόμη ένα τρίποντο, αυτή τη φορά από τον Φάντεμπεργκ, με τον Ηρακλή να μειώνει για πρώτη φορά στους 5 (33-38) και με καλάθι του Φουρνιέ το δεύτερο δεκάλεπτο ολοκληρώθηκε με σκορ 42-36 υπέρ των Πειραιωτών.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Ο Ολυμπιακός ανέβασε στροφές στο δεύτερο ημίχρονο

Με την έλευση της τρίτης περιόδου, ο Ηρακλής κατέβασε κι άλλο τη διαφορά με τρίποντο του Τσιάκμα και με δίποντο του Ντέιβις για το 41-44. Αν και ο Ηρακλής απείλησε προσωρινά τον Ολυμπιακό, ο Φουρνιέ ήταν ξανά εκεί για τους Πειραιώτες και «έγραψε» το 41-49.

Το ρεσιτάλ του Γάλλου σούπερ σταρ συνεχίστηκε, με τον ίδιο να είναι καθοριστικός στην επίθεση και να πετυχαίνει το 47-59. Μαγική εμφάνιση έκανε και ο Βεζένκοφ, που ήταν παρτενέρ του Φουρνιέ στο σκοράρισμα και εκείνος με τη σειρά του έκανε το 56-71, με τρίποντο, έχοντας μέχρι εκείνη τη στιγμή 16 πόντους.

Κατόπιν, ο Βεζένκοφ ευστόχησε σε βολή για το 72-56 και ακολούθησε η πιο μεγάλη διαφορά στο ματς για το +14, εν τέλει το τρίτο δεκάλεπτο ολοκληρώθηκε με το 56-74 και τον Ολυμπιακό να προηγείται.

Στην τελευταία περίοδο, η αναμέτρηση πήρε διαδικαστικό χαρακτήρα, οι Πειραιώτες εκτόξευσαν τη διαφορά και το ματς ολοκληρώθηκε με το τελικό 95-70.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

ΤΑ ΔΕΚΑΛΕΠΤΑ: 11-23, 36-42, 56-74, 70-95

ΗΡΑΚΛΗΣ (Λούκιτς): Ραίτ-Φόρμαν, Σμιθ 13 (1/4 τρίποντα, 7 ριμπάουντ, 4 λάθη), Μωραΐτης 3 (1/5 τρίποντα, 5 ριμπάουντ, 2 ασίστ), Γουέρ 5 (5 ριμπάουντ), Έλντερ-Ντέιβις 17 (3/6 τρίποντα, 3 ριμπάουντ), Φάντερμπεκ 14 (2 ριμπάουντ, 2 ασίστ, 3 λάθη), Στρονγκ 6 (6 ασίστ, 3 λάθη), Τσιακμάς 10 (2/6 τρίποντα, 4 ασίστ, 2 λάθη, 2 κλεψίματα), Χρηστίδης 2, Σίλλας (0/4 σουτ)

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ (Μπαρτζώκας): Νιλικίνα 6 (1/1 τρίποντο, 2 ριμπάουντ, 3 ασίστ, 2 λάθη), Βεζένκοβ 21 (2/5 τρίποντα, 7 ριμπάουντ, 2 ασίστ, 2 κλεψίματα), Παπανικολάου 3 (1), Μιλουτίνοβ (8 ριμπάουντ, 3 ασίστ, 1 κλέψιμο, 1 μπλοκ), Φουρνιέ 32 (9/11 δίποντα, 4/10 τρίποντα, 2/2 βολές, 3 ριμπάουντ, 4 ασίστ, 2 λάθη), Γουόρντ (0/4 σουτ, 3 ριμπάουντ, 3 ασίστ, 2 λάθη, 1 κλέψιμο), Νετζήπογλου 9 (1), Πίτερς 19 (4/8 δίποντα, 3/4 τρίποντα, 2/2 βολές, 2 ριμπάουντ), Χολ 5 (7 ριμπάουντ, 2 ασίστ, 2 κλεψίματα)

Μετά την υπό πρωτοφανείς εκβιασμούς, λογικά ακατανόητη επίσκεψη Μητσοτάκη στην Αγκυρα, τώρα (ενδεχομένως κατά σύμπτωση) αναμένονται οι νέες υπογραφές με τη Chevron. Ζήτημα για το οποίο από το φθινόπωρο του 2025 η κυβέρνηση πανηγυρίζει ασταμάτητα: η Ελλάδα ξαφνικά θωρακίστηκε ως υπερήρωας από κόμικς μέσω των ενεργειακών συμφωνιών. Και έπεισε πολλούς. Οχι όμως όλους.

Στις 4 Οκτωβρίου 2025 η στήλη αυτή προειδοποιούσε: «Η άκρατη αισιοδοξία ότι η Ελλάδα θα θωρακιστεί από την παρουσία της είναι αβαθής και ανόητη. Η Chevron είναι κολοσσός, όμως θα κάνει τελικά αυτό που θα της πει ο Τραμπ να κάνει. Που σημαίνει ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να θέσει είτε η ίδια είτε η αμερικανική πλευρά ζήτημα εισόδου της Τουρκίας στη συμφωνία. Τίποτε απολύτως δεν εγγυάται το αντίθετο. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε η Ελλάδα θα βρεθεί πολύ άγρια στριμωγμένη στη γωνία: θα είναι πρακτικά αδύνατον να κάνει πίσω, αλλά εξίσου σχεδόν αδύνατον να προχωρήσει και μπροστά».

