Στις Κάτω Χώρες μιλάνε ολλανδικά. Ξεκινώντας από τις ακτές του Ατλαντικού και προχωρώντας ανατολικά, η γλώσσα αλλάζει λίγο-λίγο και φτάνοντας στα σύνορα με τη Γερμανία οι τοπικές διάλεκτοι μοιάζουν όλο και πιο πολύ με τα γερμανικά. Αυτό συνεχίζεται και μετά τα σύνορα, μέχρι που κάποια στιγμή εξελίσσονται στην τυπική εκδοχή της γερμανικής. Από τη μια πόλη στην επόμενη, η δυνατότητα επικοινωνίας πουθενά δεν διακόπτεται, ούτε στη συνοριογραμμή. Οι άνθρωποι μιλούν μεταξύ τους χωρίς δυσκολία. Αλλά όσοι ζουν στο Αμστερνταμ δεν μπορούν να συνεννοηθούν με εκείνους που ζουν στο Βερολίνο. Στα άκρα είναι δύο διαφορετικές γλώσσες, χωρίς ενδιάμεσα να υπάρχει ένα σημείο τομής. Λέγεται «γλωσσικό συνεχές». Κάτι πολύ παρόμοιο συμβαίνει σήμερα στον κεντρώο χώρο στην Ελλάδα. Και από τις δύο πλευρές αυτού του διαπερατού συνόρου βρίσκονται οι δύο παραδοσιακοί αντίπαλοι του μεταπολιτευτικού δικομματισμού, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Η ΝΔ στεγάζει ακραίους δεξιούς, το ΠΑΣΟΚ έχει ισχυρές καταβολές στην Αριστερά. Αλλά η εποχή που τα δύο κόμματα χώριζε «άβυσσος» ανήκει σε ένα μακρινό παρελθόν. Αλλωστε, οποιαδήποτε κυβέρνηση των δύο με βάση τις σημερινές τους εκλογικές δυνάμεις είναι αμφίβολο εάν θα περιλάμβανε περισσότερα και πιο προβεβλημένα στελέχη προερχόμενα από το ιστορικό ΠΑΣΟΚ από ό,τι η σημερινή. Το ορόσημο της ώσμωσης υπήρξε βέβαια η χρεοκοπία και αργότερα η συνδιαχείρισή της.
Πιο σημαντικό από τον καταμερισμό της ψήφου είναι το άθροισμά της. Ο κ. Μητσοτάκης αυτό το έχει καταλάβει πολύ καλύτερα από τους αντιπάλους του. Στην τελευταία συνέντευξή του (Σκάι, 2/2/2026) το μόνο κόμμα στο οποίο αναφέρθηκε ονομαστικά για να του επιτεθεί ήταν το ΠΑΣΟΚ. Μίλησε για πολίτες που «στηρίζουν το ΠΑΣΟΚ αλλά συμφωνούν με τις πολιτικές της κυβέρνησης» και «αιφνιδιάζονται όταν το βλέπουν να γίνεται ουρά της κυρίας Κωνσταντοπούλου». Τα χαρτιά του είναι ανοιχτά: «σταθερότητα ή περιπέτεια» και επιδίωξη απόσπασης του μέγιστου μέρους από το κρίσιμο εκείνο τμήμα των εκλογέων που αμφιταλαντεύεται στον ενδιάμεσο χώρο.
Λέγεται ότι, χωρίς να έχουμε επιστρέψει στις αντικειμενικές συνθήκες της πρώτης μνημονιακής περιόδου, διαμορφώνεται ξανά στην κοινωνία μια διαχωριστική γραμμή – πρώτα τη θέση του δίπολου Αριστερά/Δεξιά πήρε το μνημόνιο/αντιμνημόνιο (με όσα έφερε αυτή η αντίληψη της πραγματικότητας, συμπεριλαμβανομένου του κ. Καμμένου) και τώρα ο συστημισμός/αντισυστημισμός. Και να ήθελε η ΝΔ δεν θα μπορούσε να κατασκευάσει ένα σχήμα που να εξυπηρετεί τόσο τον εκλογικό της σχεδιασμό – πρακτικά τη δυνατότητα να εμφανιστεί ως εκπρόσωπος του συστημικού σκέλους, όσο κι αν είναι, αφήνοντας στους υπόλοιπους την κατακερματισμένη αμφισβήτησή του. Το ερώτημα αφορά το ΠΑΣΟΚ. Σε τι ακριβώς το εξυπηρετεί η αμφιταλάντευση για το ιδεολογικό στίγμα των πιθανών εταίρων του. Πόσο πειστικό μπορεί να είναι ως δυνητικός εταίρος σε σχήματα αμφισβήτησης ένα κόμμα που πάνω από δέκα χρόνια μακριά από την εξουσία έχει ένα στέλεχος σε κάθε υπόθεση καταχρηστικής άσκησης της εξουσίας; Η δύναμη του ΠΑΣΟΚ είναι η θέση του στο κέντρο του πολιτικού φάσματος, το στελεχιακό του δυναμικό (ακόμη σήμερα και με όλες τις σχετικές παρενέργειες) και η δυνατότητά του να λειτουργήσει σταθεροποιητικά για οποιοδήποτε σχήμα διακυβέρνησης της χώρας.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Για το ΠΑΣΟΚ είναι ζήτημα αυτοσυντήρησης να σταματήσει να ψαρεύει στα θολά νερά του αντισυστημισμού. Οχι επειδή δεν είναι θεμιτό να είναι κανείς αντισυστημικός. Αλλά επειδή για τη δική του κάλπη, εκεί δεν έχει ψάρια.
Ο Γιώργος Αλκαίος κάνει το ντεμπούτο του ως σεναριογράφος και σκηνοθέτης με τη θεατρική παράσταση «Ο ημιυπαίθριος», η οποία ανεβαίνει στο θέατρο «Coronet». Μιλώντας στη Σάσα Σταμάτη, ο γνωστός δημιουργός αναφέρθηκε ανοιχτά στην προσωπική του εμπειρία με την κατάθλιψη, αλλά και στις επιλογές της ζωής του.
Η κατάθλιψη και τα φάρμακα«Πήρα για πολύ λίγο καιρό (χάπια), δηλαδή δύο εβδομάδες, και επειδή με τρελάνανε, επειδή εγώ έχω εσωτερική τρέλα, είπα να τα αφήσω και να κάνω «φίλη μου» την κατάθλιψη», εξομολογήθηκε ο καλλιτέχνης.
«Είμαι 53 στα 54, νομίζω 53 χρόνια. Νομίζω ότι όλοι έχουμε κάποιο είδος κατάθλιψης. Ο άνθρωπος γεννιέται με κατάθλιψη. Όλοι έχουμε γαλουχηθεί στην κατάθλιψη», πρόσθεσε, περιγράφοντας με ειλικρίνεια τη σχέση του με την ψυχική του κατάσταση.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Η επιλογή της μοναχικότηταςΑναφερόμενος στη ζωή του μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, ο Γιώργος Αλκαίος εξήγησε: «Επειδή έβλεπα πώς κινείται ο χώρος, έβλεπα ότι αν ασχοληθούν με τη ζωή σου και δώσεις το δικαίωμα, θα ασχολούνται μόνο με τη ζωή σου. Και το μόνο που δεν ήθελα είναι να ασχολούνται μόνο με τη ζωή μου. Δεν πιστεύω ότι ενδιαφέρει και κανέναν. Είμαι καλά και περνάω καλά.»
Η στάση του απέναντι στην πατρότηταΟ καλλιτέχνης μίλησε και για την απόφασή του να μην αποκτήσει παιδιά: «Εγώ έχω δηλώσει ότι δεν θέλω να κάνω παιδιά. Να τα φέρω εδώ; Γιατί; Τι μου κάναν τα παιδιά; Να κάνουν τι; Να τρέχουμε από πίσω στα αστυνομικά τμήματα στα 12 τους; Δεν μπορώ να μπω σε αυτήν την κατάσταση.»
«Είναι τρελοί όλοι στον πλανήτη, μην τον αποτρελάνουμε. Αποφάσισα από νεαρή ηλικία να μην κάνω παιδιά», συνέχισε, εξηγώντας πως πρόκειται για μια συνειδητή και ώριμη επιλογή.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });«Για μένα ή κάνεις παιδί και τελειώνει η ζωή σου – για μένα προσωπικά… Θα αφιερωθείς στον άνθρωπο, μεγαλώνεις έναν άνθρωπο, δεν γίνεται να λείπεις από αυτόν τον άνθρωπο, πόσο περισσότερο και η μάνα ως μάνα, αλλά και ο πατέρας», τόνισε, περιγράφοντας τη δική του φιλοσοφία ζωής.
Η δράση στη Super League συνεχίζεται το Σάββατο (21/2), με την 22η αγωνιστική να ανοίγει την αυλαία της κανονικής διάρκειας του πρωταθλήματος που μπαίνει πλέον στην τελική ευθεία.
Το ενδιαφέρον στρέφεται στο «Γ. Καραϊσκάκης», όπου ο Ολυμπιακός φιλοξενεί τον Παναιτωλικό στις 17:00, σε ένα παιχνίδι με ιδιαίτερη σημασία για τη συνέχεια της σεζόν.
Οι «ερυθρόλευκοι» υποδέχονται τα «καναρίνια» με στόχο την επιστροφή στα θετικά αποτελέσματα και τη διατήρηση της δυναμικής τους στο πρωτάθλημα, μπροστά στο κοινό τους στο φαληρικό γήπεδο.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Η ενδεκάδα του ΟλυμπιακούΤζολάκης, Κοστίνια, Καλογερόπουλος, Πιρόλα, Μπρούνο, Γκαρθία, Σιπιόνι, Λουίς, Τσικίνιο, Νασιμέντο, Ταρέμι.
Για να παρακολουθήσετε το παιχνίδι, πατήστε εδώ.
