Στο Δικαστικό Μέγαρο Θεσσαλονίκης εμφανίστηκε λίγο πριν τη μία το μεσημέρι ο 19χρονος που αναζητούνταν από τις αρχές, σε σχέση με τη δολοφονία του 20χρονου οπαδού του ΠΑΟΚ, το βράδυ της περασμένης Πέμπτης στην Καλαμαριά.
Σύμφωνα με πληροφορίες, ο δικηγόρος του είχε επικοινωνήσει νωρίτερα με τις αρχές, ενημερώνοντας ότι ο νεαρός θα προσέλθει προκειμένου να καταθέσει όσα γνωρίζει για το περιστατικό.
Διευκρίνισε ωστόσο πως η κατάθεση θα γίνει ενώπιον της ανακρίτριας, γεγονός που εξηγεί γιατί ο 19χρονος μετέβη απευθείας στα δικαστήρια, χωρίς να περάσει από το κτήριο της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Θεσσαλονίκης.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Υπενθυμίζεται ότι η εισαγγελέας άσκησε χθες ποινική δίωξη τόσο εις βάρος του 19χρονου όσο και ενός ακόμη νεαρού, οι οποίοι βρίσκονταν με τον 20χρονο στην Καλαμαριά. Οι δύο κατηγορούνται για διακεκριμένη περίπτωση επικίνδυνης σωματικής βλάβης και για κατοχή αντικειμένων που μπορούν να προκαλέσουν σωματική βλάβη, σύμφωνα με τον νέο αθλητικό νόμο και από κοινού.
Ο Ολυμπιακός φιλοξενείται από τον Πανιώνιο στο κλειστό της Γλυφάδας, με τον Εβάν Φουρνιέ να αποβάλλεται στα μισά της δεύτερης περιόδου, μετά από φραστικό επεισόδιο με οπαδό του Πανιωνίου που βρισκόταν στα court seats.
Ο Γάλλος γκαρντ/φόργουορντ των Πειραιωτών έκανε βήματα σε μια φάση του αγώνα, με τον οπαδό του Πανιωνίου να του μιλάει, ενώ λίγο μετά έβαλε τρίποντο και ο διάλογος ανάμεσά τους συνεχίστηκε.
Κάπου εκεί η κατάσταση ξέφυγε, υπήρξε ένταση στο παρκέ, με τους τον Φουρνιέ να αποβάλλεται και τον οπαδό του Πανιωνίου να αποχωρεί από το γήπεδο συνοδεία των ανθρώπων ασφαλείας.
Δείτε το βίντεο με την ένταση στο παρκέ και την αποβολή του ΦουρνιέΟ φιλόσοφος και κοινωνιολόγος Γιούργκεν Χάμπερμας έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 96 ετών, αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο πνευματικό αποτύπωμα και ένα μεγάλο κενό. Την είδηση του θανάτου του φιλόσοφου γνωστοποίησε ο εκδοτικός οίκος Suhrkamp μέσω ανάρτησης. Η ανακοίνωση επιβεβαίωσε την απώλεια, προκαλώντας συγκίνηση στον χώρο των γραμμάτων και των τεχνών.
Ως καθηγητής πανεπιστημίου υπήρξε μία από τις σημαντικότερες μορφές της σύγχρονης φιλοσοφίας, επηρεάζοντας βαθιά τη φιλοσοφική και κοινωνική σκέψη για πολλές δεκαετίες. Το έργο του άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στη θεωρητική παράδοση του 20ού αιώνα.
Αναγνωρίστηκε ως ο πιο εξέχων εκπρόσωπος της δεύτερης γενιάς της «Κριτικής Θεωρίας», γνωστής διεθνώς ως «Σχολή της Φρανκφούρτης». Μέσα από τη διδασκαλία και τα γραπτά του, συνέβαλε καθοριστικά στη συνέχιση και την ανανέωση αυτής της πνευματικής παράδοσης.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Επισημαίνεται ότι το σημαντικότερο έργο του θεωρείται η «Θεωρία της Επικοινωνιακής Δράσης», που εκδόθηκε το 1981 και αποτέλεσε σταθμό στην εξέλιξη των κοινωνικών επιστημών και της φιλοσοφικής ανάλυσης της επικοινωνίας.
Μία από τις τελευταίες παρεμβάσεις του στα κοινά του πλανήτη, ίσως και η τελευταία παγκοσμίως, έγινε στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» στις 13 Δεκεμβρίου 2025 και σας την παρουσιάζουμε εδώ. Η τοποθέτησή του συνεξετάζει τον πόλεμο στην Ουκρανία, εντούτοις αποκτά επίκαιρο χαρακτήρα, στον απόηχο της επίθεσης στο Ιράν. Ακολουθεί το άρθρο του Χάμπερμας.
Από την αμερικανική ηγεμονία στην ευρωπαϊκή ανασύνθεσηgoogletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Του Jurgen HabermasΗ ρωσική εισβολή στην Ουκρανία έκανε τους ευρωπαϊκούς λαούς να συνειδητοποιήσουν με καθυστέρηση ότι η παγκόσμια κατάσταση είχε αλλάξει ριζικά. Αυτή η αλλαγή, ωστόσο, είχε ήδη αρχίσει να διαφαίνεται εδώ και καιρό με την παρακμή των ΗΠΑ, της υπερδύναμης του 20ου αιώνα. Ένα προειδοποιητικό σήμα για αυτό ήταν ήδη η ταχεία αλλαγή της στάσης της αμερικανικής κοινωνίας των πολιτών μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Αυτή η μεταστροφή στη νοοτροπία ενός φοβισμένου πληθυσμού υποδαυλίστηκε από τη ρητορική τής τότε κυβέρνησης υπό τον πρόεδρο Τζορτζ Μπους και τον αδίστακτο και στρατευμένο αντιπρόεδρό του.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Όλοι έμοιαζαν να αισθάνονται την εγγύτητα των κινδύνων της διεθνούς τρομοκρατίας. Στο πλαίσιο της προπαγάνδας για τον παράνομο, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, πόλεμο κατά του Σαντάμ Χουσεΐν και του Ιράκ, η αλλαγή νοοτροπίας ριζοσπαστικοποιήθηκε και σταθεροποιήθηκε. Από θεσμική σκοπιά, η εν λόγω αλλαγή επηρέασε πρωτίστως το κομματικό σύστημα. Ήδη κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, υπό την ηγεσία του Νιουτ Γκίνγκριτς, δεν είχε αλλάξει μόνο η πρακτική του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, αλλά και η κοινωνική διάρθρωση των οπαδών του.
Ωστόσο, οι τάσεις για μια βαθύτερη και, όπως φαίνεται, σχεδόν μη αναστρέψιμη αλλαγή του πολιτικού συστήματος στο σύνολό του επικράτησαν μόνο αφού ο Πρόεδρος Ομπάμα διέψευσε τις ελπίδες για μια ριζική αλλαγή στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ.
Η Κίνα επιδιώκει μια σινοκεντρική παγκόσμια τάξηΗ αποδυνάμωση της διεθνούς θέσης της πρώην υπερδύναμης είναι πλέον εμφανής. Αυτό επισημάνθηκε και πάλι στη σύνοδο κορυφής της Οικονομικής Συνεργασίας Ασίας-Ειρηνικού (APEC) στη Νότια Κορέα στα τέλη Οκτωβρίου: οι αβέβαιοι σύμμαχοι των ΗΠΑ προσπαθούν τώρα να συνάψουν συμφωνίες με άλλους γείτονες, οι οποίοι είναι μάλλον ουδέτεροι ή εξαρτώνται περισσότερο από την Κίνα. Και μετά την πρόωρη αποχώρηση του Αμερικανού προέδρου, ο οποίος ενδιαφέρεται περισσότερο για γρήγορες συναλλαγές παρά για τη μακροπρόθεσμη σταθερότητα της επιρροής των ΗΠΑ, ο Κινέζος πρόεδρος Σι φαίνεται να έχει δώσει τον τόνο με την προώθηση της ιδέας μιας πολυπολιτισμικής παγκόσμιας κοινωνίας υπό την ηγεσία της Κίνας.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Μετά την ένταξη της Λαϊκής Δημοκρατίας στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, οξυδερκείς κυβερνήσεις έθεσαν ως στόχο να μετατρέψουν τη χώρα τους σε μια κυρίαρχη οικονομική δύναμη.
Ωστόσο, μόνο μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον Σι Τζινπίνγκ το 2012, ο στόχος αυτός έγινε επίσημος και προβάλλεται με μια ορισμένη «αμυντική επιθετικότητα»: η αντικατάσταση του φιλελεύθερου παγκόσμιου εμπορικού καθεστώτος από μια σινοκεντρική παγκόσμια πολιτική τάξη. Με το εγχείρημα «Μια Ζώνη, Ενας Δρόμος», η Κίνα επιδίωκε ήδη από καιρό πιο μακροπρόθεσμους στόχους στρατηγικής και ασφάλειας. Οι μεγαλύτεροι ωφελούμενοι ήταν η Ρωσία, το Πακιστάν, η Μαλαισία και η Ινδονησία. Αλλά και για τις αναπτυσσόμενες και τις αναδυόμενες χώρες, η Κίνα είναι πλέον ο μεγαλύτερος χρηματοδότης. Η διεθνής μετατόπιση της εξουσίας αποκαλύπτεται γενικά από το γεγονός ότι, από γεωπολιτική άποψη, οι κρίσιμοι συγκρούσεις θα εντοπίζονται στο μέλλον στη Νοτιοανατολική Ασία.
Θα είναι ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε πώς η αύξηση της ισχύος του Τραμπ θα επηρεάσει την εσωτερική πολιτική της Ταϊβάν. Αλλά πέρα από αυτό το σημείο σύγκρουσης, δεν είναι μόνο η Κίνα και οι περιφερειακοί σύμμαχοί της στη μία πλευρά και οι ΗΠΑ με τις φιλοδυτικές χώρες της περιοχής, δηλαδή κυρίως την Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα και την Αυστραλία, στην άλλη. Στην άμεση γειτονιά τους, η Ινδία επιδιώκει πλέον τις δικές της φιλοδοξίες. Η μετατόπιση των γεωπολιτικών ισορροπιών αντικατοπτρίζεται επίσης στην άνοδο μεσαίων δυνάμεων όπως η Βραζιλία, η Νότια Αφρική ή η Σαουδική Αραβία, οι οποίες επιδιώκουν με αυτοπεποίθηση μεγαλύτερη ανεξαρτησία.
Στις ΗΠΑ βρίσκεται σε εξέλιξη η δημοκρατικά νομιμοποιημένη εξάρθρωση της παλαιότερης δημοκρατίας στον κόσμοΠολλά από αυτά τα ανερχόμενα κράτη προσπαθούν τώρα να ενταχθούν στην χαλαρή και πρόσφατα διευρυμένη ένωση κρατών BRICS. Το τέλος της δυτικής ηγεμονίας υποδηλώνουν επίσης οι βαθιές γεωοικονομικές αλλαγές στη φιλελεύθερη παγκόσμια οικονομική τάξη, η οποία δημιουργήθηκε από τις ΗΠΑ μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Όχι ότι αυτή η βασισμένη σε κανόνες παγκόσμια εμπορική τάξη – την οποία τώρα ταλαιπωρεί ο ίδιος ο Τραμπ, όπως φαίνεται από τη διαμάχη για την προμήθεια σπάνιων γαιών – μπορεί απλά να καταργηθεί. Ωστόσο, σχεδόν τίποτα δεν θα μπορούσε να καταδείξει καλύτερα τους πλέον συνήθεις περιορισμούς της παγκόσμιας εμπορικής πολιτικής σε θέματα ασφάλειας από την πρόσφατη απόφαση της κυβέρνησης της Γερμανίας, του παγκόσμιου πρωταθλητή στις εξαγωγές, να στηρίξει με κρατικά μέσα τη γερμανική χαλυβουργία, η οποία δεν είναι πλέον ανταγωνιστική σε διεθνές επίπεδο.
Αν και αυτές οι αλλαγές στις γεωπολιτικές ισορροπίες εξουσίας ήταν προφανείς εδώ και καιρό, και μολονότι όταν ξέσπασε ο πόλεμος στην Ουκρανία η επανεκλογή του Τραμπ δεν ήταν διόλου απίθανη, οι δυτικές κυβερνήσεις δεν κατάλαβαν ότι αυτή η σύγκρουση, αφού δεν μπορούσε πλέον να αποτραπεί η έκρηξή της, έπρεπε οπωσδήποτε να τερματιστεί κατά τη διάρκεια της θητείας του Τζο Μπάιντεν. Με τη δεύτερη θητεία του Τραμπ, συνέβη αυτό το οποίο είχε προαναγγελθεί εδώ και καιρό από το Ηeritage Foundation: η δύσκολα αναστρέψιμη κατάρρευση του παλαιότερου φιλελεύθερου δημοκρατικού καθεστώτος, σύμφωνα με ένα πρότυπο το οποίο είχαμε ήδη γνωρίσει στην Ευρώπη με το παράδειγμα της Ουγγαρίας και άλλων κρατών.
Αυτά τα αυταρχικά καθεστώτα νέου τύπου δεν μπορούν προφανώς να εξηγηθούν με τις ιδιαίτερες συνθήκες της αποτυχημένης κατάργησης των μετασοβιετικών μορφών εξουσίας. Αποτελούν μάλλον τους προδρόμους της δημοκρατικά νομιμοποιημένης κατάργησης της παλαιότερης δημοκρατίας στον κόσμο και της ταχείας ανάπτυξης ενός τεχνοκρατικά διοικούμενου ελευθεριακού-καπιταλιστικού συστήματος εξουσίας.
Η δειλία μιας κοινωνίας πολιτών που δεν προβάλλει σχεδόν καμία αντίστασηΑυτό που παρατηρούμε στις ΗΠΑ είναι η ίδια – όχι ιδιαίτερα αργή, αλλά μάλλον δυσδιάκριτη λόγω μιας αδρανοποιημένης αντιπολίτευσης – μετάβαση από το ένα «σύστημα» στο άλλο: οι τελευταίες ή προτελευταίες δημοκρατικές εκλογές συνιστούν την από καιρό προαναγγελθείσα αρχή μιας ταχείας, αυθαίρετης και αυταρχικής επέκτασης μιας ταυτόχρονα περιορισμένης και αποψιλωμένης εκτελεστικής εξουσίας. Ο Τραμπ την καταχράται χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις ενστάσεις ενός νομικού συστήματος το οποίο σταδιακά υπονομεύεται πλήρως.
Ο πρόεδρος αρχικά σφετερίστηκε τις νομοθετικές εξουσίες του κοινοβουλίου με την αυστηρή πολιτική των δασμών και προσπάθησε να περιορίσει σταδιακά την ανεξαρτησία του Τύπου και του πανεπιστημιακού συστήματος. Στη συνέχεια, εκφόβισε την αντιπολίτευση με την αυτόκλητη επέμβαση της Εθνοφρουράς σε μεγάλες πόλεις όπως το Λος Άντζελες, η Ουάσιγκτον και το Σικάγο. Η απλή παρουσία της σηματοδοτεί την πρόθεση της κυβέρνησης να χρησιμοποιήσει, αν χρειαστεί, τον στρατό εναντίον των ίδιων των πολιτών της. Ενώ στους κόλπους της ΕΕ το κομματικό σύστημα και οι δημοκρατικές εκλογές εξακολουθούν να προστατεύονται ακόμη και σε αυταρχικά κράτη όπως η Ουγγαρία (ή, κατά το παρελθόν, η Πολωνία), η τύχη τους στις ΗΠΑ παραμένει αβέβαιη.
Πραγματική αντίσταση υπάρχει μόνο όταν είναι δωρεάν και στρέφεται εναντίον του ΙσραήλΜετά τις πρόσφατες μεμονωμένες εκλογικές επιτυχίες των Δημοκρατικών, ο Τραμπ επιδιώκει την περιθωριοποίηση και την απαξίωση της πολιτικής αντιπολίτευσης με καταγγελτικές μεθόδους.
Στην εξωτερική πολιτική, όπως δείχνουν οι αυθαίρετες στρατιωτικές ενέργειές του κατά των λαθρεμπόρων στα ανοικτά των ακτών της Βενεζουέλας, δεν ενδιαφέρεται για το διεθνές δίκαιο. Το πιο εκπληκτικό και μέχρι στιγμής ανεξήγητο φαινόμενο αυτής της σαρωτικής συγκέντρωσης της εξουσίας είναι η δειλία μιας κοινωνίας πολιτών η οποία δεν προβάλλει σχεδόν καμία αντίσταση, για να μην αναφέρουμε την προσαρμοστικότητα των φοιτητών και των καθηγητών, οι οποίοι μόλις πρόσφατα είχαν οδηγήσει σε ακραία επίπεδα τη δωρεάν αντίσταση κατά της υποτιθέμενης αποικιακής δύναμης του Ισραήλ στα πανεπιστήμιά τους.
Δεν υπονοώ ότι εμείς θα συμπεριφερόμασταν διαφορετικά. Απλώς, μέχρι σήμερα δεν βλέπω πειστικές ενδείξεις αναστροφής της πορείας προς ένα πολιτικά αυταρχικό, τεχνοκρατικά διοικούμενο, αλλά οικονομικά φιλελεύθερο κοινωνικό σύστημα. Γιατί οι πιθανοί διάδοχοι του Τραμπ έχουν μια ακόμη πιο αυστηρή κοσμοθεωρία από εκείνη του παθολογικά νάρκισσου προέδρου, ο οποίος είναι προσανατολισμένος σε βραχυπρόθεσμα προσωπικά «κέρδη» και επιβεβαιώσεις και ο οποίος θα ήθελε να είναι μάλλον μεγιστάνας και κάτοχος του Νομπέλ Ειρήνης παρά πολιτικός με όραμα.
Για τις σκέψεις μου αυτές δεν μπορώ να επικαλεστώ άλλες ικανότητες πέραν αυτών ενός αναγνώστη εφημερίδων. Εστιάζω κυρίως κατά την τρέχουσα περίοδο στο ερώτημα τί σημαίνουν για την Ευρώπη η γεωπολιτική μετατόπιση βάρους και η πολιτικά από καιρό προδιαγεγραμμένη διαίρεση της Δύσης. Υποθέτω ότι, με μερικές εξαιρέσεις, οι κυβερνήσεις της ΕΕ και των κρατών μελών της εξακολουθούν προς το παρόν να έχουν τη σταθερή βούληση να διατηρήσουν τις κανονιστικές βάσεις και τις καθιερωμένες πρακτικές των Συνταγμάτων τους. Ως εκ τούτου προκύπτει η πολιτική επιδίωξη να ενισχυθεί η επιρροή τους σε τέτοιο βαθμό, ώστε η ΕΕ να μπορεί να εδραιωθεί ως αυτόνομος παράγοντας στην παγκόσμια πολιτική και κοινωνία, ανεξάρτητα από τις ΗΠΑ και ανεξάρτητα από συμβιβασμούς με τις ΗΠΑ ή άλλα αυταρχικά κράτη.
Όσον αφορά τη συνεχιζόμενη σύρραξη στην Ουκρανία, «εμείς», αν μου επιτρέπεται να μιλήσω από αυτή την ευρωπαϊκή προοπτική, εξακολουθούμε να εξαρτώμαστε από την υποστήριξη των ΗΠΑ, διότι δεν διαθέτουμε τις απαιτούμενες τεχνολογίες για την απαραίτητη αναγνωριστική αεροπορική κάλυψη. Χωρίς την υποστήριξη των ΗΠΑ, το ουκρανικό μέτωπο δεν θα μπορούσε να διατηρηθεί. Ωστόσο, οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες δεν διατηρούν πλέον τον ρόλο του νόμιμου υποστηρικτή της Ουκρανίας που είχε διακηρύξει ο Μπάιντεν και στην καλύτερη περίπτωση παρέχουν όπλα τα οποία πληρώνει η Ευρώπη (δηλαδή στην πράξη η Γερμανία), έχουν καταστεί ένας απρόβλεπτος εταίρος για τους συμμάχους τους.
Και μόνο για αυτόν τον λόγο, και εμείς από την πλευρά μας έχουμε συμφέρον να επιτευχθεί η ταχεία εκεχειρία που επιδιώκει η ουκρανική ηγεσία. Το γεγονός αυτό έχει για την Ευρώπη μια δυσάρεστη συνέπεια, η οποία μέχρι σήμερα δεν έχει τεθεί υπό συζήτηση: η ΕΕ δεν μπορεί να απομακρυνθεί πολιτικά από τις ΗΠΑ, ένα παθητικό, κατά κάποιον τρόπο, μέλος του ΝΑΤΟ, έστω κι αν το αποτέλεσμα είναι ότι η «Δύση» εξακολουθεί να ενεργεί από κοινού, αλλά δεν μιλά πλέον με μια ενιαία φωνή. Ο πόλεμος στην Ουκρανία αναγκάζει την ΕΕ να διατηρήσει τη συμμαχία της με τις ΗΠΑ στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, που το σημαντικότερο μέλος του, λόγω της αλλαγής της ηγεσίας του, δεν μπορεί πλέον να επικαλείται με αξιοπιστία τα ανθρώπινα δικαιώματα για να δικαιολογήσει τη στρατιωτική υποστήριξη στην Ουκρανία.
Όποιος άκουσε την πρόσφατη ομιλία του Τραμπ ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ πρέπει να παραδεχτεί ότι η ρητορική την οποία χρησιμοποίησε από την πρώτη μέρα της σύγκρουσης η τότε ακόμη ενωμένη Δύση για να δικαιολογήσει τη στάση της υπέρ της Ουκρανίας έχει πλέον χάσει την αξιοπιστία της. Από αυτή την αμηχανία δεν επηρεάζεται μόνο η ομάδα των 30 κρατών τα οποία, υπερβαίνοντας τα όρια της ΕΕ, αλλά ανεξάρτητα από τις ΗΠΑ, υπό την ηγεσία της Γαλλίας και της Μεγάλης Βρετανίας έχουν ενωθεί για να υποστηρίξουν την Ουκρανία. Είναι λοιπόν, ελπίζω, μια ακούσια ειρωνεία το γεγονός ότι ακριβώς αυτή η ομάδα κρατών πήρε χωρίς να το σκεφτεί το όνομα «Συμμαχία των Προθύμων» – το ίδιο όνομα με το οποίο ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος, με τη βοήθεια του βρετανού πρωθυπουργού και παρά την αντίσταση της Γαλλίας και της Γερμανίας, είχε συγκροτήσει μια συμμαχία για την υποστήριξη της παράνομης εισβολής του στο Ιράκ.
Η Άνγκελα Μέρκελ αγνόησε παγερά τη Γαλλία. Πόσο ανειλικρινή ήταν και είναι τα λόγια μας!Μετά από αυτή την περιγραφή της μεταβαλλόμενης κατάστασης του διχασμένου δυτικού κόσμου, έρχομαι στο κεντρικό ερώτημά μου: πόσο ρεαλιστικό είναι να επιδιώκουμε μια βαθύτερη πολιτική ενοποίηση της ΕΕ με σκοπό να αναγνωριστούμε όχι μόνο ως ένας από τους σημαντικότερους οικονομικούς εταίρους, αλλά και ως ένα αυτόνομο, πολιτικά ανεξάρτητο και ικανό να ενεργεί υποκείμενο;
Αν και τα νεότερα κράτη-μέλη στην ανατολική Ευρώπη ζητούν εντονότερα τον εξοπλισμό, είναι τα λιγότερο διατεθειμένα να περιορίσουν τις εθνικές εξουσίες τους για μια τέτοια κοινή ενίσχυση.
Με αυτό το δεδομένο, και παρόλο που η κυβέρνηση Μελόνι αποτελεί έναν απροσδόκητο εταίρο, η πρωτοβουλία θα πρέπει να προέλθει από τις χώρες που βρίσκονται στον πυρήνα της Ένωσης – και σήμερα, δεδομένης της αδυναμίας της Γαλλίας, κυρίως από τη Γερμανία. Το συνεχιζόμενο σχέδιο οικοδόμησης μιας κοινής ευρωπαϊκής άμυνας θα μπορούσε να δώσει την ώθηση για κάτι τέτοιο.
Η Ομοσπονδιακή Βουλή έχει εν τω μεταξύ εγκρίνει τα κονδύλια για μια σημαντική επέκταση και αναβάθμιση του ομοσπονδιακού στρατού, χωρίς να με απασχολεί εδώ η αμφισβητήσιμη αιτιολόγηση με βάση μια θεωρητική απειλή ρωσικής επίθεσης κατά του ΝΑΤΟ. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση συνεχίζει τη δημιουργία του «ισχυρότερου στρατού στην Ευρώπη» με βάση τις υφιστάμενες συνθήκες, δηλαδή τελικά στο πλαίσιο της εθνικής εξουσίας της. Με αυτόν τον τρόπο, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση συνεχίζει την υποκριτική ευρωπαϊκή πολιτική που εφάρμοσε υπό την καγκελάριο Μέρκελ: ρητορικά πάντα φιλική προς την Ευρώπη, τις τελευταίες δεκαετίες απέρριψε πλήθος γαλλικών πρωτοβουλιών για στενότερη οικονομική ολοκλήρωση, με τελευταία την επείγουσα πρωτοβουλία του Γάλλου προέδρου Μακρόν.