Λίγο μετά, στις 8 Νοεμβρίου, με τη θριαμβολογία να κυριαρχεί, επιχειρήθηκε ξανά να προσγειωθούν οι επικίνδυνα αφελείς προσδοκίες: «Ολο και περισσότερες ελπίδες επενδύονται σε ένα είδος “ασπίδας της ενέργειας” έναντι των τουρκικών διεκδικήσεων στο Αιγαίο.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Η “ενεργειακή ακτινογραφία” της Ανατολικής Μεσογείου είναι παλαιόθεν γνωστή στις μεγάλες δυνάμεις, όπως είναι και οι προστριβές επ’ αυτής. Και δεν υπάρχουν μεταβολές που να έχουν επηρεάσει θετικά τη στάση τους υπέρ της Ελλάδας, ενώ το αντίθετο συμβαίνει με την Τουρκία. Είναι συνεπώς σημαντικό να μην καλλιεργούνται πάλι αυταπάτες. Επειδή όταν έρθει η ώρα της κρίσεως θα καταρρεύσουν».

Η ώρα της κρίσεως έφτασε. Στις 5 Φεβρουαρίου η Chevron υπέγραψε «συμφωνία συμμαχίας» με την κρατική Turkish Petroleum στην Αγκυρα, ενώ μπήκε στη Συρία, με ό,τι αυτό σημαίνει.

Συνέβη δηλαδή αυτό ακριβώς που είχε εδώ προβλεφθεί, καθώς το γεωγραφικό και θεματικό πεδίο της συμφωνίας είναι ευρύτατο και κοιτά ξεκάθαρα και προς την Ελλάδα. Που θα έπρεπε ήδη να προετοιμάζεται για τη στιγμή που εταιρεία θα γίνει ο μοχλός για να έρθει στο τραπέζι η ενεργειακή συνδιαχείριση με την Τουρκία στο Αιγαίο, με δεδομένη την προφανή στρατηγική συνεργασία της Αγκυρας με τις ΗΠΑ, φορέας της οποίας είναι ακριβώς αυτή η συμφωνία.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Ωστόσο αυτό δεν είναι καν το κύριο ζήτημα. Μακράν σημαντικότερο, είναι άλλο: ότι ακόμα και αν έλεγε η Ελλάδα «εντάξει, ας πάμε μαζί για να τελειώνουμε με τα προβλήματα», θα έπρεπε να αποδεχθεί μία προϋπόθεση αυτοκτονικών διαστάσεων: ότι για να μπορέσει να συμβεί αυτό, πρέπει πρώτα να μεταβληθεί το κυριαρχικό καθεστώς στο Αιγαίο.

Αλλιώς είναι απολύτως αδύνατον να γίνει τέτοιου είδους κατανομή, ακόμα και εάν η Ελλάδα αποφάσιζε να πει «ναι», που όμως, έτσι, ουδέποτε θα το αποδέχονταν οι Τούρκοι. Αυτό είναι το μείζον πρόβλημα: ότι η ενεργειακή ήττα δεν έρχεται μόνη, αλλά ως δούρειος ίππος μιας αντίστοιχης περιστολής κυριαρχίας, σε μια πορεία που εξελίσσεται ραγδαία και δραματικά. Επειδή πλέον η αντιπαράθεση δεν θα είναι πια απλώς με την Τουρκία, αλλά και ευθέως με τους σχεδιασμούς των ΗΠΑ.

Ένοχος για ενδοοικογενειακή βία και πρόκληση σωματικών βλαβών κρίθηκε ένας 42χρονος άνδρας στον Βόλο, μετά από απόφαση του Αυτόφωρο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Βόλου.

Το δικαστήριο του επέβαλε ποινή φυλάκισης 28 μηνών χωρίς αναστολή, ενώ αποφασίστηκε ότι η έφεση δεν θα έχει ανασταλτικό χαρακτήρα, γεγονός που οδήγησε στην άμεση μεταφορά του στη φυλακή.

Το περιστατικό σημειώθηκε στον Βόλο και είχε ως αποτέλεσμα τη νοσηλεία της 46χρονης συντρόφου του κατηγορουμένου στο νοσοκομείο της πόλης.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Η μαρτυρία της γυναίκας

Σύμφωνα με την κατάθεσή της, ο άνδρας τη χτύπησε στο κεφάλι, στο πρόσωπο, στα δόντια και σε άλλα σημεία του σώματός της. Η ίδια ανέφερε ότι υπέστη ελαφρά διάσειση, πολλαπλές εκδορές και εκχυμώσεις.

Παράλληλα, ζήτησε συγγνώμη από το δικαστήριο, επισημαίνοντας πως σε προηγούμενη δίκη είχε καλύψει τον κατηγορούμενο.

Όπως κατέθεσε, το πρωί της ημέρας του συμβάντος, γύρω στις 6, τον ξύπνησε για να της δώσει ένα ευρώ προκειμένου να αγοράσει ζάχαρη και εκείνος φέρεται να αντέδρασε βίαια.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Γείτονες που αντιλήφθηκαν την ένταση κάλεσαν την Αστυνομία, με αποτέλεσμα τη σύλληψη του 42χρονου.

Από την πλευρά του, ο κατηγορούμενος υποστήριξε ότι η 46χρονη τον επισκέφθηκε οργισμένη και πιθανόν υπό την επήρεια ναρκωτικών, ισχυριζόμενος ότι εκείνη τον χτύπησε και πως ο ίδιος απλώς προσπάθησε να την αποφύγει, χωρίς να της επιτεθεί.

Ο εισαγγελέας τόνισε ότι ο 42χρονος διαθέτει βαρύ ποινικό παρελθόν, που περιλαμβάνει καταδίκες για κλοπές και υποθέσεις ναρκωτικών, εκκρεμές ένταλμα για ληστεία, καθώς και δύο προηγούμενες κατηγορίες για ενδοοικογενειακή βία.