Και ξαφνικά, έρχεται να ταράξει την κυβερνητική μακαριότητα μια δημοσκόπηση. Πάνω από τρεις στους τέσσερις Ελληνες (76%) εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους για τον τρόπο που λειτουργεί η δημοκρατία στη χώρα τους και το ποσοστό αυτό είναι το μεγαλύτερο μεταξύ των χωρών (Ελλάδα, Γαλλία, Ρουμανία, Βρετανία, Σουηδία) που έλαβαν μέρος στην έρευνα του ινστιτούτου AboutPeople. Πάνω από τους μισούς Ελληνες (55%) λένε επίσης ότι δεν αισθάνονται κοντά στο κόμμα που ψήφισαν στις τελευταίες εκλογές, ένα ποσοστό που επίσης είναι το μεγαλύτερο στην έρευνα. Είναι βέβαιη η κυβέρνηση ότι μπορεί να αγνοεί ατιμώρητα αυτή τη συσσωρευμένη οργή, αποδίδοντάς την σε παραπληροφόρηση της αντιπολίτευσης;
Το φαινόμενο της δυσπιστίας απέναντι στους θεσμούς δεν είναι φυσικά μόνο ελληνικό. Οπως αναφέρει το Politico, που δημοσίευσε κατ’ αποκλειστικότητα τα αποτελέσματα της προαναφερθείσας δημοσκόπησης, ένας στους πέντε εξ αυτών που έλαβαν μέρος (22%) είπε ότι σε ορισμένες περιπτώσεις η δικτατορία είναι προτιμότερη από τη δημοκρατία, ενώ ένας στους τέσσερις (26%) εξέφρασε τη συμφωνία του με την παρακάτω δήλωση: «Αν υπήρχε ένας ικανός και αποτελεσματικός ηγέτης στη χώρα μου, δεν θα με πείραζε να περιορίζει τα δημοκρατικά δικαιώματα και να μη λογοδοτεί προς τους πολίτες για τις πράξεις του». Είναι βέβαιες οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ότι μπορούν να υποτιμούν χωρίς συνέπειες αυτό το υποβόσκον φλερτ με τον αυταρχισμό, αποδίδοντάς το σε παρεμβάσεις ξένων δυνάμεων;
Η οργή εκφράζεται με διάφορους τρόπους, άλλους περισσότερο κι άλλους λιγότερο αποδεκτούς από την κοινωνία: το πρώτο τεύχος του περιοδικού «TA NEA/Int.», που κυκλοφόρησε τον περασμένο Μάιο, ήταν αφιερωμένο στους Ελληνες που διαδήλωναν με σύνθημα «Δεν έχω οξυγόνο», στους Σέρβους που διαμαρτύρονταν για τη διαφθορά, στους Γάλλους που αντιδρούσαν στην «κανονικοποίηση» της Ακροδεξιάς, στους Αμερικανούς που ξεσηκώνονταν κατά του Τραμπ, στους Ισραηλινούς που διεκδικούσαν τον επαναπροσδιορισμό της δημοκρατίας, στους Τούρκους που ζητούσαν την απελευθέρωση του Ιμάμογλου, στους Ιταλούς που ζητούσαν μια Ευρώπη χωρίς αποκλεισμούς. Εκτοτε, η εικόνα έχει αλλάξει, οι περισσότεροι διαδηλωτές γύρισαν σπίτι, όχι όμως επειδή ικανοποιήθηκαν τα αιτήματά τους, αλλά επειδή ένιωσαν ότι δεν γίνεται τίποτα. Για να μείνουμε στα Τέμπη, μπορεί να αποκαλύφθηκαν διάφορα ψεύδη κι υπερβολές, αλλά η αίσθηση της ασφυξίας, ιδιαίτερα στους νέους, δεν έχει υποχωρήσει. Και μπορεί η δίκη να ξεκινήσει σε λίγο καιρό, αλλά η πεποίθηση ότι δεν θα αποδοθεί δικαιοσύνη είναι διάχυτη.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})«Την ώρα που η Ευρώπη εφοδιάζεται με σχέδια ανθεκτικότητας, ψηφιακές ασπίδες και στρατηγικά δόγματα εναντίον υβριδικών απειλών, ξεχνάει συχνά ότι η πρώτη ρωγμή της ασφάλειας κρύβεται στην κοινωνική περιφρόνηση», σημείωνε πριν από λίγο καιρό στον ιστότοπο Mediapart ο Τιερί-Πολ Βαλέτ, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κέντρου Ασφάλειας και Στρατηγικής (CESS). «Διότι δεν υπάρχει κυριαρχία χωρίς νομιμότητα και δεν υπάρχει νομιμότητα όταν δεν ακούγονται με ειλικρίνεια εκείνοι που, στην αναταραχή ή στη σιωπή, προειδοποιούν, διαμαρτύρονται, αντιστέκονται. Η Ευρώπη θα αντέξει αν κατανοήσει τα αισθήματα οργής της. Αν τα αγνοήσει, θα λυγίσει».
Οι θεσμοί δυσκολεύονται συχνά να εισπράξουν την οργή ως σήμα συναγερμού, συνέχιζε ο γάλλος αναλυτής. Την αντιμετωπίζουν διαισθητικά ως μια αταξία, μια απειλή, μια ρήξη του κοινωνικού συμβολαίου. Κι όμως, η λαϊκή οργή είναι πάνω απ’ όλα ένα δημοκρατικό σύμπτωμα. Εκφράζει μια καθυστέρηση ανάμεσα σ’ αυτό που ζουν οι πολίτες και σ’ εκείνο που προτείνουν οι πολιτικοί, ανάμεσα στις αποφάσεις που λαμβάνονται στις σφαίρες της εξουσίας και στην είσπραξή τους στην πραγματική ζωή. Αποτελεί την έκφραση ενός ελλείμματος στη μετάφραση, ενός βραχυκυκλώματος στη γλώσσα των θεσμών. Η Ρωσία, η Κίνα και άλλοι εχθροί της Ευρώπης το γνωρίζουν, και το εκμεταλλεύονται.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Το να αγνοoύνται λοιπόν τα κοινωνικά άλγη, ή το να χλευάζονται εκείνοι που τα εκφράζουν, δεν είναι απλώς ένα πολιτικό λάθος, είναι ένα στρατηγικό σφάλμα. Η Ευρώπη, και φυσικά η Ελλάδα, πρέπει να καταλάβει αυτά τα κινήματα, να τα κοιτάζει στα μάτια, να τα προβλέπει, να τα αποκρυπτογραφεί, να τα μετατρέπει σε αντικείμενα στρατηγικής ανάλυσης. Να συνειδητοποιήσει ότι αποτελούν εφεξής στόχους επιρροής, αλλά και δείκτες αποσταθεροποίησης. Γιατί οι απειλές δεν προέρχονται μόνο από εξωτερικές δυνάμεις, γεννιούνται κι από την κοινωνική απελπισία, τη συμβολική ρήξη ανάμεσα στον λαό και τους εκπροσώπους του.
Η ιδέα του ήρθε το καλοκαίρι στο κιόσκι του Προεδρικού. Τότε, στη δεξίωση για την αποκατάσταση της δημοκρατίας, η ατμόσφαιρα μύριζε πόλωση. Αυτό το τοξικό νέφος, που είχε «κάτσει» πάνω από το φερφορζέ σαλόνι κήπου, σχεδόν διακρινόταν στα πλάνα από το πηγαδάκι των πολιτικών αρχηγών. Παρατηρώντας πόσο δύσκολα μπορούν να συνυπάρξουν, ο Κώστας Τασούλας αποφάσισε ότι ο ρόλος του ρυθμιστή του πολιτεύματος χρειάζεται να προσεγγιστεί διαφορετικά. Χρειάζεται, όπως εκτίμησε, ο κατά το μεγαλύτερο μέρος της Μεταπολίτευσης διακοσμητικός ΠτΔ να διώξει το δηλητηριώδες σύννεφο. Ετσι, ξεκίνησε τον κύκλο των συναντήσεων με τους πρώην πρωθυπουργούς – σαν μια άσκηση για τη «διαφύλαξη της εθνικής ομοψυχίας, της σταθερότητας κι ενότητας». Βέβαια, ορισμένα από τα non papers που κυκλοφόρησαν ύστερα από τέτοια ραντεβού του μάλλον σαμποτάρουν το αρκετά μεγαλεπήβολο σχέδιό του.
Πηγή που βρίσκεται κοντά του πιστεύει ότι ο ίδιος έχει συνειδητά επιλέξει να κάνει την καταλλαγή κεντρικό στόχο της προεδρίας του. «Του ταιριάζει να κατευνάζει τα πολιτικά πάθη. Ποτέ στην πολιτική του διαδρομή δεν υπήρξε πολωτικός», εξηγεί. «Εχει έναν τρόπο να κερδίζει τον συνομιλητή του», συμπληρώνει. Οσοι έχουν κουβεντιάσει μαζί του θα στοιχημάτιζαν πως το χιούμορ του (το οποίο δεν κουμπώνει με το «σκαρί του παλιομοδίτη δεξιού») είναι ένα από τα εργαλεία που χρησιμοποιεί για να φτιάχνει καλό κλίμα στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις. Γνωρίζει, άλλωστε, πότε πρέπει ένα αστείο να είναι βιτριολικό και πότε δουλεύει σαν μέθοδος αποφόρτισης.
Ενίοτε το συνδυάζει και με στίχους. Στη βιβλιογραφία του δεν υπάρχει μόνο νεοελληνική ποίηση (παρότι το ευρύ κοινό τον έχει κατατάξει στους θαυμαστές του Καβάφη, τσιτάρει και Καββαδία και Σεφέρη). Μελετά και αρχαία ελληνική γραμματεία. Επικαλείται και Οσκαρ Ουάιλντ.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Συνεργάτες του στο κτίριο του Τσίλλερ σημειώνουν ότι σε τέσσερις από τις κορυφαίες θέσεις της Προεδρίας έχουν παραμείνει άνθρωποι οι οποίοι προσελήφθησαν από την προκάτοχό του. «Οποιοι αποχώρησαν, έφυγαν οικειοθελώς». Το επισημαίνουν ως απόδειξη της συναινετικής του νοοτροπίας. Σε αυτούς που έμειναν θα πρέπει να προστεθούν και οι 26 στειρωμένες γάτες που άφησε η Σακελλαροπούλου στον κήπο – τις οποίες οι εργαζόμενοι του Μεγάρου φροντίζουν.
Και από την ανάποδηΣτο περιβάλλον του θεωρούν ότι τα τετ α τετ με τους άλλοτε επικεφαλής κυβερνήσεων πέτυχαν τον συμβολικό σκοπό τους. Εξω απ’ αυτό, αξιολογούνται και σαν πρωτοβουλία ενίσχυσης του δικού του branding. Φίλα προσκείμενοι σ’ εκείνον νομίζουν ότι αποδίδουν. Εφόσον στο προσεχές μέλλον κληθεί να ασκήσει τα πολιτειακά του καθήκοντα, λένε, δεν θα αμφισβητηθεί η τεχνογνωσία του στην ενθάρρυνση συγκλίσεων – αφού θα έχει εξασκηθεί με τη «ζώσα ιστορία». Αρνητικά διακείμενοι απέναντί του διαφωνούν. Η πιο λάιτ κριτική συνοψίζεται στην ερώτηση «πώς ακριβώς θα συμβάλουν στην καταπολέμηση της τοξικότητας και τη μείωση του κινδύνου πολιτικής αστάθειας οι πρώην, που έχουν αναγκαστικά ή οικειοθελώς συνταξιοδοτηθεί πολιτικά πλέον;».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Οι διαρροές του σαμαρικού στρατοπέδου για τα λεγόμενα Σαμαρά διαβάζονταν και σαν SOS από εγχειρίδιο μισαλλοδοξίας, πάντως. Κι αν γι’ αυτές δεν ευθύνεται η Προεδρία, η κατακλείδα της ανακοίνωσης που εξέδωσε αφού έφυγε ο συγγραφέας της «Ιθάκης» («συζήτησαν ακόμη για την τρέχουσα ανάμειξη του κ. Τσίπρα στα κοινά, που εκδηλώνεται κυρίως μέσα από την παρουσίαση σε διάφορες πόλεις του βιβλίου του») έκανε πολλούς να αναρωτηθούν γιατί ο ενσαρκωτής της ενότητας του έθνους θέλησε να εκμαιεύσει την ημερομηνία παρουσίασης του νέου τσιπρικού κόμματος.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Στους κόλπους της αντιπολίτευσης αντιμετωπίζεται σαν «άνθρωπος του Μητσοτάκη». Το σχόλιο ακούγεται επειδή είναι ο πρώτος από το 1980 εν ενεργεία συμπολιτευόμενος βουλευτής ο οποίος εξελέγη στο ύπατο πολιτειακό αξίωμα.