Αλλά και για τον καγκελάριο Μερτς, που είναι «γιος» του Σόιμπλε, τα ευρωομόλογα είναι έργο του διαβόλου. Δεν υπάρχει κανένα σοβαρό σημάδι ότι η γερμανική κυβέρνηση λαμβάνει σοβαρά μέτρα για να δημιουργήσει μια Ευρωπαϊκή Ένωση ικανή να δράσει στην παγκόσμια πολιτική σκηνή.
Με δεδομένο τον καθημερινά αυξανόμενο δεξιό λαϊκισμό σε όλες τις χώρες μας, ένα τέτοιο, από καιρό αναγκαίο βήμα προς την περαιτέρω ολοκλήρωση της ΕΕ και, ως εκ τούτου, προς την παγκόσμια ικανότητά της να αναλάβει δράση, θα βρει ακόμη λιγότερη αυθόρμητη υποστήριξη από ό,τι μέχρι τώρα. Στα περισσότερα δυτικά κράτη-μέλη της ΕΕ, οι εσωτερικές πολιτικές δυνάμεις οι οποίες υποστηρίζουν την αποκέντρωση ή την ανατροπή της ΕΕ, ή τουλάχιστον την αποδυνάμωση των αρμοδιοτήτων των Βρυξελλών, είναι ισχυρότερες από ποτέ. Γι’ αυτό θεωρώ πιθανό ότι η Ευρώπη θα είναι λιγότερο από ποτέ σε θέση να αποσυνδεθεί από τις ΗΠΑ. Η ουσιαστική πρόκληση θα είναι έτσι αν θα μπορέσει να διατηρήσει την κανονιστική και μέχρι τώρα δημοκρατική και φιλελεύθερη ταυτότητά της.
Στο τέλος μιας πολιτικής ζωής η οποία ήταν μάλλον ευνοϊκή από πολιτική άποψη, δεν μου είναι εύκολο να καταλήξω στο συμπέρασμα που, παρόλα αυτά, είναι επιτακτικό: η περαιτέρω πολιτική ολοκλήρωση, τουλάχιστον στον πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν ήταν ποτέ τόσο ζωτικής σημασίας για εμάς όσο σήμερα. Και ποτέ δεν ήταν τόσο απίθανη.
Το κείμενο είναι το ελάχιστα αναθεωρημένο από τον Jürgen Habermas για την Süddeutsche Zeitung χειρόγραφο της ομιλίας την οποία έδωσε ο φιλόσοφος στις 19 Νοεμβρίου στο πλαίσιο ενός συμποσίου για την κρίση των δυτικών δημοκρατιών στο Ίδρυμα Siemens του Μονάχου.
Μετάφραση και επιμέλεια κειμένου από τη γερμανική γλώσσα: Αναστασία ΜαρινοπούλουΕκείνος ο τελικός του Κυπέλλου Κυπελλούχων, της Ρεάλ Μαδρίτης με τη Σναϊντέρο Καζέρτα, που έγινε σαν σήμερα στις 14 Μαρτίου 1989 στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας θα μπορούσε κάλλιστα να έχει τίτλο «Κοντσέρτο για πολυβόλα».
Καθώς αντίπαλοι ήταν δύο εκ των μεγαλύτερων σκόρερ που ανέδειξε ποτέ όχι μόνο το ευρωπαϊκό, αλλά και το παγκόσμιο μπάσκετ.
Από τη μία, ο Κροάτης Ντράζεν Πέτροβιτς της Ρεάλ Μαδρίτης που σταμάτησε στους 62 πόντους (!) και από την άλλη ο Βραζιλιάνος Οσκάρ Σμιντ της Καζέρτα που σημείωσε 44, με τους Μαδριλένους να κατακτούν το τρόπαιο επικρατώντας 117-113 στην παράταση (102-102 ο κανονικός αγώνας) στον πιο «χορταστικό» τελικό όλων των εποχών σε ένα κατάμεστο φαληρικό στάδιο. Τον οποίο μάλιστα διαιτήτευσε ένας εκ των κορυφαίων διαιτητών στην Ευρώπη τότε, ο δικός μας Κώστας Ρήγας με παρτενέρ τον Σέρβο Κούριλιτς.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Ενα μπασκετικό έπος που έμεινε στην ιστορία ενώ οι 62 πόντοι του Ντράζεν Πέτροβιτς (με 12/14 δίπ., 8/16 τρίπ. και 14/15 βολές) εξακολουθούν να αποτελούν ακόμα και σήμερα ατομικό ρεκόρ παίκτη σε τελικό Ευρώπης, ενώ ποτέ ξανά δεν σημειώθηκαν συνολικά 230 πόντοι σε ευρωπαϊκό τελικό.
Οι δύο τρομεροί παίκτες και δεινοί σκόρερ πρόσφεραν ένα μοναδικό θέαμα στους χιλιάδες τυχερούς θεατές που είχαν κατακλύσει το νεόκτιστο τότε Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας.
Ο «Μότσαρτ του μπάσκετ» Ντράζεν Πέτροβιτς είχε ήδη 27 πόντους από το ημίχρονο και συνέχισε το ίδιο «καυτός» όπως και ο Οσκάρ Σμιντ από την άλλη πλευρά με τους δύο παίκτες να βλέπουν τα καλάθια σαν… βαρέλια.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Η Ρεάλ κρατούσε την τύχη του αγώνα στα χέρια της, αλλά ο Οσκάρ Σμιντ σαν σε προπόνηση πήρε το τελευταίο σουτ και έστειλε (προς τέρψιν του κοινού σε εξέδρες και τηλεόραση) στο έξτρα πεντάλεπτο της παράτασης. Κανείς δεν ήθελε να τελειώσει αυτή η μπασκετική πανδαισία με τις άμυνες να έχουν πάει περίπατο και τους δύο παίκτες να τελειώνουν το 40λεπτο με 52 (Πέτροβιτς) και 41 (Σμιντ) πόντους αντίστοιχα! Στην παράταση ο Πέτροβιτς πρόσθεσε άλλους 10 πόντους, ενώ Σμιντ σημείωσε μόλις 3 πόντους ακόμα και τη Βασίλισσα της Ευρώπης να πανηγυρίζει τον τίτλο σε ένα παιχνίδι που ακόμα και σήμερα οι παλαιότεροι θυμούνται ως τον αγώνα: Πέτροβιτς – Σμιντ 62-44!
Η υπόθεση της 17χρονης Θεοδώρας που εξαφανίστηκε τον Νοέμβριο του 2025 από χώρο φιλοξενίας στο Χαλάνδρι και από τότε δεν έχει δώσει κανένα σημείο ζωής συνεχίζει να προκαλεί ανησυχία.
Η μητέρα της, βυθισμένη στην αγωνία, μίλησε στην εκπομπή «Φως στο Τούνελ». Έκανε έκκληση στην κόρη της για ένα τηλεφώνημα που θα της επιβεβαιώσει ότι είναι ασφαλής και εξηγεί, το πώς η Θεοδώρα, βρέθηκε να φιλοξενείται σε δομή προστασίας ανηλίκων.
«Η Θεοδώρα βρισκόταν στο ίδρυμα Χατζηκώνστα. Είχαμε περάσει πολλές δυσκολίες και είχαμε ζητήσει βοήθεια από Δήμους και εκκλησία. Οι λόγοι ήταν οικονομικοί και φυσικά η στέγαση. Περνούσαμε πολύ δύσκολα. Έχω άλλα τρία παιδιά, ενήλικα. Ο μπαμπάς της τα τελευταία τρία χρόνια περίπου έχει φύγει από τη ζωή».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Όπως λέει, η απόφαση για τη μεταφορά της Θεοδώρας σε δομή, πάρθηκε έπειτα από αξιολόγηση κοινωνικής λειτουργού.
«Κάναμε ό,τι ήταν δυνατόν για να μην εξελιχθούν έτσι τα πράγματα αλλά από τη στιγμή που ζούσαμε σε ένα μέρος που ήταν ακατάλληλο, έπρεπε να πάει το παιδί σε κάποια δομή. Αυτό κρίθηκε από μία κοινωνική λειτουργό του Δήμου. Εγώ δεν ήθελα να φύγει το παιδί, ήθελα να είμαστε κάπου μαζί. Όπως πρέπει τα παιδιά να βρίσκονται με τις οικογένειες τους. Το να ζητάς βοήθεια δεν είναι κακό, ούτε ντροπή. Αλλά όταν σου κλείνουν τις πόρτες και σου λένε ότι το παιδί πρέπει να πάει σε κάποια δομή».
Η μητέρα περιέγραψε τη στιγμή που ενημερώθηκε ότι η κόρη της είχε φύγει.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });«Με ενημέρωσαν ότι το παιδί δεν είναι πια εκεί και αμέσως κάναμε όλες τι απαραίτητες κινήσεις ώστε να δηλώσουμε την εξαφάνιση. Την έπαιρνα και εγώ τηλέφωνο στο κινητό. Στην αρχή χτυπούσε αλλά δεν απαντούσε και στη συνέχεια το κινητό έκλεισε. Μέχρι και σήμερα είναι κλειστό. Έχει εξαφανιστεί και από τα social που διατηρούσε λογαριασμούς.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });»Ποτέ δεν μου είχε πει το παιδί ότι δεν περνάει καλά ή ότι της φέρονται άσχημα. Λογικό είναι πως κανένα παιδί δεν θέλει να βρίσκεται σε δομή αλλά δεν τα έχουν κλειδωμένα μέσα τα παιδιά. Κάνουν παρέες, βγαίνουν έξω. Έχω πάει στον εισαγγελέα. Αναρωτιέμαι, πρέπει να κάτσω να περιμένω να χτυπήσει το τηλέφωνο να μου πουν ξέρετε λυπάμαι, δυστυχώς το παιδί…; Πρέπει να φτάσουμε σε αυτό το σημείο;».
Η μητέρα απηύθυνε έκκληση μέσα από την εκπομπή, προκειμένου η Θεοδώρα να επικοινωνήσει μαζί της.
«Να πάρει ένα τηλέφωνο, να ακούσω τη φωνή της ότι είναι καλά. Κανονικά πρέπει να γυρίσει πίσω. Όχι ότι μ’ αρέσει το παιδί να είναι στο ίδρυμα αλλά για να έχει βρεθεί εκεί, κάποιος λόγος υπάρχει».
H ανακοίνωση του «Χαμόγελου του Παιδιού»Η Θεοδώρα Κ. εξαφανίστηκε στις 25 Νοεμβρίου και το «Χαμόγελο του Παιδιού» προχώρησε στη δημοσιοποίηση των στοιχείων της ανήλικης κατόπιν αιτήματος της οικογένειας, καθώς ενδέχεται να συντρέχουν λόγοι που θέτουν την ζωή της σε κίνδυνο.
Η Θεοδώρα Κ. έχει ύψος 1,66 μ., είναι αδύνατη, έχει μαύρα μαλλιά και γαλαζοπράσινα μάτια. Φορούσε άσπρο φούτερ, γκρι φόρμα παντελόνι, γούνινες μαύρες παντόφλες και είχε σακίδιο.
Οποιοσδήποτε έχει κάποια πληροφορία, παρακαλείται να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με «Το Χαμόγελο του Παιδιού» όλο το 24ωρο, στην «Ευρωπαϊκή Γραμμή για τα Εξαφανισμένα Παιδιά 116000», σε όλα τα Αστυνομικά Τμήματα της χώρας αλλά και μέσω της εφαρμογής Missing Alert app οπού υπάρχει ζωντανή ενημέρωση για την εξαφάνιση.
Η ιστορία των μεγάλων λοιμωδών ασθενειών της ανθρωπότητας φαίνεται πως είναι πολύ βαθύτερη και πιο σύνθετη από ό,τι πίστευαν μέχρι σήμερα οι επιστήμονες. Μια νέα αρχαιολογική και γενετική ανακάλυψη στη Νότια Αμερική φέρνει στο φως ένα εύρημα που ανατρέπει βασικές θεωρίες για την προέλευση της σύφιλης και των συγγενών παθήσεων. Ένας ανθρώπινος σκελετός ηλικίας περίπου 5.500 ετών, που εντοπίστηκε στην περιοχή της Κολομβίας, αποκάλυψε το αρχαιότερο μέχρι σήμερα γνωστό γενετικό αποτύπωμα του βακτηρίου που προκαλεί τη σύφιλη. Η σημασία της ανακάλυψης δεν περιορίζεται στη χρονολόγηση μιας νόσου, αλλά επεκτείνεται στην κατανόηση της σχέσης μεταξύ ανθρώπου, περιβάλλοντος και ασθενειών ήδη από τη μακρινή προϊστορία.
Η σύφιλη ανήκει σε μια ευρύτερη ομάδα λοιμώξεων, γνωστών ως τρεπονηματικές ασθένειες, που επηρέασαν πληθυσμούς σε πολλές περιοχές του κόσμου για χιλιάδες χρόνια. Ωστόσο, οι επιστήμονες δυσκολεύονταν να προσδιορίσουν πότε ακριβώς εμφανίστηκαν και πώς εξελίχθηκαν αυτές οι λοιμώξεις. Μέχρι σήμερα επικρατούσε η άποψη ότι οι μεγάλες επιδημίες συνδέθηκαν με τη μετάβαση των ανθρώπων σε αγροτικές κοινωνίες και την ανάπτυξη πυκνών οικισμών, όπου η στενή συμβίωση διευκόλυνε τη μετάδοση παθογόνων οργανισμών. Το νέο εύρημα φαίνεται να ανατρέπει αυτή την αντίληψη.
Οι ερευνητές κατάφεραν να απομονώσουν και να ανασυνθέσουν το γονιδίωμα ενός αρχαίου στελέχους του βακτηρίου από οστά που ανήκαν σε μέλος κοινότητας κυνηγών-τροφοσυλλεκτών της μέσης Ολόκαινης περιόδου. Η γενετική ανάλυση έδειξε ότι πρόκειται για μια άγνωστη έως σήμερα εξελικτική «γραμμή» του παθογόνου, η οποία διαχωρίστηκε πολύ πριν εμφανιστούν τα σύγχρονα υποείδη του. Με άλλα λόγια, η σύφιλη και οι συγγενείς λοιμώξεις φαίνεται να είχαν ήδη διαμορφωθεί σε πρώιμο στάδιο της ανθρώπινης ιστορίας, σε κοινωνίες μικρής κλίμακας και υψηλής κινητικότητας.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Η ανακάλυψη αυτή έχει ευρύτερες συνέπειες για την κατανόηση της εξέλιξης των ασθενειών. Αντί να θεωρείται προϊόν των μεγάλων αγροτικών οικισμών και της αστικοποίησης, το βακτήριο φαίνεται ότι αναπτύχθηκε μέσα σε συγκεκριμένα οικολογικά και κοινωνικά περιβάλλοντα, όπου οι άνθρωποι ζούσαν σε μικρές ομάδες, μετακινούνταν συχνά και διατηρούσαν στενή σχέση με τη φύση και τα άγρια ζώα. Οι συνθήκες αυτές ίσως δημιούργησαν ένα διαφορετικό μοντέλο μετάδοσης και προσαρμογής των παθογόνων, πιο αργό αλλά βαθιά ριζωμένο στον ανθρώπινο τρόπο ζωής.
Παράλληλα, η νέα γνώση συμβάλλει στη διαχρονική συζήτηση για το πού εμφανίστηκε για πρώτη φορά η σύφιλη και πώς εξαπλώθηκε στον υπόλοιπο κόσμο. Για δεκαετίες οι επιστήμονες διχάζονταν μεταξύ της θεωρίας ότι η νόσος μεταφέρθηκε στην Ευρώπη από την Αμερική μετά τα ταξίδια των εξερευνητών του 15ου αιώνα και της αντίθετης άποψης ότι συγγενή παθογόνα υπήρχαν ήδη στην Παλαιά Ήπειρο. Η νέα γενετική ένδειξη δεν δίνει οριστική απάντηση, αλλά διευρύνει το χρονικό πλαίσιο της έρευνας και ενισχύει την ιδέα ότι οι τρεπονηματικές λοιμώξεις αποτελούν προϊόν μακράς εξελικτικής διαδικασίας που επηρεάστηκε από το περιβάλλον, τη μετακίνηση των πληθυσμών και τις κοινωνικές δομές.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Πέρα από την ιστορική της διάσταση, η μελέτη αυτή έχει και σύγχρονη σημασία. Οι επιστήμονες υπογραμμίζουν ότι η κατανόηση των βαθιών ριζών των λοιμωδών ασθενειών μπορεί να συμβάλει στην απομυθοποίηση και τη μείωση του κοινωνικού στιγματισμού που συχνά τις συνοδεύει. Η σύφιλη δεν είναι ένα φαινόμενο «μοντέρνο» ή αποτέλεσμα συγκεκριμένων κοινωνικών συμπεριφορών, αλλά μια νόσος που συνδέεται με την ίδια την εξέλιξη του ανθρώπου.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Καθώς η επιστήμη της παλαιογονιδιωματικής προχωρά και νέες τεχνικές επιτρέπουν την ανάλυση αρχαίου DNA με μεγαλύτερη ακρίβεια, είναι πιθανό να ανακαλυφθούν και άλλα στοιχεία που θα φωτίσουν την ιστορία των παθογόνων. Η ανακάλυψη στην Κολομβία αποτελεί ένα ακόμη βήμα σε αυτή τη συναρπαστική πορεία, αποδεικνύοντας ότι τα μυστικά της υγείας και της ασθένειας είναι γραμμένα όχι μόνο στο παρόν, αλλά και στα πιο βαθιά στρώματα του ανθρώπινου παρελθόντος.
Ο πρώην ανώτερος διοικητής των Φρουρών της Επανάστασης και μέλος του Συμβουλίου Ευκαιρίας του Ιράν, Μοχσέν Ρεζάι, έστειλε σαφές μήνυμα αναφορικά με την ασφάλεια στη Μέση Ανατολή. Όπως δήλωσε, δεν μπορεί να υπάρξει σταθερότητα στην περιοχή εάν δεν αποσυρθούν τα αμερικανικά στρατεύματα και δεν κλείσουν οι αμερικανικές βάσεις.
Ο Ιρανός αξιωματούχος έθεσε συγκεκριμένους όρους για τον τερματισμό του πολέμου στη Μέση Ανατολή. Τόνισε ότι η αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση, υπογραμμίζοντας πως το τέλος των αιματηρών συγκρούσεων που έχουν προκαλέσει χιλιάδες θύματα βρίσκεται «αποκλειστικά στο χέρι του Ιράν».
Ως δεύτερο όρο, ο Ρεζάι ζήτησε την πλήρη αποζημίωση από τις Ηνωμένες Πολιτείες για τις καταστροφές που –όπως ανέφερε– προκάλεσαν σε υποδομές, ιστορικούς χώρους και κτίρια στο Ιράν. Παράλληλα, έθεσε ως προϋπόθεση την παροχή εγγυήσεων ασφαλείας για το μέλλον.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Επιπλέον, προειδοποίησε ότι κανένα αμερικανικό πλοίο δεν θα επιτραπεί να εισέλθει στον Περσικό Κόλπο, επιβεβαιώνοντας τις δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών του Ιράν, Αμπάς Αραγτσί, ο οποίος είχε αναφέρει πως τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν κλειστά για τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους.
«Τα Στενά του Ορμούζ δεν θα ανοίξουν για τη ναυτιλία και κανένα αμερικανικό πολεμικό πλοίο δεν θα επιτραπεί να εισέλθει στον Περσικό Κόλπο, καθώς η παρουσία της Αμερικής στην περιοχή υπήρξε η κύρια αιτία της ανασφάλειας τα τελευταία 50 χρόνια. Δεν είναι δυνατόν να επιτευχθεί ασφάλεια χωρίς την αποχώρηση της Αμερικής και την ανάληψη του ελέγχου των Στενών του Ορμούζ από τις χώρες της περιοχής, συγκεκριμένα από το Ιράν και το Ομάν, που βρίσκονται στις δύο πλευρές του στενού», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Συμπλήρωσε επίσης ότι «το πώς θα τελειώσει αυτός ο πόλεμος είναι αποκλειστικά στο χέρι μας» και ότι το ενδεχόμενο τερματισμού του θα εξεταστεί μόνο εφόσον υπάρξει πλήρης αποζημίωση από τις ΗΠΑ και εξασφαλιστούν εγγυήσεις ασφάλειας. «Η δεύτερη προϋπόθεση για τον τερματισμό του πολέμου είναι η οριστική αποχώρηση της Αμερικής από την περιοχή του Περσικού Κόλπου», κατέληξε.
Πεντανόστιμη η σημερινή συνταγή της Αργυρούς Μπαρμπαρίγου στην κουζίνα του «Χαμογέλα και Πάλι!». Ο λόγος για το matilda cake (κέικ της Ματίλντα), ένα εξαιρετικά πλούσιο, υγρό και σοκολατένιο κέικ, εμπνευσμένο από την ομώνυμη ταινία (1996).
Ακολουθήστε τις οδηγίες της αγαπημένης σεφ και καλή σας απόλαυση!
Διαθέσιμη είναι από τις 13/3, στην ψηφιακή πύλη myAADE, η εφαρμογή για την υποβολή των δηλώσεων φορολογίας εισοδήματος νομικών προσώπων και νομικών οντοτήτων για το φορολογικό έτος 2025.
Ταυτόχρονα, ενεργοποιείται η πλήρως αυτοματοποιημένη διαδικασία έκδοσης, κοινοποίησης και βεβαίωσης προστίμων για εκπρόθεσμες δηλώσεις Φόρου Εισοδήματος Νομικών Προσώπων, ενισχύοντας τη διαφάνεια και την ταχύτητα των διαδικασιών.
Α. Δηλώσεις Φορολογίας Εισοδήματος Νομικών Προσώπων φορολογικού έτους 2025
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Ο τρόπος υποβολής της δήλωσης και τα προβλεπόμενα δικαιολογητικά καθορίζονται με απόφαση του διοικητή της ΑΑΔΕ, Γιώργου Πιτσιλή (Α.1048/2026). Ειδικότερα:
1. Για επιχειρήσεις των οποίων το φορολογικό έτος λήγει στις 31/12/2025
• Προθεσμία υποβολής: Οι δηλώσεις υποβάλλονται εμπρόθεσμα από 13/3 μέχρι και 15/7/2026.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });• Καταβολή φόρου: Πραγματοποιείται σε οκτώ ισόποσες μηνιαίες δόσεις. Η πρώτη δόση καταβάλλεται έως τις 31/7/2026 και οι υπόλοιπες επτά μέχρι την τελευταία εργάσιμη ημέρα των επτά επόμενων μηνών.
2. Για νομικά πρόσωπα και νομικές οντότητες των οποίων το φορολογικό έτος λήγει σε διαφορετική ημερομηνία
• Προθεσμία υποβολής: Η δήλωση υποβάλλεται μέχρι και την τελευταία εργάσιμη ημέρα του έκτου μήνα από τη λήξη του φορολογικού έτους.
• Καταβολή φόρου: Πραγματοποιείται σε οκτώ ισόποσες μηνιαίες δόσεις. Η πρώτη δόση καταβάλλεται μέχρι την τελευταία εργάσιμη ημέρα του επόμενου μήνα από την καταληκτική ημερομηνία υποβολής της δήλωσης και οι υπόλοιπες επτά μέχρι την τελευταία εργάσιμη ημέρα των επτά επόμενων μηνών.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); }); ΠαράδειγμαΝομικό πρόσωπο για το οποίο φορολογικό έτος λήγει στις 30/09/2026:
– Πρέπει να υποβάλει δήλωση φορολογίας εισοδήματος έως τις 31/3/2027.
– Η πρώτη δόση φόρου πρέπει να καταβληθεί έως τις 30/4/2027 και οι υπόλοιπες επτά μέχρι την τελευταία εργάσιμη ημέρα των επτά επόμενων μηνών. Η τελευταία δόση καταβάλλεται μέχρι τις 30/11/2027.
Οι δηλώσεις υποβάλλονται μέσω της ψηφιακής πύλης myAADE (myaade.gov.gr), ακολουθώντας τη διαδρομή: Εφαρμογές > Επιχειρήσεις > Δήλωση φορολογίας εισοδήματος Νομικών Προσώπων – Οντοτήτων > Είσοδος στην εφαρμογή.
Β. Αυτοματοποιημένη έκδοση προστίμων, από 13/03
Επιπλέον, από σήμερα, οι πράξεις επιβολής προστίμων για εκπρόθεσμη υποβολή δηλώσεων εκδίδονται και κοινοποιούνται αυτόματα, μέσω της ψηφιακής πύλης myAADE.
Η νέα διαδικασία αφορά αρχικές και τροποποιητικές δηλώσεις Φορολογίας Εισοδήματος Νομικών Προσώπων και Οντοτήτων (Ν), για φορολογικά έτη από το 2014 και εφεξής, οι οποίες υποβάλλονται εκπρόθεσμα, εφόσον δεν έχει προηγηθεί κοινοποίηση εντολής ελέγχου ή πρόσκληση παροχής πληροφοριών (αρ. 14 ΚΦΔ).
