Τα ΝΕΑ - Τεχνολογία

Για το «τσουνάμι» που μπορεί να προκαλέσει στην αμερικανική πολιτική σκηνή η δημοσιοποίηση των αρχείων Επστιν, αλλά και το «σινιάλο» που αποτέλεσε η Γροιλανδία, φέρνοντας δομικές αλλαγές εντός της Ευρώπης, μίλησε στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο» ο Κριστιάν Λεκέν, καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στη Sciences Po του Παρισιού.

Μέχρι ποιο σημείο μπορούν να φτάσουν οι «κραδασμοί» από τη δημοσιοποίηση των αρχείων Επστιν, και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού; Ηδη παραιτήθηκαν ο βουλευτής, πρώην υπουργός των Εργατικών και πρώην πρεσβευτής, λόρδος Πίτερ Μάντελσον, στο Ηνωμένο Βασίλειο, και ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας της Σλοβακίας, Μίροσλαβ Λάιτσακ.

Τα αρχεία Επστιν προκαλούν έντονη συζήτηση τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην παγκόσμια πολιτική σκηνή. Για τον ίδιο τον Tραμπ, καθώς και άλλους αμερικανούς πολιτικούς, θα μπορούσαν να προκαλέσουν ένα «τσουνάμι». Ωστόσο, οι επαφές του Επστιν με τις παγκόσμιες ελίτ είχαν μεγάλο εύρος. Η συναναστροφή μαζί του δεν συνεπάγεται απαραίτητα εμπλοκή στις εγκληματικές παιδόφιλες δραστηριότητές του. Κάθε υπόθεση πρέπει να εξετάζεται ξεχωριστά από τη Δικαιοσύνη.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Μιλάτε για «τσουνάμι» που μπορεί να προκαλέσει ακόμα και την έκπτωση του Τραμπ από το προεδρικό αξίωμα;

Για να είμαι ειλικρινής, όχι.

Λέγοντας «τσουνάμι», τι ακριβώς εννοείτε;googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Τα αρχεία Επστιν θα έχουν αντίκτυπο στις ενδιάμεσες αμερικανικές εκλογές. Θα είναι πολύ δύσκολες για τον πρόεδρο Τραμπ. Ρωτήσατε για την έκπτωση Τραμπ. Ακόμα κι αν αναλάμβανε καθήκοντα προέδρου ο αντιπρόεδρος Βανς, δεν θα άλλαζε κάτι στις πολιτικές των ΗΠΑ και προς τους Ευρωπαίους. Από την άλλη, κάτι αλλάζει στην Ευρώπη. Η Γροιλανδία ήταν το «σινιάλο». Παρότι συμβολική η μεταφορά ευρωπαϊκών στρατευμάτων στη Γροιλανδία, συνιστά εξέλιξη. Ο Τραμπ κατάλαβε ότι πρέπει να σέβεται τους Ευρωπαίους. Πριν από τη Γροιλανδία, ήταν δύσκολο να ορθώσουν ανάστημα. Το καλοκαίρι η Κομισιόν δέχθηκε αδιαμαρτύρητα αύξηση 50% στους δασμούς.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Αυτή η περίοδος έχει τελειώσει. Ακόμα και η ύπατη εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ενωσης για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας, Κάγια Κάλας, ήταν αρκετά επικριτική προς τις ΗΠΑ. Υπογράμμισε μάλιστα την αναγκαιότητα μιας αυτόνομης ευρωπαϊκής στρατηγικής. Πριν από έναν μήνα ήταν εξαιρετικά απρόθυμη να ξεστομίσει την ίδια φράση. Αντιλαμβανόμαστε πλέον ότι ακόμα και αν η Διατλαντική Συμμαχία εξακολουθεί τυπικά να υπάρχει, ακόμα και αν είναι ακόμη σε ισχύ το Αρθρο 5, οι ΗΠΑ δεν είναι βέβαιο ότι θα μας βοηθήσουν, σε περίπτωση επίθεσης της Ρωσίας, πέραν της Ουκρανίας. Συνεπώς, θα έπρεπε να προσανατολιστεί η Ενωση σε μια αυτόνομη αμυντική αρχιτεκτονική, έναν ευρωπαϊκό στρατό εκτός ΝΑΤΟ. Δεν είναι εύκολη επιλογή. Μάλιστα κάποιοι θα αντέτειναν την ενίσχυση του ευρωπαϊκού πυλώνα του ΝΑΤΟ, για το οποίο όμως ο Τραμπ δεν ενδιαφέρεται.