Επικριτές του δεν έχουν ξεχάσει ούτε την επιλογή του να μεταφέρει την ανησυχία του για την πολιτική σταθερότητα στον Τύπο. Τη βρήκαν αταίριαστη με το κοστούμι που έχει συνταγματικά ραφτεί για τον πρώτο πολίτη. Σε εκείνη τη φάση, είχε προκαλέσει επίσης κυβερνητική και νεοδημοκρατική μουρμούρα. Του προσήπταν πως είχε υπονομεύσει τη γαλάζια στρατηγική της αυτοδυναμίας.
Οταν ο ΠτΔ μιλάει πολύ, ρισκάρει να χαρακτηριστεί παρεμβατικός. Οταν δεν παρεμβαίνει καθόλου, του καταλογίζουν ότι δεν λειτουργεί σαν θεσμικό αντίβαρο. Ο Τασούλας το ξέρει. Γι’ αυτό, προσπαθεί να βρει την ισορροπία ανάμεσα στην πολιτική απολίθωση μιας θητείας στο Προεδρικό και την πολιτική κίνηση, η οποία φθείρει το κύρος του θεσμού. Ισως ψάχνει να περπατήσει σε ένα τεντωμένο σχοινί πάνω από την άβυσσο της μικροπολιτικής, όμως.
Με πιο «καθαρό» πρόσωπο τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά θα επιστρέψει το Ωδείο Ηρώδου Αττικού όταν ολοκληρωθούν οι εργασίες αναστήλωσης, συντήρησης και αποκατάστασής του, οι οποίες και αναμένεται να ξεκινήσουν το καλοκαίρι και θα έχουν διάρκεια τρία χρόνια.
Εξωτερικά απομακρύνονται όλες οι εγκαταστάσεις που υπάρχουν στην πλατεία μπροστά από το ρωμαϊκό μνημείο – εκδοτήρια, πωλητήριο, μπαρ –, επεκτείνεται ο χώρος με έναν εξώστη που θα έχει μήκος 30 μ. και θα λειτουργεί ως καθιστικό, κάτω από τον οποίο θα μεταφερθούν οι χώροι εξυπηρέτησης κοινού.
Eνα γυάλινο αλλά μη διάφανο πέτασμα θα διαχωρίζει τη σκηνική αίθουσα από την πλατεία μπροστά από το ωδείο, ενώ για πρώτη φορά θα αναδειχθούν και θα είναι επισκέψιμα τα ψηφιδωτά που έχουν εντοπιστεί από τους αρχαιολόγους (τα οποία σήμερα δεν είναι όρατα) κατά την περίοδο που δεν χρησιμοποιείται το μνημείο από το Ελληνικό Φεστιβάλ (Μάιος – Οκτώβριος), όπως και ένα επιπλέον ψηφιδωτό που έχει βρεθεί στην ανατολική πλευρά της πρόσοψης του Ηρωδείου.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Μεταξύ άλλων στο εσωτερικό θα αναδειχθεί το προσκήνιο, θα καταργηθούν οι μεταλλικοί πυλώνες φωτισμού στην κορυφή του μνημείου, θα αποκατασταθούν πέντε σειρές εδωλίων στα δύο άνω άκρα, ενώ ειδική μελέτη μετρά τι «ακούει» το ωδείο και ποια είναι τα όρια αντοχής του.
Μετά το πέρας των εργασιών το μνημείο θα είναι επισκέψιμο, κάτι που σήμερα δεν ισχύει αφού μπορεί να το επισκεφθεί κάποιος μόνο στο πλαίσιο μιας εκδήλωσης.
Ερώτηση: Πού πρέπει να καταλήγουν τα απόβλητα; Διαθέσιμες απαντήσεις: α) χωματερές, β) χωράφια, γ) σπίτια.
Αυτή ήταν μία από τις ερωτήσεις που έπρεπε να απαντήσει φιλικό μου πρόσωπο στα πλαίσια «προγράμματος κατάρτισης» της ΔΥΠΑ. Το πρόγραμμα, από το οποίο θα πάρει άπαξ 750 ευρώ περίπου, τιτλοφορείται «Πρόγραμμα αναβάθμισης δεξιοτήτων και επανακατάρτισης σε κλάδους υψηλής ζήτησης με έμφαση σε δεξιότητες ψηφιακές, πράσινες και οικονομικού εγγραμματισμού για ανέργους και εργαζόμενους ωφελούμενους». Ευτυχώς που καταρτίζεται από τη ΔΥΠΑ η φίλη μου κι έτσι αφενός θα πάρει 750 ευρώ, αφετέρου θα μάθει επιτέλους στα 27 της έτη πού πρέπει να καταλήγουν τα απόβλητα.
Ενας άλλος φίλος καταρτίζεται σε ένα αντίστοιχο φαντεζί – σε όνομα – πρόγραμμα της ΔΥΠΑ με θέμα την τεχνητή νοημοσύνη. Πολλοί ασκούμενοι και νεαροί δικηγόροι «καταρτίζονται» αυτή την περίοδο σε επιδοτούμενα προγράμματα στη διαδικασία της διαμεσολάβησης μέσω του ΕΟΔΙΔ. Από αυτό το πρόγραμμα δεν θα βγουν διαπιστευμένοι διαμεσολαβητές. Απλώς θα «καταρτιστούν» αναφορικά με τη διαδικασία της διαμεσολάβησης. Οι ερωτήσεις που τίθενται είναι αντίστοιχου βάθους και με τις πληροφορίες που τους δίνει το power point που αποτελεί την ύλη της «κατάρτισης». Γενικότητες και ευκολίες. Συχνά απλή ανάγνωση του νόμου.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Χιλιάδες άνθρωποι αυτή τη στιγμή επιδοτούνται από τη ΔΥΠΑ και άλλους φορείς αφού πρώτα «καταρτιστούν». Η κατάρτισή τους περιλαμβάνει την παρακολούθηση κάποιων ωρών βιντεοσκοπημένου υλικού, σύγχρονου και ασύγχρονου. Κάποιοι γνωστοί είχαν πάει στο γήπεδο και είχαν ανοιχτό ένα tab στο κινητό για να φαίνεται πως «παρακολουθούν».
Τα λεφτά για τις «καταρτίσεις» και τις επιδοτήσεις είναι στην πλειονότητα από τα περίπου 25 δισ. ευρώ που έλαβε η Ελλάδα από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας. Καμία ελληνική κυβέρνηση μεταπολιτευτικά δεν πήρε τόσα χρήματα με τέτοια ευκολία ώστε να τα κάνει λίγο – πολύ ό,τι κρίνει. Το πώς διατέθηκαν τα χρήματα αυτά δεν με αφορά εν προκειμένω. Υπάρχει η έκθεση του Ελεγκτικού από τον Ιανουάριο του 2025 όπου επεσήμαινε κίνδυνο απώλειας ή κακής αξιοποίησης των πόρων αυτών. Σε ό,τι αφορά τα προγράμματα κατάρτισης και τον τρόπο που γίνονται, θυμίζουν περισσότερο εποχές «σκόιλ ελικικού» παρά ουσιαστικές καταρτίσεις ωφελουμένων. Το θέμα έχει αναδείξει και η αντιπολίτευση με σαφή ερωτήματα για τις απευθείας αναθέσεις, τους φορείς που διεξάγουν τις «καταρτίσεις», τη διαχείριση των κονδυλίων. Λεφτά υπάρχουν για την ώρα λόγω Ταμείου Ανάκαμψης. Μόλις τελειώσουν θα προκηρυχθούν εκλογές;
Απέναντι στις καταπληκτικές φωτογραφίες με την πορεία θανάτου των κομμουνιστών και αριστερών στην Καισαριανή, όλοι θέλουμε κάτι ισοδύναμα άμεσο και δραστικό. Θέλουμε να χωρέσουμε στο θάμβος. Θέλουμε να κλέψουμε λίγο από το ασύλληπτο που εικονίζουν. Κακά τα ψέματα, οι ιστορικές αφηγήσεις που έχουν προϋπάρξει, δεν μπορούν να ανταγωνιστούν την παραστατική δύναμη της εικόνας.
Πέρα από την τεκμηρίωση της αυθεντικότητας ή την απόκτησή τους από το ελληνικό κράτος και πέρα από τη διαδικασία χαρακτηρισμού τους ως μνημείου που ήδη ολοκληρώθηκε, οι φωτογραφίες, παίζουν ήδη ένα πολύ σημαντικό ρόλο. Επανεγκαθιστούν την ιδεολογική έννοια «αριστερός», κυρίως όμως την πίστη σε ιδανικά και ηθικές αρχές (το πιο χαμένο από τα ιστορικά θησαυρίσματα).
Οταν αυτά έχουν σε πολύ μεγάλο βαθμό φθαρεί και με συστηματική επιμέλεια, απονομιμοποιηθεί. Δεν είναι λίγες οι στιγμές που η αντιαριστερή πολεμική αποκτά σχεδόν ρατσιστικά χαρακτηριστικά. Και δεν είναι μόνο δείγμα μιας αποκαθηλωτικής μέριμνας, ο επιθετικός προσδιορισμός «αριστερός και άπλυτος» που διατύπωσε πρόσφατα κάποιος υπερφίαλος. Ούτε οι χιλιάδες τοξικές αναρτήσεις που απεντάσσουν (ακόμα μια φορά) την Αριστερά από τον «εθνικό κορμό».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Είναι οι τρόποι δόμησης της έννοιας μέσα στην καθημερινή πολιτική αντιμαχία, όχι μόνο από παραδοσιακούς αντικομμουνιστές, όπως η κυβερνητική «ομάδα Καρατζαφέρη» ή τους ακροδεξιούς, αλλά και από πολλούς επαγγελματίες της Αριστεράς, κομιστές της ιδιοκτησίας της και «κακοφορμιστές» της ουσίας της. Οι ποιότητες που θεμελιώνουν οι φωτογραφίες των σχεδόν υπερφυσικών αυτών ταπεινών ανθρώπων, είναι η ασύλληπτη για τα σημερινά δεδομένα, πρόσληψη των «ανώτερων ιδανικών», της «υπερηφάνειας», της πατρίδας («πεθαίνω για τη Ελλάδα»), της πολιτικής στράτευσης («καμιά δύναμη δεν θα τσακίσει το ΚΚΕ»), της νουθεσίας για δημιουργία («να γίνει δασκάλα» η κόρη) σύμφωνα και με τα σπαράγματα και τα χλωμά σημειώματα που βρέθηκαν μετά την εκτέλεσή τους. Ολοι σπεύδουμε να σταθούμε στον αδιανόητο για τα σημερινά δεδομένα τρόπο με τον οποίο προχωρούν οι τότε νέοι προς τον θάνατο.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Ολοι θέλουμε να εισφέρουμε (να χωρέσουμε). Κάποιος να εντοπίσει την τοπική συγγένεια, κάποιος την ιδεολογική γειτνίαση, κάποιος να ανασύρει έναν δικό του ανάλογο ηρωικό πρόγονο. Χρησιμοποιούμε τις φωτογραφίες ως ένα συλλογικό άλλοθι που μας αναπροσανατολίζει μέσα στον «πραγματισμό» μας; Που μας τακτοποιεί μέσα στην κεντρώα ορθοφροσύνη ή μέσα στον άκαπνο ριζοσπαστισμό ή μέσα στην ενοχική μισαλλοδοξία;
Για το τελευταίο, μην ξεχνάμε, ότι ένα τμήμα των συγχρόνων τους «κάρφωναν» ή και εκτελούσαν κατά διαταγή των κατοχικών δυνάμεων. Μην ξεχνάμε δε ότι τα παλικάρια της «Καισαριανής» και πολλά άλλα, είχαν μια πολλαπλή διαδοχή. Οχι μόνο ισοϋψείς ήρωες. Αλλά και ανθρώπους της νοικοκυροσύνης , ανθρώπους της εξορίας και των μεταγενέστερων εμφύλιων και μετεμφυλιακών εκτελέσεων, αλλά και ανθρώπους της ιδιοτελούς δωσιλογικής εκδικητικότητας.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Αυτή η πολύπλευρη διάδοχη κατάσταση θεμελίωσε ιδεολογικές στάσεις και αποκρυστάλλωσε και τους νοικοκύρηδες «κυρ Παντελήδες» αλλά και τους παραγωγικούς και πείσμωνες, που εργάστηκαν και πρόκοψαν για να «σπουδάσουν τα παιδιά και να ξεφύγουν».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Μέσα στη διάδοχη κατάσταση αναπτύχθηκε, εκτός από την αριστερή κοινοβουλευτική εμμένεια και ο αριστερός εγωισμός, συμπλεκόμενος με τη βουλιμική εξουσιομανία των αντιπάλων. Αλλά και ο μετεμφυλιακός αριστερός ηρωισμός, ιδίως η υψηλή ποιητική, καλλιτεχνική δημιουργία και διανοητική παραγωγή. Αυτός ο περίπλοκος κλήρος υπέδειξε, χωρίς δυστυχώς να μπορέσει να θεμελιώσει, τον ορθολογισμό, το όραμα, μέσα από μια – με σημερινούς όρους – ηρωική, δηλαδή «ανορθολογική» πράξη. Ολα μαζί τα κληροδοτήματα. Υψηλά και ποταπά.