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); }); Πώς θα ενημερώνονται οι φορολογούμενοιΑμέσως μετά την οριστική υποβολή της εκπρόθεσμης δήλωσης, η σχετική πράξη επιβολής προστίμου κοινοποιείται ψηφιακά. Οι ενδιαφερόμενοι (νομικά πρόσωπα/νομικές οντότητες και οι νόμιμοι εκπρόσωποί τους) θα ενημερώνονται ως εξής:
• Με μήνυμα στη θυρίδα «Τα Μηνύματά μου» της ψηφιακής πύλης myAADE (myaade.gov.gr), στη διαδρομή Μητρώο & Επικοινωνία > Τα Μηνύματά μου, ή μέσω της εφαρμογής για κινητές συσκευές myAADEapp, στην επιλογή Τα Μηνύματά μου,
• Με σχετική ειδοποίηση στη δηλωθείσα διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (e-mail).
To ψηφιακό αρχείο της εκδοθείσας πράξης θα είναι διαθέσιμο στην ψηφιακή πύλη myAADE (myaade.gov.gr), στη διαδρομή: Εφαρμογές > Φορολογικές Υπηρεσίες > Πράξεις Επιβολής Προστίμου.
Πότε οριστικοποιείται η βεβαίωση του προστίμουΗ βεβαίωση του προστίμου γίνεται μετά την παρέλευση δέκα ημερών από την ανάρτηση της σχετικής πράξης στον λογαριασμό του φορολογουμένου και την αποστολή της σχετικής ειδοποίησης στην προσωπική θυρίδα «Τα Μηνύματά μου» και στο e-mail του, εκτός εάν αποδεδειγμένα προκύπτει προγενέστερος χρόνος παραλαβής της (αρ. 5 ΚΦΔ).
Για περαιτέρω διευκρινίσεις και πληροφορίες, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθύνονται στο Κέντρο Εξυπηρέτησης Φορολογουμένων της ΑΑΔΕ, my1521
• Τηλεφωνικά: Στο 1521, χωρίς χρέωση, Δευτέρα έως Παρασκευή, 7:00 – 20:00.
• Ψηφιακά: Μέσω της πλατφόρμας my1521 (24/7), επιλέγοντας κατά περίπτωση:
– Όσον αφορά τις δηλώσεις φορολογίας εισοδήματος Νομικών Προσώπων / Οντοτήτων: Θέματα Φορολογίας Εισοδήματος > Φορολογία Εισοδήματος Νομικών Προσώπων > Ν Οδηγίες συμπλήρωσης > Ν – Δήλωση εισοδήματος νομικών προσώπων.
– Όσον αφορά τη νέα διαδικασία έκδοσης προστίμων: Θέματα Φορολογίας Εισοδήματος > Φορολογία Εισοδήματος Νομικών Προσώπων > Πρόστιμο εκπρόθεσμης υποβολής δήλωσης εισοδήματος.
Λίγες ώρες απομένουν μέχρι την 98η τελετή απονομής των Όσκαρ, την κορυφαία κινηματογραφική διοργάνωση του πλανήτη. Η λαμπερή βραδιά θα πραγματοποιηθεί στις 15 Μαρτίου στο εμβληματικό Dolby Theatre του Χόλιγουντ και, όπως κάθε χρόνο, αναμένεται να προσελκύσει εκατομμύρια θεατές σε όλο τον κόσμο.
Η μεγαλύτερη γιορτή του παγκόσμιου κινηματογράφου υπόσχεται ξανά λάμψη, έντονο ανταγωνισμό και συγκίνηση. Ωστόσο, η φετινή διοργάνωση αποκτά και μια πολιτική διάσταση, καθώς διεξάγεται εν μέσω μιας εξαιρετικά φορτισμένης διεθνούς συγκυρίας, με τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή να κυριαρχεί στην επικαιρότητα.
Η πολιτική διάσταση της φετινής τελετήςΗ σκηνή των Όσκαρ έχει αποτελέσει πολλές φορές στο παρελθόν βήμα πολιτικού σχολιασμού. Πολλοί καλλιτέχνες έχουν αξιοποιήσει τις ευχαριστήριες ομιλίες τους για να τοποθετηθούν απέναντι σε πολέμους, κοινωνικές κρίσεις ή ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μετατρέποντας τη βραδιά σε χώρο δημόσιου διαλόγου.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Φέτος, η τελετή αναμένεται να κινηθεί στο ίδιο κλίμα, με το ενδιαφέρον να στρέφεται όχι μόνο στους νικητές, αλλά και στα μηνύματα που θα ακουστούν από τη σκηνή. Την παρουσίαση έχει αναλάβει ο κωμικός και τηλεοπτικός παρουσιαστής Κόναν Ο’ Μπράιεν, ο οποίος καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα στο θέαμα και τη συγκυριακή πολιτική φόρτιση.
Απρόβλεπτες εξελίξεις και φαβορίΗ 98η τελετή αναμένεται να είναι μία από τις πιο συναρπαστικές των τελευταίων ετών, καθώς δεν υπάρχουν αδιαμφισβήτητα φαβορί και οι τελικές αποφάσεις μπορεί να επιφυλάσσουν ανατροπές.
Με 16 υποψηφιότητες, η ταινία Sinners («Αμαρτωλοί») του Ράιαν Κούγκλερ σημειώνει ιστορικό ρεκόρ, ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο. Παρά την εντυπωσιακή επίδοση, η εμπειρία δείχνει ότι ο αριθμός των υποψηφιοτήτων δεν εγγυάται ανάλογες νίκες – χαρακτηριστικό παράδειγμα η περσινή «Emilia Pérez» του Ζακ Οντιάρ, που από 13 υποψηφιότητες απέσπασε μόλις δύο βραβεία.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });
Στη δεύτερη θέση των υποψηφιοτήτων βρίσκεται το One Battle After Another («Μια Μάχη Μετά την Άλλη») του Πολ Τόμας Άντερσον με 13, ενώ ακολουθούν το Frankenstein του Γκιγιέρμο ντελ Τόρο, το Sentimental Value («Συναισθηματική Αξία») του Γιοακίμ Τρίερ και το Marty Supreme του Τζος Σάφντι με εννέα υποψηφιότητες. Το Hamnet («Άμνετ») της Κλόε Ζάο συγκεντρώνει οκτώ.
Η ελληνική παρουσία στη διοργάνωση καταγράφεται με τη «Bugonia» («Βουγονία») του Γιώργου Λάνθιμου, που έχει τέσσερις υποψηφιότητες, όσες και τα «F1: The Movie» του Τζόζεφ Κοζίνσκι, «The Secret Agent» («Ο Μυστικός Πράκτορας») του Κλέμπερ Μεντόνσα Φίλιο και «Train Dreams» του Κλιντ Μπέντλεϊ.
Παρά το ρεκόρ των «Αμαρτωλών», η κούρσα δείχνει να ευνοεί το «Μια Μάχη Μετά την Άλλη». Η ταινία έχει ήδη επικρατήσει σε σημαντικές διοργανώσεις όπως τα Golden Globe, Critics Choice, DGA, ACE, ASC, BSC και BAFTA Awards. Ο Πολ Τόμας Άντερσον απέσπασε το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας στα Directors Guild Awards, ένδειξη που συχνά προαναγγέλλει και την οσκαρική επιτυχία.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); }); Οι μεγάλες ερμηνείες και οι διεκδικητέςΣτις Χρυσές Σφαίρες, το «Μια Μάχη Μετά την Άλλη» τιμήθηκε ως καλύτερη ταινία μιούζικαλ ή κωμωδία, ενώ ο Άντερσον απέσπασε και το βραβείο σκηνοθεσίας. Το «Άμνετ» της Κλόε Ζάο κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερης δραματικής ταινίας, με την Τζέσι Μπάκλεϊ να βραβεύεται για τον Α΄ Γυναικείο Ρόλο.
Οι «Αμαρτωλοί» διακρίθηκαν στα Screen Actors Guild Awards, όπου κέρδισαν το βραβείο καλύτερου καστ, ενώ ο Μάικλ Μπ. Τζόρνταν τιμήθηκε για την ερμηνεία του.
Για το Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου, φαβορί θεωρείται ο Τιμοτέ Σαλαμέ για το «Marty Supreme». Ανταγωνιστές του είναι ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο («Μια Μάχη Μετά την Άλλη»), ο Μάικλ Μπ. Τζόρνταν («Αμαρτωλοί») και ο Βάγκνερ Μόουρα («Ο Μυστικός Πράκτορας»).
Στον Α΄ Γυναικείο Ρόλο, η Τζέσι Μπάκλεϊ προηγείται για το «Άμνετ», ενώ η Έμα Στόουν («Βουγονία») και η Ρενάτε Ράινσβε («Συναισθηματική Αξία») διεκδικούν δυνατά την έκπληξη.
Το διεθνές Όσκαρ και τα φαβορίΗ κατηγορία διεθνούς ταινίας θεωρείται από τις πιο αμφίρροπες. Το προβάδισμα έχει η «Συναισθηματική Αξία» του Γιοακίμ Τρίερ, όμως δυνατές υποψηφιότητες είναι και οι «Sirat» (Ισπανία), «Ο Μυστικός Πράκτορας» (Βραζιλία), «Η Φωνή της Χιντ Ρατζάμπ» (Τυνησία) και «Ένα Απλό Ατύχημα» (Γαλλία).
Το κόκκινο χαλί και οι παρουσιαστέςΌπως κάθε χρόνο, τα φώτα θα στραφούν πρώτα στο κόκκινο χαλί του Dolby Theatre. Εκεί θα παρελάσουν μεγάλα ονόματα του Χόλιγουντ – από τους υποψήφιους Τιμοτέ Σαλαμέ, Λεονάρντο Ντι Κάπριο, Μάικλ Μπ. Τζόρνταν, Τζέσι Μπάκλεϊ και Έμα Στόουν, έως αστέρες που θα αναλάβουν ρόλο παρουσιαστή.
Η λίστα των παρουσιαστών περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τους Έιντριεν Μπρόντι, Χαβιέρ Μπαρδέμ, Κίραν Κάλκιν, Κρις Έβανς, Τσέις Ινφίνιτι, Μάικι Μάντισον, Ντέμι Μουρ, Κουμέιλ Ναντζιάνι, Μάγια Ρούντολφ και Ζόε Σαλντάνα, ενώ προστίθενται οι Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Αν Χάθαγουεϊ, Πολ Μέσκαλ, Γουίλ Άρνετ, Πριγιάνκα Τσόπρα Τζόνας και Γκουίνεθ Πάλτροου.
Οι Μπρόντι, Κάλκιν, Μάντισον και Σαλντάνα επιστρέφουν ως περσινοί νικητές των ερμηνευτικών βραβείων, αν και δεν έχει διευκρινιστεί σε ποιες κατηγορίες θα εμφανιστούν.
Αφιερώματα σε Ρόμπερτ Ρέντφορντ και Ρομπ ΡάινερΗ φετινή τελετή θα περιλαμβάνει αφιερώματα σε δύο εμβληματικές μορφές του αμερικανικού κινηματογράφου που έφυγαν πρόσφατα από τη ζωή. Η Ακαδημία θα τιμήσει τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ, έναν από τους σημαντικότερους ηθοποιούς και σκηνοθέτες της γενιάς του, που συνέβαλε καθοριστικά στην προώθηση του ανεξάρτητου σινεμά.
Παράλληλα, θα υπάρξει αφιέρωμα στον σκηνοθέτη, σεναριογράφο και παραγωγό Ρομπ Ράινερ, έναν δημιουργό που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στο αμερικανικό σινεμά. Στο αφιέρωμα θα συμμετάσχουν οι Μπίλι Κρίσταλ και Μεγκ Ράιαν, πρωταγωνιστές της εμβληματικής ταινίας του «When Harry Met Sally», οι οποίοι θα ανέβουν στη σκηνή για να τον τιμήσουν.
Τέσσερα άτομα έχουν προσαχθεί από τις αστυνομικές αρχές, ανάμεσά τους και ο φερόμενος ως δράστης των πυροβολισμών, για τον οποίο η προσαγωγή αναμένεται να μετατραπεί σε σύλληψη τις επόμενες ώρες.
Το περιστατικό συνέβη το μεσημέρι της Τρίτης 3 Μαρτίου στη λεωφόρο Μαραθώνος, απέναντι από σούπερ μάρκετ, προκαλώντας αναστάτωση στην περιοχή. Στο σημείο, οι αστυνομικοί εντόπισαν ένα αυτοκίνητο με εμφανείς οπές από σφαίρες, χωρίς ωστόσο να εντοπιστούν ίχνη αίματος, ούτε μέσα στο όχημα ούτε στον χώρο στάθμευσης του καταστήματος.
Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, το όχημα φέρεται να ανήκει σε γυναίκα τουρκικής υπηκοότητας. Οι έρευνες επικεντρώνονται στην ταυτοποίηση των εμπλεκομένων και στη διαλεύκανση των συνθηκών κάτω από τις οποίες σημειώθηκαν οι πυροβολισμοί.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Οι αστυνομικές αρχές εξετάζουν το ενδεχόμενο το περιστατικό να σχετίζεται με ξεκαθάρισμα λογαριασμών, εκτιμώντας ότι ενδέχεται να αποτελεί συνέχεια της αντιπαράθεσης μεταξύ αντίπαλων ομάδων της τουρκικής μαφίας.
Σαν το μαρτύριο της σταγόνας εξελίσσεται η χρονιά στον Άρη, σε σημείο… ανυπομονησίας να φύγει το επόμενο δίμηνο και να τελειώσει αυτό το μαρτύριο που βιώνουν οι φίλοι των κιτρινόμαυρων.
Μέχρι τότε βέβαια υπάρχει έστω αυτό το… ρημάδι το μίνιμουμ της 5ης θέσης, αλλά για την ώρα ο Άρης δεν έχει καταφέρει καλά-καλά να εξασφαλίσει μαθηματικά την παρουσία του στο 5-8. Κάτι για το οποίο ακόμα κρατάει την τύχη στα χέρια του, αρκεί να κερδίσει τον ΟΦΗ την τελευταία αγωνιστική και δίχως να ενδιαφέρεται για άλλα αποτελέσματα όπως το σημερινό του Βόλου στην Κηφισιά.
Ακόμα και γκέλα με τους Κρητικούς βάζει τον Άρη στα πλέι οφ, με την προϋπόθεση ότι η ομάδα της Μαγνησίας και ο Ατρόμητος δεν θα κάνουν το 2/2 μέχρι την άλλη εβδομάδα. Για αυτό και το τρίποντο κόντρα στους Κρητικούς είναι μονόδρομος για το σύνολο του Μιχάλη Γρηγορίου.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Αρνητικά ρεκόρ… παντού!Εύκολο να το λες ότι ο Αρης πρέπει να κερδίσει, δύσκολο όμως να το κάνει βάσει της εικόνας του και του αρνητικού σερί που… τρέχει μέσα στο 2026.
Στα δέκα ματς πρωταθλήματος από τον περασμένο Ιανουάριο, οι Θεσσαλονικείς έχουν μόνο μία ήττα. Αυτήν της 31ης Ιανουαρίου στο Αγρίνιο με 1-0. Έκτοτε μετρούν έξι σερί ματς δίχως νίκη, με τελευταίο το χθεσινό στις Σέρρες που παρολίγο να χάσουν εάν δεν ήταν ο Γιώργος Αθανασιάδης.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Ένα ακόμη αρνητικό στοιχείο αφορά την επιθετική παραγωγικότητα της ομάδας. Σε αυτά τα δέκα παιχνίδια ο Άρης σκόραρε στα έξι, πετυχαίνοντας συνολικά επτά γκολ. Ωστόσο, μόνο σε ένα από αυτά κατάφερε να σημειώσει δύο τέρματα, μένοντας τις υπόλοιπες φορές στο ένα.
Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι διαθέτει τη δεύτερη πιο αδύναμη επίθεση του πρωταθλήματος με 20 γκολ, πίσω μόνο από τα 16 του Πανσερραϊκού, ο οποίος δεν αύξησε τον απολογισμό του στο τελευταίο παιχνίδι χάρη στις επεμβάσεις του Γιώργου Αθανασιάδη.
Μάλιστσ χθες ο Άρης είχε μόλις 0,49 xGoals απέναντι στην χειρότερη άμυνα του πρωταθλήματος με 55 γκολ, εμφανώς επηρεασμένος από τις μαζικές αλλαγές στην επίθεση στις οποίες προχώρησε αναγκαστικά ο Γρηγορίου εξαιτίας των απουσιών που είχε να διαχειριστεί.
Εχουν υπάρξει πολλές αναλύσεις για το αν και πώς μπορεί να ανατραπεί το καθεστώς του Ιράν και πολλά πιθανά σενάρια. Εξίσου σημαντική όμως είναι και η συζήτηση για το ποια θα είναι η επόμενη ημέρα αν έχουμε αλλαγή ή ανατροπή καθεστώτος. Μπορούμε να δούμε ορισμένα παραδείγματα από στρατιωτικές επεμβάσεις που οδήγησαν σε αλλαγή καθεστώτος, όπως στην περίπτωση του Αφγανιστάν, του Ιράκ και της Λιβύης, αλλά και την περίπτωση της Αιγύπτου, που είχαμε αλλαγή καθεστώτος χωρίς εξωτερική επέμβαση, αλλά και τη Συρία που είναι ένα παράδειγμα χρήσιμο για την εξαγωγή συμπερασμάτων.
Σε κάθε περίπτωση, το Ιράν μπορεί να έχει κάποιες ομοιότητες, κυρίως με την οργάνωση του καθεστώτος Σαντάμ Χουσεΐν στο Ιράκ, αλλά και πολλές διαφορές και κανείς δεν μπορεί να πιθανολογήσει πως θα δούμε μια γραμμικότητα στις εξελίξεις.
Βλέπουμε λοιπόν τρεις κατηγορίες ανατροπής καθεστώτων (εξωτερικές επεμβάσεις, εμφύλιος πόλεμος, λαϊκές κινητοποιήσεις). Σε καμία περίπτωση δεν έχει προκύψει ένα σταθερό διαφορετικό καθεστώς. Αντίθετα, έχουμε αδύναμες κυβερνήσεις, επιστροφή ένοπλων ομάδων όπως οι Ταλιμπάν, στρατιωτικά καθεστώτα και διαιρεμένες χώρες με δύο κυβερνήσεις. Η διάχυση της βίας και οι φυλετικές και σεχταριστικές συγκρούσεις είναι μια ακόμη σημαντική αρνητική παράμετρος. Αντίστοιχα, παρατηρήθηκε τόσο η ένταση της ριζοσπαστικοποίησης και του εξτρεμισμού, όσο και η ενίσχυση της τρομοκρατίας.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Αυτός είναι και ένας λόγος που οι ΗΠΑ για δεκαετίες, πριν από την αλλαγή στρατηγικής μετά την 11η Σεπτεμβρίου, βασίζονταν στην επιλογή των «φίλιων τυράννων».
Σε καμία λοιπόν περίπτωση δεν μπορούμε να αντιμετωπίζουμε την περίπτωση ανατροπής καθεστώτος στο Ιράν ως μια απλή και εύκολη διαδικασία και κυρίως με δυτικούς όρους. Υπάρχουν πολλές προκλήσεις και κίνδυνοι και αυτοί που μπορούν να καθορίσουν το αύριο είναι σίγουρα οι πολίτες του Ιράν.
Ο Τριαντάφυλλος Καρατράντος είναι δρ Ευρωπαϊκής Ασφάλειας και Νέων Απειλών, επιστημονικός συνεργάτης του ΕΛΙΑΜΕΠ
Με σημαντικές επιστροφές θα παραταχθεί ο Ολυμπιακός στην αναμέτρηση με τον Πανιώνιο στο ΔΑΚ Γλυφάδας για την 21η αγωνιστική της Stoiximan GBL, καθώς στη δωδεκάδα των «ερυθρολεύκων» βρίσκονται ξανά οι Σάσα Βεζένκοφ και Τόμας Ουόκαπ.
Ο Βεζένκοφ άφησε πίσω του τον τραυματισμό που τον ταλαιπωρούσε και επιστρέφει στη διάθεση του Γιώργου Μπαρτζώκα, προσφέροντας μια σημαντική λύση για την ομάδα του Πειραιά σε μια απαιτητική περίοδο της σεζόν.
Η επιστροφή του διεθνούς φόργουορντ αναμένεται να ενισχύσει αισθητά τον Ολυμπιακό στο παιχνίδι απέναντι στον Πανιώνιο, ενώ κανονικά στη δωδεκάδα βρίσκεται και ο Τόμας Ουόκαπ, προσθέτοντας ακόμη μία αξιόπιστη επιλογή για τον τεχνικό των Πειραιωτών.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Με τα αγωνιστικά προβλήματα να μειώνονται, ο Ολυμπιακός πηγαίνει στο παιχνίδι της 21ης αγωνιστικής θέλοντας να συνεχίσει την πορεία του στο πρωτάθλημα με ακόμη μία νίκη.
Καλεσμένος στην παρέα του MEGA Χαμογέλα και Πάλι ήταν ο ηθοποιός Χρήστος Λούλης.
Ο ηθοποιός αποκάλυψε πως έχει κάνει λάθος επιλογές στο παρελθόν, λέγοντας πως κάποια στιγμή αυτές τελειώνουν και προχωράς παρακάτω.
«Είμαστε όλοι άγγελοι και διάβολοι. Μπορείς να διηγηθείς τη δική σου ιστορία και να πεις έχω υπάρξει και άγιος και προδότης. Όταν είσαι ερωτευμένος δεν ξέρεις τι είσαι εκείνη την ώρα. Είναι σαν να τον παρασέρνει ένα ποτάμι και προσπαθεί να πιαστεί από ένα κλαδί για να σωθεί», είπε.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})«Όλα αυτά που είμαστε είναι κομμάτια του πραγματικού μας εαυτού, ο άλλος πρέπει να τα συνθέσει και να υπομείνει, και να πεις όλα αυτά είναι κομμάτια μου».
Όπως είπε, τα τελευταία καλοκαίρια επιλέγει να μην δουλεύει και αφιερώνει χρόνο στην ξεκούραση και τα παιδιά του.
Για τη συνεργασία του με την Ζέτα Μακρυπούλια στο ‘Τζένη Τζένη’ είπε πως «δεν είμαι κανένας για να δώσω ευκαιρίες στην Ζέτα. Όταν την αμφισβήτησα ήμουν σε μία κατάσταση που έπρεπε εγώ να νιώσω καλύτερα με τον εαυτό μου».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });«Ποιος μπορεί να προφυλαχθεί από τα λάθη του; Κανένας δεν μπορεί να είναι απρόσβλητος από τις κακοτοπιές. Πρέπει αν είσαι σε μία στάση αν αναγνωρίζεις το λάθος σου και να ζητάς συγγνώμη. Κάθε μέρα αμφισβητούμαι καλλιτεχνικά, αμφισβητώ ο ίδιος τον εαυτό μου, είναι η φύση της δουλειάς μας», είπε.
Ο Χρήστος Λούλης πρωταγωνιστεί στην παράσταση Cleansed στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, ενώ από τις 23 Απριλίου θα πρωταγωνιστεί στην παράσταση ‘Τζένη Τζένη’ στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.
Σε έναν κόσμο που κινείται με ταχύτητα ψηφιακής υπερσύνδεσης και παγκοσμιοποιημένων τάσεων, το απρόσμενο επιστρέφει δυναμικά: Η παράδοση. Όχι ως μουσειακό κατάλοιπο ή νοσταλγική ανάμνηση, αλλά ως ζωντανή, δημιουργική δύναμη που διαμορφώνει νέες αισθητικές, πολιτισμικές και οικονομικές πραγματικότητες. Το φαινόμενο που πολλοί ονομάζουν πλέον «Εθνο-Αναγέννηση» (Etnorrenacimiento) αποτελεί μία από τις πιο ενδιαφέρουσες εξελίξεις της σύγχρονης lifestyle κουλτούρας, καθώς επανασυστήνει το λαϊκό στοιχείο ως πυλώνα καινοτομίας στη μόδα, τη μουσική και την τέχνη.
Η επιστροφή στις ρίζες δεν είναι απλώς μια τάση. Είναι μια βαθύτερη πολιτισμική ανάγκη που αντανακλά την αγωνία των κοινωνιών να διατηρήσουν την ταυτότητά τους μέσα σε έναν ομογενοποιημένο κόσμο. Για δεκαετίες, το φολκλόρ θεωρούνταν παρωχημένο, συνδεδεμένο με φολκλορικές παραστάσεις, τουριστικά στερεότυπα ή πολιτικές εργαλειοποιήσεις. Σήμερα, όμως, οι νέες γενιές καλλιτεχνών και δημιουργών επαναπροσδιορίζουν το παραδοσιακό ως κάτι ζωντανό, εξελισσόμενο και απόλυτα σύγχρονο.