Αν και είχε προτείνει ποινή 30 μηνών, το δικαστήριο κατέληξε στην επιβολή ποινής 28 μηνών, χωρίς αναστολή.

Μια μητέρα εντόπισε ένα μυστηριώδες, γλιστερό θαλάσσιο πλάσμα ενώ μάζευε σκουπίδια σε μια δημοφιλή παραλία της Ουαλίας. Η Chloe Heuch έκανε την απροσδόκητη ανακάλυψη όταν βρήκε κάτω από ένα πλαστικό καπάκι καφέ αρκετά παράξενα πλάσματα, τα οποία κρύβονταν μέσα στην άμμο. «Το καπάκι ήταν αναποδογυρισμένο στην υγρή άμμο – έμοιαζε σαν να είχε απλώς πέσει», είπε η ίδια. «Το σήκωσα για να το πετάξω και δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι υπήρχαν πλάσματα από κάτω».

Η δασκάλα και συγγραφέας περπατούσε στην παραλία Llanddona στο Άνγκλεσι της Ουαλίας μαζί με την κόρη της όταν ήρθε αντιμέτωπη με τα παράξενα, ζελατινώδη όντα. Αρχικά πίστεψαν ότι πρόκειται για θαλάσσια σαλιγκάρια, ωστόσο δεν ήταν σίγουρες για το τι ακριβώς είχαν βρει.

The Sun – Chloe Heuch / Media Wales

«Έμεινα έκπληκτη από την ιδιαιτερότητά τους», ανέφερε. «Η κόρη μου άγγιξε ένα απαλά, γιατί δεν με πίστευε ότι ήταν ζωντανό, και τότε αυτό συρρικνώθηκε λίγο».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Μετά τη δημοσίευση των φωτογραφιών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ένας υποβρύχιος φωτογράφος ταυτοποίησε τα πλάσματα ως χιτωνόζωα, συγκεκριμένα του είδους Ciona intestinalis, σύμφωνα με το North Wales Live.

Ταυτοποίηση και χαρακτηριστικά των θαλάσσιων ασκιτών

Eίναι κοινά πλάσματα στα ρηχά νερά γύρω από το Ηνωμένο Βασίλειο, αν και θεωρούνται εισβολικό είδος. Έχουν μαλακό, σωληνοειδές σώμα, χλωμό και ημιδιαφανές, και μπορούν να φτάσουν έως και τα 20 εκατοστά σε μήκος.

Η Chloe αποφάσισε να μην τα μετακινήσει. «Τα άφησα εκεί που ήταν, ένιωσα λίγο άσχημα, αλλά δεν ήθελα να τα ενοχλήσω», είπε. «Φαίνονταν πολύ χαρούμενα. Ήταν αρκετά μέσα σε εκείνο το μικρό σημείο!»

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Ο φωτογράφος που τα αναγνώρισε εξήγησε: «Είναι ευκαιριακοί αποικιστές σχεδόν κάθε επιφάνειας που δεν έχει ήδη κάτι άλλο να αναπτυχθεί πάνω της». Πρόσθεσε ακόμη πως «είναι πολύ πιο όμορφοι όταν ανοίγουν και φιλτράρουν το νερό για τροφή· είναι απολύτως ακίνδυνοι, αν και μπορούν να συγκεντρωθούν σε μεγάλες ποσότητες».

Πηγή: Τhe Sun

Η χώρα πλέει τα Ισθμια, που έλεγε και μια γιαγιά. Περνούμε διά Πειραιώς και σιδήρου. Φτώχεια καταραμένη. Σε βαθμό που δεν μπορείς να βρεις τραπέζι σε καλή ταβέρνα ούτε με προοπτική εβδομάδος, ενώ για πάρκινγκ ούτε λόγος.

Καλύτερα να ψάξεις για ταξί – και θα είναι καλύτερα: διότι, πλέον, απ’ την άλλη, αν πιεις έστω και δυο ποτήρια κρασί και σε τσακώσουν, σε πάνε πριονοκορδέλα και μένεις χωρίς δίπλωμα κανέναν χρόνο, χωρίς πινακίδες, άρα χωρίς υπόσταση και ψυχή. Διότι, πού να πας με τα πόδια την σήμερον ημέραν;

Μην κοιτάς που παλιότερα πηγαίναμε παντού τσιντουράτο ποδαρέλι και λιώναμε ένα ζευγάρι σόλες τον χρόνο – τώρα με ένα ζεύγος Adidas τη βγάζεις μια πενταετία και εν τέλει τα πετάς από βαρεμάρα, κι όχι γιατί χάλασαν, διότι ενδιάμεσα έχεις αγοράσει και άλλα πέντε ζεύγη, δήθεν στις εκπτώσεις. Ποιος πάει σήμερα να σολιάσει παπούτσια – εξάλλου έχουν εξαφανιστεί και οι τσαγκάρηδες, όταν στο Lidl βρίσκεις αθλητικό πατούμενο Κίνας με έντεκα ευρώ.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Τα σούπερ μεροκάματα (ένα δολάριο) του κινέζικου κομμουνισμού εξασφαλίζουν τα πάντα και πάμφθηνα στον δυτικό λαϊκό καπιταλισμό – μέχρι και σαγιονάρα με ένα δίφραγκο. Αρα, εκεί στην Κίνα να δεις διεκδικήσεις η ντόπια ΓΣΕΕ. (Υπάρχει;).