Δεν είναι εύκολη επιλογή γιατί, παρόλη την κοινή αντίδραση οκτώ ευρωπαϊκών χωρών, για τη Γροιλανδία, στο υπόβαθρο υποβόσκει ο κατακερματισμός. Και στην «καρδιά» του δεν είναι τα διαφοροποιούμενα τρία κράτη-μέλη (Ουγγαρία, Σλοβακία, Τσεχική Δημοκρατία), αλλά η άτυπη διάλυση της γαλλογερμανικής συμμαχίας, στην τελευταία σύνοδο κορυφής.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Ισχύει ότι οι απειλές για την Ευρώπη προέρχονται και εκ των έσω.

Η Τζόρτζια Μελόνι υπέγραψε μια σειρά από συμφωνίες με τη Γερμανία. Προσβλέπει στην αντικατάσταση του γερμανογαλλικού άξονα από τον γερμανοϊταλικό;

Πιθανότατα αυτό εξηγεί τις διμερείς συνομιλίες και την πρόσφατη συμφωνία μεταξύ Ρώμης και Βερολίνου. Η κυρία Μελόνι είναι ένα παράξενο πολιτικό ζώο. Το περιεχόμενο των ευρωπαϊκών πολιτικών της δεν είναι ακραίο. Δέχεται όλους τους συμβιβασμούς. Ταυτοχρόνως, όμως, αποφεύγει να κατηγορήσει τον Τραμπ. Το είδαμε με τη Γροιλανδία. Η προστιθέμενη αξία της εντός της ΕΕ είναι ο διαμεσολαβητικός ρόλος, που παίζει ή θέλει να παίξει, μεταξύ Τραμπ και Ευρώπης.

Η κυρία Μελόνι συνεχίζει να πατάει σε δυο βάρκες, την ώρα που η κυβέρνηση Τραμπ συνεχίζει να επιδεικνύει την εχθρότητά της προς την ΕΕ. Επέκρινε ακόμα και την εμπορική συμφωνία ΕΕ – Ινδίας. Η πρόεδρος της Κομισιόν την αποκάλεσε «μητέρα» των εμπορικών συμφωνιών. Αλλάζει κάτι;

Ηταν μια πολύ σημαντική πολιτική συμφωνία, παρόλο που αφορά το εμπόριο, επειδή τα δύο μέρη δηλώνουν με ηχηρό τρόπο στον  Τραμπ πως μπορούν να βρουν εναλλακτικές στον εκβιασμό του, με βάση την αρχή του ελεύθερου εμπορίου. Αυτό που παραμένει μια θλιβερή ιστορία είναι η Ουκρανία. Ο Τραμπ δεν ενδιαφέρεται για τον πόλεμο και ο Πούτιν μπλοφάρει ότι θα μπορούσε να τον τερματίσει. Η Μόσχα δεν θέλει ειρήνη. Η Ουκρανία όμως είναι πολύ πιο σημαντική για την Ευρώπη από τη Γάζα ή τη Βενεζουέλα. Στην Ουκρανία διακυβεύεται η αξιοπιστία και το μέλλον της Ευρώπης. Αν το 2027 στη Γαλλία εκλεγεί μια ακροδεξιά φιλορωσική κυβέρνηση, αυτό δεν θα είναι ένα αμιγώς γαλλικό ζήτημα, θα είναι ευρωπαϊκό.

Ο Παναθηναϊκός (15-2) δεν αντιμετώπισε κανένα απολύτως πρόβλημα στην Καρδίτσα (4-13) και επικράτησε της ομώνυμης ομάδας με το επιβλητικό 78-53, για τη 18η αγωνιστική της Stoiximan GBL.

Ο Εργκίν Αταμάν προχώρησε σε εκτεταμένο ροτέισον, χρησιμοποίησε όλους τους διαθέσιμους παίκτες και πήρε εύκολα αυτό που ήθελε. Και τώρα στροφή ξανά στη Euroleague για το «τριφύλλι», καθώς πρόκειται να φιλοξενήσει τη Φενέρμπαχτσε του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους στο Telekom Center Athens την ερχόμενη Παρασκευή (13/2, 21:15) για την 28η αγωνιστική της κορυφαίας ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης.

Ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε με τους Γκραντ, Τολιόπουλο, Ρογκαβόπουλο, Χουάντσο και Χολμς στο αρχικό σχήμα. Η Καρδίτσα παρατάχθηκε με τους Εστράδα, Τζέφερσον Μπ., Τζέφερσον Ντ. , Χόρχλερ και Ουάσινγκτον στην πεντάδα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Οι Πράσινοι άνοιξαν το σκορ με καλάθι του Χολμς για το 2-0. Ωστόσο, γρήγορα ακολούθησε η «απάντηση» της Καρδίτσας με τον Ουάσινγκτον για το 2-2. Στο ξεκίνημα του αγώνα ήταν πολύ χαμηλό το σκορ, ενώ υπήρχαν διαδοχικές εναλλαγές στο προβάδισμα.

Η Καρδίτσα «έτρεξε» ένα επιμέρους 4-0 και προσπέρασε τους Πράσινους για το 9-8 και στη συνέχεια πήρε ο Γκραντ δέχθηκε τεχνική ποινή. Το Τριφύλλι πέρασε μπροστά με τρίποντο του Τολιόπουλου για το 13-10. Το δεκάλεπτο έληξε με σκορ 16-12 υπέρ του Παναθηναϊκού.

Στο δεύτερο δεκάλεπτο ο Παναθηναϊκός πάτησε γκάζι και «έχτισε» διαφορά, ωστόσο και πάλι υπήρχαν προβλήματα αστοχίας. Συγκεκριμένα, οι Πράσινοι με πόντους του Σορτς προηγήθηκαν με 23-17. Μέχρι εκείνο το σημείο του αγώνα οι δύο ομάδες είχαν 1/14 τρίποντα και ο Παναθηναϊκός 6/24 δίποντα!

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Λίγο πριν το φινάλε το Τριφύλλι προηγήθηκε με +11 για το 19-30 και το ημίχρονο έκλεισε με σκορ 22-32, με τους Πράσινους να είναι μπροστά.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Στο τρίτο δεκάλεπτο ο Παναθηναϊκός πάτησε… γκάζι, σοβαρεύτηκε και ουσιαστικά… τελείωσε το ματς. Με ένα επιμέρους σκορ 13-31 η σεμνή τελετή έλαβε τέλος. Ο Χολμς «πυροβολούσε» από παντού και η διαφορά σε λίγα λεπτά από τους 10 έφτασε κοντά μέχρι και τους 30. Με το σκορ στο 30′ να έχει φτάσει στο 35-63.

Όπως εύκολα καταλαβαίνει κανείς, το τελευταίο δεκάλεπτο ήταν διαδικαστικού χαρακτήρα, με τον Εργκίν Αταμάν να προχωράει σε εκτεταμένο ροτέισον και να δίνει χρόνο συμμετοχής σε όλους τους διαθέσιμους παίκτες που είχε, με το τελικό 53-78 να τα λέει όλα για την ιστορία του αγώνα…

Οι διαιτητές: Τσαρούχα, Μαρινάκης, Αγγελής

Τα δεκάλεπτα: 12-16, 22-32, 35-63, 53-78

Σε περιβάλλον κατακερματισμού του πολιτικού τοπίου με έντονο και μετρημένο το «αντισυστημικό» αίσθημα, το Μέγαρο Μαξίμου χαράζει εκλογική στρατηγική απέναντι σε ένα μέτωπο με ποικιλομορφία και διαφορετικά μεταξύ τους χαρακτηριστικά.

Οσο επιχειρείται αυτά να αναλυθούν σε κυλιόμενες μετρήσεις, υπό τον φόβο ότι αν αγνοηθούν ελλοχεύουν σοβαροί κίνδυνοι, διαμορφώνεται ο νέος άξονας στον οποίο επιλέγει να κινηθεί η κυβέρνηση.

Διαχωριστικές γραμμές τύπου «Δεξιά – Αριστερά» έχουν μείνει προ πολλού στην άκρη. Κυβερνητικοί παράγοντες μιλούν τώρα για «ορθολογισμό – ανορθολογισμό». Αλλοι τον συνοψίζουν με περισσότερη ευθύτητα, θεωρώντας ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα τον προβάλλει με κλιμακούμενη ένταση στον δρόμο προς την Κυριακή των εθνικών εκλογών: συστημισμός – αντισυστημισμός.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Παρότι η ερμηνεία του «αντισυστημισμού» μπορεί να αλλάζει ανάλογα με το ποιος ερωτάται, αυτός φαίνεται να διαπερνά ψηφοφόρους όλων των κομμάτων – ακόμα και της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ – στο σημερινό τοπίο κρίσης εμπιστοσύνης, σηματοδοτώντας τη δυσκολία χαρτογράφησής του, επεξήγησης και αντιμετώπισης.