Στη μόδα, η εθνο-αναγεννησιακή αισθητική εκφράζεται μέσα από τον δημιουργικό διάλογο ανάμεσα στην τεχνολογία και τη χειροτεχνία. Παραδοσιακά υφαντά, κεντήματα, λαϊκά μοτίβα και τεχνικές που κινδύνευαν να χαθούν, επανέρχονται στο προσκήνιο μέσα από συλλογές που απευθύνονται σε ένα παγκόσμιο κοινό. Οι σχεδιαστές αντλούν έμπνευση από τοπικές ενδυματολογικές παραδόσεις και τις μεταφράζουν σε αστικά σύμβολα στυλ. Έτσι, η μαντίλα, το κεντητό γιλέκο ή το χειροποίητο παπούτσι αποκτούν νέα ζωή σε πασαρέλες και δρόμους μεγαλουπόλεων.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Η αναβίωση αυτή δεν αφορά μόνο την αισθητική. Συνδέεται άμεσα με την αναζήτηση βιωσιμότητας. Οι παραδοσιακές κοινωνίες λειτουργούσαν με όρους κυκλικής οικονομίας πολύ πριν αυτό γίνει παγκόσμιο σύνθημα. Η επαναχρησιμοποίηση υφασμάτων, η μεταποίηση παλαιών ενδυμάτων και η χρήση φυσικών υλικών αποτελούν πρακτικές που επιστρέφουν σήμερα ως απάντηση στη fast fashion. Νέοι δημιουργοί επιλέγουν να δουλεύουν με παλιά υφαντά, ξεχασμένες τεχνικές βαφής ή ανακυκλωμένα υλικά, δημιουργώντας προϊόντα που συνδυάζουν αυθεντικότητα και περιβαλλοντική ευαισθησία.
Παράλληλα, η εθνο-αναγέννηση συμβάλλει στην επανεκτίμηση των λεγόμενων «μικρών τεχνών». Η καλαθοπλεκτική, η υφαντουργία, η παραδοσιακή ραπτική και η οργανοποιία επανέρχονται ως επαγγέλματα με προοπτική. Σε πολλές ευρωπαϊκές περιοχές, νέοι άνθρωποι επιλέγουν να εγκαταλείψουν τις μεγαλουπόλεις και να επιστρέψουν στην ύπαιθρο για να δημιουργήσουν εργαστήρια που βασίζονται στην τοπική πολιτιστική κληρονομιά. Το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία μικρών δημιουργικών οικοσυστημάτων που ενισχύουν την τοπική οικονομία και προσφέρουν νέες μορφές πολιτιστικού τουρισμού.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Στη μουσική, το φαινόμενο αποκτά ακόμη μεγαλύτερη δυναμική. Από τη Σκανδιναβία μέχρι τη Μεσόγειο, αναδύεται ένα νέο ηχητικό τοπίο που συνδυάζει ηλεκτρονικούς ήχους με παραδοσιακά όργανα και ρυθμούς. Η ζωντανή μουσική παράδοση δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως «λαογραφικό κατάλοιπο», αλλά ως πηγή έμπνευσης για σύγχρονη δημιουργία. Καλλιτέχνες ενσωματώνουν στοιχεία από τοπικές γλώσσες, μύθους και τελετουργίες, δημιουργώντας έργα που μιλούν ταυτόχρονα στο παρελθόν και στο μέλλον.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Η επιτυχία αυτής της μουσικής δεν οφείλεται μόνο στην αισθητική της πρωτοτυπία. Αντανακλά μια βαθύτερη ανάγκη συλλογικής ταυτότητας. Σε μια εποχή όπου τα πολιτισμικά σύνορα φαίνονται να διαλύονται, οι νέοι αναζητούν σημεία αναφοράς που τους συνδέουν με τον τόπο τους. Ο χορός σε ένα φεστιβάλ παραδοσιακής μουσικής ή η συμμετοχή σε μια τοπική γιορτή μετατρέπονται σε πράξεις πολιτισμικής αυτογνωσίας.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Η εθνο-αναγέννηση εκφράζεται και στις εικαστικές τέχνες, όπου η παράδοση γίνεται εργαλείο σύγχρονης αφήγησης. Δημόσιες τοιχογραφίες εμπνευσμένες από λαϊκά μοτίβα, εγκαταστάσεις που αξιοποιούν παλιά υλικά και performances που αναβιώνουν τελετουργίες δημιουργούν έναν νέο τρόπο προσέγγισης της πολιτιστικής μνήμης. Η τέχνη βγαίνει από τα μουσεία και επιστρέφει στον δημόσιο χώρο, συνδέοντας τις κοινότητες με την ιστορία τους.
Ιδιαίτερη σημασία έχει και η δημιουργία ψηφιακών πλατφορμών που λειτουργούν ως κόμβοι διάδοσης αυτής της κουλτούρας. Μέσα από ιστοσελίδες, podcasts και κοινωνικά δίκτυα, η παράδοση αποκτά νέα ορατότητα. Οι δημιουργοί παρουσιάζουν τα έργα τους σε διεθνές κοινό, ενώ οι χρήστες μπορούν να ανακαλύψουν την πολιτιστική ποικιλομορφία της Ευρώπης χωρίς γεωγραφικούς περιορισμούς. Η τεχνολογία, αντί να απειλεί την παράδοση, μετατρέπεται σε σύμμαχό της.
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του φαινομένου είναι ίσως ότι δεν πρόκειται για μια αντίδραση στη σύγχρονη εποχή, αλλά για έναν δημιουργικό συμβιβασμό μαζί της. Η εθνο-αναγέννηση δεν απορρίπτει τη global κουλτούρα. Αντίθετα, επιδιώκει να συνυπάρξει μαζί της, προσφέροντας ένα πιο πολυφωνικό και πλούσιο πολιτισμικό τοπίο. Η επιστροφή στις ρίζες δεν σημαίνει απομόνωση, αλλά ενίσχυση της αυτογνωσίας μέσα από τον διάλογο.
Καθώς το φαινόμενο συνεχίζει να αναπτύσσεται, τίθεται το ερώτημα αν μπορεί να διατηρήσει τη δυναμική του ή αν κινδυνεύει να μετατραπεί σε ακόμη μία εμπορική τάση. Η απάντηση θα εξαρτηθεί από το κατά πόσο οι δημιουργοί θα καταφέρουν να παραμείνουν πιστοί στην ουσία της παράδοσης και όχι μόνο στην επιφάνειά της. Γιατί η πραγματική δύναμη της εθνο-αναγέννησης βρίσκεται στην αυθεντικότητα — στην ικανότητα να μετατρέπει το παλιό σε κάτι ζωντανό, χρήσιμο και σύγχρονο.
Σε τελική ανάλυση, το μήνυμα είναι σαφές: σε έναν κόσμο που αλλάζει διαρκώς, η παράδοση δεν είναι εμπόδιο στην πρόοδο. Είναι η βάση πάνω στην οποία μπορούμε να χτίσουμε ένα μέλλον με ταυτότητα, δημιουργικότητα και πολιτισμικό βάθος. Και ίσως αυτή να είναι η πιο σύγχρονη μορφή καινοτομίας.
Από την Τρίτη και μετά, η χώρα μας θα βρεθεί υπό την επίδραση ενός νέου συστήματος που φέρνει εκτεταμένες βροχές, οι οποίες πιθανόν θα συνεχιστούν έως την Παρασκευή, ενημερώνει με ανάρτησή του ο Θοδωρής Κολυδάς. Παράλληλα λέει ότι η θερμοκρασία θα σημειώσει αισθητή, αλλά προσωρινή πτώση, με μέγιστες τιμές που δεν θα ξεπερνούν τους 13°C ακόμη και στα ανατολικά και νότια. Οι άνεμοι θα ενισχυθούν σημαντικά από βόρειες διευθύνσεις, φτάνοντας τοπικά τα 8-9 μποφόρ, ενώ στα ορεινά της ηπειρωτικής χώρας αναμένονται χιονοπτώσεις, ιδιαίτερα στα μεγαλύτερα υψόμετρα. Η βελτίωση του καιρού προβλέπεται πρόσκαιρα το ερχόμενο Σαββατοκύριακο.
Αναλυτικά η ανάρτησηΑλλαγή αναμένεται στο σκηνικό του καιρού από την Τρίτη και μετά, καθώς ένα νέο σύστημα θα επηρεάσει τη χώρα μας με βροχές που πιθανόν να διατηρηθούν μέχρι και την Παρασκευή σε μεγάλο μέρος της επικράτειας.
Παράλληλα, η θερμοκρασία θα σημειώσει αισθητή αλλά πρόσκαιρη πτώση, με τις μέγιστες τιμές να μην ξεπερνούν τους 13 βαθμούς Κελσίου ακόμη και στα ανατολικά και τα νότια τμήματα της χώρας.
Την ίδια ώρα οι άνεμοι θα ενισχυθούν σημαντικά από βόρειες διευθύνσεις, φτάνοντας τοπικά ακόμη και τα 8 με 9 μποφόρ, κυρίως την Πέμπτη και την Παρασκευή στο Αιγαίο και στα νότια τμήματα. Χιονοπτώσεις αναμένονται στα ορεινά της ηπειρωτικής χώρας, οι οποίες στα μεγαλύτερα υψόμετρα θα είναι κατά τόπους αξιόλογες.
Σύμφωνα με τα τελευταία προγνωστικά στοιχεία, ο καιρός φαίνεται να βελτιώνεται πρόσκαιρα το ερχόμενο Σαββατοκύριακο
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Αλλαγή αναμένεται στο σκηνικό του καιρού από την Τρίτη και μετά, καθώς ένα νέο σύστημα θα επηρεάσει τη χώρα μας με βροχές που πιθανόν να διατηρηθούν μέχρι και την Παρασκευή σε μεγάλο μέρος της επικράτειας.
Παράλληλα, η θερμοκρασία θα σημειώσει αισθητή αλλά πρόσκαιρη πτώση, με… pic.twitter.com/biFxFXI7wp
— Theodoros Kolydas (@KolydasT) March 15, 2026
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Η πρόγνωση της ΕΜΥ ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΓΙΑ ΑΥΡΙΟ ΔΕΥΤΕΡΑ 16-03-2026Στο Ιόνιο και τα δυτικά ηπειρωτικά αυξημένες νεφώσεις και κυρίως στα βόρειότερα τμήματα, τοπικές βροχές και στο Ιόνιο σποραδικές καταιγίδες. Στις υπόλοιπες περιοχές γενικά αίθριος καιρός με πρόσκαιρες νεφώσεις στα ηπειρωτικά και την Κρήτη όπου ενδέχεται να σημειωθούν τοπικές βροχές.
Η ορατότητα τις πρωινές και βραδινές ώρες κυρίως στο Ιόνιο και τα ηπειρωτικά θα είναι τοπικά περιορισμένη.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Οι άνεμοι στα δυτικά θα πνέουν ανατολικοί νοτιοανατολικοί 4 με 6 και στο Ιόνιο έως 7 τοπικά 8 μποφόρ. Στα ανατολικά θα πνέουν από βόρειες διευθύνσεις 3 με 4 και στο Αιγαίο τοπικά 5 μποφόρ.
Η θερμοκρασία δεν θα σημειώσει αξιόλογη μεταβολή.
Θα φτάσει στα βόρεια τους 14 με 16, στα υπόλοιπα τους 17 με 18 βαθμούς και τοπικά στη νότια Κρήτη και τα Δωδεκάνησα τους 19 βαθμούς Κελσίου.
ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 17-03-2026Στη Μακεδονία και τη Θράκη λίγες νεφώσεις. Στην υπόλοιπη χώρα νεφώσεις κατά τόπους αυξημένες με τοπικές βροχές. Στο νότιο Ιόνιο, την Πελοποννήσο και στην Κρήτη κυρίως στα θαλάσσια – παραθαλάσσια τμήματα θα εκδηλωθούν μεμονωμένες καταιγίδες.
Η ορατότητα τις πρωινές και βραδινές ώρες κυρίως στο Ιόνιο και τα ηπειρωτικά θα είναι τοπικά περιορισμένη.
Οι άνεμοι θα πνέουν από ανατολικές διευθύνσεις 4 με 6, τοπικά στα πελάγη 7 και στο Ιόνιο μέχρι το μεσημέρι τοπικά έως 8 μποφόρ.
Η θερμοκρασία δεν θα σημειώσει αξιόλογη μεταβολή.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); }); ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 18-03-2026Νεφώσεις κατά τόπους αυξημένες κυρίως στα κεντρικά και νότια όπου θα σημειωθούν τοπικές βροχές. Σποραδικές καταιγίδες θα εκδηλωθούν στο νότιο Ιόνιο, στην Κρήτη, στην Πελοπόννησο καθώς και στα νότια τμήματα των Κυκλάδων.
Η ορατότητα τις πρωινές ώρες κυρίως στα ηπειρωτικά θα είναι τοπικά περιορισμένη.
Οι άνεμοι θα πνέουν ανατολικοί βορειοανατολικοί 4 με 6, τοπικά στα πελάγη 7 και στο βόρειο Αιγαίο πρόσκαιρα έως 8 μποφόρ.
Η θερμοκρασία θα σημειώσει μικρή πτώση στα ανατολικά.
ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 19-03-2026Λίγες νεφώσεις τοπικά αυξημένες στα ανατολικά ηπειρωτικά και την Κρήτη, όπου θα σημειωθούν τοπικές βροχές μέχρι το απόγευμα.
Οι άνεμοι θα πνέουν βόρειοι βορειοανατολικοί στα δυτικά 4 με 6 και στα ανατολικά 6 με 7 και στο Αιγαίο τοπικά 8 μποφόρ.
Η θερμοκρασία θα σημειώσει πτώση.
Οι επιτυχίες του Παναθηναϊκού και της ΑΕΚ στις ευρωπαϊκές τους αναμετρήσεις έδωσαν σημαντική ώθηση στην Ελλάδα στη βαθμολογία της UEFA, μειώνοντας αισθητά την απόσταση από την Τσεχία στη μάχη για τη 10η θέση.
Αρχικά, ο Παναθηναϊκός επικράτησε με 1-0 της Μπέτις στο ΟΑΚΑ για τη φάση των «16» του Europa League, αποκτώντας προβάδισμα πρόκρισης ενόψει της ρεβάνς στην Ισπανία. Λίγο αργότερα, η ΑΕΚ έκανε εντυπωσιακή εμφάνιση στη Σλοβενία, συντρίβοντας την Τσέλιε με 4-0 και βάζοντας γερά θεμέλια για πρόκριση στα προημιτελικά του Conference League.
Τα δύο αυτά αποτελέσματα δεν ενίσχυσαν μόνο τις πιθανότητες πρόκρισης των ελληνικών ομάδων, αλλά βοήθησαν και τη χώρα να πλησιάσει την Τσεχία στη βαθμολογία της UEFA, με τη διαφορά πλέον να έχει μειωθεί σημαντικά. Μάλιστα, σύμφωνα με αναλύσεις δεδομένων, οι πιθανότητες της Ελλάδας να προσπεράσει τους Τσέχους μέχρι το τέλος της σεζόν έχουν αυξηθεί αισθητά.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Στις επαναληπτικές αναμετρήσεις, το μέγιστο κέρδος για την Ελλάδα μπορεί να φτάσει τους 1.100 βαθμούς. Εκτός από τους βαθμούς που προκύπτουν από τα αποτελέσματα των αγώνων, υπάρχουν και μπόνους πρόκρισης: 200 βαθμοί για τον Παναθηναϊκό και 100 για την ΑΕΚ.
Αν η ΑΕΚ επικρατήσει ξανά της Τσέλιε, η Ελλάδα θα προσθέσει 500 βαθμούς στη συγκομιδή της. Από την άλλη πλευρά, ο Παναθηναϊκός μπορεί να προσφέρει 400 βαθμούς ακόμη και με ισοπαλία απέναντι στην Μπέτις, καθώς θα πάρει βαθμούς τόσο από το αποτέλεσμα όσο και από την πρόκριση.
Σε ένα τέτοιο σενάριο, η Ελλάδα θα συγκεντρώσει συνολικά περίπου 900 βαθμούς και στη συνέχεια θα εξαρτάται από τα αποτελέσματα των τσεχικών ομάδων για να δει αν θα καταφέρει να περάσει μπροστά.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Η Σπάρτα Πράγας ηττήθηκε με 2-1 από την Άλκμααρ στο πρώτο παιχνίδι, ενώ η Σίγκμα Όλομουτς έμεινε στο 0-0 με τη Μάιντς. Αν οι δύο τσεχικές ομάδες αποκλειστούν, τότε η Ελλάδα θα έχει σημαντικές πιθανότητες είτε να μειώσει τη διαφορά στο ελάχιστο είτε ακόμη και να προσπεράσει την Τσεχία.
Ακόμη όμως και αν η Ελλάδα παραμείνει ελαφρώς πίσω στη βαθμολογία, η παρουσία δύο ομάδων στις επόμενες φάσεις των διοργανώσεων θα της δώσει σαφές πλεονέκτημα για τη συνέχεια της σεζόν.
Ποια χώρα προηγείται στις βραβεύσεις της κατηγορίας του Οσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης/ μη αγγλόφωνης ή καλύτερης διεθνούς ταινίας όπως μετονομάστηκε εδώ και μερικά χρόνια; Ποια είναι η πρώτη ταινία που τιμήθηκε με το Οσκαρ διεθνούς ταινίας και ποια η πρώτη που το κέρδισε έχοντάς το διεκδικήσει ως υποψήφια;
Ποιος σκηνοθέτης κρατά την πρώτη θέση εκείνων που ταινίες τους έχουν βραβευτεί με τα περισσότερα Οσκαρ διεθνούς ταινίας; Ποια είναι η πρώτη ταινία που διεκδίκησε τόσο το Οσκαρ καλύτερης διεθνούς ταινίας όσο και το Οσκαρ καλύτερης ταινίας της χρονιάς και ποια είναι η μοναδική μέχρι σήμερα που έχει κερδίσει και στις δύο κατηγορίες;
Ολες αυτές οι ερωτήσεις και πολλές ακόμα, βρίσκουν την απάντησή τους στο ειδικό αφιέρωμα των «Προσώπων» με αφορμή την απονομή των 98ων βραβείων Οσκαρ, την Κυριακή 15 Μαρτίου στο Dolby Theatre στο Λος Αντζελες.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Το αφιέρωμα αφορά μόνο την κατηγορία καλύτερης διεθνούς / μη αγγλόφωνης ταινίας, που ονομάστηκε έτσι το 2020. Ως τότε και από την απονομή του 1957 όταν θεσπίστηκε ως κατηγορία, ήταν γνωστή ως Οσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης (μη αγγλόφωνης) ταινίας. Από το 1948 μέχρι και το 1956 διδόταν ειδικό Οσκαρ σε μη αγγλόφωνη (ξενόγλωσση) ταινία, χωρίς όμως συναγωνισμό. Βασική προϋπόθεση των ταινιών αυτών είναι να έχουν παραχθεί εκτός Ηνωμένων Πολιτειών, σε μια – κυρίως – μη αγγλική γλώσσα. Κάθε χώρα καλείται να υποβάλει μία ταινία, η οποία πρέπει να έχει κυκλοφορήσει στις κινηματογραφικές αίθουσες στη χώρα προέλευσής της εντός της καθορισμένης περιόδου επιλεξιμότητας.
Η χρονιά πάνω από κάθε λήμμα είναι της απονομής στην οποία η ταινία κέρδισε και όχι η χρονιά παραγωγής της, η οποία όμως αναφέρεται σε παρένθεση στον τίτλο της ταινίας που κέρδισε. Σε πολλές περιπτώσεις η χρονιά παραγωγής της ταινίας απέχει αρκετά από τη χρονιά της απονομής και αυτό συνέβη επειδή η ταινία άργησε να παιχτεί στην Αμερική από τότε που παρήχθη. Επίσης σε κάθε λήμμα αναφέρονται οι βασικοί συντελεστές της ταινίας (σκηνοθέτης – ηθοποιοί), οι λοιπές υποψηφιότητές της (αν υπήρξαν) και τα υπόλοιπα βραβεία που κέρδισε (αν κέρδισε). Σε κάθε λήμμα, ένα μικρό κείμενο, μας θυμίζει την ίδια την ταινία που κέρδισε, ενώ δεν λείπουν όλες οι συνυποψήφιες στην κατηγορία της διεθνούς ταινίας μαζί με τους σκηνοθέτες και τη χώρα που εκπροσωπούσαν. Αναφέρονται όλοι οι πρωτότυποι τίτλοι των ταινιών αλλά και όλοι οι ελληνικοί εφόσον οι ταινίες παίχθηκαν στην Ελλάδα. Σε περίπτωση που δεν έχει γίνει αυτό, όπου κρίθηκε απαραίτητο χρησιμοποιήθηκε και ο αγγλόφωνος τίτλος της ταινίας.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); 1957«Πουλημένη απ’ τη μητέρα της»
«La strada» (1954, Ιταλία) του Φεντερίκο Φελίνι με τους Τζιουλιέτα Μασίνα, Αντονι Κουίν κ.ά.
Συγκινητικό μελόδραμα στους λασπωμένους δρόμους της Ιταλίας όπου ο Τσαμπανό (Αντονι Κουίν), ένας θηριώδης, άξεστος μασίστας περιπλανιέται εκμεταλλευόμενος την «κουκλίτσα» που τον συνοδεύει στα νούμερά του (Μασίνα). Η Mασίνα, ψυχή της αξιαγάπητης όσο και σκληρής αυτής ταινίας, θυμίζει θηλυκή εκδοχή του Σαρλό, τρυφερή και συγχρόνως αστεία. Εκτός από το Οσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, η «La strada» ήταν υποψήφια για το Οσκαρ σεναρίου γραμμένο κατευθείαν για την οθόνη (από τον Φελίνι και τον Τούλιο Πινέλι). Αν και παραγωγή του 1954 η «La strada» παίχθηκε το 1956 στις ΗΠΑ, γι’ αυτό και προτάθηκε το 1957.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Ο λοχαγός του Köpenick»/ Der Hauptmann von Köpenick (Γερμανία, Χέλμουτ Κάουτνερ), «Η ταβέρνα»/ Gervaise (Γαλλία, Ρενέ Κλεμάν), «Qivitoq»/ (Δανία, Ερικ Μπάλινγκ), «Η άρπα της Βιρμανίας»/ Biruma no tategoto (Ιαπωνία, Κον Ιτσικάουα)
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); }); 1958«Νύχτες της Καμπίρια»
«Le notti di Cabiria» (1957, Ιταλία) του Φεντερίκο Φελίνι με τους Τζιουλιέτα Μασίνα, Φρανσουά Περιέ κ.ά.
Η ιστορία μιας καλοκάγαθης πόρνης (Τζουλιέτα Μασίνα) που παρά τη διαρκή ταλαιπωρία της και το γεγονός ότι πληρώνει ακριβά την αφέλειά της, αρνείται να το βάλει κάτω και να χάσει το χαμόγελό της. Αναμφισβήτητα μια από τις πιο τρυφερές δημιουργίες του Φεντερίκο Φελίνι, η οποία του χάρισε το δεύτερό του (από τα τέσσερα) Οσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Ο δολοφόνος χτυπά τη νύχτα»/ Nachts wenn der Teufel kam (Γερμανία, Ρόμπερτ Σιόντμακ), «Porte des Lilas» (Γαλλία, Ρενέ Κλερ), «Γη ποτισμένη με ιδρώτα»/ Mother India (Ινδία, Μεχμπούμπ Καν), «Ni liv» /Nine lives (Noρβηγία, Αρνε Σκούεν)
1959«Ο θείος μου»
«Mon oncle» (1958, Γαλλία) του Ζακ Τατί με τον ίδιο και τους Ζαν Πιερ Ζολά, Αντριάν Σερβαντιέ κ.ά.
Προφητική κωμωδία του μοναδικού Ζακ Τατί πάνω στην αλλοίωση του ατόμου από τον φθοροποιό μοντερνισμό. Ο ίδιος ο σκηνοθέτης ενσαρκώνει το απόλυτο alter ego όλων των ταινιών του, τον κύριο Ιλό, έναν «κανονικό» άνθρωπο πιασμένο εδώ στις απρόβλεπτες παγίδες της σύγχρονης τεχνολογίας.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Οπλα και άνθρωποι»/ Helden (Γερμανία, Φραντς Πέτερ Βερτ), «Η φλογερή Τσιγγάνα της Καστίλλης»/ La venganza (Ισπανία, Χουάν Αντόνιο Μπαρδέμ), «Ο κλέψας του κλέψαντος»/ I soliti ignoti (Ιταλία, Μάριο Μονιτσέλι), «La strada lunga un anno» /The Year Long Road (Γιουγκοσλαβία, Τζουζέπε Ντε Σάντις)
1961«Η πηγή των παρθένων»
«Jungfrukällan» (1960, Σουηδία) του Ινγκμαρ Μπέργκμαν με τους Μαξ Φον Σίντοφ, Γκούνελ Λίντμπλομ κ.ά.
Μια από τις σπουδαίες ταινίες του σουηδού δημιουργού, που εδώ καταπιάνεται με μια ιστορία εκδίκησης στη σουηδική φύση του 14ου αιώνα: μετά τον βιασμό και τη δολοφονία ενός κοριτσιού, ο βαθιά θρησκευόμενος πατέρας (Μαξ Φον Σίντοφ) αποφασίζει να πάρει το αίμα του πίσω σκοτώνοντας τους ενόχους. Η ταινία είχε άλλη μια υποψηφιότητα, για τα κοστούμια του Μάρικ Φος-Λουντχ.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Η αλήθεια»/ La vérité (Γαλλία, Ανρί-Ζορζ Κλουζό), «Σκλάβοι χωρίς αλυσίδες»/ Kapò (Ιταλία, Τζίλο Ποντεκόρβο), «Macario» (Μεξικό, Ρομπέρτο Γκαβαλδόν), «Ο ένατος κύκλος»/ Deveti krug (Γιουγκοσλαβία, Φράντσε Στίγκλιτς)
1960«Μαύρος Ορφέας»
«Orfeu Negro» (1959, Γαλλία) του Μαρσέλ Καμί με τους Μπρένο Μέλο, Μαρπέσα Ντον κ.ά.