Κι εδώ σαρώνει η πείνα, μεγάλε. Το ακούς να το λένε οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι, και μάταια ψάχνεις να βρεις πεσμένους στον δρόμο από τη λιγούρα – θα πεις, ακόμα και όταν έρχονταν οι μεγάλες επιδοτήσεις, τη δεκαετία του ’80, την εποχή της ευδαιμονίας και της σπατάλης, πάλι κάποιοι έλεγαν ότι πεθαίναμε της πείνας (στα σκυλάδικα) και η 17Ν σκότωνε γιατί η κοινωνία ήταν άδικη και η Μάρθα Βούρτση είχε ξεμείνει από αστακομακαρονάδα. Ευαίσθητοι άνθρωποι, όλη μέρα σκέφτονται τον λαό και τους φτωχούς, κι όχι σαν εμάς τους ανάλγητους που δεν βλέπουμε γύρω μας πόσο πολύ υποφέρει ο κόσμος.

Και καθώς πλησιάζει Καθαρά Δευτέρα θα δούμε πάλι το μεγάλο πρόβλημα της πείνας και του οικονομικού μαρασμού: ήδη από τώρα, αν τηλεφωνήσεις, δεν μπορείς να βρεις πουθενά άδειο δωμάτιο στην Ελλάδα, πουθενά ξενοδοχείο ή όποιο κατάλυμα. Και βέβαια είναι καλύτερο να σπεύσεις να κλείσεις εγκαίρως κανένα τραπέζι σε ταβέρνα πριν το καταλάβουν οι πεινασμένοι – αυτό, πράγματι, είναι ένα θέμα: διότι όλοι μιλάμε για την ακρίβεια που όντως υπάρχει και από την άλλη, αν τολμήσεις να βγεις για έξοδο, για κανένα νηστίσιμο έστω, λίγο άσπρο ταραμά και χταποδάκι Σενεγάλης, δεν βρίσκεις όχι τραπέζι πουθενά, αλλά ούτε καν σκαμπό. Ποιος θα μας εξηγήσει την αντίφαση;

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Ειδικά εμείς που προλάβαμε και ζήσαμε τη δεκαετία του ’60 και ξέρουμε όντως τι σημαίνει φτώχεια και ένδεια σε τεράστια έκταση, κι έχουμε μέτρο σύγκρισης, αναρωτιόμαστε πού είναι όλο αυτό το δράμα που ξετυλίγεται και δεν μπορούμε να δούμε, οι αναίσθητοι.

Πολλώ δε μάλλον που η ανεργία έχει υποχωρήσει στο 7,5% και όλοι οι δρόμοι έχουνε γίνει αδιάβατοι από την πολλή αυτοκινητίλα, ενώ όπου και να ρίξεις το μάτι σου βλέπεις μάντρες που πουλάνε αυτοκίνητα.

Κι από πάρκινγκ; Ούτε στην ταράτσα. Αρα, τι γίνεται, ρε παίδες; Πού είναι η μαγική εικόνα; Ποια η δυσπλασία; Ποια η πραγματικότητα; Υπάρχει αυτό που βλέπουμε με τα μάτια μας, γύρω μας, ή όσα λέει ο κάθε λεβέντης για προπαγάνδα; Μήπως εμείς βλέπουμε τα μη ορατά; Ή μήπως οι άλλοι αρνούνται να δούνε τι συμβαίνει; Ποιος λέει άλλα αντ’ άλλων;

Περνούμε διά Πειραιώς και σιδήρου και δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι; Διότι δεν βλέπω να κυκλοφορούν και πολλά κάρα της δημαρχίας και να μαζεύουνε πεθαμένους από την πείνα, δεν παρατηρώ πολλούς σκελετωμένους στα πεζοδρόμια – αντίθετα, είμαστε πρώτοι στην παχυσαρκία πανευρωπαϊκώς και, απ’ όσο διακρίνω, μου φαίνεται πως ο κ. Κουτσούμπας μάλλον δεν έχει αδύναμο σβέρκο.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Τα κέρδη του καπιταλισμού φαίνεται πως δεν παρεμποδίζουν την πάχυνση των αντιπολιτευόμενων και οι φρεγάτες Μπελαρά δεν μείωσαν αισθητά το λίγο βούτυρο στα πρωινά της φτωχολογιάς. Αυτό δεν είναι κατάκτηση, αλλά δεν θα το έλεγες και λιμοκτονία. Απεναντίας.

Τώρα, η ακρίβεια στα σουπερμάρκετ: όντως υπάρχει. Αλλά κι ένας με μειωμένο εισόδημα, ή φοιτητής, μπορεί να ζήσει αξιοπρεπώς (όχι πλούσια) με επιδέξιες, συγκρατημένες αγορές – πάντως εμείς, σε όλη τη διάρκεια του ’60 και του ’70, επιβιώσαμε σε ασύγκριτα χειρότερες συνθήκες, από κάθε άποψη. Ούτε συγκοινωνίες, ούτε νοσοκομεία, ούτε δρόμοι, ούτε καμιά πρόνοια για οτιδήποτε – και τα μεροκάματα και οι συντάξεις να είναι του θανατά. Ισως, θα πεις, γι’ αυτό τώρα όλα μας φαίνονται καλύτερα απ’ όσο είναι. Μπορεί.