Απέναντι όμως σε μια αναμενόμενη σκληρή μάχη πολλών κομμάτων (μικρών και προσωποκεντρικών) που διεκδικούν την κυριαρχία στον «αντισυστημικό» χώρο, εν αναμονή και των κυοφορούμενων κομμάτων, όπως της Μαρίας Καρυστιανού, το Μαξίμου επιλέγει να «κεντράρει» το Κέντρο (ακόμα και το άνοιγμα της διαδικασίας της συνταγματικής αναθεώρησης εκεί στοχεύει κυρίως) και τελικά να προβάλλει τη νέα διαχωριστική γραμμή.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Υπάρχουν τρεις λόγοι γι’ αυτό

– Πρώτον, οι γαλάζιοι εκτιμούν ότι μόλις έρθει η ώρα της αναμέτρησης «τα διακυβεύματα και οι προτάσεις» για την επόμενη μέρα «ακούγονται αλλιώς και πιο έντονα» – εννοούν δηλαδή ότι μερίδα ψηφοφόρων που μπορεί σήμερα να λοξοδρομούν σε επιλογή έκφραση διαμαρτυρίας, θα ζυγίσουν το σκηνικό προεκλογικά.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

– Δεύτερον, η κυβέρνηση πιστεύει ότι το ισχυρό χαρτί της είναι ο προγραμματικός λόγος, σε αντιπαραβολή με όσους θα διεκδικήσουν στην κάλπη να εκφράσουν τον νέο αντισυστημισμό, λειτουργώντας μόνο με το θυμικό. Βέβαια υπάρχουν προσώρας ακόμα και νεοδημοκρατικές φωνές που λένε ότι το αφήγημα της ΝΔ για τον προσανατολισμό της χώρας στα επόμενα χρόνια δεν περνά ακόμα αποτελεσματικά. Εξού και η χαμηλή συσπείρωση αλλά και η φυγή ψηφοφόρων στη δεξαμενή των αναποφάσιστων.

– Τρίτον, εκτιμάται ότι όσο η μάχη πολλών κομμάτων για την πρωτιά στον «αντισυστημικό» χώρο θα φέρνει τριβές και ανταγωνισμούς, η ΝΔ θα έχει ευκαιρίες επανασυσπείρωσης ψηφοφόρων που μπορεί να τρομάξουν από τις πιθανές «περιπέτειες» και μια πολιτική αστάθεια.

Τα «δεύτερα» ποσοστά

Πάνε μήνες από τη στιγμή που το Μέγαρο Μαξίμου, διαπιστώνοντας τη δυσκολία να κάνει το πολυπόθητο άλμα πάνω από τη φθορά, αλλά και αναμένοντας ακόμα κυοφορούμενα κόμματα εκ δεξιών και αριστερών, άρχισε να διαβάζει ανάποδα τα γκάλοπ. Δεν έχουν σημασία μόνο τα «πρώτα», τα πλειοψηφικά, ποσοστά σε έναν δείκτη, όπως λέει γαλάζιο στέλεχος με γνώση των αναλύσεων του Μαξίμου σε κρυφές και φανερές μετρήσεις, «αλλά έχει σημασία να κοιτάζουμε τι μας λένε και τα «δεύτερα», τα χαμηλότερα, ποσοστά».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Οι επικριτές της κυβέρνησης θα πουν ότι ο Μητσοτάκης κρατά τα δεδομένα που τον βολεύουν, δικαιολογώντας ως φυσιολογική τη φθορά υπό το βάρος της επταετούς διακυβέρνησης, ενόσω ο ίδιος διακρίνει περιθώρια ανάκαμψης προεκλογικά, όταν τεθούν επίσημα τα σκληρά εκλογικά διλήμματα, επιμένοντας στην προσήλωσή του στις αυτοδύναμες κυβερνήσεις.

Τελικά αυτή η ανάποδη ερμηνεία των διαθέσεων της κοινής γνώμης δείχνει το πού, πρωτίστως, θέλει να απευθύνεται ο Πρωθυπουργός, χωρίς πάντως να έχει την πολυτέλεια να αγνοεί ακροατήρια όσο διαπιστώνει χαμηλή συσπείρωση και σοβαρή απόκλιση από μια τροχιά διεκδίκησης της αυτοδυναμίας.