Μια καταπληκτική μεταφορά του μύθου του Ορφέα και της Ευρυδίκης, που διαδραματίζεται την περίοδο του καρναβαλιού στο Ρίο ντε Τζανέιρο όπου η ταινία γυρίστηκε με ερασιτέχνη ηθοποιό στον ρόλο του Ορφέα. Ο Μπρένο Mέλο ήταν πρώην ποδοσφαιριστής χωρίς εμπειρία στην υποκριτική και λέγεται ότι ο Μαρσέλ Καμί τον είδε τυχαία να περπατά στους δρόμους του Ρίο, τον σταμάτησε και τον ρώτησε αν θα ήθελε να παίξει σε μια ταινία.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Η γέφυρα»/ Die Brucke (Γερμανία, Μπέρναρντ Βίκι), «Dorp aan de rivier»/ Doctor in the Village (Ολλανδία, Φονς Ραντεμάκερς), «Ο μεγάλος πόλεμος»/ La grande guerra (Ιταλία, Μάριο Μονιτσέλι), «Paw» (Δανία, Αστριντ Χένινγκ-Γιένσεν)
1948Ειδικό Οσκαρ, χωρίς υποψηφιότητες, στην ταινία «Σούσια/ Λούστρο παπουτσιών»/ Sciuscià (Ιταλία, Βιτόριο Ντε Σίκα)
Η φιλία δύο λούστρων παπουτσιών (Φράνκο Ιντερλένγκι, Ρινάλντο Σμορντόνι) στη μεταπολεμική Ρώμη δοκιμάζεται όταν εξαιτίας μιας παράνομης πράξης οδηγούνται στις φυλακές ανηλίκων.
ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΕΣ 1949Ειδικό Οσκαρ χωρίς υποψηφιότητες, στην ταινία «Monsieur Vincent» (Γαλλία, Μορίς Κλοσέ)
Εν μέσω μαύρης πανώλης στην Ευρώπη, ο Αγιος Βικέντιος ντε Πολ (Πιερ Φρεσνέ) αγωνίζεται να φέρει ειρήνη και αρμονία μεταξύ αγροτών και ευγενών.
1950Ειδικό Οσκαρ χωρίς υποψηφιότητες, στην ταινία «Κλέφτες ποδηλάτων» (γνωστή και ως «Ο κλέφτης των ποδηλάτων»)/ Ladri di biciclette (Ιταλία, Βιτόριο Ντε Σίκα)
Στη μεταπολεμική Ρώμη, όταν η Ιταλία μάζευε σιγά σιγά τα συντρίμμια της, ένας φτωχός εργάτης (Λαμπέρτο Ματζιοράνι) και ο γιος του (Ενζο Σταϊόλα) αναζητούν το κλεμμένο ποδήλατο του πρώτου, χωρίς το οποίο δεν μπορεί να δουλέψει.
1951Ειδικό Οσκαρ χωρίς υποψηφιότητες, στην ταινία «Πέρα από τα τείχη» / Au-dela-des-grilles (Γαλλία/ Ιταλία, Ρενέ Κλεμάν)
O Ζαν Γκαμπέν πρωταγωνιστεί στον ρόλο ενός γάλλου φυγάδα στη Γένοβα όπου μπλέκει με μια Ιταλίδα και την κόρη της (Ιζα Μιράντα, Βέρα Τάλκι).
1952Ειδικό Οσκαρ χωρίς υποψηφιότητες, στην ταινία «Η γκέισα και ο σαμουράι» (έχει καθιερωθεί ως «Ρασομόν»)/ Rashômon (Ιαπωνία, Ακίρα Κουροσάβα)
Μια συγκλονιστική ταινία που έχει επηρεάσει αμέτρητους κινηματογραφιστές, συμπυκνώνει τέσσερις διαφορετικές εκδοχές τεσσάρων ανθρώπων πάνω στο ίδιο γεγονός, τον φόνο ενός ανθρώπου και τον βιασμό της συζύγου του.
1953Ειδικό Οσκαρ χωρίς υποψηφιότητες, στην ταινία «Απαγορευμένα παιχνίδια» / Jeux interdits (Γαλλία, Ρενέ Κλεμάν)
Στη γαλλική ύπαιθρο κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ένα ορφανό κοριτσάκι (Μπριζίτ Φοσέ) βρίσκει τον φύλακα άγγελο στο πρόσωπο ενός αγοριού (Ζορζ Πουζουλί).
1954Δεν δόθηκε Οσκαρ σε μη αγγλόφωνη ταινία.
1955Ειδικό Οσκαρ χωρίς υποψηφιότητες, στην ταινία «Η πύλη της κολάσεως» / Jigokumon (Ιαπωνία, Τεϊνοσούκε Κινουγκάσα)
Αδιαφορώντας για τις συνέπειες, ένας σαμουράι (Καζούο Χασεγκάβα) πολιορκεί την παντρεμένη αριστοκράτισσα (Ματσίκο Κίο) την οποία έσωσε και με την οποία νιώθει ερωτευμένος.
1956Ειδικό Οσκαρ χωρίς υποψηφιότητες, στην ταινία «Samurai I» («Μιγιαμότο Μουσάσι») / Miyamoto Musashi (Ιαπωνία, Χιρόσι Ιναγκάκι)
Βιογραφικό δράμα γύρω από τη ζωή του θρυλικού σαμουράι Μιγιαμότο Μουσάσι τον οποίο υποδύεται ο Τοσίρο Μιφούνε.
Οι φετινοί υποψήφιοι για το Οσκαρ διεθνούς ταινίαςl Ενα απλό ατύχημα
(Yek tasadof-e sadeh/It Was Just an Accident)
Χώρα: Γαλλία
Σκηνοθεσία: Τζαφάρ Παναχί
l Συναισθηματική αξία (Affeksjonsverdi/Sentimental Value)
Χώρα: Νορβηγία
Σκηνοθεσία: Γιοακίμ Τρίερ
l Sirāt
Χώρα: Ισπανία
Σκηνοθεσία: Ολιβερ Λάσε
l Ο μυστικός πράκτορας
(O agente secreto/ The secret agent)
Χώρα: Βραζιλία
Σκηνοθεσία: Κλέμπερ Μεντόνσα Φίλο
l Η φωνή της Χιντ Ρατζάμπ (Sawt Hind Rajab/The Voice of Hind Rajab)
Χώρα: Τυνησία
Σκηνοθεσία: Κάουτερ Μπεν Χάνια
1962«Μέσα από τον σπασμένο καθρέφτη»
«Såsom i en spegel» (1961, Σουηδία) του Ινγκμαρ Μπέργκμαν με τους Μαξ Φον Σίντοφ, Χάριετ Αντερσον κ.ά.
Εναν χρόνο μετά τη βράβευση με το Οσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας για την «Πηγή των παρθένων», μια ταινία του κορυφαίου Ινγκμαρ Μπέργκμαν κερδίζει και πάλι στην ίδια κατηγορία (ο ίδιος ο Μπέργκμαν ήταν υποψήφιος και για το Οσκαρ σεναρίου γραμμένου κατευθείαν για τη μεγάλη οθόνη). Ενα βαρύ ψυχόδραμα στο οποίο βαρόμετρο είναι μια καταθλιπτική κοπέλα (Χάριετ Αντερσον) που προσπαθεί να συνέλθει έχοντας μόλις πάρει εξιτήριο από ψυχιατρικό ίδρυμα. Οχι μόνο δεν μπορεί να επικοινωνήσει με τους οικείους της, αλλά ξεφεύγοντας από την πραγματικότητα αρχίζει να πιστεύει ότι την επισκέπτεται ο Θεός.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Plácido» (Ισπανία, Λουίς Γκαρσία Μπερλάνγκα), «Ánimas Trujano (El hombre importante)»/ The Important Man (Μεξικό, Ισμαέλ Ροντρίγκεζ), «Eien no hito»/ Immortal Love (Ιαπωνία, Κεϊσούκε Κινοσίτα), «Harry og kammertjeneren»/ Harry and the Butler (Δανία, Μπεντ Κρίστενσεν)
1963
«Κυριακές με τη Σιμπέλ»
(γνωστή και ως «Κυριακές στην πόλη Avray»), «Les dimanches de Ville d’Avray» (1962, Γαλλία) τoυ Σερζ Μπουργκινιόν με τους Χάρντι Κρούγκερ, Πατρίτσια Γκότσι κ.ά.
Η δραματική ιστορία ενός αθώου αλλά συναισθηματικά ανάπηρου βετεράνου του πολέμου της Ινδοκίνας (Χάρντι Κρούγκερ) και ενός μοναχικού κοριτσιού (Πατρίτσια Γκότσι) που θα γίνει φίλη του. Με αυτή την ταινία, συνέβη κάτι που σπανίως συμβαίνει στα Οσκαρ. Ενώ το 1963 η ταινία «Κυριακές με τη Σιμπέλ» ήταν υποψήφια μόνο για το Οσκαρ ξενόγλωσσης/ μη αγγλόφωνης ταινίας, έναν χρόνο αργότερα ήταν και πάλι στα Οσκαρ με δύο υποψηφιότητες: Οσκαρ σεναρίου βασισμένου σε ξένο υλικό (Σ. Μουργκινιόν, Αντουάν Τουντάλ) και μουσικής (Μορίς Ζαρ).
Συνυποψήφιες ταινίες: «Ηλέκτρα» (Ελλάδα, Μιχάλης Κακογιάννης), «O Pagador de Promessas»/ The promise (Βραζιλία, Ανσέλμο Ντουάρτε), «4 μέρες στην κόλαση»/ Le quattro giornate di Napoli (Ιταλία, Νάνι Λόι), «Tlayucan» (Μεξικό, Λουίς Αλκορίθα)
1964«8½»
(1963, Ιταλία) τoυ Φεντερίκο Φελίνι, με τους Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, Ανούκ Εμέ, Κλάουντια Καρντινάλε κ.ά.
Η πιο αυτοβιογραφική ταινία του Φεντερίκο Φελίνι με το alter ego του, τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι στον ρόλο του παραιτημένου σκηνοθέτη που προσπαθεί να ξεπεράσει το δημιουργικό αδιέξοδό του. Το «8½» συγκέντρωσε συνολικά πέντε υποψηφιότητες κερδίζοντας σε δύο: ξενόγλωσσης ταινίας και κοστουμιών ασπρόμαυρης ταινίας. Οι άλλες τρεις ήταν σκηνοθεσίας, σεναρίου (Φελίνι, Ενιο Φλαϊάνο, Τούλιο Πινέλι και Μπρουνέλο Ρόντι) και σκηνικών ασπρόμαυρης ταινίας.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Τα κόκκινα φανάρια» (Ελλάδα, Βασίλης Γεωργιάδης), «Μαχαίρι στο νερό»/ Nóz w wodzie (Πολωνία, Ρόμαν Πολάνσκι), «Los Tarantos» (Ισπανία, Φρανσίκσο Ροβίρα Μπελέτα), «Koto» /Twin Sisters of Kyoto (Ιαπωνία, Νομπόρου Νακαμούρα)
1965«Χθες, σήμερα, αύριο»
«Ieri, oggi, domani» (1963, Ιταλία) του Βιτόριο Ντε Σίκα με τους Σοφία Λόρεν, Μαρτσέλο Μαστρογιάνι κ.ά.
Αντελίνα, Ανα και Μάρα, τρεις διαφορετικές γυναίκες με το ίδιο πρόσωπο (Σοφία Λόρεν) στα τρία διαφορετικά «επεισόδια» αυτής της όχι σπουδαίας αλλά πολύ ευχάριστης σπονδυλωτής κομεντί που σκηνοθέτησε ο δημιουργός του «Κλέφτη ποδηλάτων». Τον ρόλο του ανδρός και στα τρία επεισόδια κρατά ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Συνοικία Κοράκι» / Kvarteret Korpen (Σουηδία, Μπο Βίντερμπεργκ), «Sallah Shabati» (Ισραήλ, Εφρέμ Κισόν), «Οι ομπρέλες του Χερβούργου»/ Les parapluies de Cherbourg (Γαλλία, Ζακ Ντεμί), «Γυναίκα στους αμμόλοφους» /Suna no onna (Ιαπωνία, Χιρόσι Τεσιγκαχάρα)
1966
«Το μαγαζάκι της κεντρικής οδού»
«Obchod na korze» (1965, Τσεχοσλοβακία) των Γιάν Καντάρ, Ελμαρ Κλος με τους Ιντα Καμίνσκα, Γιόζεφ Κρόνερ κ.ά.
Στα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, σε ένα χωριό της κατεχόμενης Τσεχοσλοβακίας, ένας ξυλουργός (Γιόζεφ Κρόνερ), αναλαμβάνει τη διαχείριση του καταστήματος κουμπιών που ανήκει σε μια γριά Εβραία (Ιντα Καμίνσκα) η οποία έχει άγνοια για το τι συμβαίνει γύρω της. Εκτός από το Οσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας, η Ιντα Καμίνσκα που είναι πραγματικά απίστευτη στον ρόλο της γριούλας, ήταν επίσης υποψήφια για το Οσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Το χώμα βάφτηκε κόκκινο» (Ελλάδα, Βασίλης Γεωργιάδης), «Καυτοί έρωτες» (γνωστό και ως «Αγαπημένε Τζον»)/ Käre John (Σουηδία, Λαρς-Μάγκνους Λίντγκρεν), «Γάμος α λα ιταλικά»/ Matrimonio all’italiana (Ιταλία, Βιτόριο Ντε Σίκα), «Ιστορίες φαντασμάτων» /Kaidan (Ιαπωνία, Μασάκι Κομπαγιάσι)
1967
«Ενας άνδρας και μία γυναίκα»
«Un homme et une femme» (1966, Γαλλία) του Κλοντ Λελούς, με τους Ζαν Λουί Τρεντινιάν, Ανούκ Εμέ.
Η διασημότερη ταινία του Γάλλου Κλοντ Λελούς, έκανε τρομερή αίσθηση στην εποχή της, χάρη στον συνδυασμό της glossy α λα διαφημιστικό εικόνας με το ρομάντζο ανάμεσα στο ζευγάρι της ταινίας που είναι δύο άνθρωποι προερχόμενοι από χωρισμό (Ανούκ Εμέ – Ζαν Λουί Τρεντινιάν). Η μουσική του Φρανσίς Λε επίσης έγραψε Ιστορία, ενώ η ταινία οδήγησε στις υποψηφιότητες των Οσκαρ τόσο τον Λελούς σε δύο κατηγορίες (σκηνοθεσίας και σεναρίου γραμμένου κατευθείαν για τη μεγάλη οθόνη) όσο και την Εμέ στην κατηγορία του Α’ γυναικείου ρόλου.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Οι έρωτες μιας ξανθιάς»/ Lásky jedné plavovlásky (Τσεχοσλοβακία, Μίλος Φόρμαν), «Τρεις»/ Tri (Γιουγκοσλαβία, Αλεξάντρ Πέτροβιτς), «Η μάχη του Αλγερίου»/ La battaglia di Algeri (Ιταλία, Τζίλο Ποντεκόρβο), «Φαραώ»/ Faraon (Πολωνία, Γέρζι Καβαλέροβιτς)
1968
«O άνθρωπος που έβλεπε τα τρένα να περνούν»
«Ostre sledované vlaky» (1966, Τσεχοσλοβακία) τoυ Γίρι Μένζελ με τους Βάκλαβ Νέκαρ, Γιόζεφ Σομρ κ.ά.
Γοητευμένος από την ιδέα των τρένων, ένας ευαίσθητος, ονειροπόλος νεαρός (Βάκλαβ Νέκαρ) υπάλληλος σιδηροδρομικού σταθμού της Βοημίας, προσγειώνεται απότομα στην πραγματικότητα όταν ερωτεύεται μια συνάδελφό του. Νοσταλγία, ρομάντζο, αλλά και μια έντονη αίσθηση πίκρας για τους ανθρώπους που δεν μπορούν – ή δεν θέλουν – να ξεφύγουν από τα καθιερωμένα. Ταινία-ορόσημο της «Ανοιξης της Πράγας».
Συνυποψήφιες ταινίες: «El amor brujo»/ Bewitched Love (Ισπανία, Φρανσίκσο Ροβίτα Μπελέτα), «Συνάντησα και ευτυχισμένους Τσιγγάνους»/ Skupljaci perja (Γιουγκοσλαβία, Αλεξάνταρ Πέτροβιτς), «Chieko-sho»/ Portrait of Chieko (Ιαπωνία, Νομπόρου Νακαμούρα), «Ζήσε για τη ζωή»/ Vivre pour vivre (Γαλλία, Κλοντ Λελούς)
1969
«Πόλεμος και ειρήνη»
«Voyna i mir» (1965, ΕΣΣΔ) του Σεργκέι Μπονταρτσούκ με τον ίδιο και τους Λοντμίλα Σαβέλεβα, Μπόρις Ζάκχαβα κ.ά.
Η καλύτερη κινηματογραφική μεταφορά του επικού μυθιστορήματος του Λέοντος Τολστόι που αναφέρεται στην προετοιμασία της ρωσικής αριστοκρατίας για την εισβολή των Γάλλων, παραμονές του 1812. Ηταν επίσης υποψήφια για το Οσκαρ σκηνικών. Να σημειωθεί ότι έτος παραγωγής της ταινίας είναι το 1965, αλλά η διανομή της στις ΗΠΑ έγινε το 1968, εξού και η υποψηφιότητά της με τέσσερα χρόνια καθυστέρηση.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Τα παιδιά της Paul Street»/ A Pál-utcai fiúk (Ουγγαρία, Ζόλταν Φάμπρι), «Το κορίτσι με το πιστόλι» /La ragazza con la pistola (Ιταλία, Μάριο Μονιτσέλι), «Φωτιά… πυροσβέστες» /Horzhí, má panenko (Τσεχοσλοβακία, Μίλος Φόρμαν), «Κλεμμένα φιλιά» /Baisers volés (Γαλλία, Φρανσουά Τριφό)
1970
«Ζ»
(1969, Αλγερία) του Κώστα Γαβρά με τους Ιβ Μοντάν, Ζαν Λουί Τρεντινιάν, Ειρήνη Παππά κ.ά.
Η κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Βασίλη Βασιλικού για την υπόθεση δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη, υπήρξε η επίσημη πρόταση στα Οσκαρ της Αλγερίας όπου η ταινία γυρίστηκε. Το «Ζ» ήταν υποψήφιο σε πέντε κατηγορίες και είναι η πρώτη ταινία στην ιστορία των Οσκαρ που κατάφερε να διεκδικήσει τόσο το Οσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας όσο και το Οσκαρ καλύτερης ταινίας. Ο Γαβράς είχε δύο υποψηφιότητες ως σκηνοθέτης και ως συνσεναριογράφος (με τον Χόρχε Σεμπρούν) ενώ η ταινία βραβεύθηκε και για το μοντάζ της.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Adalen 31» (Σουηδία, Μπο Βίντερμπεργκ), «Η μάχη του ποταμού Νερέντβα» /Bitka na Neretvi (Γιουγκοσλαβία, Βέλικο Μπούλατζιτς), «Αδελφοί Καραμάζοφ» /Bratya Karamazovy (ΕΣΣΔ, Κίριλ Λάβροφ, Ιβαν Πίρεφ, Μιχαΐλ Ουλιάνοφ), «Μια νύχτα με τη Μοντ» /Ma nuit chez Maud (Γαλλία, Ερίκ Ρομέρ)
1971
«Υπεράνω πάσης υποψίας»
«Indagine su un cittadino al di sopra di ogni sospetto» (1970, Ιταλία) του Ελιο Πέτρι με τους Τζιαν Μαρία Βολοντέ, Φλορίντα Μπόλκαν κ.ά.
Υποψήφια και για το Οσκαρ σεναρίου γραμμένου κατευθείαν για τη μεγάλη οθόνη (Ούγκο Πίρο, Ελιο Πέτρι), αυτή η βιτριολική σάτιρα με την παιχνιδιάρικη μουσική του Ενιο Μορικόνε, καταγράφει την προσπάθεια ενός αλαζόνα υψηλόβαθμου επιθεωρητή της αστυνομίας (Τζιαν Μαρί Βολοντέ) να αποδείξει ότι είναι υπεράνω υποψίας για τον φόνο της ερωμένης του (Φλορίντα Μπολκάν) που διέπραξε ο ίδιος.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Erste Liebe» (Ελβετία, Μαξιμίλιαν Σελ), «Hoa Binh» (Γαλλία, Ραούλ Κουτάρ), «Τριστάνα»/ Tristana (Ισπανία, Λουίς Μπουνιουέλ), «Paix sur les champs» (Βέλγιο, Ζακ Μουαζελό)
1972«Ο κήπος των Φίντζι Κοντίνι»
«Il giardino dei Finzi Contini» (1970, Ιταλία) του Βιτόριο Ντε Σίκα, με τους Ντομινίκ Σαντά, Λίνο Καπολίκιο, Φάμπιο Τέστι, Χέλμουτ Μπέργκερ κ.ά.
Υποψήφιο και για το Οσκαρ σεναρίου βασισμένου σε ξένο υλικό (Ούγκο Πίρο, Βιτόριο Μπονιτσέλι), αυτό το κομψοτέχνημα του Βιτόριο Ντε Σίκα είναι μια μεταφορά του ομότιτλου μυθιστορήματος του Τζιόρτζιο Μπασάνι με θέμα τη ζωή μιας οικογένειας ευγενών της Φεράρα την εποχή που οι Εβραίοι καταδιώκονταν από τους φασίστες.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Η γειτονιά των καταφρονημένων»/ Dodesukaden (Ιαπωνία, Ακίρα Κουροσάβα), «Οι μετανάστες»/ Utvandrarna (Σουηδία, Γιαν Τρόελ), «Τσαϊκόφσκι»/ Tchaikovsky (ΕΣΣΔ, Ιγκόρ Ταλανκίν), «Ο αστυνομικός»/ Ha-Shoter Azulai (Ισραήλ, Εφρέμ Κισόν)
1973«Η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας»
«Le charme discret de la bourgeoisie» (1972, Γαλλία) του Λουίς Μπουνιουέλ με τους Φερνάντο Ρέι, Πολ Φρανκέρ, Ντελφίν Σεϊρίγκ κ.ά.
Υποψήφια και για το Οσκαρ σεναρίου γραμμένου κατευθείαν για τη μεγάλη οθόνη (Λουίς Μπουνιουέλ, Ζαν Κλοντ Καριέρ), η προτελευταία ταινία του σπουδαίου ισπανού σκηνοθέτη είναι μια αναρχική σάτιρα που ως σύλληψη θυμίζει αρκετά τον «Εξολοθρευτή Αγγελο» του ιδίου. Επιστρέφοντας με χιούμορ στις σουρεαλιστικές αρχές του, ο Μπουνιουέλ εξωτερικεύει και πάλι τη βαθύτατη αντιπάθειά του για την αστική τάξη.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Nybyggarna»/ The new land» (Σουηδία, Γιαν Τρόελ), «Ani Ohev Otach Rosa»/ I Love You Rosa (Ισραήλ, Μοσέ Μιζραχί), «Ηρεμες ήταν οι αυγές»/ …A zori zdes tikhie (ΕΣΣΔ, Στάνισλαβ Ροστότσκι), «Mi querida señorita»/ My Dearest Senorita (Ισπανία, Χαϊμε Ντε Αρμινάν)
1974
«Αμερικανική νύχτα»
«La nuit americaine» / «Day for night» (1973, Γαλλία ) του Φρανσουά Τριφό με τον ίδιο και τους Ζακλίν Μπισέ, Ζαν Πιερ Λεό, Βαλεντίνα Κορτέζε κ.ά.
Με αυτή την ταινία, που σχετίζεται με την ομορφιά αλλά και τις δυσκολίες των γυρισμάτων μιας κινηματογραφικής ταινίας, συνέβη και πάλι κάτι που σπανίως συμβαίνει στα Οσκαρ. Ενώ το 1974 η «Αμερικανική νύχτα» ήταν υποψήφια μόνο για το Οσκαρ μη αγγλόφωνης ταινίας, έναν χρόνο αργότερα ήταν και πάλι στα Οσκαρ με τρεις υποψηφιότητες: υποψήφιος ήταν ο ίδιος ο Τριφό ως σκηνοθέτης και ως σεναριογράφος (μαζί με τους Ζαν Λουί Ρισάρ, Σουζάν Σίφμαν) όπως και η Βαλεντίνα Κορτέζε στην κατηγορία του Β’ γυναικείου ρόλου, βραβείο που έχασε από την Ινγκριντ Μπέργκμαν για το «Εγκλημα στο Οριάν Εξπρές».