Τι τα έχουμε κάνει αυτά τα πολιτισμικά και πολιτικά υλικά;
Αυτό το χάλι που βλέπουμε.
Ο Δημήτρης Σεβαστάκης είναι ζωγράφος και καθηγητής στη Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του ΕΜΠ
Η Αθήνα αλλάζει πρόσωπο. Πίσω από τα νεοκλασικά και τους ιστορικούς δρόμους αναπτύσσεται ένα αόρατο δίκτυο τεχνολογίας που φιλοδοξεί να μετατρέψει την πρωτεύουσα σε μια σύγχρονη «έξυπνη πόλη». Αισθητήρες που μετρούν την κυκλοφορία και την ποιότητα του αέρα, συστήματα εξοικονόμησης ενέργειας στα δημοτικά κτίρια αλλά και αισθητήρες πληρότητας στους κάδους απορριμμάτων συνθέτουν το νέο τεχνολογικό τοπίο.
Το ερώτημα, λοιπόν, που γεννάται είναι πόσο γρήγορα η ελληνική πρωτεύουσα μπορεί να μπει στον χάρτη των ευρωπαϊκών «smart cities»; Και η αλήθεια είναι πως ήδη ο Δήμος Αθηναίων έχει προχωρήσει σε μια σειρά από «έξυπνες» αλλαγές για τον σκοπό αυτόν.
Το Ολοκληρωμένο Σύστημα Διαχείρισης και Παρακολούθησης Υποδομών Καθαριότητας περιλαμβάνει 360 οχήματα καθαριότητας εξοπλισμένα με τηλεματικά συστήματα, δυνατότητα απομακρυσμένης παρακολούθησης και καταγραφής, ενώ 50 οχήματα αποκομιδής εξοπλίζονται με συστήματα ζύγισης. Παράλληλα, 145 αισθητήρες αναγνώρισης εγκαθίστανται σε κάδους απορριμμάτων, όπου κάθε κάδος θα έχει μοναδικό ID που αναγνωρίζεται αυτόματα από την αποκομιδή και σταδιακά θα μπαίνουν και 1.000 αισθητήρες πληρότητας για κάδους, που θα μεταδίδουν δεδομένα σε πραγματικό χρόνο για καλύτερη δρομολόγηση.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Στον δρόμο προς την «έξυπνη» πόλη, προτεραιότητα, όπως λένε τα στελέχη του Δήμου Αθηναίων, έχει η «έξυπνη» γειτονιά. Για τον σκοπό αυτόν, αναπτύσσονται ψηφιακές υπηρεσίες, που περιλαμβάνουν την εγκατάσταση έξυπνου εξοπλισμού και την ανάπτυξη πλατφορμών που επιτρέπουν την παρακολούθηση περιβαλλοντικών συνθηκών, την παροχή συνδεσιμότητας και την ενημέρωση των πολιτών. Πιο συγκεκριμένα, ασύρματο ευρυζωνικό δίκτυο του δήμου (WiFi) έχει ήδη τοποθετηθεί σε πλατείες, όπως και περιβαλλοντικοί αισθητήρες, που μετρούν θερμοκρασία, υγρασία, σωματίδια και ρύπους. Παράλληλα, τοποθετούνται σταθμοί φόρτισης για κινητά και άλλες φορητές συσκευές, όπως και συστήματα ψηφιακής σήμανσης. Αξίζει να σημειωθεί πως αυτή τη στιγμή έχει εγκατασταθεί ο εξοπλισμός σε συνολικά 42 γειτονιές.
Με ένα σύστημα Εξοικονόμησης Πόρων Σχολικών Κτιρίων και Υποδομών, ο Δήμος Αθηναίων επιχειρεί τη βελτίωση της ενεργειακής αποδοτικότητας, της περιβαλλοντικής βιωσιμότητας και της ορθολογικής διαχείρισης πόρων (ενέργειας, νερού και καυσίμων) στα σχολικά κτίρια. Πώς; Μέσα από την εγκατάσταση συστημάτων παρακολούθησης (αισθητήρες, ασύρματες συσκευές επικοινωνίας, μονάδες τηλεμετρίας) καταναλώσεων πόρων στα σχολικά κτίρια, αλλά και την παροχή εργαλείων λήψης αποφάσεων για τον δήμο, όπως για παράδειγμα ο εντοπισμός υπερκαταναλώσεων. Ηδη έχουν ολοκληρωθεί οι εργασίες σε 83 σχολικές μονάδες και συνεχίζονται οι εγκαταστάσεις και στα υπόλοιπα.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Τέλος, τον επόμενο μήνα (το αργότερο τον Απρίλιο) αναμένεται να… κυκλοφορήσει ο Προσωποποιημένος Πολιτοκεντρικός Πανόπτης Πόλης, μια ενιαία ψηφιακή πλατφόρμα, που θα παρέχει απλοποίηση διαδικασιών και μείωση της γραφειοκρατίας καθώς και ενοποιημένη πρόσβαση σε υπηρεσίες και πληροφορίες από όλα τα νομικά πρόσωπα και τους φορείς του δήμου.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });«Η Αθήνα μετατρέπεται σε smart city. Υλοποιούμε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο με στόχο τη δημιουργία μιας “έξυπνης πόλης” που θα αλλάξει στην πράξη την καθημερινότητα όλων μας. Η κορυφαία διάκριση “Smart City of the Year”, που απέσπασε η Αθήνα στα φετινά “Best City Awards”, επιβεβαιώνει ότι όταν ο ψηφιακός μετασχηματισμός σχεδιάζεται με επίκεντρο τον πολίτη και το περιβάλλον, μπορεί να οδηγήσει σε αποτελεσματικές υπηρεσίες και καλύτερη διαχείριση πόρων. Από την ολοκληρωμένη διαχείριση της καθαριότητας σε πραγματικό χρόνο με τα 360 απορριμματοφόρα με τηλεματική και τους 1.000 αισθητήρες σε κάδους και την ενεργειακή αναβάθμιση των σχολικών κτιρίων για την εξοικονόμηση πόρων έως τις Ψηφιακές Υπηρεσίες Εξυπνης Γειτονιάς, χτίζουμε βήμα βήμα ένα ενιαίο οικοσύστημα που κάνει τον δήμο πιο ανθρώπινο και φιλικό για κατοίκους κι επισκέπτες» δηλώνει στα «ΝΕΑ» ο δήμαρχος Αθηναίων, Χάρης Δούκας.
Τρία χρόνια μετά το δυστύχημα στα Τέμπη, η υπόθεση παραμένει κάτι πολύ περισσότερο από μια δικαστική εκκρεμότητα. Δεν αφορά μόνο το παρελθόν· αφορά την ικανότητα ενός κράτους, των θεσμών και των μηχανισμών του να εξηγήσουν τι συνέβη, να αποδώσουν ευθύνες και – κυρίως – να αποτρέψουν την επανάληψη.
Τα πορίσματα και οι πραγματογνωμοσύνες δεν λειτουργούν πια μόνο ως τεχνικά κείμενα. Λειτουργούν ως κρίκοι εμπιστοσύνης. Και όταν οι κρίκοι δεν κουμπώνουν, το κενό γεμίζει με καχυποψία. Ο ΕΟΔΑΣΑΑΜ καταλήγει ότι η σύγκρουση δεν ήταν «μια κακή στιγμή», αλλά αποτέλεσμα συστημικών αποτυχιών. Με απλά λόγια, το σύστημα βασίστηκε υπερβολικά στον άνθρωπο για να καλύψει ό,τι θα έπρεπε να αποτρέπουν αυτοματισμοί και διαδικασίες.
Τα αναπάντητα ερωτήματα, όμως, προκύπτουν κυρίως από ένα βαθύτερο ζήτημα: την εμπιστοσύνη στην ίδια την αποδεικτική διαδικασία. Οταν ο τόπος έχει αλλοιωθεί, όταν η εικόνα και ο ήχος αμφισβητούνται και όταν η διερεύνηση επιστρέφει χρόνια μετά σε εκταφές, η αλήθεια δεν αποδεικνύεται εύκολα – ανακατασκευάζεται. Η ουσία βρίσκεται στο «μετά».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Το δυστύχημα των Τεμπών δεν θα κλείσει όταν κλείσει ένας φάκελος. Θα κλείσει όταν η χώρα μπορέσει να δείξει, με μετρήσιμα δεδομένα, ότι οι δικλίδες ασφαλείας λειτουργούν. Γιατί η εμπιστοσύνη δεν αποκαθίσταται όταν εξηγείς ένα δυστύχημα, αλλά όταν αποδεικνύεις ότι δεν θα επαναληφθεί.
Αλλοίωση του χώρουΗ διερεύνηση συνάντησε έντονη κοινωνική ένταση στον τρόπο διαχείρισης του τόπου της τραγωδίας. Η ταχεία απομάκρυνση υλικών και σορών και η αποκατάσταση της γραμμής – κοινώς το μπάζωμα – οδήγησε στο να χαθούν (σκοπίμως άραγε;) κρίσιμα ίχνη προτού ολοκληρωθεί η συλλογή τους. Σε μια τεχνική διερεύνηση, όμως, ο χώρος αποτελεί βασικό αποδεικτικό στοιχείο: η θέση των συντριμμιών, η παραμόρφωση των μετάλλων και η θερμική επίδραση στις επιφάνειες προσφέρουν δεδομένα που δεν μπορούν να αναπαραχθούν αργότερα.