Αλλά, σε κάθε περίπτωση, και για να μην παρεξηγιόμαστε. Υπάρχουν δυσκολίες και πάντα θα ανακυκλώνεται ένα ποσοστό φτώχειας, όμως είναι προφανής, κραυγαλέα και κυρίαρχη η επάρκεια παντού. Περισσότερο ή λιγότερο. Και δεν χρειάζονται αναλύσεις, ούτε επιχειρήματα απόδειξης. Μια βόλτα έξω και διαπιστώνεις πως δεν βρίσκεις πού να αφήσεις το αυτοκίνητο και πως το όποιο πάρκινγκ (αν βρεις) κοστίζει πέντε ευρώ, τουλάχιστον, την ώρα. (Μιλάμε, ανάλγητε, για πολλή πείνα).

Ένταση σημειώθηκε στη δίκη για τα Τέμπη στη Λάρισα, όταν ο δικηγόρος της Interstar, Βασίλης Καπερνάρος, απευθύνθηκε στον Πάνο Ρούτσι με τη φράση «Πήγαινε κάνε απεργία». Το περιστατικό προκάλεσε αντιδράσεις, καθώς ο Πάνος Ρούτσι είναι ένας από τους γονείς των θυμάτων της τραγωδίας.

Μιλώντας αργότερα σε ραδιοφωνικό σταθμό, ο Βασίλης Καπερνάρος εξήγησε τη στάση του, κατηγορώντας τον Πάνο Ρούτσι ότι «περιφέρεται μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου ως νταής, φορώντας ένα καπέλο». Όπως είπε, «Δεν τα έχω εγώ με τον κύριο Ρούτσι. Ο κύριος Ρούτσι είναι ένας πονεμένος γονιός, θεώρησε να προπηλακίσει τους δικηγόρους και να εξυβρίσει… μέσα στην αίθουσα περιφερόμενος ως νταής φορώντας ένα καπέλο».

Από την πλευρά του, ο Πάνος Ρούτσι απάντησε στις δηλώσεις του δικηγόρου, λέγοντας στην εκπομπή του MEGA «Εξελίξεις Τώρα», ότι έχει ήδη καταθέσει μήνυση εναντίον του. Όπως ανέφερε, «αυτό το αντιμετωπίζουμε κάθε φορά που έχουμε δίκη. Εκείνη τη στιγμή, βγήκε από τα δικαστήρια, ενώ εμείς καθόμασταν έξω και είπε στις κάμερες “αυτό δεν είναι δικαστήριο, είναι θέατρο”… Θεωρώ πως με έχει στοχοποιήσει».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ο Πάνος Ρούτσι υποστήριξε επίσης, ότι υπάρχει οργανωμένη προσπάθεια απαξίωσης των συγγενών των θυμάτων, λέγοντας πως «υπάρχει σχέδιο από την κυβέρνηση να μας αποδοκιμάζουν, να μας εξαντλήσουν, να νευριάσουμε και να χάσουμε το δίκιο μας». Ο ίδιος πρόσθεσε ότι θα συνεχίσει να παλεύει «μέχρι τέλους» για τη δικαίωση του παιδιού του.

Πολλαπλές επιθέσεις και δημόσιες αιχμές

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Πάνος Ρούτσι βρίσκεται στο επίκεντρο επιθέσεων. Όταν έκανε απεργία πείνας στο Σύνταγμα, είχε δεχθεί σφοδρή διαδικτυακή κριτική και χυδαία σχόλια που αμφισβητούσαν τα κίνητρά του. Μεταξύ αυτών, χρήστες τον ειρωνεύονταν για τη στάση του απέναντι στην υπόθεση των Τεμπών.

Ακόμη και ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης είχε τοποθετηθεί δημόσια, ζητώντας να εξεταστεί ο Πάνος Ρούτσι από το ΕΚΑΒ «για να μην υπάρχουν υποψίες», ενώ αργότερα υποστήριξε ότι η απεργία πείνας έγινε για να καθυστερήσει η δίκη. Όπως είχε δηλώσει, «Ο κύριος Ρούτσι λέει ότι κάνει απεργία πείνας 18 μέρες… Η απεργία έγινε με σκοπό να καθυστερήσει η έναρξη της δίκης».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Αιχμές κατά του Πάνου Ρούτσι είχε αφήσει και η πολιτεύτρια Πόπη Σεμερτζίδου, με αφορμή αναφορές για τραπεζικές δεσμεύσεις επιδοτήσεων που φέρεται να έλαβε παράνομα. Όταν ρωτήθηκε σχετικά σε Εξεταστική Επιτροπή, απάντησε χαρακτηριστικά: «Εγώ τι πρέπει να κάνω δηλαδή; Να αρχίσω απεργία πείνας;».

Με φραστικές αντιπαραθέσεις, πολιτικές αιχμές και συνεχή διαδικτυακά πυρά, ο Πάνος Ρούτσι παραμένει στο επίκεντρο, ενώ η δικαστική διερεύνηση για την τραγωδία των Τεμπών συνεχίζεται.

Η αναφορά ενός ονόματος στα αρχεία Επστιν, ειδικά μετά τη δημοσιοποίηση εκατομμυρίων εγγράφων της υπόθεσης, αφήνει ανοιχτό ένα μεγάλο περιθώριο για ερμηνείες. Ενα email ή μια σημείωση στην πολυσυζητημένη λίστα μπορεί σαρωτικά να προκαλέσει πολιτική ζημιά, να καταστρέψει μια δημόσια εικόνα και να ανοίξει τον δρόμο για νομικές περιπέτειες. Στην περίπτωση του αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, υπό προϋποθέσεις, είναι δυνατόν το ίδιο αυτό σύστημα να λειτουργήσει διαφορετικά.