Συνυποψήφιες ταινίες: «L’invitation» /The Invitation (Ελβετία, Κλοντ Γκορετά), «Περιπλανώμενος ένοχος»/ Der Fußgänger (Δυτική Γερμανία, Μαξιμίλιαν Σελ), «Λουλούδι της σάρκας»/ Turks fruit /Παράφορος έρωτας (Ολλανδία, Πολ Βερχόφεν), «Ha-Bayit Berechov Chelouche»/ The House on Chelouche Street (Ισραήλ, Μοσέ Μιζραχί)
1975«Θυμάμαι»
«Amarcord» (1974, Ιταλία) του Φεντερίκο Φελίνι με τους Μαγκαλί Νοέλ, Μπρουνό Ζανίν κ.ά.
Αλλη μια περίπτωση ταινίας που έναν χρόνο μετά τη βράβευσή της με το Οσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας ήταν και πάλι στα Οσκαρ με δύο υποψηφιότητες: υποψήφιος ήταν ο ίδιος ο Φελίνι, ως σκηνοθέτης και ως σεναριογράφος (μαζί με τον Τονίνο Γκουέρα). Στην ταινία ο ιταλός δημιουργός θυμάται τα παιδικά του χρόνια στο Ρίμινι καταγράφοντας μια σειρά από κωμικά και νοσταλγικά επεισόδια που διαδραματίζονται σε μια ανώνυμη ιταλική παραλιακή πόλη της δεκαετίας του 1930. Ο Φελίνι ήταν υποψήφιος για το Οσκαρ σκηνοθεσίας και σεναρίου (πρωτότυπου) μαζί με τον Τονίνο Γκουέρα.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Macskajáték»/ Cat’s Play (Ουγγαρία, Κάρολι Μακ), «Potop» (Πολωνία, Γέρζι Χόφμαν), «Λακόμπ, Λουσιέν» /Lacombe Lucien, (Γαλλία, Λουί Μαλ), «La tregua» (Αργεντινή, Σέρχιο Ρενάν)
1976«Ντέρσου Ουζάλα»
«Dersu Uzala (1975, ΕΣΣΔ) του Ακίρα Κουροσάβα, με τους Μακσίμ Μουνζούκ, Γιούρλι Σόλομιν κ.ά.
Ο εξερευνητής (Γιούρλι Σόλομιν), σε αποστολή στη χιονισμένη έρημο της Σιβηρίας, γίνεται φίλος με τον Ντέρσου Ουζάλα (Μακσίμ Μουνζούκ), έναν έμπειρο ντόπιο κυνηγό ο οποίος θα γίνει ο οδηγός του σε ένα ταξίδι αυτογνωσίας. Λάτρης της ρωσικής λογοτεχνίας ο Ακίρα Κουροσάβα ανέκαθεν ήθελε να γυρίσει στον κινηματογράφο τα απομνημονεύματα του ρώσου στρατιώτη Βλαντίμιρ Αρσένεφ στη Σιβηρία των αρχών του προηγούμενου αιώνα. Tην ευκαιρία τού την έδωσε το σοβιετικό κράτος παρότι εν τέλει ο Κουροσάβα προτίμησε να μεταφέρει το μυθιστόρημα του Αρσένεφ «Ντέρσου Ουζάλα» που είναι εμπνευσμένο από τις εμπειρίες του συγγραφέα στη Σιβηρία.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Εξέγερση στη Χιλή» /Actas de Marusia (Μεξικό, Μιγκέλ Λιτίν), «Η γη της επαγγελίας»/ Ziemia obiecana (Πολωνία, Αντρέι Βάιντα), «Αρωμα γυναίκας» /Profumo di donna (Ιταλία, Ντίνο Ρίζι), «Sandakan hachiban shôkan: Bôkyô»/ Brothel No. 8 (Ιαπωνία, Κέι Κουμάι)
1977
«Μαύρο και άσπρο σε χρώμα»
«La victoire en chantant» / «Black and White in Colour» / «Noirs et Blancs en couleur» (1976, Ακτή του Ελεφαντοστού) του Ζαν Ζακ Ανό με τους Ζαν Καρμέ, Ζακ Ντουφιλό κ.ά.
Στην πρώτη κινηματογραφική ταινία του ο μετέπειτα σκηνοθέτης του «Ονόματος του Ρόδου» και του «Εχθρού προ των πυλών» παρακολουθεί την περιπέτεια μιας ομάδας γάλλων αποικιοκρατών στην αφρικανική έρημο κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αρχικός γαλλικός τίτλος της ταινίας ήταν «La Victoire en Chantant» (Νίκη, όπως τραγουδάμε), παρμένος από τον πρώτο στίχο του διάσημου πατριωτικού τραγουδιού «Le chant du Départ» (Ο αποχαιρετιστήριος ύμνος). Ωστόσο η ταινία υποβλήθηκε στα Οσκαρ ως «Black and White in Colour» και εν συνεχεία διανεμήθηκε εκ νέου με τον γαλλικό τίτλο «Noirs et Blancs en couleur».
Συνυποψήφιες ταινίες: «Ιακώβ, ο ψεύτης»/ Jakob der Lügner (Ανατολική Γερμανία, Φρανκ Μπάιερ), «Νύχτες και μέρες»/ Noce i dnie (Πολωνία, Γέρζι Αντσακ), «Ξάδελφος, ξαδέλφη»/ Cousin cousine» (Γαλλία, Ζαν-Σαρλ Τατσελά), «Ο Πασκουαλίνο και οι επτά καλλονές»/ Pasqualino Settebellezze (Ιταλία, Λίνα Βερτμίλερ)
1978«Μαντάμ Ρόζα»
«La vie devant soi» (1977, Γαλλία ) του Μοσέ Μιζραχί με τους Σιμόν Σινιορέ, Μισέλ Μπατ-Αντάμ κ.ά.
Βίος και πολιτεία της Μαντάμ Ρόζα (Σιμόν Σινιορέ), η οποία αφού επέζησε του Ολοκαυτώματος των Εβραίων και αναγκάστηκε να γίνει πόρνη, εν συνεχεία ανέλαβε την ανατροφή παιδιών που τέθηκαν υπό την προστασία της από την κοινωνική πρόνοια.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Ιφιγένεια» (Ελλάδα, Μιχάλης Κακογιάννης), «Το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου»/ Ese oscuro objeto del deseo (Ισπανία, Λουίς Μπουνιουέλ), «Επιχείρηση Αστραπή» /Mivtsa Yonatan/ Operation Thunderbolt (Ισραήλ, Μεναχέμ Γκόλαν), «Μια ξεχωριστή μέρα»/ Una giornata particolare (Ιταλία, Ετορε Σκόλα)
1979«Ετοιμάστε τα μαντίλια σας»
«Préparez vos mouchoirs» (1978, Γαλλία) του Μπερτράν Μπλιέ με τους Ζεράρ Ντεπαρντιέ, Πατρίκ Ντεβέρ, Καρόλ Λορ, Ριτόν Λιεμπμάν.
Σκηνοθέτης γνωστός για την «αναρχική τρέλα» του, ο Μπερτράν Μπλιέ περιγράφει εδώ μια πραγματικά αλλόκοτη αλλά και κωμική κατάσταση: ο ανήσυχος σύζυγος μιας καταθλιπτικής γυναίκας (Ζεράρ Ντεπαρντιέ, Καρόλ Λορ) της βρίσκει εραστή (Πατρίκ Ντεβέρ) αλλά εκείνη ερωτεύεται ένα κακοποιημένο δεκατριάχρονο παιδί-θαύμα των μαθηματικών (Ριτόν Λιεμπμάν), μαθητή του… εραστή της. Και θέλει να κάνει μωρό μαζί του!
Συνυποψήφιες ταινίες: «Το γυάλινο κελί»/ Die gläserne Zelle (Δυτική Γερμανία, Χανς Γκαϊσεντόρφερ), «Μοντέρνα τέρατα»/ I nuovi mostri (Ιταλία, Ντίνο Ρίζι, Ετορε Σκόλα, Μάριο Μονιτσέλι), «Μη ζητάς ανθρώπινη αγάπη» /Belyy Bim Chernoe ukho (ΕΣΣΔ, Στάνισλαβ Ροστότσκι), «Πίσω από τα συρματοπλέγματα»/ Magyarok (Ουγγαρία, Ζόλταν Φάμπρι)
1980
«Το ταμπούρλο»
«Die Blechtrommel» (1979, Δυτική Γερμανία) του Φόλκερ Σλέντορφ με τους Ντέιβιντ Μπένεντ, Μάριο Αντορφ, Ανγκελα Βίνκλερ κ.ά.
Στα τρίτα του γενέθλια ο μικρός Οσκαρ (Ντέιβιντ Μπένεντ), ο οποίος εξαιτίας ενός ατυχήματος δεν μπορεί να μεγαλώσει, δέχεται δώρο ένα ωραίο ταμπούρλο, το οποίο χτυπά όποτε βλέπει ότι ο κόσμος γύρω του γίνεται δυσβάσταχτος. Βλέποντας την κατάσταση στη Γερμανία των δεκαετιών του 1930 και του 1940, ο Οσκαρ συνεχίζει να παίζει το ταμπούρλο του. Ενα κινηματογραφικό διαμάντι βασισμένο στο αλληγορικό μυθιστόρημα του Γκίντερ Γκρας για την άνοδο του ναζισμού στη Γερμανία.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Οι δεσποινίδες του Βίλκο»/ Panny z Wilka (Πολωνία, Αντρέι Βάιντα), «Η μαμά έγινε 100 χρονών»/ Mamá cumple 100 años (Ισπανία, Κάρλος Σάουρα), «Ας ξεχάσουμε τη Βενετία»/ Dimenticare Venezia (Ιταλία, Φράνκο Μπρουζάτι), «Μια απλή ιστορία για ελεύθερες γυναίκες»/ Une histoire simple (Γαλλία, Κλοντ Σοτέ)
1981
«Η Μόσχα δεν πιστεύει στα δάκρυα»
«Moskva slezam ne verit (1980, ΕΣΣΔ) του Βλαντιμίρ Μενσόφ, με τους Βέρα Αλέντοβα, Αλεξέι Μπατάλοφ κ.ά.
Τα πορτρέτα τριών Ρωσίδων της Μόσχας στο πέρασμα του χρόνου χωρισμένα σε δύο μέρη: το πρώτο εκτυλίσσεται το 1958, όταν οι κοπέλες έρχονται στη Μόσχα νεαρές και γεμάτες όνειρα και το δεύτερο κινείται στα μέσα της δεκαετίας του 1970, όταν οι γυναίκες έχουν προσαρμοστεί στην «πραγματική ζωή». Υπόγεια κριτική στο σοβιετικό καθεστώς και η ταινία που ως πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Ρόναλντ Ρίγκαν είδε πολλές φορές ώστε να κατανοήσει τη ρωσική ψυχή πριν από την πρώτη συνάντησή του με τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Το τελευταίο μετρό» /Le dernier metro (Γαλλία, Φρανσουά Τριφό), «Καγκεμούσα, η σκιά του πολεμιστή»/ Kagemusha (Ιαπωνία, Ακίρα Κουροσάβα) «El nido» /The nest (Ισπανία, Χαϊμέ Ντε Αρμινάν), «Εμπιστοσύνη» /Bizalom (Ουγγαρία, Ιστβαν Ζάμπο)
1982«Μεφίστο»
«Mephisto» (1981, Ουγγαρία) του Ιστβαν Ζάμπο με τους Κλάους Μαρία Μπραντάουερ, Ιλντικο Μπανσάγκι κ.ά.
Θαυμάσια κινηματογραφική μεταφορά του μπεστ σέλερ του Κλαους Μαν με θέμα το δίλημμα ενός καταξιωμένου γερμανού ηθοποιού (ρόλος ζωής για τον Κλάους Μαρία Μπραντάουερ): θα πρέπει ή να παραιτηθεί από την απολιτική του στάση και να συμμορφωθεί με το δόγμα του Ράιχ, ή να αντιμετωπίσει τη λήθη.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Ο άνθρωπος από σίδερο»/ Czlowiek z zelaza (Πολωνία, Αντρέι Βάιντα), «Das Boot ist voll»/ The Boat Is Full (Ελβετία, Μάρκους Ιμχουφ), «Το θολό ποτάμι»/ Doro no kawa (Ιαπωνία, Κοχέι Ογκούρι), «Τα τρία αδέλφια»/ Tre fratelli (Ιταλία, Φραντσέσκο Ρόσι)
1983«Volver a empezar»
«To begin again» (1982, Ισπανία) του Χοσέ Λουίς Γκαρσί με τους Αντόνιο Φεράντις, Ενκάρνα Πάσο κ.ά.
Η επιστροφή ενός διάσημου ισπανού συγγραφέα (Αντόνιο Φεράντις) στη γενέθλια πόλη του έπειτα από 40 ολόκληρα χρόνια, είναι συγχρόνως ένα ταξίδι ιστορικής μνήμης στη δικτατορία της Ισπανίας σε μια ταινία που δεν βρήκε ποτέ διανομή στις ελληνικές αίθουσες.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Ο Αλσίνο και ο Κόνδωρας»/ Alsino e yl condor (Νικαράγουα, Μιγκέλ Λιτίν), «Chastnaya zhizn»/ Private Life (ΕΣΣΔ, Γιούλι Ράιζμαν), «Το ξεκαθάρισμα/ Coup de torchon (Γαλλία, Μπερτράν Ταβερνιέ), «Ingenjör Andrées luftfärd»/ The Flight of the Eagle (Σουηδία, Γιαν Τρόελ)
1984
«Φάνι και Αλέξανδρος»
«Fanny och Alexander» (1982, Σουηδία) του Ινγκμαρ Μπέργκμαν, με τους Μπέρτιλ Γκούβε, Περνίλα Αλγουιν, Γιαρλ Κουλρ κ.ά.
Υποψήφια για έξι Οσκαρ, η τελευταία κινηματογραφική ταινία του σουηδού μετρ, εστιάζει στη ματιά δύο παιδιών που μεγαλώνουν στη Σουηδία των αρχών του 20ού αιώνα. Κέρδισε επίσης τα Οσκαρ φωτογραφίας (Σβεν Νίκβιστ), σκηνικών (Ανα Ασπ, Σουζάνε Λίνγκχαϊμ) και κοστουμιών (Μάρικ Φον Λουντχ), ενώ διεκδίκησε τα Οσκαρ σεναρίου γραμμένου κατευθείαν για τη μεγάλη οθόνη και σκηνοθεσίας – και στις δύο κατηγορίες υποψήφιος ήταν ο Μπέργκμαν.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Κάρμεν»/ Carmen (Ισπανία, Κάρλος Σάουρα), «Le bal» (Αλγερία, Ετορε Σκόλα), «Coup de foudre»/ Entre Nous (Γαλλία, Νταιάν Κουρίς), «Jób lázadása»/ The Revolt of Job (Ουγγαρία, Ιμρε Γκιονγκγιόσι, Μπάρνα Καμπάι)
1985«Επικίνδυνα παιχνίδια»
«La diagonale du fou» (1984, Ελβετία ) του Ρισάρ Ντεμπό με τους Μισέλ Πικολί, Αλεξάντερ Αρμπάτ κ.ά.
Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, δύο αντίπαλοι σκακιστές που λαμβάνουν μέρος σε ένα τουρνουά σκακιού, έρχονται σε προσωπική αλλά και πολιτική αντιπαράθεση καθώς και οι δύο είναι Ρώσοι: ο μεγαλύτερος (Μισέλ Πικολί) είναι ο παραδοσιακός, πιστός στο Κόμμα του πατριώτης, και ο νεότερος έχει αποστατήσει στη Δύση (Αλεξάντρ Αρμπάτ).
Συνυποψήφιες ταινίες: «Εξέγερση»/ Me’Ahorei Hasoragim (Ισραήλ, Ούρι Μπάρμπας), «Camila» (Αργεντινή, Μαρία Λουίζα Μπέμπεργκ), «Voenno-polevoy roman»/ Wartime Romance (ΕΣΣΔ, Πιοτρ Τοντορόφσκι), «Sesión continua»/ Double Feature (Ισπανία, Χοσέ Λουίς Γκαρσί)
1986«Επίσημη ιστορία»
«La historia oficial» (1985, Αργεντινή) του Λουίς Πουένζο με τους Νόρμα Αλεάντρο, Εκτορ Αλτέριο κ.ά.
Υποψήφια και για το Οσκαρ σεναρίου γραμμένου κατευθείαν για την οθόνη (Λουίς Πουένζο, Αϊντα Μπόρτνικ), η ταινία τοποθετείται στην εκπνοή της στρατιωτικής δικτατορίας το 1983 στην Αργεντινή και εστιάζει στην επίπονη προσπάθεια μιας δασκάλας γυμνασίου (Νόρμα Αλεάντρο) να ανακαλύψει την ταυτότητα της βιολογικής μητέρας τής υιοθετημένης κόρης της. Ο Πουένζο και η Αϊντα Μπόρτνικ ήταν υποψήφιοι για το Οσκαρ σεναρίου γραμμένου κατευθείαν για την οθόνη.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Ο πατέρας λείπει σε ταξίδι για δουλειές»/ Otac na sluzbenom putu (Γιουγκοσλαβία, Εμίρ Κουστουρίτσα), «Συνταγματάρχης Ρεντλ»/ Oberst Redl (Ουγγαρία, Ιστβαν Ζάμπο), «Bittere Ernte»/ Angry harvest (Δυτική Γερμανία, Ανιέσκα Χόλαντ), «Τρεις εργένηδες και ένα μωρό»/ 3 hommes et un couffin (Γαλλία, Κολίν Σερό)
1987
«Η επίθεση»
«De aanslag» (1986, Ολλανδία) του Φονς Ράντεμακερς με τους Ντέρεκ Ντε Λιντ, Μαρκ Βαν Ούχελεν κ.ά.
Στοιχειωμένος από τις τραγικές παιδικές αναμνήσεις του από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ένας ολλανδός γιατρός (Ντέρεκ Ντε Λιντ) προσπαθεί να ξεπεράσει την τραγική νύχτα που τον διαμόρφωσε. Πρώτη νίκη ολλανδικής ταινίας σε αυτή την κατηγορία, μια ξεκάθαρη αναφορά στις τραυματικές εμπειρίες του ιταλού συγγραφέα Πρίμο Λέβι κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Συμπτωματικά η ταινία διανεμήθηκε στις ΗΠΑ πέντε μόλις μέρες πριν από τον μυστηριώδη θάνατο του Λέβι σε ηλικία 67 ετών.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Μπέτι Μπλου»/ Betty Blue/ 37°2 le matin (Γαλλία, Ζαν Ζακ Μπενέ), «’38» (Αυστρία, Βόλφγκανγκ Γκλουκ), «Vesnicko má stredisková» / My Sweet Little Village / Home Sweet Home (Τσεχοσλοβακία, Γίρι Μένζελ), «Η παρακμή της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας»/ Le déclin de l’empire Américain (Καναδάς, Ντενί Αρκάν)
1988«Η γιορτή της Μπαμπέτ»
«Babettes gæstebud» / «Babette’s Feast» (1987, Δανία) του Γκάμπριελ Αξελ με τους Στεφάν Οντράν, Μπριγκίτε Φέντερσπιλ κ.ά.
Προκειμένου να δείξει την ευγνωμοσύνη της απέναντι στα αφεντικά της, η Μπαμπέτ (Στεφάν Οντράν), γαλλίδα υπηρέτρια σε παραδοσιακό σπίτι πλουσίων της Δανίας του 19ου αιώνα, σπαταλά όλα τα χρήματα που κέρδισε στο λαχείο στη διοργάνωση ενός ακριβού τραπεζιού με πλούσια εδέσματα. Ενα διασκεδαστικό φιλοσοφικό δοκίμιο πάνω στον πολιτισμό του φαγητού και την τελετουργία προετοιμασίας του. Η σχολαστικότητα της Μπαμπέτ ταυτίζεται πέρα για πέρα με την καλλιτεχνική δημιουργία.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Αντίο παιδιά»/ Au revoir les enfants (Γαλλία, Λουί Μαλ), «Η οικογένεια»/ La famiglia (Ιταλία, Ετορε Σκόλα), «Ο ανιχνευτής» / Ofelas (Νορβηγία, Νιλς Γκάουπ), «Asignatura aprobada»/ Course Completed (Ισπανία, Χοσέ Λουίς Γκαρσί)
1989
«Πέλε, ο κατακτητής»
«Pelle erobreren» (1987, Δανία) του Μπίλε Ογκαστ με τους Μαξ Φον Σίντοφ, Πέλε Χβένεγκααρντ κ.ά.
Δεύτερη συνεχόμενη βράβευση για τη Δανία μετά τη «Γιορτή της Μπαμπέτ», για μια ταινία που περιγράφει το μαρτυρικό οδοιπορικό ενός χήρου (Μαξ Φον Σίντοφ) και του δωδεκάχρονου γιου του (Πέλε Χβένεγκααρντ) από τη στιγμή που ο πρώτος αποφασίζει να εγκαταλείψει την πατρίδα τους τη Σουηδία και να μεταναστεύσουν στη Δανία για μια καλύτερη ζωή. Ο Φον Σίντοφ προτάθηκε για το Οσκαρ Α’ ρόλου.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Hanussen» (Ουγγαρία, Ιστβαν Ζάμπο), «Le maître de musique»/ The Music Teacher (Βέλγιο, Ζεράρ Κορμπιό), «Σαλάμ, Βομβάη»/ Salaam Bombay! (Ινδία, Μίρα Ναΐρ), «Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης»/ Mujeres al borde de un ataque de «nervios» (Ισπανία, Πέδρο Αλμοδόβαρ)
1990
«Σινεμά, ο Παράδεισος»
«Nuovo Cinema Paradiso» (1989, Ιταλία) του Τζουζέπε Τορνατόρε με τους Ζακ Περέν, Φιλίπ Νουαρέ, Μαξ Φον Σίντοφ, Σαλβατόρε Κάσιο κ.ά.
H νοσταλγική επιστολή αγάπης του ιταλού σκηνοθέτη Τζουζέπε Τορνατόρε προς το ίδιο το μέσον του κινηματογράφου μέσα από την ιστορία ενός πιτσιρικά (Σαλβατόρε Κάσιο) ο οποίος μυείται στη μαγεία του σινεμά δίπλα σ’ έναν ηλικιωμένο μηχανικό προβολής (Φιλίπ Νουαρέ). Ο Τορνατόρε σημάδευσε την καρδιά του θεατή και πέτυχε διάνα.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Camille Claudel» (Γαλλία, Μπρούνο Νιτέν), «Ο Ιησούς από το Μόντρεαλ»/ Jésus de Montréal (Καναδάς, Ντενί Αρκάν), «Lo que le pasó a Santiago»/ What Happened to Santiago (Πουέρτο Ρίκο, Γιάκομπο Μοράλες), «Dansen med Regitze»/ Memories of a Marriage (Δανία, Κάσπαρ Ρόστρουπ)
1991«Reise der Hoffnung»
«Journey of Hope» (1990, Ελβετία) του Ξαβιέ Κολέρ με τους Νεκμετίν Κομπάνογλου, Νουρ Σουρέρ κ.ά.
Πολλά χρόνια πριν το επίμαχο ζήτημα της μετανάστευσης γίνει το ψωμοτύρι του ευρωπαϊκού κινηματογράφου, αυτή η ταινία (που δεν παίχθηκε ποτέ στις ελληνικές αίθουσες) αφηγήθηκε την ιστορία μιας οικογένειας Τούρκων που προσπαθεί να μεταναστεύσει παράνομα στην Ελβετία, χωρίς να γνωρίζει τίποτα για τη χώρα.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Σιρανό ντε Μπερζεράκ»/ Cyrano de Bergerac (Γαλλία, Ζαν Πολ Ραπενό), «Το κακό κορίτσι»/ Das schreckliche Mädchen (Γερμανία, Μίχαελ Φερχόφεν), «Porte aperte»/ Open doors (Ιταλία, Τζιάνι Αμέλιο), «Ju dou: Σιωπηλοί εραστές»/ Ju dou (Κίνα, Ζανγκ Γιμού, Γιανγκ Φενγκλιάνγκ)
1992
«Μεντιτερανέο»
«Mediterraneo» (1991, Ιταλία) του Γκαμπριέλε Σαλβατόρες με τους Ντιέγκο Αμπαταντουόνο, Κλάουντιο Μπιγκάλι κ.ά.
Γλυκόπικρη αντιπολεμική σάτιρα, που περιγράφει τις κωμικοτραγικές περιπέτειες που θα ζήσει μια ομάδα ιταλών φαντάρων σε ένα απομακρυσμένο νησί του Αιγαίου στο οποίο μετατίθεται τον Ιούνιο του 1941. Ανάμεσα στις απολαύσεις τους και η γλυκιά συντροφιά μιας μαυρομαλλούσας «ελευθέρων ηθών» την οποία υποδύεται η Βάνα Μπάρμπα.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Oxen»/ The ox (Σουηδία, Σβεν Νίκβιστ), «Το δημοτικό σχολείο»/ Obecná skola (Τσεχοσλοβακία, Γιαν Σβέρακ), «Τα παιδιά της φύσης»/ Börn náttúrunnar (Ισλανδία, Φρίντρικ Φρίντρικσον), «Σήκωσε τα κόκκινα φανάρια»/ Da hong denglong gaogao gua (Χονγκ Κονγκ, Ζανγκ Γιμού)
1993
«Ινδοκίνα»
«Indochine» (1992, Γαλλία) του Ρεζίς Βαρνιέ με τους Κατρίν Ντενέβ, Βενσάν Περέζ, Αντρέι Σεβερίν κ.ά.