Οταν ο χώρος αλλοιώνεται, η έρευνα μετατρέπεται σε ανακατασκευή. Από εκεί και πέρα, ακόμη και τεκμηριωμένες εκδοχές αντιμετωπίζονται με δυσπιστία. Χωρίς πλήρη αλυσίδα φύλαξης στοιχείων, χωρίς πλήρη πρόσβαση στα πρωτογενή δεδομένα και με αλλοιωμένο χώρο, οποιοδήποτε τεχνικό συμπέρασμα θα παραμένει αμφισβητούμενο.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Η πυρόσφαιραΣτο θέμα της φωτιάς – της πυρόσφαιρας, όπως κυριάρχησε – η δημόσια συζήτηση πολώθηκε περισσότερο από κάθε άλλο σημείο. Από τη μία πλευρά, διατυπώθηκε η υπόθεση ύπαρξης άγνωστου καυσίμου, κυρίως ξυλολίου. Από την άλλη, η πιθανότητα τεχνικά υλικά – όπως τα έλαια σιλικόνης— να μπορούν υπό ακραίες συνθήκες να προκαλέσουν το φαινόμενο. Το πόρισμα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ αναγνώρισε ότι η αιτία της πυρόσφαιρας δεν μπορεί να τεκμηριωθεί πλήρως, επισημαίνοντας και τα προβλήματα συλλογής στοιχείων. Η πραγματογνωμοσύνη του καθηγητή Δημήτρη Καρώνη εισάγει διαφορετικό επίπεδο: δεν περιγράφει τι συνέβη, αλλά τι είναι φυσικά δυνατό. Υπό ισχυρό ηλεκτρικό τόξο και υψηλά θερμικά φορτία, ο σχηματισμός πύρινης σφαίρας μπορεί να προκύψει.
Το κρίσιμο εδώ είναι η διατύπωση «υπό συνθήκες». Ομως, οικογένειες και κοινή γνώμη ζητούν βεβαιότητες, ενώ η επιστήμη λειτουργεί με πιθανότητες και μοντέλα.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); }); Ηχητικά και βίντεοΟι διάλογοι που δημοσιοποιήθηκαν αμέσως μετά το δυστύχημα διαμόρφωσαν την αρχική εικόνα ότι η τραγωδία οφειλόταν κυρίως σε ανθρώπινο λάθος. Αργότερα, όμως, τέθηκε ζήτημα διάκρισης ανάμεσα σε αυτό το υλικό και στο πλήρες αποδεικτικό υλικό της δικογραφίας, δημιουργώντας αμφιβολίες για την πρώτη ερμηνεία, ακόμη και για ύπαρξη «μονταζιέρας».
Αν τα ηχητικά έθεσαν το πλαίσιο, τα βίντεο άνοιξαν βαθύτερη σύγκρουση: όχι μόνο για το τι δείχνουν, αλλά για το αν είναι αξιόπιστα. Βιντεοληπτικό υλικό της εμπορικής αμαξοστοιχίας παραδόθηκε μεταγενέστερα στον ανακριτή μέσω εταιρείας ιδιωτικής ασφάλειας. Η Δικαιοσύνη διέταξε πραγματογνωμοσύνη για την αυθεντικότητά του και κατασχέθηκαν καταγραφικά συστήματα, ενώ διατυπώθηκαν ισχυρισμοί για διαγραφές αρχείων.
«Αγκάθι» οι εκταφέςΤο σίριαλ συνεχίζεται, σε ένα θέμα εξαιρετικά ευαίσθητο. Η εισαγγελέας Πρωτοδικών Λάρισας είχε διατάξει την εκταφή εννέα θυμάτων με ασφυκτική προθεσμία, ώστε να ξεκινήσουν άμεσα νέες τοξικολογικές, βιοχημικές και γενετικές αναλύσεις. Υστερα από αυτό, οι Αρχές προχώρησαν στον καθορισμό ημερομηνιών για εκταφές θυμάτων, με τις δύο πρώτες να προγραμματίζονται για σήμερα Σάββατο και δύο ακόμη να ακολουθούν – μία στις 25 Φεβρουαρίου και μία στις 3 Μαρτίου.
Ωστόσο, μετά και το εξώδικο των οικογενειών, η διαδικασία ακυρώθηκε και το επόμενο βήμα
είναι άγνωστο. Το σίγουρο είναι πως αν και τα αιτήματα είχαν εγκριθεί μήνες πριν, η διαδικασία δεν ξεκίνησε, καθώς στην Ελλάδα φαίνεται να μην υπάρχουν εξειδικευμένα εργαστήρια. Οι οικογένειες φοβούνται ότι τελικώς δεν θα γίνουν οι χημικές αναλύσεις που θα φωτίσουν τις συνθήκες και τα αίτια του θανάτου, ενώ πανεπιστήμια δηλώνουν αδυναμία να αναλάβουν το σύνολο των ελέγχων. Ετσι, τεχνικοί σύμβουλοι και συγγενείς θεωρούν ότι η διαδικασία κινδυνεύει να αποδειχθεί τυπική. Σημειώνεται πως οι εξελίξεις έρχονται λίγο πριν από την έναρξη της κύριας δίκης για το σιδηροδρομικό δυστύχημα, στις 23 Μαρτίου στη Λάρισα.
Βλέπω για μια ακόμα φορά τις φωτογραφίες στο Σκοπευτήριο.
Ετσι όπως είναι σα σε μια αχλή η εικόνα, (ο χρόνος; Στην εμφάνιση να πήρε η φωτογραφία φως;) είναι λες και αυτά τα πρόσωπα, τα σώματα, οι μορφές, να έρχονται από το βάθος του καιρού σαν αγάλματα που ζωντανεύουν προχωρώντας ακίνητα σε ρυθμό αργό, μέχρι να σε φτάσουν, για να σε βρουν, ανέτοιμο εντελώς κι απροετοίμαστο, να προσπαθείς να σκεπάσεις με τα χέρια σου τη γύμνια της τρεχάμενης ψυχής σου.
Αυτές οι μορφές προχωράνε καταπάνω σου σαν την μεγάλη Τύψη. Σε συντροφεύουν εδώ και μέρες στον ύπνο και στο όνειρο που εύκολα ξεπέφτει σε βραχνά και εφιάλτη. Φορές μες στο σκοτάδι ανταυγάζουν και δείχνουν πως πάνε αποφασισμένοι όχι για το δικό τους αλλά για το δικό σου θάνατο. Αδύνατον να τους ξεφύγεις.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Από ποια χαραμάδα της Ιστορίας ξέφυγαν; Από ποιες θαμμένες εποχές; Πώς αναδύθηκαν ατόφιες από μια λήθη εκ προμελέτης.
Και τι τοπίο που τους περιβάλλει. Αυτά τα αγριόχορτα που θέλουν ν’ ανέβουν σ’ έναν ουρανό, και να τους κόβει την ορμή αυτός ο τοίχος σαν φράγμα ζωής σαν ένα γεροδεμένο τέλος.
Τα γνώρισα αυτά τα κυπαρίσσια, σε άλλους καιρούς, ντάλα χούντα ίσα που έβγαινα στη ζωή, κι ήταν νύχτα, ήταν πάντα νύχτα, κι εκεί μέσα στο σκοπευτήριο είχε φωλιά ζεστή κι απόμερη ο Τσιτσάνης που κένταγε στο μπουζούκι του πενιές, ψυχές κι αισθήματα. Κι ήταν πάλι νύχτα που βγήκα απ’ το μαγαζί μισοπιωμένος κι έτοιμος να πάρω το τηλέφωνο να πω σαν άλλος Μαγιακόφσκι
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });«Μητέρα εσείς;
Ο γιος σας είναι θεσπέσια άρρωστος,
Πάσχει από πυρκαγιά καρδιάς»
Κι όπως ζύγωνα στο σκοπευτήριο σαν να ένιωσα την Ιστορία να ορμάει κατά πάνω μου με όλη τη δύναμη αυτού που έχεις χρόνια απωθήσει και τότε το είδα. Ολοζώντανο, «βοηθώντας κιόλας πολύ ο ευσπλαχνικός αλκοολισμός», είδα να τινάζεται μέσα απ’ τις τσουκνίδες ζεστό ολοπόρφυρο το αίμα, μέγα φρέαρ αρτεσιανό. Πίδακας θανάτου που δίνει χρώμα στη Ζωή.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Από τότε έχω να πάω στο σκοπευτήριο. Ή μάλλον όχι. Πήγα πριν λίγα χρόνια, γύριζε ο Κυριάκος ο παλιός μου φίλος ένα τηλεοπτικό για τα παλιά στέκια. Αλλά πήγα μεσημέρι. Με ήλιο. Και δεν το γνώρισα. Είναι τόποι, είναι μεριές, είναι σπίτια και γωνιές που θέλουν την νύχτα τους να τα ζωντανέψει.
Κι όμως σ’ όλες αυτές τις φωτογραφίες που τις καίει σχεδόν το φως, η νύχτα είναι παρούσα. Και είναι η Μεγάλη Νύχτα της Ιστορίας.
Δεν θέλω να τα σκαλίζω αλλά δαγκώνω τα χείλια μην πω πώς βρέθηκαν εκεί, αυτοί οι ήρωες. (Εχω να την γράψω αυτή τη λέξη χρόνια, και ποιος ξέρει αν θα την ξαναγράψω)
Πολιτικοί κρατούμενοι ήταν όταν έπεσε το Μέτωπο το ’41 κι ο Δικτάτορας ο Μεταξάς κι όλο το φασιστομάνι του τους παραδώσανε στους Γερμανούς. Πού ακούστηκε Ελληνας να δίνει στον εχθρό Ελληνες. Καλό κουμάσι κι αυτός. Μην κοιτάς που ξεπλύθηκε με το ΟΧΙ, αν ξεπλύθηκε. Ασε που ΟΧΙ δεν είπε, ένα «Alors, c’ est la guerre» είπε. Μάλιστα, γαλλικά στον Ιταλό για να συνεννοηθούνε καλύτερα. Το ΟΧΙ λοιπόν το είπαν οι Ελληνες. Αυτός τα Γαλλικά του.
Θα μου πεις εσύ δεν έλεγες να τα ξεχάσουμε όλα αυτά; Να τα ξεχάσουμε για να πάμε μπροστά; Κι αν δεν θυμόμαστε εμείς, θυμάται το αίμα. Αλλά για να πάμε μπροστά πρέπει να κοιτάμε πίσω να κοιτάμε σ’ αυτούς που έδωσαν το αίμα τους για μας…
Κι άντε πες παίρνουμε την απόφαση και τα ξεχνάμε. Περασμένα ξεχασμένα. «Ποιος θα μας λογαριάσει την απόφαση της λησμονιάς»;
Ρητορική είναι η ερώτηση. Και δεν την κάνω εγώ.
Τη θέτει ο Σεφέρης.
Χαιρετώ.
Ελάτε. Ελάτε να κλείσουμε εντελώς τα μάτια και να βάλουμε την ψυχή να αφουγκραστεί και να ριγήσει. Μπροστά ο Σταύρος Ξαρχάκος με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, κι από πάνω, σαν σε άγιο βήμα, ο δωρικός Γρηγόρης Μπιθικώτσης σε ρόλο ιεροψάλτη.
Τάχα τι να ζήλεψαν στα χλωμά σου μάτια
που ʼγιωμαν τʼ απόβραδο γλύκα πρωινή,
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})κι ήρθαν και βασίλεψαν τα βαθιά σου μάτια
κάποιο Σαββατόβραδο στην Καισαριανή.
Κι όλα γίναν κεραυνός
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });πελαγίσια αρμύρα
Κι όλα γίναν κεραυνός
και πικρό, πικρό ψωμί.