Με αναφορές αποσπασματικές, λογοκριμένες ή ενταγμένες σε έναν κυκεώνα εκατομμυρίων εγγράφων, η υπερπληθώρα πληροφοριών θολώνει την εικόνα, διαχέει την ευθύνη και μετατρέπει τον κίνδυνο σε πολιτικό αντιπερισπασμό. Η παρουσία ενός ονόματος γίνεται τότε όχι απόδειξη, αλλά μέρος ενός αφηγήματος που μπορεί να επαναπλαισιωθεί ή ακόμα και να χρησιμοποιηθεί προς όφελος εκείνου που βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής. Επιπλέον η χρονική στιγμή της αποκάλυψης μιας αλήθειας είναι κάποτε πιο κρίσιμη από την ίδια την αλήθεια.

Το όνομα του προέδρου Τραμπ εμφανίζεται στα αρχεία Επστιν περισσότερες από 1 εκατομμύριο φορές, σύμφωνα με κορυφαίο Δημοκρατικό βουλευτή, ο οποίος εξέτασε τη μη επεξεργασμένη έκδοση των εγγράφων. Οπως δήλωσε ο βουλευτής του Μέριλαντ Τζέιμι Ράσκιν, σε συνέντευξή του στο Axios, «υπάρχει πάρα πολύ υλικό που έχει λογοκριθεί». Ωστόσο σύμφωνα με τον αναπληρωτή γενικό εισαγγελέα, Τοντ Μπλανς, το υπουργείο Δικαιοσύνης έχει ολοκληρώσει την επανεξέταση των εγγράφων.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Η εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Καρολάιν Λέβιτ δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι «σε αντίθεση με πολλούς άλλους που κατονομάζονται σε αυτά τα αρχεία, ο πρόεδρος διέκοψε τη σχέση του με τον Τζέφρι Επστιν και υπήρξε ειλικρινής, επιδιώκοντας την πλήρη διαφάνεια εδώ και πολλά χρόνια». Ο ίδιος ο αμερικανός πρόεδρος είπε την περασμένη εβδομάδα πως «είναι πραγματικά ώρα να ασχοληθεί η χώρα με κάτι άλλο».

Οπως αναφέρει στο «New Statesman» η Τίνα Μπράουν, γνωστή αρθρογράφος μεγάλων περιοδικών και ιδρύτρια του Daily Beast, το γεγονός πως όλοι γράφουν ξανά για την υπόθεση δείχνει πόσο επιτυχημένη υπήρξε για τον Ντόναλντ Τραμπ η τελευταία δημοσιοποίηση emails του Επστιν. «Βρήκε έναν ακόμα τρόπο να μετατρέψει τον κίνδυνο για τον ίδιο σε κίνδυνο για άλλους. Η αναζήτηση αποκαλύψεων για τον ένοικο του Οβάλ Γραφείου μέσα σε αυτή την καταιγίδα emails είναι μάταιη.

Το όνομα του Τραμπ, όπου συνδέεται με κάτι επιβαρυντικό, είναι διαγραμμένο. Από τα 5.300 αρχεία με 38.000 αναφορές στον Τραμπ, τη Μελάνια ή το Μαρ-αλ-Λάγκο, καμία δεν αποτελεί άμεση επικοινωνία μεταξύ Τραμπ και Επστιν.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Ο αναπληρωτής γενικός εισαγγελέας των ΗΠΑ, Τοντ Μπλανς, έχει ήδη δηλώσει ότι το δεύτερο μέρος του υλικού – άλλες 2,5 εκατομμύρια σελίδες – δεν θα δει ποτέ το φως της δημοσιότητας».

Η ίδια η Μπράουν βίωσε το σκοτεινό παρασκήνιο αυτής της υπόθεσης, ως στόχος. Παρά τον αρχικό πανικό ότι το όνομά της μπορεί να συνδεόταν με τον κύκλο του Επστιν, τα έγγραφα αποκάλυψαν πως ο καταδικασμένος για σεξουαλικά εγκλήματα μεγιστάνας και η υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων Πέγκι Σίγκαλ μηχανορραφούσαν για να την «εξουδετερώσουν», εξαιτίας των αποκαλυπτικών ρεπορτάζ που δημοσίευε στο Daily Beast ήδη από το 2010.

Η Μπράουν περιγράφει μάλιστα μια ανησυχητική στιγμή όπου ο Επστιν εισέβαλε στο γραφείο της απαιτώντας να σταματήσει τις έρευνες, αποδεικνύοντας τον πανικό στον οποίο βρισκόταν τότε το δίκτυό του. Πέρα όμως από την προσωπική της κόντρα, η Μπράουν εκθέτει την κραυγαλέα υποκρισία ισχυρών παραγόντων που προσπάθησαν να αποστασιοποιηθούν εκ των υστέρων.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Η ίδια τονίζει ότι η επιχείρηση στη Βενεζουέλα αποτέλεσε εν μέρει μια κίνηση που απέσπασε την προσοχή από την οργή του MAGA για την καθυστέρηση του υπουργείου Δικαιοσύνης, αλλά πλέον η δημοσιοποίηση, με έξι εβδομάδες καθυστέρηση, ενός τσουνάμι από απομεινάρια της υπόθεσης Επστιν λειτούργησε ως ένας τυπικός αντιπερισπασμός Τραμπ από την αποτρόπαιη επιχείρηση της ICE στη Μινεάπολη. «Ο Τραμπ δεν φοβάται πλέον τα αρχεία Επστιν. Ενώ οι ειδήσεις γέμιζαν με τίτλους όπως “η σεξουαλική αυτοκρατορία του Επστιν ήταν παγίδα τύπου KGB”, ομοσπονδιακοί πράκτορες πλημμύριζαν τους δρόμους της Μινεάπολης».