Στην Ινδοκίνα του Μεσοπολέμου, μια ιδιοκτήτρια φυτειών (Κατρίν Ντενέβ) ερωτεύεται τον ίδιο άντρα που αγαπά η ντόπια υιοθετημένη κόρη της (Λιν Νταν Φαν). Η επιλογή που θα κάνει ο άντρας (Βενσάν Περέζ), γάλλος αξιωματικός του ναυτικού, θα παίξει καταλυτικό ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας που κινείται ανάμεσα στο αισθηματικό ρομάντζο περιόδου και το πολιτικό δράμα.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Urga Η γη του έρωτα» / Urga (Ρωσία, Νικίτα Μιχάλκοφ), «Schtonk» (Γερμανία, Χέλμουτ Ντιτλ), «Daens» (Βέλγιο, Στιζν Κόνινξ), «Un lugar en el mundo» / A Place in the World (Ουρουγουάη, Αντόλφο Αρισταραΐν. Να σημειωθεί ότι η υποψηφιότητα της ταινίας «Un lugar en el mundo» δεν είναι επίσημη. Μετά την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων, ήρθαν στο φως πληροφορίες που αποδείκνυαν ότι η ταινία είχε παραχθεί εξ ολοκλήρου στην Αργεντινή και δεν είχε επαρκή καλλιτεχνικό έλεγχο από την Ουρουγουάη. Κηρύχθηκε μη επιλέξιμη και αφαιρέθηκε από την τελική ψηφοφορία.
1994«Belle epoque»
(1992, Ισπανία) του Φερνάντο Τρουέμπα, με τους Φερνάντο Φερνάν Γκόμεζ, Χόρχε Σανζ, Πενέλοπε Κρουζ κ.ά.
1931. Λίγο πριν από το ξέσπασμα του ισπανικού εμφυλίου πολέμου, ένας ισπανός λιποτάκτης (Χόρχε Σανζ) βρίσκει καταφύγιο σε ένα μοναχικό αγρόκτημα κάπου στην επαρχία της Ισπανίας και εκεί τον ερωτεύονται οι τέσσερις κόρες του αγρότη. Ανάμεσα στα φλερτ, τα αστεία και τις χαλαρές συζητήσεις, ο Φερνάντο Τρουέμπα ξετρυπώνει πολλές αλήθειες σχετικά με τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι δικαιολογούν την υποκρισία, την ομαδική σκέψη ή απλώς τις δικές τους προκαταλήψεις.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Αντίο παλλακίδα μου» / Ba wang bie ji (Χονγκ Κονγκ, Τσεν Κάιγκε), «Γαμήλιο πάρτι» / Xi yan (Ταϊβάν, Ανγκ Λι), «Το άρωμα της πράσινης παπάγιας» / Mùi du du xanh (Βιετνάμ, Τραν Αν Χουνγκ), «Hedd Wyn» (Ηνωμένο Βασίλειο, Πολ Τέρνερ).
1995
«Ψεύτης ήλιος»
«Utomlennye solntsem (1994, Ρωσία) του Νικίτα Μιχάλκοφ, με τον ίδιο και τους Ολεγκ Μένσικοφ, Ινγκερμπόργκα Νταπουκναΐτε κ.ά.
1936. Ενας ρώσος διανοούμενος (Ολεγκ Μένσικοφ) επιστρέφει στη Ρωσία έπειτα από τη δεκάχρονη απουσία του στο Παρίσι. Θα μείνει στο σπίτι της παλιάς αγαπημένης του (Ινγκερμπόργκα Νταπουκναΐτε) που πλέον είναι παντρεμένη με έναν ήρωα της Οκτωβριανής Επανάστασης (Νικίτα Μιχάλκοφ). Η επιστροφή του συνοδεύεται από την τραγωδία… Οχι τόσο η κριτική άποψη μιας ολόκληρης εποχής, όσο μια προσπάθεια παρουσίασης των τραγικών της διαστάσεων σε μια ταινία που υποστηρίζει ότι δεν έχουμε το δικαίωμα να αγνοούμε την ιστορία της πατρίδας μας, ακόμα κι όταν δυσκολευόμαστε να αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας μέσα από το παρελθόν.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Πριν από τη βροχή» / Pred dozhdot (Β. Μακεδονία, Μίλκο Μαντσέφσκι), «Φράουλα και σοκολάτα» / Fresa y chocolate (Κούβα, Τομάς Γκουτιέρεζ Αλέα, Χουάν Κάρλος Τάμπιο), «Farinelli» (Βέλγιο, Ζεράρ Κορμπιό), «Φαΐ, ποτό, αρσενικό, θηλυκό» / Yin shi nan nu (Ταϊβάν, Ανγκ Λι).
1996
«Αντόνια: Ο κύκλος μιας ζωής»
«Antonia» (1995, Ολλανδία) της Μαρλίν Γκόρις, με τους Βιλέκε Φαν Αμελρούι, Γιαν Ντεκλέιρ κ.ά.
Στα 85 της, μια γυναίκα αναλογίζεται τις τελευταίες πέντε δεκαετίες της ζωής της και το πώς επιστρέφοντας στο χωριό της στην Ολλανδία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ίδρυσε μια δεμένη, μητριαρχική κοινότητα όπου άκμασαν ο φεμινισμός και ο φιλελευθερισμός. Αφθονη συμπόνια για τον αγώνα των γυναικών ενάντια στην αγροτική πατριαρχία και μια φωνή για τα αθώα θύματα της ανδρικής σεξουαλικής κακοποίησης, αλλά συγχρόνως μια ταινία «πολιτικής ατζέντας» στην οποία οι άνδρες της ιστορίας παρουσιάζονται είτε ως βιαστές, είτε ως χαζοχαρούμενοι γίγαντες.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Ο άνθρωπος των αστεριών» / L’uomo delle stelle (Ιταλία, Τζουζέπε Τορνατόρε), «Το παιχνίδι της προδοσίας» / O Quatrilho (Βραζιλία, Φάμπιο Μπαρέτο), «Ολα πάνε καλά» / Lust och fägring stor (Σουηδία, Μπο Βίντερμπεργκ), «Poussières de vie» (Αλγερία, Ρασίντ Μπουσαρέμπ).
1997
«Ο μικρός Κόλια»
«Kolja» (1996, Δημοκρατία της Τσεχίας) του Γιαν Σβέρακ με τους Ζντένεκ Ζβέρακ, Αντρέι Καλιμόν κ.ά.
Με φόντο τις ημέρες της Βελούδινης Επανάστασης του 1989 και του τέλους της κομμουνιστικής διακυβέρνησης στην τότε Τσεχοσλοβακία, η τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία του Τσέχου Γιαν Σβέρακ είναι μια γλυκόπικρη δραματική κομεντί που μέσω της σχέσης ενός κυνικού μεσήλικου (Ζντένεκ Ζβέρακ), ο οποίος έχει αναλάβει υπό την προστασία του ένα παιδί (Αντρέι Καλιμόν), ισορροπεί με επιτυχία ανάμεσα στη συγκίνηση και το απαλό χιούμορ.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Ο αιχμάλωτος του Καυκάσου»/ Kavkazskiy plennik (Ρωσία, Σεργκέι Μποντρόφ), «Χίλιες και μία συνταγές ενός ερωτευμένου μάγειρα»/ Shekvarebuli kulinaris ataserti retsepti (Γεωργία, Νάνα Τζορτζάτζε), «Ο περίγελος της αυλής»/ Ridicule (Γαλλία, Πατρίς Λεκόντ), «Søndagsengler»/ The Other Side of Sunday (Νορβηγία, Μπέριτ Νέσχαϊμ)
1998
«Μοιραίος χαρακτήρας»
«Karakter» (1997, Ολλανδία) του Μάικ Βαν Ντίεμ με τους Πάβλικ Γιάνσεν Οπ Ντε Χάαρ, Γιαν Ντεκλέιρ κ.ά.
Στη δεκαετία του 1920, στο Ρότερνταμ, ένας νεαρός δικηγόρος συλλαμβάνεται ως ύποπτος για τη δολοφονία ενός απάνθρωπου κλητήρα και κατά τη διάρκεια της ανάκρισης που ακολουθεί μαθαίνουμε ποιο ήταν το κοινό μυστικό τους. Αυτό το ατμοσφαιρικό ψυχόδραμα του Μάικ Βαν Ντίεμ, υπήρξε μεγάλη έκπληξη στα Οσκαρ της χρονιάς του, όμως παρά την αίσθηση που έκανε δεν σήμανε πολλά για τη μετέπειτα πορεία του σκηνοθέτη του.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Vor» (Ρωσία, Πάβελ Τσουκράι), «Jenseits der Stille» / (Γερμανία, Καρολίνε Λινκ), «Secretos del corazón» (Ισπανία, Μόντξο Αρμεντάριζ), «O Que é Isso, Companheiro?» (Βραζιλία, Μπρούνο Μπαρέτο)
1999
«Η ζωή είναι ωραία»
«La vita è bella» (1997, Ιταλία) του Ρομπέρτο Μπενίνι με τον ίδιο, τη Νικολέτα Μπράσι και τον Τζόρτζιο Κανταρίνι.
Προσωπικός θρίαμβος του Ρομπέρτο Μπενίνι, που για αυτή την ταινία κέρδισε και το Οσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου. Ο Μπενίνι σκηνοθέτησε τον εαυτό του στον ρόλο του εβραϊκής καταγωγής Ιταλού που για να προστατεύσει τον γιο του (Τζόρτζιο Κανταρίνι) από τη θηριωδία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, πλάθει έναν ψεύτικο κόσμο, θύμα του οποίου πέφτει τελικά ο ίδιος. Να σημειωθεί επίσης ότι η «Ζωή είναι ωραία» ανήκει στις σπάνιες περιπτώσεις ταινιών που ήταν και υποψήφιες για το Οσκαρ καλύτερης ταινίας, που στη δική της χρονιά δόθηκε στην ταινία «Ερωτευμένος Σαίξπηρ».
Συνυποψήφιες ταινίες: «Tango» (Αργεντινή, Κάρλος Σάουρα), «Τα παιδιά του παραδείσου» / Bacheha-ye aseman (Ιράν, Ματζίντ Ματζιντί), «El abuelo»/ The Grandfather (Ισπανία, Χοσέ Λουίς Γκαρσί), «Κεντρικός σταθμός»/ Central do Brasil (Βραζιλία, Βάλτερ Σάλες)
2000
«Ολα για τη μητέρα μου»
«Todo sobre mi madre» (1999, Ισπανία) του Πέδρο Αλμοδόβαρ με τους Σεσίλια Ροθ, Μαρίσα Παρέδες, Πενέλοπε Κρους κ.ά.
Οταν ο γιος της σκοτώνεται σε αυτοκινητικό δυστύχημα, η Μανουέλα (Σεσίλια Ροθ) βρίσκει το ημερολόγιό του όπου διαβάζει ότι σε όλη του τη ζωή ήθελε να συναντήσει τον πατέρα του, αγνοώντας όμως ότι έχει αλλάξει φύλο. Η Μανουέλα αποφασίζει να συναντήσει τον πατέρα του παιδιού τους, μπαίνοντας αναγκαστικά σε μία κοινωνία άγνωστη σε αυτήν αποτελούμενη από ομοφυλόφιλους και τραβεστί. Στη 13η ταινία του, το αριστούργημά του, ο Πέδρο Αλμοδόβαρ δοξάζει τον ρόλο της μάνας κινούμενος στα γνωστά μονοπάτια της ομοφυλοφιλίας και της μελοδραματικής αφήγησης, την οποία διανθίζει με δόσεις καυστικού χιούμορ.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Ιμαλάια»/ Himalaya – l’enfance d’un chef (Νεπάλ, Μισέλ Ντεμπάτ, Ερίκ Βαλί) ,«Under solen» /Under the sun (Σουηδία, Κόλιν Νάτλεϊ), «Solomon and Gaenor» (Αγγλία, Πολ Μόρισον), «Ανατολή – Δύση» /Est – Ouest (Γαλλία, Ρεζίς Βαρνιέ)
2001«Τίγρης και δράκος»
«Wo hu cang long» (2000, Ταϊβάν) του Ανγκ Λι με τους Τσόου Γιουν Φατ, Μισέλ Γιέο, Ζανγκ Ζιγί κ.ά.
Η υποψήφια για συνολικά δέκα Οσκαρ ταινία-θρίαμβος του Ανγκ Λι είναι ένας συνδυασμός ρομάντζου, πνευματώδους παραμυθιού και άψογα χορογραφημένων σκηνών Πολεμικών Τεχνών, με φόντο το παρελθόν: τη δυναστεία των Κουίνγκ και του ταοϊσμού. Πέρα από το Οσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, η ταινία απέσπασε επίσης τα βραβεία μουσικής, φωτογραφίας και σκηνικών. Επίσης, ήταν υποψήφια και για το Οσκαρ καλύτερης ταινίας, κάτι που συμβαίνει σπάνια στα Οσκαρ.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Χαμένες αγάπες»/ Amores perros (Μεξικό, Αλεχάντρο Γκονζάλεθ Ινιαρίτου), «Iedereen beroemd!» / Everybody’s Famous! (Βέλγιο, Ντομινίκ Ντερουντέρ), «Περί ορέξεως…»/ Le goût des autres (Γαλλία, Ανιές Ζαουί), «Παιχνίδια διχασμού και… εγκυμοσύνης» / Musíme si pomáhat (Δημοκρατία Τσεχίας, Γιαν Χρέμπεκ)
2002
«No Man’s Land»
(2001, Βοσνία) του Ντάνις Τάνοβιτς με τους Μπράνκο Ντιούριτς, Ρενέ Μπιτοράγιατς κ.ά.
Με έναν Σέρβο και έναν Βόσνιο πιασμένους στη «νεκρή ζώνη» των πολεμικών μετώπων τους, ο Ντάνις Τάνοβιτς ακολουθεί αποτελεσματικά την οδό της παρανοϊκής σάτιρας και κτίζει μια πικρόχολη αντιπολεμική κωμωδία, της οποίας τα μηνύματα είναι σαφή. Στη μέση του πουθενά και χωρίς να παίρνει πολιτική θέση, o σκηνοθέτης στήνει ένα ιλαροτραγικό θέατρο του παραλόγου πανανθρώπινων διαστάσεων και ασκεί υπόγεια κριτική σε θέματα που στο μεδούλι τους αφορούν τον καθένα μας.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Elling… Ο άνθρωπός σας»/ Elling (Νορβηγία, Πέτερ Νες), «Lagaan: Once Upon a Time in India» (Ινδία, Ασουτός Γκοβαρικέρ), «Amélie»/ Le fabuleux destin d’Amélie Poulain (Γαλλία, Ζαν Πιερ Ζενέ), «Ο γιος της νύφης» / El hijo de la novia (Αργεντινή, Χουάν Χοσέ Καμπανέλα)
2003
«Πουθενά στην Αφρική»
«Nirgendwo in Afrika» (2002, Γερμανία) της Καρολίνε Λινκ με τους Γιούλιαν Κέλερ, Μεράμπ Νινίτζε κ.ά.
Μια οικογένεια Εβραίων εγκαταλείπει τη ναζιστική Γερμανία του 1938, απομονώνεται σε μια φάρμα στην Κένυα και προσπαθεί να συμφιλιωθεί με τη νέα τάξη πραγμάτων. Τη βοηθά ένας καλοπροαίρετος ιθαγενής που ταλαιπωρείται κι αυτός όπως όλοι οι ομόχρωμοί του από τον ρατσισμό των λευκών. Μια «οδύσσεια των ξεριζωμένων» που ξεχειλώνει μέσα από καταστάσεις ασήμαντες και περιστατικά κοινότοπα μη μπορώντας να κεντρίσει ιδιαίτερα την περιέργεια.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Το πάθος του πατέρα Αμάρο»/ El crimen del padre Amaro (Μεξικό, Κάρλος Καρέρα), «Ο άνθρωπος χωρίς παρελθόν»/ Mies vailla menneisyyttä (Φινλανδία, Ακι Καουρισμάκι), «Ηρωας»/ Ying xiong (Κίνα, Ζανγκ Γιμού), «Τρεις αδελφές και ένας γκέι» /Zus & zo (Ολλανδία, Πάολα βαν ντερ Εστ)
2004
«Η επέλαση των βαρβάρων»
«Les invasions barbares» (2003, Καναδάς) του Ντενί Αρκάν με τους Ρεμί Ζιράρ, Ντοροτέ Μπεριμάν κ.ά.
Η «Επέλαση των βαρβάρων» στηρίζεται σε μια πολύ έξυπνη ιδέα: με τους ίδιους ηθοποιούς στη διάθεσή του, ο Ντενίς Αρκάν επανασυνέδεσε την παρέα των ηρώων που πρωταγωνίστησε στην ταινία του «Η παρακμή της αμερικανικής αυτοκρατορίας», η οποία με τη σειρά της αποτελούσε μια καυστική, χιουμοριστική ηθογραφία πάνω στη μεσαία τάξη του Καναδά της δεκαετίας του 1980 (ήταν επίσης υποψήφια στην ίδια κατηγορία). Με τρυφερότητα αλλά και χιούμορ, 20 χρόνια αργότερα, ο Αρκάν κοιτάζει το σημείο στο οποίο οι ίδιοι άνθρωποι έχουν φτάσει, καθώς η παρέα επανασυνδέεται μέσω ενός τραγικού γεγονότος.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Τα πρόσωπα του κακού»/ Ondskan (Σουηδία, Μίκαελ Χάφστρομ), «Ο σαμουράι του λυκόφωτος»/ Tasogare Seibei (Ιαπωνία, Γιόζι Γιαμάντα), «De tweeling»/ Twin Sisters (Ολλανδία, Μπεν Σόμπογκκααρτ), «Ερωτας στο Ζέλαρι» / Zelary (Δημοκρατία της Τσεχίας, Οντρέι Τρογιάν)
2005
«Η θάλασσα μέσα μου»
«Mar adentro» (2004, Ισπανία) του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ με τους Χαβιέρ Μπαρδέμ, Μπελέν Ρουέντα κ.ά.
Η αληθινή ιστορία ενός παράλυτου από τον λαιμό και κάτω (Χαβιέρ Μπαρδέμ) ο οποίος έγινε διάσημος χάρη στην ακούραστη μάχη του με τη Δικαιοσύνη και την Εκκλησία ζητώντας την «άδεια» να δώσει τέλος στη ζωή του. Η χρονιά του 2005 ανήκε στην έννοια και το δικαίωμα της ευθανασίας, καθώς και η ταινία του Κλιντ Ιστγουντ «Million Dollar Baby» που στην ίδια απονομή σάρωσε κερδίζοντας και το Οσκαρ καλύτερης ταινίας, ασχολείται (εν μέρει) με το ίδιο ζήτημα.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Τα παιδιά της χορωδίας»/ Les choristes (Γαλλία, Κριστόφ Μπαρατιέ), «Så som i himmelen»/ As It Is in Heaven (Σουηδία, Κέι Πόλακ), «Η πτώση»/ Der Untergang (Γερμανία, Ολιβερ Χίρσμπιγκελ), «Yesterday» (Νότια Αφρική, Ντάρελ Ρουντ)
2006«Τσότσι»
«Tsotsi» (2005, Νότια Αφρική) του Γκάβιν Χουντ με τους Πρέσλεϊ Τσουενεγιαγκάε, Μοθούσι Μαγκάνο κ.ά.
Εμπνευσμένος από το αναγνωρισμένο μυθιστόρημα του Αθολ Φούγκαρντ, ο ανερχόμενος εκείνη την εποχή σεναριογράφος-σκηνοθέτης Γκάβιν Χουντ, μετέτρεψε την ιστορία σε ένα βάναυσο, όσο και συναρπαστικό κινηματογραφικό έργο, εμβαθύνοντας στη ζωή ενός νοτιοαφρικανού αρχηγού συμμορίας, τον οποίο υποδύεται ο πολύ καλός Πρέσλεϊ Τσουενεγιαγκάε στον ρόλο του ήρωα του τίτλου.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Μην της το πεις»/ La bestia nel cuore (Ιταλία, Κριστίνα Κομεντσίνι), «Παράδεισος τώρα»/ Paradise Now (Παλαιστίνη, Χάνι Αμπου Ασαντ), «Οι τελευταίες μέρες της Σόφι Σολ» /Η πτώση Sophie Scholl – Die letzten Tage (Γερμανία, Μαρκ Ρόθεμουντ), «Καλά Χριστούγεννα»/ Joyeux Noël (Γαλλία, Κριστιάν Καριόν)
2007«Οι ζωές των άλλων»
«Das Leben der Anderen» (2006, Γερμανία) του Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ με τους Ούλριχ Μούχε, Σεμπάστιαν Κοχ, Μαρτίνα Γκέντεκ κ.ά.
Σε αυτή την ευχάριστη γερμανική έκπληξη πολιτικοποιημένου/ ψυχαγωγικού κινηματογράφου (στο ύφος του επίσης γερμανικού «Goodbye Lenin!»), ο σκηνοθέτης Φλόριαν Χένκελ Φον Ντόνενσμαρκ επιστρέφει στην εποχή της διχοτομημένης Γερμανίας (1984) και μέσα από μια ιστορία έρωτα και προδοσίας στην Ανατολική Γερμανία, αποσπά στιγμές γνήσιας συγκίνησης.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Μετά τον γάμο»/ Efter brylluppet (Δανία, Σουζάνε Μπίερ), «Νερό»/ Water (Ινδία, Ντεέπα Μέτα), «Ο λαβύρινθος του Πάνα» /El laberinto del fauno (Μεξικό, Γκιγιέρμο ντελ Τόρο), «Πολεμιστές σε ξένο μέτωπο»/ Indigènes (Αλγερία, Ρασίντ Μπουσαρέμπ)
2008
«Παραχαράκτες»
«Die Fälscher» (2007, Αυστρία) του Στέφαν Ρουτζοβίτσκι με τους Αουγκουστ Ντιλ, Καρλ Μάρκοβιτς κ.ά.
Με στόχο την κατάρρευση της οικονομίας των συμμαχικών δυνάμεων μέσω της τροφοδότησης στη διεθνή αγορά πλαστών χρημάτων, οι Γερμανοί στα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου οργάνωσαν την «Επιχείρηση Μπέρναρντ» δημιουργώντας μια ομάδα εβραίων παραχαρακτών που σχετίζονταν με το αντικείμενο (τυπογράφοι, σχεδιαστές, ζωγράφοι, τραπεζικοί υπάλληλοι). Η ομάδα δούλεψε υπό απάνθρωπες συνθήκες στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Σαχσενχάουζεν που είναι ο σκηνικός χώρος της πολυεπίπεδης αυτής ταινίας, η οποία δικαιώθηκε με ένα Οσκαρ παρότι στην εποχή της πέρασε απαρατήρητη.
Συνυποψήφιες ταινίες: «12» (Ρωσία, Νικίτα Μιχάλκοφ), «Κατίν»/ Katyn (Πολωνία, Αντρέι Βάιντα), «Mongol – Η αληθινή ιστορία του Τζένγκις Χαν» / Mongol (Καζακστάν, Σεργκέι Μποντρόφ), «Beaufort» (Ισράηλ, Γιόζεφ Σένταρ)
2009
«Αναχωρήσεις»
«Okuribito» (2008, Ιαπωνία) του Γιοζίρο Τακίτα με τους Μασαχίρο Μοτόκι, Ριόκο Χιροσούε κ.ά.
Eχοντας χάσει τη δουλειά του στο Τόκιο, ένας νεαρός παντρεμένος τσελίστας (Μασαχίρο Μοτόκι) επιστρέφει στη γενέτειρά του όπου αναγκάζεται να πιάσει δουλειά σε γραφείο «προετοιμασίας νεκρών» για το ύστατο ταξίδι. Με τη βοήθεια του εργοδότη του (Τσουτόμου Γιαμαζάκι) ο τσελίστας θα ανακαλύψει το νόημα της ύπαρξής του ως φύλακας ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο και αυτή η μικρή ταινία θα ξεπεράσει την ατμόσφαιρα νεκροφιλίας στην οποία βρίσκεται για να μετατραπεί σε έργο σπάνιας ευαισθησίας και βαθιάς αισιοδοξίας.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Ανάμεσα στους τοίχους»/ Entre les murs (Γαλλία, Λοράν Καντέ), «Το σύμπλεγμα Baader-Meinhof»/ Der Baader Meinhof Komplex (Γερμανία, Ούλι Εντελ), «Revanche» (Αυστρία, Γκοτζ Σπίλμαν), «Βαλς με τον Μπασίρ»/ Vals Im Bashir (Ισράηλ, Αρι Φόλμαν)
2010
«Το μυστικό στα μάτια της»
«El secreto de sus ojos» (2009, Αργεντινή) του Χουάν Χοσέ Καμπανέλα με τους Ρικάρντο Νταρίν, Σολεδάδ Βιγιαμίλ, Πάμπλο Ράγκο κ.ά.