Ουδείς Ελληνας, όποιας ιδεολογίας – πλην των φασιστών βεβαίως! – και όποιας κοινωνικής τάξης, δεν έμεινε ασυγκίνητος.
Γνώριζες τα βήματα, ξέκρινα τους ήχους
και μπογιές ‘τοιμάζαμε με σβηστή φωνή.
Τις βραδιές συνθήματα γράφαμε στους τοίχους
πέφταμε και κράζαμε «κάτω οι Γερμανοί».
Ελάτε να δούμε καθαρά, δίχως αστερίσκους. Ποιος ΚΑΝΟΝΙΚΟΣ άνθρωπος δεν συγκινήθηκε, δεν ένιωσε μια ανατριχίλα, βλέποντας τις φωτογραφίες των διακοσίων παλικαριών να οδηγούνται από τους Γερμανούς στο εκτελεστικό απόσπασμα εκείνη την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή; Κανείς δεν μπορεί να ακουμπήσει την ιστορία τους. Αγέρωχοι, χαμογελαστοί μπροστά στον θάνατο, αψηφούν τους εκτελεστές τους, τα ναζιστικά δίποδα γουρούνια, και πηγαίνουν όμορφοι, όμορφοι, να πέσουν νεκροί για την ιδεολογία τους, για την πατρίδα, με σπόρο της λευτεριάς το αίμα τους. Μάθημα ιστορίας, ξεκάθαρα. Μάθημα θάρρους, αναμφίβολα.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Η ιστορία, η συγκεκριμένη κι οι άλλες, δεν παραχαράσσεται. Κι οι λέξεις δεν μπορεί να μακιγιάρονται, ή, ακόμα χειρότερα, να κρύβονται. Κομμουνιστές ήταν οι περισσότεροι, κλεισμένοι στα μπουντρούμια του στρατοπέδου του Χαϊδαρίου. Υπάρχει το προφανές. Πολλοί θυσιάστηκαν για την πατρίδα. Κομμουνιστές και μη. Τιμή και δόξα, δίχως αστερίσκους. Γι’ αυτό και οι συγκεκριμένες φωτογραφίες είναι ξεκάθαρα εθνικό κειμήλιο. Για την ιστορία μας, που δεν μπορεί να μπαίνει σε χρονοντούλαπο. Κι άρχισε ένας πόλεμος για να αναδείξει δύο πράγματα. Τη βλακεία – αήττητη για πάντα – αλλά και τον διχασμό που ακόμα υφίσταται, οκτώ δεκαετίες μετά. Υπήρξαν αναρτήσεις που ξεπερνούν ακόμα και την ίδια τη χυδαιότητα. «Σας αφήσαμε μετά τη μεταπολίτευση αντί να σας έχουμε μόνιμα σε ξερονήσια, τομάρια!» Ετσι ακριβώς, με το νι και με το σίγμα.
Υπάρχουν τα προφανή. Οσοι πολέμησαν τον εχθρό με οποιοδήποτε τρόπο αξίζουν δόξες και τιμές. Τωρινές και αιώνιες. Οσοι συνεργάστηκαν με τον εχθρό, αιώνια κατάρα. Τόσο απλά. Κι από την άλλη, οι υπεραπλουστεύσεις λόγω ιδεολογικού μανδύα απέχουν από την ιστορία, τη ματώνουν. Γιατί πραγματικά δεν μπορεί να σταθεί το επιχείρημα ότι όποιος δεν ήταν κομμουνιστής ήταν καταδότης, χαφιές και άλλα ευτράπελα. Μας το δίδαξε η παντοτινά επίκαιρη Αρβελέρ. «Ποτέ μην αφήνετε την ιδεολογία σας να παρεμβαίνει ή να διορθώνει τα γεγονότα». Δεν μπορεί και δεν γίνεται να φοβόμαστε τις λέξεις. Κομμουνιστές ήταν οι εκτελεσμένοι στο σκοπευτήριο της Καισαριανής. Αυτοί χαμογέλασαν μπροστά στη βαρβαρότητα και στον θάνατο, δίχως συμβιβασμούς και φόβους.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Αλλά υπήρξαν κι άλλοι πατριώτες που πολέμησαν τον κατακτητή. Γιατί να αφήσουμε την ιδεολογία να διορθώσει τα γεγονότα; Τους τιμάμε όλους και απαγορεύεται διά ροπάλου να γυρίσουμε σε εμφυλιοπολεμικές καταστάσεις. Αποτελεί ντροπή για τον ίδιο τον λαό που πολέμησε τον Γερμανό. Τον κατακτητή Γερμανό. Ξεκάθαρα: τιμή και δόξα στα διακόσια παλικάρια, τους κομμουνιστές, που αψήφησαν τον θάνατο. Ολα τα υπόλοιπα είναι φληναφήματα για να τροφοδοτούν τους νερόμυλους των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Υπάρχουν ακόμα φασίστες; Ξεκάθαρα και ζουν ανάμεσά μας. Πήγαν κι έσπασαν τις πλάκες με τα ονόματα των εκτελεσθέντων. Πάντα υπήρχαν σκουλήκια και πάντα θα υπάρχουν. Κι επειδή η τιμή και δόξα θέλει αποδείξεις, το ελληνικό κράτος πρέπει να φροντίσει όταν ταυτοποιηθεί η γνησιότητα των φωτογραφιών να αποκτήσει αυτά τα συγκλονιστικά ιστορικά ντοκουμέντα. Είπαμε. Η ιστορία δεν παραχαράσσεται και δεν παραγράφεται. Οποιος κι αν την έγραψε.
Στην εθνική διάσκεψη της ιταλικής αριστερής οργάνωσης Compagno e il Mondo μίλησε ο Αλέξης Τσίπρας, εστιάζοντας στην ανάγκη ανατροπής των συσχετισμών από τις προοδευτικές δυνάμεις, προκειμένου να αντιμετωπισθεί η άνοδος της άκρας δεξιάς.
“Εμείς, οι προοδευτικές δυνάμεις, πρέπει να αντισταθούμε και να φέρουμε ελπίδα ενάντια στον φόβο και αξιοπρέπεια ενάντια στις βάρβαρες νεοφιλελεύθερες πολιτικές.
Το πιο σημαντικό, πρέπει να προωθήσουμε το όραμα της ΕΕ στην οποία θέλουμε να ζήσουν οι μελλοντικές γενιές: Μια καλύτερη και κοινωνικά δίκαιη Ευρωπαϊκή Ένωση, όπου τα συμφέροντα του λαού δεν παραβλέπονται για χάρη των δισεκατομμυριούχων και των εταιρικών συμφερόντων. Και έχουμε αποδείξει, ξανά και ξανά, ότι μπορούμε να φέρουμε αλλαγή προς όφελος του λαού” τόνισε μεταξύ άλλων ο Αλ.Τσίπρας.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Το Compagno e il Mondo, είναι πολιτική οργάνωση που προέκυψε μετά την συνεργασία του αριστερού κομματος Articolo Uno με το Δημοκρατικό Κόμμα Ιταλίας, και ιδρύθηκε το 2023 με επικεφαλής τον πρώην βουλευτή, Arturo Scotto.
Στην Εθνική Διάσκεψη του Compagno e il Mondo η οποία πραγματοποιείται σήμερα, συμμετέχουν μεταξύ άλλων ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας, Μάσσιμο Ντ’ Αλέμα, ο πρώην υπουργός Ανάπτυξης και πρώην γραμματέας του Δημοκρατικού Κόμματος, Πιερλουίτζι Μπερσάνι και ο πρώην Υπουργός Υγείας Roberto Speranza.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Αναλυτικά η παρέμβαση του Αλ.Τσίπρα στην Εθνική Διάσκεψη του Compagno e il mondoΚαλημέρα αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες Θα ήθελα να σας μεταφέρω τους θερμότερους χαιρετισμούς μου για την εθνική σας συνέλευση και τους θερμότερους χαιρετισμούς μου ως φίλος και σύντροφός σας. Πρώτα απ ‘όλα, θα ήθελα να υπογραμμίσω τον τίτλο της εθνικής σας συνδιάσκεψης: “La Nostra Parte” το οποίο σημαίνει «Το μερίδιό μας».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Ποιο είναι το μερίδιό μας στην προστασία των κοινωνιών μας και των συμπολιτών μας σε αυτό το κρίσιμο σταυροδρόμι, όχι μόνο για την Ευρώπη αλλά και παγκοσμίως;
Τι κάνουμε για να καταφέρουμε αποτελεσματικές αλλαγές και να προστατεύσουμε τις κοινωνίες μας και τους συμπολίτες μας σε έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς και συχνά προς το χειρότερο;
Οι λαοί και οι κοινωνίες μας αντιμετωπίζουν μια σειρά από κρίσεις. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές δυνάμεις στην Ευρώπη συνεχίζουν με τις ίδιες καταστροφικές πολιτικές που διευρύνουν τις κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες, μαζί με μια βαθιά γεωπολιτική αστάθεια που απειλεί την παγκόσμια ειρήνη και σταθερότητα.
Η αποτυχία του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, δυστυχώς, δεν ακολουθήθηκε από μια ισχυρή επιστροφή προοδευτικών δυνάμεων. Αντίθετα, γινόμαστε μάρτυρες της ανόδου της ακροδεξιάς και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, με τρομακτικά αποτελέσματα: παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου από τη Βενεζουέλα μέχρι τη Γάζα, την παρακμή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του κράτους δικαίου, όπως είδαμε στη Μινεσότα και αλλού, και, φυσικά, την αναβίωση ρατσιστικών και ξενοφοβικών ιδεών.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Και εδώ είναι που το La Nostra Parte είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Έχουμε το καθήκον να ηγηθούμε της μάχης τόσο κατά της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης όσο και κατά της ιμπεριαλιστικής αποπαγκοσμιοποίησης. Προκειμένου να υπερασπιστούμε την ειρήνη και το διεθνές δίκαιο. Εμείς, οι προοδευτικές δυνάμεις, πρέπει να αντισταθούμε και να φέρουμε ελπίδα ενάντια στον φόβο και αξιοπρέπεια ενάντια στις βάρβαρες νεοφιλελεύθερες πολιτικές.
Το πιο σημαντικό, πρέπει να προωθήσουμε το όραμα της ΕΕ στην οποία θέλουμε να ζήσουν οι μελλοντικές γενιές: Μια καλύτερη και κοινωνικά δίκαιη Ευρωπαϊκή Ένωση, όπου τα συμφέροντα του λαού δεν παραβλέπονται για χάρη των δισεκατομμυριούχων και των εταιρικών συμφερόντων. Και έχουμε αποδείξει, ξανά και ξανά, ότι μπορούμε να φέρουμε αλλαγή προς όφελος του λαού.
Οι προοδευτικές δυνάμεις έχουν αγωνιστεί στην Ελλάδα, την Ιταλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία και σε όλη την Ευρώπη ενάντια στις σύγχρονες ολιγαρχίες και τις κλεπτοκρατίες. Ενάντια στην ψευδή τους αφήγηση ότι τα μεγάλα συμφέροντα πρέπει να επιβιώσουν, επιβεβαιώνουμε μια παγκόσμια αλήθεια: καμία κοινωνία δεν μπορεί να ευδοκιμήσει αν βάζουμε το χρήμα πάνω από τους ανθρώπους.