Η Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου ξεκίνησε το 1963 και είναι επί δεκαετίες το μεγάλο χειμερινό ραντεβού των πρωταγωνιστών της διεθνούς πολιτικής. Δηλώσεις πολύ σημαντικές για την πορεία του κόσμου έχουν γίνει από το βήμα του εμβληματικού «Bayerischer Hof», του ξενοδοχείου που τη φιλοξενεί.

Προάγγελος της ρήξης του με τη Δύση ήταν για παράδειγμα η ομιλία του Πούτιν το 2007 όταν χαρακτήρισε τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης «τη μεγαλύτερη καταστροφή του 20ου αιώνα». Δεν επανεμφανίσθηκε αλλά ο Λαβρόφ εξακολούθησε να πηγαίνει και το 2011 υπέγραψαν με τη Χίλαρι Κλίντον τη συμφωνία «New START» για τη μείωση των πυρηνικών όπλων. Αυτή έληξε στις 5 Φεβρουαρίου και οι ΗΠΑ δήλωσαν ότι δεν έχουν πρόθεση να την ανανεώσουν.

Οι διοργανωτές της Διάσκεψης, υψηλόβαθμοι όλοι γερμανοί αξιωματούχοι με εμπειρία δεκαετιών στις διεθνείς σχέσεις, υπέστησαν πέρσι ένα σοκ. Ο πιο σημαντικός προσκεκλημένος, ο αντιπρόεδρος της αμερικανικής κυβέρνησης, Βανς, αγνοώντας κάθε έννοια πρωτοκόλλου, εκφώνησε την πιο προσβλητική ίσως ομιλία στην ιστορία των διατλαντικών σχέσεων μέσα στο «σπίτι» τους. Η εικόνα του επικεφαλής της Διάσκεψης να ξεσπάει σε δάκρυα μετά το πέρας της ομιλίας δεν μπορεί να ξεχαστεί.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ο Dr. Christoph Heusgen, γερμανός διπλωμάτης εκπαιδευμένος να κρύβει τα συναισθήματά του, υπηρέτησε ως διπλωματικός σύμβουλος της Μέρκελ, της πιο ατλαντίστριας καγκελαρίου, για δώδεκα χρόνια. Το ξέσπασμά του τα είπε όλα, οπότε δεν αποτελεί έκπληξη ότι φέτος κεντρικό θέμα είναι η αποδόμηση της διεθνούς τάξης που οι ΗΠΑ δημιούργησαν το 1945 μετά τη συντριβή της Γερμανίας. «Υπό κατεδάφιση» είναι ο τίτλος που επιλέχθηκε για να περιγραφεί αυτό που συμβαίνει στον κόσμο τον τελευταίο χρόνο.

Η Γερμανία έχει κάθε λόγο να ανησυχεί. Ο «εσωτερικός εχθρός», η Ακροδεξιά, υποστηρίζεται από τη σημερινή αμερικανική ηγεσία όπως επίσης και η γαλλική Ακροδεξιά. Αν στις δύο χώρες που θεωρούνται η ατμομηχανή της Ευρωπαϊκής Ενωσης επικρατήσουν δυνάμεις αντι-ενωσιακές, ο στόχος να υπονομευθεί το ευρωπαϊκό οικοδόμημα γίνεται πιο ρεαλιστικός. Αλλωστε, οι βασικές θέσεις της ομιλίας Βανς περιλαμβάνονται πλέον στη Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ. Ξεκάθαρα αναφέρεται ότι η Ευρώπη θα σβήσει από τον χάρτη αν δεν επιστρέψει στις παραδοσιακές αξίες που πρεσβεύει το κυρίαρχο ιδεολογικό ρεύμα στην Αμερική: να ξαναγίνει λευκή και χριστιανική. Ω, του θαύματος, αντίστοιχες είναι και οι πεποιθήσεις του Βλαδίμηρου Πούτιν.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Οι θέσεις αυτές βρίσκουν ευήκοα ώτα. Ο λόγος; Η ραγδαία αυξανόμενη έλλειψη εμπιστοσύνης στους θεσμούς της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Η Διάσκεψη του Μονάχου δημοσίευσε την έρευνα Munich Security Index 2026 όπου καταγράφονται οι τάσεις της κοινής γνώμης στις χώρες του G7, στις πλουσιότερες δηλαδή χώρες του κόσμου.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Σε όλες η πλειοψηφία πιστεύει ότι οι λύσεις που προτείνουν οι κυβερνήσεις δεν θα βελτιώσουν το μέλλον των επόμενων γενεών. Αυτή είναι η σοβαρότερη απειλή των αναπτυγμένων δημοκρατιών, να θεωρήσουν οι πολίτες τους ότι η έκπτωση της δημοκρατίας μπορεί να βελτιώσει το επίπεδο ζωής τους, όπως συμβαίνει για παράδειγμα στην Κίνα.

Υπάρχει μια ακόμη απειλή, εξίσου σοβαρή, που η Ευρώπη πιθανότατα θα αντιμετωπίσει στο ορατό μέλλον: να θελήσει η Ρωσία να εκμεταλλευθεί το κενό ασφαλείας που θα δημιουργήσει η μείωση της αμερικανικής παρουσίας. Με άλλα λόγια να επιχειρήσει να την αποσταθεροποιήσει με πολλαπλές κρίσεις διαφορετικού μεγέθους από τον πόλεμο της Ουκρανίας αλλά ικανού να πλήξουν την ασφάλειά της. Είναι για τον λόγο αυτό απόλυτη  ανάγκη να οργανώσει η Ευρωπαϊκή Ενωση την άμυνά της στηριζόμενη στις δικές της δυνάμεις. Ο χαρακτήρας του επείγοντος που δίνουν χώρες όπως η Γαλλία στον στόχο αυτό δεν είναι προσχηματικός.