Παιχνίδι μυστηρίου γύρω από τη μνήμη αλλά και την εμμονή με κεντρικό ήρωα έναν επιθεωρητή του Μπουένος Αϊρες (Ρικάρντο Νταρίν) που προσπαθεί να κλείσει μια μελανή σελίδα του παρελθόντος του: όλα ξεκινούν το 1974 με τη δολοφονία μιας γυναίκας. Ο δολοφόνος συλλαμβάνεται, φυλακίζεται, αποφυλακίζεται και αργότερα, εξαφανίζεται. Η αφήγηση ξεδιπλώνεται αργά και υπομονετικά και ο σκηνοθέτης Χουάν Χοσέ Καμπανέλα ισορροπεί με σιγουριά ανάμεσα στο αστυνομικό μυστήριο, το ψυχολογικό δράμα και το ρομάντζο.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Ο προφήτης»/ Un prophète (Γαλλία, Ζακ Οντιάρ), «Σταυροδρόμια της ζωής»/ Ajami (Ισράηλ, Σκάνταρ Κόπτι, Γιαρόν Σάνι), «Το γάλα της θλίψης»/ La teta asustada (Περού, Κλάουντια Λιόσα), «Η λευκή κορδέλα»/ Das weiße Band – Eine deutsche Kindergeschichte (Γερμανία, Μίχαελ Χάνεκε)
2011
«Ισως, αύριο»
«Hævnen» / «In a better world» (2010, Δανία) της Σουζάνε Μπίερ με τους Μίκαελ Πέρσμπραντ, Τρίνε Ντίρχολμ κ.ά.
Οι θηριωδίες με τις απάνθρωπες αιματοχυσίες στην Αφρική που καταγράφονται με οδηγό τη ματιά ενός ευρωπαίου «Γιατρού χωρίς σύνορα» συνδυάζονται με δύο διαφορετικά (και αρκετά περίπλοκα) οικογενειακά δράματα στην υπερσύγχρονη, πολιτισμένη Δανία. Ταινία που μέσω ενός εύκολου «διδακτισμού» υπερασπίζεται την ιδέα της ειρήνης. Υπερτιμημένη κάπως, ξεχάστηκε σε αντίθεση με άλλες συνυποψήφιές της όπως ο «Κυνόδοντας» του Γιώργου Λάνθιμου και το «Μέσα από τις φλόγες» του Ντενί Βιλνέβ.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Κυνόδοντας» (Ελλάδα, Γιώργος Λάνθιμος), «Μέσα από τις φλόγες»/ Incendies (Καναδάς, Ντενί Βιλνέβ), «Biutiful» (Μεξικό, Αλεχάντρο Γκονζάλεθ Ινιαρίτου), «Πέρα από τον νόμο»/ Hors la loi (Αλγερία, Ρασίντ Μπουσαρέμπ)
2012«Ενας χωρισμός»
«Jodaeiye Nader az Simin» (2011, Ιράν) του Ασγκάρ Φαραντί με τους Ραϊμάν Μααντί, Λέιλα Χατάμι κ.ά.
Σε μια έκρηξη δικαιολογημένης οργής ένας τριαντάρης καλοβαλμένος οικογενειάρχης της Τεχεράνης, σπρώχνει έξω από την πόρτα του σπιτιού του τη γυναίκα που, ενώ έπρεπε να φροντίζει τον άρρωστο πατέρα του, τον εγκατέλειψε δεμένο και έφυγε από το σπίτι για προσωπικό λόγο. Από αυτή την αφορμή ο Ασγκάρ Φαραντί στήνει έναν ολόκληρο κόσμο ως επί το πλείστον μέσα σε ένα στενό διαμέρισμα και γεμίζει την ταινία με μια ποικιλία συναισθημάτων και ηθικών διλημμάτων που δεν σε αφήνουν στιγμή σε ησυχία.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Γράψε λάθος»/ Hearat Shulayim (Ισραήλ, Γιόζεφ Σένταρ) «Νικώντας το σκοτάδι»/ W ciemnosci (Πολωνία, Ανιέσκα Χόλαντ), «Ο εξαιρετικός κύριος Λαζάρ»/ Monsieur Lazhar (Καναδάς, Φιλίπ Φαλαρντό), «Μοσχαροκεφαλή»/ Rundskop (Βέλγιο, Μίκαελ Ρ. Ρόσκαμ)
2013
«Αγάπη»
«Amour» (2012, Γαλλία) του Μίχαελ Χάνεκε με τους Εμανουέλ Ριβά, Ζαν Λουί Τρεντινιάν, Ιζαμπέλ Ιπέρ κ.ά.
Χωρίς να απομακρύνεται από τη γνώριμη κινηματογραφική αυστηρότητά του ο Αυστριακός Μίχαελ Χάνεκε ανιχνεύει σε όλες τις λεπτομέρειές της τη σχέση ενός ηλικιωμένου ζευγαριού στο σύγχρονο Παρίσι και για μια ακόμη φορά «παίζει» απροκάλυπτα με τις φοβίες όλων μας. Οι Ζαν Λουί Τρεντινιάν – Εμανουέλ Ριβά δίνουν ερμηνείες μεγάλων προδιαγραφών – η Ριβά ήταν υποψήφια για το Οσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου. Επίσης, η «Αγάπη» (που είχε κερδίσει τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών του 2025) ανήκει στις σπάνιες περιπτώσεις ταινιών που ήταν και υποψήφιες για το Οσκαρ καλύτερης ταινίας (στη χρονιά της δόθηκε στην «Επιχείρηση: Argo»).
Συνυποψήφιες ταινίες: «Η μάγισσα του πολέμου»/ Rebelle (Καναδάς, Κιμ Ενκουγιέν), «Νο» (Χιλή, Πάμπλο Λαρέν), «Ο έρωτας της βασίλισσας»/ En kongelig affære (Δανία, Νικολάι Αρσέλ), «Kon – Tiki» (Νορβηγία, Γιοακίμ Ρόνινγκ, Εσπεν Σάντμπεργκ)
2014
«Η τέλεια ομορφιά»
«La grande bellezza» (2013, Ιταλία) του Πάολο Σορεντίνο με τους Τόνι Σερβίλο, Κάρλο Βερντόνε κ.ά.
Αριστουργηματική ματιά του Ιταλού Πάολο Σορεντίνο πάνω στη Ρώμη της δεκαετίας του 2010, η οποία παρότι εξακολουθεί να μεταφέρει την αιώνια εξωτερική ομορφιά της, στο εσωτερικό της δείχνει κουρασμένη, βαριεστημένη, άδεια. Αυτό εκφράζεται μέσω του κεντρικού ήρωα της ιστορίας, ενός κάποτε επιτυχημένου δημοσιογράφου και συγγραφέα (Τόνι Σερβίλο) που πλέον κινείται σαν φάντασμα στο μεταίχμιο του κυνισμού και της παραίτησης.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Το κυνήγι»/ Jagten (Δανία, Τόμας Βίντερμπεργκ), «Η εικόνα που λείπει»/ L’image manquante (Καμπότζη, Ρίτι Παν), «Ραγισμένα όνειρα»/ The Broken Circle Breakdown (Βέλγιο, Φέλιξ Βαν Γκρένινγκεν), «Omar» (Παλαιστίνη, Χάνι Αμπου Ασι)
2015«Ida»
(2013, Πολωνία) του Πάβελ Παβλικόφσκι με τους Αγκάτα Κουλέζα, Αγκάτα Τρεζεμπούκοφσκα κ.ά.
Στην Πολωνία του 1962, η Αννα (Αγκάτα Τρεζεμπούκοφσκα), ορφανή δόκιμη καλόγρια σε μοναστήρι, μαθαίνει λίγο πριν από τον όρκο της ότι είναι Εβραία και ότι το πραγματικό όνομά της είναι Ιντα. Το μυστικό της το αποκαλύπτει η Γουάντα (Αγκάτα Κουλέζα), η μόνη εν ζωή συγγενής της με την οποία η πρώτη θα ξεκινήσει ένα μακρύ ταξίδι αυτογνωσίας στο παγωμένο τοπίο της Πολωνίας. Με ευγένεια και κατανόηση, ο Πάβελ Παβλικόσκι ξετυλίγει το νήμα της τραγωδίας της οικογενειακής τους ιστορίας σε μια απαλών τόνων ασπρόμαυρη, λυρική ταινία που επανεξετάζει από διαφορετικές οπτικές γωνίες το βαρύ παρελθόν συγκρίνοντάς το με το παρόν.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Λεβιάθαν»/ Leviathan (Ρωσία, Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ), «Ιστορίες για αγρίους»/ Relatos salvajes (Αργεντινή, Ντάμιαν Σιφρόν), «Μανταρίνια»/ Mandariinid (Εστονία, Ζάζα Ουρουσάτζε), «Τιμπουκτού» /Timbuktu (Μαυριτανία, Αντεραχμάν Σισακό)
2016«Ο γιος του Σαούλ»
«Saul fia» (2015, Ουγγαρία) του Λάζλο Νέμες με τους Ρέζα Γκόρινγκ, Λεβέντε Μολνάρ κ.ά.
Σε ό,τι αφορά το ζήτημα του Ολοκαυτώματος των Εβραίων, καμία μυθοπλασία δεν κατάφερε αυτό που κατάφερε ο «Γιος του Σαούλ». Η τόσο θαρραλέα αυτή ταινία του 38χρονου (όταν την παρουσίασε) Ούγγρου Λάζλο Νέμες ενδιαφέρεται κυριολεκτικά για τον άνθρωπο αφού στο 90% των κάδρων της βλέπουμε ένα πρόσωπο, το ίδιο πρόσωπο, του Σαούλ (ανεπανάληπτη ερμηνεία του Ρέζα Γκόρινγκ), Sonderkommando στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Αουσβιτς, επόπτη των μελλοθάνατων Εβραίων και μελλοθάνατος ο ίδιος, αφού η εκτέλεση τον περιμένει επίσης στη γωνία. Μέσα στη φρίκη της καθημερινότητάς του, αυτός ο καθαριστής πτωμάτων, θα βρει έναν λόγο ύπαρξης.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Στην αγκαλιά του φιδιού»/ El abrazo de la serpiente (Κολομβία, Τσίρο Γκουέρα), «Ατίθασες»/ Mustang (Γαλλία, Ντενίζ Γκαμζέ Εργκουβέν), «Η απόφαση»/ Krigen (Δανία, Τομπίας Λίντχαολμ), «Theeb: Ο λύκος της ερήμου» / Theeb (Ιορδανία, Νατζί Αμπου Νοβάρ)
2017«Ο εμποράκος»
«Forooshande» (2016, Ιράν) του Ασγκάρ Φαραντί με τους Σαχάμπ Χοσεϊνί, Ταρανέχ Αλιντοστί, Μίνα Σαντατί κ.ά.
Ο Εμάντ (Σαχάμπ Χοσεϊνί) και η Ράνα (Ταρανέχ Αλιντοστί) αναγκάζονται να αφήσουν το ετοιμόρροπο διαμέρισμα τους και να μεταφερθούν σ’ ένα διαμέρισμα στην Τεχεράνη. Η σχέση τους αρχίζει να αλλάζει, ενώ η παράσταση που ανεβάζουν, «Ο Θάνατος του Εμποράκου», συνεχίζεται… Εχοντας το σπουδαίο έργο του Αρθουρ Μίλερ στο φόντο, ο Ιρανός Ασγκάρ Φαραντί ανιχνεύει αριστοτεχνικά τη διαρκή σύγκρουση αλήθειας – ψέματος στον ψυχισμό των ηρώων του.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Τάνα»/ Tanna (Αυστραλία, Μάρτιν Μπάτλερ, Μπέντλεϊ Ντιν), «Toni Erdmann» (Γερμανία, Μάρεν Αντε), «Κάτω απ’ την άμμο»/ Under sandet (Δανία, Μάρτιν Ζάντβλιετ), «Ο κύριος Ούβε»/ En man som heter Ove (Σουηδία, Χάνες Χολμ)
2018
«Μια φανταστική γυναίκα»
«Una mujer fantástica» (2017, Χιλή) του Σεμπαστιάν Λέλιο με τους Ντανιέλα Βέγκα, Φρανσίσκο Ρέγιες κ.ά.
Μέσα από την περίπτωση της Mαρίνα (Ντανιέλα Βέγκα), μιας transsexual που μπαίνει στο μάτι του κυκλώνα όταν ο σύντροφός της (Φρανσίσκο Ρέγες) πεθαίνει από ανεύρυσμα, ο Xιλιανός Σεμπαστιάν Λέλιο καταθέτει μια ταινία που υπερασπίζεται όχι τόσο τη διαφορετικότητα αλλά την ανθρωπιά – τον μόνο τρόπο για να επιβιώσει κανείς μέσα στην άβυσσο των προκαταλήψεων, της μισαλλοδοξίας και του κοινωνικού ρατσισμού.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Χωρίς αγάπη»/ Nelyubov (Ρωσία, Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ), «Η ψυχή και το σώμα»/ Teströl és lélekröl (Ουγγαρία, Ιλντιγκο Ενιέντι), «Η προσβολή»/ L’insulte (Λίβανος, Ζιάντ Ντουεϊρί), «Το τετράγωνο»/ The Square (Σουηδία, Ρούμπεν Οστλουντ)
2019
«Ρόμα»
«Roma» (2018, Μεξικό) του Αλφόνσο Κουαρόν με τους Γαϊλίτζα Απαρίτσιο, Μαρίνα ντε Ταβίρας κ.ά.
Επιστροφή του Αλφόνσο Κουαρόν στα χρόνια της παιδικής του ηλικίας, στη δεκαετία του 1970, όταν ο μετέπειτα σπουδαίος δημιουργός («Τα παιδιά των ανθρώπων», «Gravity») μεγάλωνε μαζί με τα αδέλφια του στη συνοικία Ρομά της Πόλης του Μεξικού υπό την επίβλεψη της οικιακής βοηθού του πλούσιου αλλά στην ουσία διαλυμένου σπιτιού του. Μέσα από την ιστορία αυτής της γυναίκας (η ερασιτέχνις ηθοποιός Γιαλίτζα Απαρίτσιο), ο Κουαρόν καταθέτει ένα αριστούργημα ποικίλων συναισθηματικών διακυμάνσεων που προτάθηκε για δέκα Οσκαρ, κερδίζοντας επίσης στις κατηγορίες σκηνοθεσίας και φωτογραφίας (και τα δύο στον Κουαρόν). Επίσης, το «Roma» ήταν υποψήφιο και στην κατηγορία του Οσκαρ καλύτερης ταινίας της χρονιάς, ενώ η εντελώς άγνωστη Απαρίτσιο διεκδίκησε το Α’ γυναικείου ρόλου.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Μη χαμηλώνεις το βλέμμα»/ Werk ohne Autor (Γερμανία, Φλόριαν Χένκελ Φον Ντόνερσμαρκ), «Κλέφτες καταστημάτων» / Manbiki kazoku/ Shoplifters (Ιαπωνία, Χιροκάζου Κόρε Εντα, Ιαπωνία), «Ψυχρός πόλεμος» Zimna wojna/ Cold war (Πολωνία, Πάβελ Παβλικόφσκι), «Καπερναούμ»/ Capharnaüm (Λίβανος, Ναντίν Λαμπακί)
2020
«Παράσιτα»
«Gisaengchung» (2019, Νότια Κορέα) του Μπονγκ Τζουν Χο με τους Σονγκ Κανγκ-Χο, Λι Σουν-Κιουν κ.α.
Η πρώτη ταινία στην ιστορία των Οσκαρ που κατάφερε να κερδίσει τόσο το Οσκαρ καλύτερης μη αγγλόφωνης ταινίας, όσο και το Οσκαρ καλύτερης ταινίας της χρονιάς είναι μια πολύ ανορθόδοξη ματιά πάνω στο αιώνιο ζήτημα της πάλης των τάξεων, στην οποία κυριαρχεί η μάχη ανάμεσα σε δύο οικογένειες, μια φτωχών και μια πλουσίων. Τα «Παράσιτα» κέρδισαν επίσης τα Οσκαρ καλύτερης σκηνοθεσίας και σεναρίου γραμμένου κατευθείαν για τη μεγάλη οθόνη, ενώ ήταν υποψήφια για τα σκηνικά και το μοντάζ τους.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Οι άθλιοι»/ Les misérables (Γαλλία, Λάτζι Λι), «Corpus Christi»/ Boze Cialo (Πολωνία, Γιαν Κομάσα), «Στη γη του άγριου μελιού»/ Medena zemja (Βόρεια Μακεδονία, Ταμάρα Κότεβσκα, Λιούμπομιρ Στεφάνοφ), «Πόνος και δόξα»/ Dolor y gloria (Ισπανία, Πέδρο Αλμοδόβαρ)
2021«Ασπρο πάτο»
«Druk» (2020, Δανία) του Τόμας Βίντερμπεργκ με τους Μαντς Μίκελσεν, Τόμας Μπο Λάρσεν κ.ά.
Μεσήλικοι και βαριεστημένοι καθηγητές γυμνασίου αποφασίζουν να ξεκινήσουν ένα «πείραμα» που απαιτεί να βρίσκονται σε μια ελαφρά κατάσταση μέθης καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας. Αλλά για τον Τόμας Βίντερμπεργκ, που υπήρξε υποψήφιος και για το Οσκαρ σκηνοθεσίας, το αλκοόλ εδώ είναι το πρόσχημα. Τέσσερις άνθρωποι που έχουν φτάσει σε ένα σημείο της ζωής τους που νιώθουν άδειοι. Πώς μπορούν να συνεχίσουν μια ζωή που δεν μπορούν να κοντρολάρουν;
Συνυποψήφιες ταινίες: «Κβο βάντις, Αϊντα;»/ Quo Vadis, Aida? (Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Τζασμίλα Ζμπάνιτς), «Κολέκτιβ»/ Colectiv (Ρουμανία, Αλεξάντρ Νανάου), «Better Days»/ The Youthful You/ Shaonian de ni (Χονγκ Κονγκ, Ντέρεκ Τσανγκ), «Ο άνθρωπος που πούλησε το δέρμα του» /Ar-rajul alladi ba’a zahrahu (Τυνησία, Κάουτερ Μπεν Χάνια)
2022
«Drive My Car»
«Doraibu mai kâ» (2021, Ιαπωνία) του Ριουσούκε Χαμαγκούτσι με τους Χιντετόσι Νισιτζίμα, Τόκο Μιούρα κ.ά.
Από τη στιγμή της πρώτης προβολής του στο Φεστιβάλ των Καννών όπου απέσπασε το βραβείο σεναρίου, αυτό το τρίωρο υπαρξιακό δράμα με κεντρικό ήρωα έναν ηθοποιό του θεάτρου (Χιντετόσι Νισιτζίμα) που δεν μπορεί να ξεπεράσει τα τραύματα που του άφησε η πεθαμένη πλέον γυναίκα του, είχε μια τρομερά ανοδική πορεία καταφέρνοντας τελικά να προταθεί για τέσσερα Οσκαρ: σκηνοθεσίας και σεναρίου για τον Τιουσούκε Χαμαγκούτσι αλλά και καλύτερης ταινίας της χρονιάς, πέρα από της καλύτερης διεθνούς ταινίας που ήταν και το μόνο που κέρδισε.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Ο χειρότερος άνθρωπος στον κόσμο»/ Verdens verste menneske (Νορβηγία, Γιοακίμ Τρίερ), «Φυγή»/ Flugt (Δανία, Γιόνας Πόχερ Ρασμούσεν), «Το χέρι του Θεού»/ È stata la mano di Dio (Ιταλία, Πάολο Σορεντίνο), «Λουνάνα: Ενα γιακ μες στην τάξη» / Lunana (Μπουτάν, Πάβο Τσοινίνγκ Ντόρτζι)
2023«Ουδέν νεώτερον από το Δυτικό Μέτωπο»
«Im Westen nichts Neues» (2022, Γερμανία) του Εντβαρντ Μπέργκερ με τους Φέλιξ Κάμερερ, Αλμπρεχτ Σουχ κ.ά.
Eνενήντα τρία χρόνια μετά τη βράβευση της αμερικανικής ταινίας «Ουδέν νεώτερον από το Δυτικό Μέτωπο» του Λούις Μάιλστοουν, αυτή η παραγωγής NETFLIX κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Εριχ Μαρία Ρεμάρκ, η οποία δεν διανεμήθηκε ποτέ στις ελληνικές αίθουσες, δικαίως κέρδισε σε τέσσερις κατηγορίες μαζί τα σκηνικά, τη φωτογραφία και τη μουσική της. Ηταν δε υποψήφια για συνολικά εννέα βραβεία ανάμεσα στα οποία και το Οσκαρ καλύτερης ταινίας της χρονιάς (όχι όμως το σκηνοθεσίας).
Συνυποψήφιες ταινίες: «EO» (Πολωνία, Γέρζι Σκολιμόφσκι), «Το ήσυχο κορίτσι»/ An Cailín Ciúin (Ιρλανδία, Κόλεμ Μπερέντ), «Argentina, 1985» (Αργεντινή, Σαντιάγκο Μίτρε), «Close» (Βέλγιο, Λούκας Ντον)
2024«Ζώνη ενδιαφέροντος»
«The Zone of Interest» (2023, Αγγλία) του Τζόναθαν Γκλέιζερ με τους Κρίστιαν Φρίντελ, Σάντρα Χούλερ κ.ά.
Υποψήφια σε πέντε κατηγορίες των Οσκαρ (ανάμεσα στις οποίες σκηνοθεσίας αλλά και ως καλύτερη ταινία της χρονιάς) η «Ζώνη ενδιαφέροντος» είναι μία από τις πιο δυνατές κινηματογραφικές δημιουργίες για το Ολοκαύτωμα των Εβραίων που έχουν γυριστεί ποτέ. Από απόσταση, καταγράφει τη φρίκη χωρίς να παρουσιάζει τα όσα συνέβησαν μέσα στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως αλλά εκείνα που συνέβαιναν έξω, στην καθημερινότητα των γερμανών κατακτητών, με τις ασήμαντες ρουτίνες, την ενασχόλησή τους με το «τίποτα» την ώρα που σε απόσταση αναπνοής χάνονταν εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Στο γραφείο των καθηγητών»/ Das Lehrerzimmer (Γερμανία, Ιλκε Τσατάκ), «Υπέροχες μέρες»/ Perfect Days (Ιαπωνία, Βιμ Βέντερς), «La sociedad de la nieve» / Society of the Snow (Ισπανία, Χουάν Αντόνιο Μπαγιονά), «Εγώ, καπετάνιος» / Io capitano (Ιταλία, Ματέο Γκαρόνε)
2025«Είμαι ακόμα εδώ»
«Ainda Estou Aqui» (2024, Βραζιλία) του Βάλτερ Σάλες με τους Φερνάντα Τόρες, Φερνάντο Μοντενέγκρο, Σέλτον Μελιο κ.ά.
Ο Βραζιλιάνος Βάλτερ Σάλες («Ημερολόγια μοτοσικλέτας») επιστρέφει σε μια από τις δυσκολότερες περιόδους της πρόσφατης ιστορίας της πατρίδας του, τη δικτατορία που προέκυψε στα μέσα της δεκαετίας του 1960, κορυφώθηκε την αμέσως επόμενη και κράτησε ως το 1985. Στόχος της ταινίας δεν είναι η καταδίκη του αυτονόητου αλλά η μελέτη της σιωπηλής αντίστασης μιας γενναίας γυναίκας (η υποψήφια για το Οσκαρ Α’ ρόλου βραζιλιάνα ηθοποιός Φερνάντα Τόρες) που ξαφνικά βρέθηκε εντελώς μόνη αναγκασμένη να μεγαλώσει τα πέντε παιδιά της αφού ο πολιτικός μηχανικός σύζυγός της συνελήφθη από τον στρατό και εξαφανίστηκε από προσώπου γης.
Συνυποψήφιες ταινίες: «Ο σπόρος της ιερής συκιάς»/ Dane-ye anjir-e ma’abed (Γερμανία, Μοχαμάντ Ρασούλοφ), «Emilia Pérez» (Γαλλία, Ζακ Οντιάρ), «Flow: Η γάτα που δεν φοβόταν το νερό»/ Straume (Λετονία, Γκιντς Ζιλμπαλόντις), «Το κορίτσι με τη βελόνα» / Pigen med nålen (Δανία, Μάγκνους Φον Χορν)
Νεκρός εντοπίστηκε το πρωί της Τετάρτης ένας 81χρονος από τον Αρχάγγελο της Ρόδου, ο οποίος αγνοείτο από το προηγούμενο βράδυ, όταν είχε μεταβεί σε παραλία κοντά στη Λίνδο για ψάρεμα. Το άψυχο σώμα του βρέθηκε σε βραχώδη περιοχή από κάτοικο που συμμετείχε στις έρευνες με τη βάρκα του.
Στο σημείο έσπευσαν στελέχη του Λιμενικού Σώματος, τα οποία ανέλαβαν τη μεταφορά της σορού στο νοσοκομείο της Ρόδου. Παράλληλα, έχει ξεκινήσει προανάκριση για να διαπιστωθούν οι ακριβείς συνθήκες υπό τις οποίες ο ηλικιωμένος έχασε τη ζωή του.