Όπως είπε και ο Αντόνιο Γκράμσι, η αλήθεια είναι επαναστατική. Έτσι, ανεξάρτητα από τις δυσκολίες, θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε. Γιατί ιστορικά, αυτό είναι το μερίδιό μας και το καθήκον μας. Με αυτές τις σκέψεις, θα ήθελα να σας ευχηθώ κάθε επιτυχία στην εθνική σας συνέλευση.
Συμπληρώνεται μία εβδομάδα από τότε που οι φωτογραφίες των εκτελεσθέντων της Πρωτομαγιάς του 1944 εμφανίστηκαν στη δημόσια σφαίρα και αιχμαλώτισαν την προσοχή μας. Ο κατακερματισμένος και ρευστός χώρος της ψηφιακής δημοσιότητας φάνηκε να αποκτά ένα κοινό σημείο αναφοράς. Στις πρώτες ώρες, κυριάρχησε η συγκινησιακή αντίδραση που προκαλούσε το οπτικό υλικό. Στις μέρες που ακολούθησαν, «ειδικοί», πολιτικοί και πολίτες τοποθετούνταν, από διαφορετικές σκοπιές, σχετικά με το νόημά τους.
Πρόκειται για ένα επεισόδιο δημόσιας ιστορίας εν εξελίξει και μια ηχηρή απόδειξη για το βάρος που έχει η εικόνα ως φορέας ιστορικής γνώσης. Αν και δεν αποκάλυψαν κάποιο άγνωστο γεγονός, οι φωτογραφίες μάς επέτρεψαν να γνωρίσουμε ουσιώδεις πτυχές του, οι οποίες, χωρίς τα συγκεκριμένα τεκμήρια, θα παρέμεναν απρόσιτες ή εγκλωβισμένες στη σφαίρα μιας μυθοποιημένης αφήγησης. Κατέστησαν επίσης σαφές πως η συναισθηματική κινητοποίηση είναι σημαντικό κομμάτι της ιστορικής γνώσης και κατανόησης.
Παράλληλα, ο τρόπος με τον οποίο λειτούργησαν οι φωτογραφίες στη δημόσια σφαίρα ανέδειξε τρεις διαστάσεις που αφορούν τη σχέση ιδεολογίας και κουλτούρας.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})– Η πρώτη συνίσταται στο ότι επιβεβαίωσε πως η Κατοχή – και όχι μόνο ο Εμφύλιος – αποτελεί ένα πολιτισμικό τραύμα για την ελληνική κοινωνία, βασισμένο στη σχέση μνήμης-συναισθήματος-ταυτότητας, όπως έχει αναλύσει ο Νίκος Δεμερτζής. Οψεις αυτού του τραύματος εκδηλώθηκαν και στην περίοδο της οικονομικής κρίσης, με την ιστορική αναλογία της Κατοχής να λειτουργεί τότε ως ερμηνευτικό πρίσμα. Ομως, η βαρύτητα της Κατοχής στην εθνική ταυτότητα και τη συλλογική μνήμη υπερβαίνει σαφώς τη συγκυρία της κρίσης.
– Η δεύτερη διάσταση αφορά τη θέση που καταλαμβάνει η μνήμη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και το πρόταγμα του αντιφασισμού στην πολιτική κουλτούρα και τις συλλογικές ταυτότητες της Μεταπολίτευσης. Ο τρόπος με τον οποίο δεξιώθηκε τις φωτογραφίες μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος και της κοινής γνώμης μαρτυρά την ανθεκτικότητα αυτής της μεταπολιτευτικής κληρονομιάς, στο επίπεδο των συναισθημάτων και του προσανατολισμού της συμπεριφοράς. Αλλά και η αντιπαράθεση, που ξέσπασε γύρω από τη νοηματοδότησή τους, την ιδεολογική ταυτότητα των εικονιζόμενων προσώπων, αλλά και την ενδεδειγμένη θεσμική στάση, είναι επίσης έκφραση του ρόλου που διαδραματίζουν η Κατοχή και η Αντίσταση στις παραταξιακές ταυτότητες.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });– Μία τρίτη, τέλος, διάσταση εντοπίζεται στο τι αποκαλύπτει αυτό το υλικό για την εθνική αυτοεικόνα. Τον Δεκέμβριο του 2012, η νοσταλγία που προκάλεσε η δημοσίευση της φωτογραφίας του Κώστα Μπαλάφα μιας λαμπερής και ευημερούσας Αθήνας του 1960 ήταν άμεσα συνδεδεμένη με την επιστροφή, τότε, της φτώχειας ως στοιχείου της εθνικής αυτοεικόνας.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Σήμερα, οι εικόνες των ακατάβλητων μελλοθανάτων φαίνεται να συνδέονται με μια διαφορετική νοσταλγία· τη νοσταλγία ενός συλλογικού εαυτού που κινητοποιείται με τη βεβαιότητα για το αξιακό και ηθικό περιεχόμενο του σκοπού. Στις φωτογραφίες, οι αντιστασιακοί που αντιμετωπίζουν το απόσπασμα εμφανίζονται γενναίοι, αλλά και ενωμένοι σε μια κοινή αποστολή. Αν προσέξει κανείς τις ραδιοφωνικές συζητήσεις για το θέμα, θα ακούσει παραγωγούς και ακροατές να επαναλαμβάνουν πως οι εικόνες των ηρωικών προσώπων ανήκουν σε «απλούς ανθρώπους» και, ενίοτε, να καταλήγουν πως «αυτή είναι η Ελλάδα». Ανθρωποι λοιπόν σαν κι εμάς, που όμως δεν λειτουργούν όπως εμείς. Στις εικόνες από την Καισαριανή προβάλλεται, τελικά, η νοσταλγία μιας κοινωνίας εξουθενωμένων, μοναχικών ατόμων για έναν ηρωικό εθνικό εαυτό και για μια μαχόμενη συλλογικότητα.
Η Τζένη Λιαλιούτη είναι επίκουρη καθηγήτρια Ευρωπαϊκής Ιστορίας στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης ΕΚΠΑ
Τροχαίο με εμπλοκή αμαξοστοιχίας του Προαστιακού και Ι.Χ. αυτοκινήτου σημειώθηκε το μεσημέρι του Σαββάτου στη διασταύρωση των οδών Αθηνών και Πέντε Πηγαδίων, στην Πάτρα.
Σύμφωνα με πληροφορίες, η προστατευτική μπάρα στη σιδηροδρομική διάβαση ήταν κατεβασμένη τη στιγμή που οδηγός αυτοκινήτου επιχείρησε να στρίψει και βρέθηκε πάνω στις γραμμές. Ο μηχανοδηγός αντιλήφθηκε το όχημα σε μικρή απόσταση και ενεργοποίησε αμέσως το φρένο έκτακτης ανάγκης.
Ωστόσο, η αμαξοστοιχία δεν κατάφερε να ακινητοποιηθεί εγκαίρως, με αποτέλεσμα να σημειωθεί σύγκρουση.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Από την πρόσκρουση προκλήθηκαν σοβαρές υλικές ζημιές στο μπροστινό τμήμα του αυτοκινήτου, ενώ χτυπήθηκε και μέρος της μηχανής του τρένου. Στο όχημα επέβαιναν τρία άτομα, τα οποία ευτυχώς δεν τραυματίστηκαν, παρά τη σφοδρότητα του περιστατικού.
Τα ακριβή αίτια του συμβάντος διερευνώνται από τις αρμόδιες αρχές, ενώ το περιστατικό προκάλεσε αναστάτωση στους κατοίκους της περιοχής.
Ενδιαφέρουσες συζητήσεις – και μάλλον με αρκετό παρασκήνιο – μαθαίνω πως διεξάγονται εσχάτως ανάμεσα στο υπουργείο Εσωτερικών και την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (ΑΠΔΠΧ). Ο λόγος; Το επόμενο στάδιο του περιβόητου ψηφιακού μετασχηματισμού του Δημοσίου, που δεν είναι άλλο από τον απόλυτο έλεγχο της παρουσίας των υπαλλήλων και το οριστικό τέλος της πατροπαράδοτης «κοπάνας». Οπως μου ψιθύρισαν οι πηγές μου, το αρχικό σχέδιο που έπεσε στο τραπέζι ήταν μεγαλεπήβολο. Στο υπουργείο Εσωτερικών σκέφτηκαν να καταργήσουν το κλασικό «χτύπημα» της κάρτας και να περάσουν απευθείας στη sci-fi εποχή: ταυτοποίηση με βιομετρικά χαρακτηριστικά, κοινώς δακτυλικά αποτυπώματα (ίσως και αναγνώριση προσώπου), οριζόντια, για όλο τον δημόσιο τομέα. Τέρμα, δηλαδή, το να χτυπάει ο ένας την κάρτα του διπλανού. Το πολιτικό μήνυμα ήταν πολύ ελκυστικό για το Μαξίμου, αφού θα μπορεί να το επικοινωνήσει ως μεταρρύθμιση με αξιοποίηση της πιο σύγχρονης τεχνολογίας εναντίον των «κοπανατζήδων» υπαλλήλων, ενόψει και της κυβερνητικής πρότασης για τη συνταγματοποίηση της αξιολόγησης στο Δημόσιο στην επόμενη αναθεώρηση. Υπολόγισαν όμως χωρίς την ανεξάρτητη Αρχή η οποία, όπως πληροφορούμαι, τους έκοψε κάπως απότομα τη φόρα, υπενθυμίζοντας στους ιθύνοντες πως ο GDPR απαγορεύει γενικά την επεξεργασία βιομετρικών δεδομένων, εκτός αν υπάρχει ρητή συγκατάθεση από όλους τους υπαλλήλους ή ειδική νομοθετική πρόβλεψη για λόγους δημοσίου συμφέροντος που δεν εξυπηρετούνται αλλιώς.
Οπισθοχώρηση, μέχρι νεοτέραςΕιδικότερα, όπως μου εξηγούσε πηγή μου, η μαζική συλλογή βιομετρικών δεδομένων θεωρείται μορφή εντατικής επιτήρησης και γενικώς απαγορεύεται από τη νομοθεσία, εκτός αν η δουλειά δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Η οποία, κακά τα ψέματα, με μια απλή ψηφιακή κάρτα ή κωδικό, θα γινόταν μια χαρά, όπως τους είπε η Αρχή. Το κώλυμα δε είναι ακόμη ισχυρότερο αν στην προμήθεια και τη λειτουργία ενός τέτοιου συστήματος συμμετέχει ιδιώτης αφού κάτι τέτοιο ενέχει τον κίνδυνο πρόσβασης στη συλλογή δεδομένων και στην ασφάλειά τους. Το θέμα προκάλεσε ένα μπρος πίσω ανάμεσα στα υπουργείο και την Αρχή, σε συναντήσεις και επικοινωνίες μεταξύ στελεχών που κόντεψαν να καταλήξουν σε καβγάδες. Υπήρχε δε, εξ όσων μου λένε, από κάποια στελέχη του υπουργείου, η πεποίθηση ότι η στάση της Αρχής θα μαλάκωνε μετά τη λήξη της θητείας του προηγούμενου προέδρου της, του Κωνσταντίνου Μενουδάκου. Δεν έπεσαν μέσα. Η συζήτηση παραμένει σε εξέλιξη, μου λένε, με αναδίπλωση του υπουργείου. Οι πληροφορίες μου λένε πως το οριζόντιο μέτρο για όλο το Δημόσιο πάει περίπατο και πλέον στο τραπέζι έχει πέσει μια εναλλακτική πρόταση, πολύ πιο «μαζεμένη» και περιορισμένη, πιθανότατα μόνο για πολύ συγκεκριμένες και ευαίσθητες υπηρεσίες. Πιθανόν, βέβαια, η κυβέρνηση να ποντάρει και στην καθυστέρηση με την ελπίδα να πετύχει την εκλογή ενός νέου προέδρου στην ανεξάρτητη Αρχή, πιο «φιλικού» ίσως στις δικές της ερμηνείες της νομοθεσίας.