Η ανάπτυξη αυτόνομης άμυνας είναι όρος επιβίωσης για την Ευρώπη. Στη συζήτηση που έχει ξεκινήσει μπαίνει και πάλι ένα υπαρξιακό ερώτημα: ποια είναι τα όρια της Ευρώπης. Θα δούμε το επόμενο διάστημα πρωτοβουλίες για μια Ευρώπη πολλών ταχυτήτων με την Ουκρανία να μπαίνει σε τροχιά ένταξης. Θα αυξηθεί η πίεση για μια στρατηγική σχέση με την Τουρκία. Ας είμαστε λοιπόν προετοιμασμένοι.

Η Ινώ Αφεντούλη είναι επικεφαλής του Παρατηρητηρίου Γεωπολιτικής και Διπλωματίας στο ΕΛΙΑΜΕΠ

Θα υπάρξει κόμμα Ντε Γκρες; Το ενδεχόμενο είναι κάτι παραπάνω από ανοιχτό από τον πρωτότοκο γιο του εκλιπόντος έκπτωτου βασιλιά, Κωνσταντίνου Γλύξμπουργκ, του οποίου το όνομα συνδέθηκε με σκοτεινές εποχές για τη χώρα και τη Δημοκρατία.

Μπορεί ο ίδιος να απάντησε δια της πλαγίας στο ερώτημα εάν θα ασχοληθεί άμεσα με την πολιτική, ωστόσο επικαλέστηκε ως προς τη χρησιμότητά του τις επαφές του με πρόσωπα και επιχειρηματίες από το εξωτερικό.

Μπορεί ο Παύλος να μην αμφισβήτησε το πολίτευμα, ωστόσο, πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο που κατά το παρελθόν δήλωνε ότι γεννήθηκε πρίγκιπας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Η αφαίρεση της ιθαγένειας από τον Ανδρέα και τα «ασημικά»

Τον Δεκέμβριο του 2024 είχε ξεσπάσει πολιτική αντιπαράθεση με φόντο την επαναχορήγηση ιθαγένειας στην οικογένεια Γλύξμπουργκ. Η κόντρα όμως πάει αρκετά χρόνια πίσω.

Το 1994 η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου ακύρωσε με τον νόμο 2215 τη συμφωνία του 1992 που είχε γίνει ανάμεσα στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και της τέως βασιλικής οικογένειας, αφαιρώντας από τον Κωνσταντίνο την ακίνητη ιδιοκτησία του στην Ελλάδα, καθώς και την ελληνική ιθαγένεια.

Η συμφωνία Μητσοτάκη – Γλύξμπουργκ το 1992

Το 1992 ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης δίνει τη δυνατότητα στον τέως βασιλιά να οικειοποιηθεί την άλλοτε βασιλική περιουσία. Η συμφωνία αυτή προκαλεί αντιπαραθέσεις, ενώ η εικόνα των σφραγισμένων κοντέινερ προκαλεί οργή.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Ανάμεσα στα άλλα, ο τέως φαίνεται πως αποσπά από το Τατόι βυζαντινές αρχαιότητες, κοσμήματα και μοναδικά άλλα κειμήλια.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Το 1994 επανέρχεται ζητώντας 161,1 δισ. δραχμές, όμως το 2003 λαμβάνει 13,7 εκατομμύρια.

Η «επιστροφή» το 1993

Κατά την περίοδο της διακυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και λίγους μήνες μετά τη συμφωνία των δύο πλευρών, η οικογένεια Γλύξμπουργκ επιστρέφει στην Ελλάδα για διακοπές.

Το γεγονός πυροδοτεί σφοδρές αντιδράσεις εντός και εκτός βουλής.

Όταν οι Γλύξμπουργκ έφυγαν από την Ελλάδα

Το 1967, εν μέσω δικτατορίας, η οικογένεια Γλύξμπουργκ έφυγε από την Ελλάδα. Στην αρχή έζησε στη Ρώμη και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο. Ο Κωνσταντίνος είχε έρθει σε ρήξη με τη χούντα των συνταγματαρχών, αφού προηγουμένως είχε νομιμοποιήσει πολιτικά τους πραξικοπηματίες και κατ’ επέκταση τους βασανισμούς, τις εξορίες και την κατάλυση των ελευθεριών.

Ο πατέρας του Παύλου και του Νικολάου ταυτίστηκε με σκοτεινές στιγμές της σύγχρονης πολιτικής ζωής, καθώς πρωτοστάτησε στη συνταγματική εκτροπή και στην ανατροπή της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου μέσω της αποστασίας το 1965.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Οι παρακρατικοί μηχανισμοί είχαν πάρει το πάνω χέρι, με το στρατιωτικό πραξικόπημα να βρίσκεται προ των πυλών.

Η Μεταπολίτευση και το δημοψήφισμα του 1974

Το 1974 η μεταπολίτευση και η αποκατάσταση της δημοκρατίας είναι γεγονός. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους οι πολίτες προσέρχονται στις κάλπες προκειμένου να αποφασίσουν για τη μορφή του πολιτεύματος μεταξύ βασιλευομένης και αβασίλευτης δημοκρατίας.

Με ποσοστό 70%, ο ελληνικός λαός στέλνει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας τον βασιλικό θεσμό και η οικογένεια Γλύξμπουργκ, που βρισκόταν στον θρόνο από το 1863, γίνεται οριστικά παρελθόν για την πολιτική ζωή της χώρας.

Πηγή: MEGA