Ζητεί εξηγήσεις και από το ΜεταφορώνΚαι μιας και πιάσαμε σήμερα αυτά τα ζητήματα, να σας πάω σε άλλο υπουργείο που καλοπερνάει με την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα αυτές τις μέρες. Αναφέρομαι στο υπουργείο Μεταφορών και την ιστορία με εκείνο το SMS που έφτασε στα κινητά μας στις 24 Οκτωβρίου 2025 ως κοινωνικό μήνυμα για την οδική ασφάλεια, με πρωτοβουλία του Κώστα Κυρανάκη. Οπως σας είχα ενημερώσει, πολίτες προσέφυγαν δικαστικά κατά του ελληνικού Δημοσίου, για παράνομη χρήση των προσωπικών δεδομένων τους (των κινητών τους). Τον Ιανουάριο εκδικάστηκαν οι πρώτες 32 ατομικές αγωγές πολιτών για παράνομη επεξεργασία δεδομένων και το δεύτερο κύμα αγωγών εκδικάζεται στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών τον Απρίλιο. Η υπόθεση όμως έχει τεθεί και στο μικροσκόπιο της Αρχής, η οποία ζητεί πλέον επίσημες εξηγήσεις από το υπουργείο Μεταφορών για τη νομική βάση της εντολής που έδωσε στους παρόχους κινητής τηλεφωνίας για την αποστολή του μηνύματος.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Νέες καταγγελίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕΤην ολοκλήρωση της μεταφοράς του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ ετοιμάζει το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης με νομοσχέδιο που θα αναμορφώνει, όπως λέει, τη διαδικασία των πληρωμών των κοινοτικών ενισχύσεων από τη νέα αρμόδια γενική διεύθυνση της ανεξάρτητης Αρχής Εσόδων. Στο μεταξύ, όμως, μου λένε από τις Βρυξέλλες ότι η αρμόδια κοινοτική διεύθυνση, η DG AGRI της Κομισιόν, συνεχίζει να λαμβάνει καταγγελίες, τόσο για τις τρέχουσες πληρωμές, όσο και για το οργανόγραμμα του «νέου ΟΠΕΚΕΠΕ». Σας το έχω γράψει εδώ και καιρό ότι υπάρχουν υπάλληλοι που καταγράφηκαν σε ύποπτους διαλόγους της ποινικής δικογραφίας της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και συνεχίζουν να κατέχουν νευραλγικές θέσεις ευθύνης, σε κρίσιμα τμήματα ελέγχων και πληρωμών, χωρίς να έχει διεξαχθεί καμία πειθαρχική διαδικασία ή υπηρεσιακή κρίση εις βάρος τους. Σας είχα αναφέρει ήδη τέσσερις τέτοιες περιπτώσεις, οι νέες πληροφορίες ανεβάζουν τον αριθμό σε δέκα.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); }); Δεν σταματά η έρευνα για το Qatargate«Πράσινο φως» για τη συνέχιση της έρευνας του Qatargate έδωσε το βελγικό δικαστήριο που εξέτασε τις ενστάσεις των υπόπτων στο σκάνδαλο διαφθοράς που υποστήριζαν ότι η έρευνα εις βάρος τους έπασχε νομικά. Με μια απόφαση 113 σελίδων, που αποκαλύφθηκε από τη βελγική εφημερίδα «Le Soir», το αρμόδιο τμήμα του Εφετείου των Βρυξελλών έκρινε την έρευνα «νομότυπη» στο παρόν στάδιο, μη βρίσκοντας κανένα έρεισμα για να κηρυχθεί η δίωξη απαράδεκτη. Στα πρόσωπα που αφορά η απόφαση περιλαμβάνεται, θυμίζω, η Εύα Καϊλή, η οποία ερευνάται για διαφθορά, νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες και συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση, μαζί με τον σύντροφό της, Φραντσέσκο Τζιόρτζι. Η πλευρά της Καϊλή υποστήριξε ότι υπήρξε παραβίαση της βουλευτικής ασυλίας της, ότι υπέστη παράνομη παρακολούθηση, ότι οι ανακριτές επέδειξαν αμεροληψία και σύγκρουση συμφερόντων αλλά ότι είχαν και αναρμοδιότητα, με τον ισχυρισμό ότι η υπόθεση θα έπρεπε να υπάγεται στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.
Ηταν φυσικό κι επόμενο οι φωτογραφίες από τον τοίχο της Καισαριανής να επιβληθούν πάσης άλλης επικαιρότητας. Η φωτογραφία βοά αλλά το κανάλι του ήχου έχει εντελώς άλλη τεχνολογία για τον κάθε δέκτη.
Οι πιο πολλοί είδαν άντρες πάνω στον ανθό της ηλικίας τους να προχωράνε εξοικειωμένοι λες με τον θάνατο, με λεβεντιά και χαμόγελο, έτοιμοι να καλωσορίσουν το βόλι. Αλλοι πάλι είδαν συμπαγείς ιδεολόγους να οδεύουν ένθεοι προς το μακέλεμά τους, σίγουροι για το φωτοστέφανο του μάρτυρα που θα ερχόταν εκ των υστέρων να τους προφυλάξει από τον πόνο, τον φόβο και την απελπισία. Δυστυχώς δεν θα ήταν οι μόνοι σ’ αυτή τη μαύρη ιστορική στιγμή που κρατάει κοντά έναν αιώνα κι από την περασμένη εβδομάδα πήρε παράταση.
Σκέφτομαι, για παράδειγμα, τον Νίκο Μπελογιάννη στο Εκτακτο Στρατοδικείο Αθηνών, να σέρνει το γαρίφαλο απ’ άκρη σ’ άκρη πάνω στο μεγάλο χαμόγελό του και λέω, καλά, αυτόν τον προφύλαξε ο έρωτας, αλλά και πάλι… Ούτε κι αυτή η ανάγνωση μου φαίνεται σοβαρή. Ο τρόμος παραλύει τον άνθρωπο, τον μαρμαρώνει. Τον κάνει αγνώριστο, ξένο κι απόξενο από τα συναισθήματά του. Είναι ο ίδιος αλλά φαίνεται άλλος.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Το δείχνει αυτό η φωτογραφία, η κάθε φωτογραφία; Φοβάμαι πως όχι, αν την πάρεις πλαγιομετωπικά. Αν καθρεφτιστείς, εκ του ασφαλούς, πάνω της, αν δεν σκύψεις το κεφάλι να μη σε πάρουν οι σφαίρες από τα δυσερμήνευτα χαμόγελα, τα αγέρωχα μέτωπα, τη συντεταγμένη, πειθήνια πορεία προς το φρικαλέο. Αν λέω, αν, ένας ανάμεσα σ’ αυτούς τους ανθρώπους σωριαζόταν κάτω στο κλάμα, αν ικέτευε, αν σκαρφάλωνε τη μάντρα να δραπετεύσει, θα το έδειχναν αυτό οι φωτογραφίες; Εξαρτάται ποιος τις βλέπει. Οι 200 της Καισαριανής είναι ξανά στο έλεός μας να τους διερμηνεύσουμε όπως μας αρέσει.
Προσωπικά, θέλω να πιστεύω ότι στάθηκαν μπροστά στην κάμερα έτσι όπως θα τους θέλαμε εμείς οι εκδρομείς του χρόνου, προσδοκώντας να τους βρούμε μια μέρα και να τους διασώσουμε, δηλαδή να τους αγαπήσουμε. Δεν αγαπάς κανέναν αν δεν βρεις και δεν συμπεριλάβεις την απελπισία του. Οσο γι’ αυτό, είμαι 100% σίγουρη.
Σε οριακό σημείο βρίσκεται ο Δήμος Σουφλίου στον Έβρο, καθώς η ραγδαία άνοδος της στάθμης των υδάτων έχει προκαλέσει εκτεταμένες πλημμύρες στις πεδινές ζώνες.
Το νερό έχει φτάσει έως τον οδικό άξονα και τον κόμβο της Δαδιάς, δυσχεραίνοντας τις μετακινήσεις και επιβαρύνοντας περαιτέρω την κατάσταση στην περιοχή.
Σύμφωνα με το τοπικό μέσο pameevro.gr, οι μεγάλες ποσότητες υδάτων που εισρέουν από τη Βουλγαρία οδήγησαν σε απότομη αύξηση της στάθμης, με αποτέλεσμα να πλημμυρίσουν καλλιεργήσιμες εκτάσεις, αγροτικοί δρόμοι και χαμηλά σημεία του οδικού δικτύου.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})
Οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για περίπου 60.000 στρέμματα κάτω από το νερό, ενώ οι Αρχές χαρακτηρίζουν την κατάσταση ιδιαίτερα κρίσιμη και απευθύνουν έκκληση για αυξημένη προσοχή.
Ανεβαίνει η στάθμη του ποταμούΟι πιέσεις αποτυπώνονται ξεκάθαρα στο ύψος της στάθμης του ποταμού Έβρου, που το τελευταίο 24ωρο βρίσκεται πάνω από το όριο συναγερμού στο Πύθιο και πλησιάζει πολύ το όριο συναγερμού και στο Πέταλο.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Οι τελευταίες μετρήσεις έδειξαν 6.75μ στο Πύθιο, δηλαδή είκοσι εκατοστά πάνω από το όριο συναγερμού (5,70 μ.) και 5,85 μ. στο Πέταλο, δηλαδή μόλις 15 εκατοστά κάτω από το όριο συναγερμού (6 μ.).
Καμία μετακίνηση σε επικίνδυνα σημείαΗ προσοχή εστιάζεται κυρίως:
– Στις ιρλανδικές διαβάσεις
– Στις γέφυρες χαμηλής στάθμης
– Στις αγροτικές εκτάσεις και χωματόδρομους
Οι αρμόδιες υπηρεσίες ξεκαθαρίζουν ότι για κανέναν λόγο δεν πρέπει να επιχειρείται διέλευση από σημεία όπου υπάρχει ροή ή συγκέντρωση υδάτων, καθώς η ένταση του νερού μπορεί να παρασύρει οχήματα και πεζούς.
Την αρχική ενδεκάδα του Ολυμπιακού για την αναμέτρηση με τον Παναιτωλικό (21/02, 17:00) στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης» ανακοίνωσαν, στο πλαίσιο της 22ης αγωνιστικής της Stoiximan Super League.
Οι «ερυθρόλευκοι» υποδέχονται τα «καναρίνια» με στόχο την επιστροφή στα θετικά αποτελέσματα και τη διατήρηση της δυναμικής τους στο πρωτάθλημα, μπροστά στο κοινό τους στο φαληρικό γήπεδο.
Λίγο πριν από τη σέντρα, ο Βάσκος τεχνικός γνωστοποίησε τις επιλογές του για το αρχικό σχήμα.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Η ενδεκάδα του ΟλυμπιακούΤζολάκης, Κοστίνια, Καλογερόπουλος, Πιρόλα, Μπρούνο, Γκαρθία, Σιπιόνι, Λουίς, Τσικίνιο, Νασιμέντο, Ταρέμι.
View this post on Instagram