Απέναντι στους έξι-επτά στους δέκα, οι οποίοι καταγράφονται σε δημοσκοπήσεις υπέρ της πολιτικής αλλαγής αλλά δεν βρίσκουν κάπου εκπροσώπηση προς το παρόν, ο Μητσοτάκης συνεχίζει να εστιάζει στο υπόλοιπο 30%, θεωρώντας ότι εκεί παραμένουν δεξαμενές, που συνέβαλαν στην αυτοδυναμία της ΝΔ το 2023 και δεν έχουν πάψει να ακούν την κυβέρνηση, έστω και χωρίς την αποδοχή (ή ανοχή ή ικανοποίηση) του παρελθόντος.

Σταθερότητα vs διαμαρτυρίας

Ενδεικτικά ευρήματα τελευταίων δημοσκοπήσεων: στην κυβέρνηση δεν βλέπουν μόνο μια δύσκολα διαχειρίσιμη και δυνητικά ανησυχητική κατάσταση στο 58% που λέει ότι θα επιλέξει ψήφο διαμαρτυρίας στις εθνικές εκλογές, αλλά στέκονται περισσότερο στο 37%, που λέει ότι θα ψηφίσει για κυβερνητική σταθερότητα (Alco/Alpha). Στη συγκεκριμένη δημοσκόπηση η μπάρα της ψήφου σταθερότητας αυξήθηκε κατά τρεις μονάδες σε τρεις μήνες (Ιανουάριος 2026 – Σεπτέμβριος 2025), η μπάρα της διαμαρτυρίας πήρε μία μονάδα.

\Αλλο γκάλοπ (GPO/Star) μέτρησε τον «διχασμό» στις απαντήσεις περί αυτοδύναμων ή συμμαχικών κυβερνήσεων: το 48,8% προτιμά κυβέρνηση συνεργασίας, το 47% θέλει αυτοδύναμο σχήμα (και προφανώς ψηφοφόροι της ΝΔ είναι εκείνοι που κυρίως στηρίζουν αυτοδυναμία) κι ενώ το 69,5%, προτιμά να εκλεγεί άλλη κυβέρνηση καταγράφεται ένα 25,2%, ποσοστό πάνω από την πρόθεση ψήφου της ΝΔ στην ίδια έρευνα, που θέλει να συνεχίσει να κυβερνά η ΝΔ με πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Η ανάλυση των κυλιόμενων μετρήσεων που γίνεται στην κυβερνητική έδρα ως προς τα «δεύτερα» ποσοστά εξηγεί δύο άξονες στη στρατηγική του Μητσοτάκη στον δρόμο για την κάλπη: όχι μόνο την επιμονή του στο αφήγημα της «σταθερότητας» αλλά επιπλέον τον προσανατολισμό στο Κέντρο με προσπάθεια διείσδυσης στο κοινό του ΠΑΣΟΚ, ως ο έτερος «συστημικός» εκπρόσωπος και διεκδικητής μετριοπαθών ψηφοφόρων.

Διαθήκη ή κληρονομική σύμβαση; Μέχρι πρόσφατα το ερώτημα αυτό φαινόταν θεωρητικό για το ελληνικό δίκαιο, καθώς οι κληρονομικές συμβάσεις, που εφαρμόζονται εδώ και χρόνια σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, δεν προβλέπονταν στη χώρα μας. Με το νέο νομοσχέδιο για το κληρονομικό δίκαιο δίνεται μεγαλύτερη ελευθερία στον διαθέτη ως προς τη διαχείριση και τη διανομή της περιουσίας του. Για πρώτη φορά, εκτός από την παραδοσιακή διαθήκη, εισάγεται και ο θεσμός της κληρονομικής σύμβασης.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ των «ΝΕΩΝ», που καταγράφουν τις σημαντικές αλλαγές στο νέο πλαίσιο, ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο για τους τρόπους διάθεσης της περιουσίας. Παρουσιάζονται τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα κάθε επιλογής, με συγκριτικά παραδείγματα βάσει του ισχύοντος και του προτεινόμενου δικαίου.

Η κληρονομική σύμβαση

Γιατί να επιλέξει κάποιος την κληρονομική σύμβαση αντί της διαθήκης; Η κληρονομική σύμβαση προσφέρει σαφήνεια και ασφάλεια, καθώς αποτελεί δεσμευτική συμφωνία που δύσκολα προσβάλλεται νομικά. Εξασφαλίζει τη βούληση του διαθέτη και μειώνει τον κίνδυνο προσφυγών, ιδίως σε οικογενειακές ή επιχειρηματικές υποθέσεις.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Σε αντίθεση με τη διαθήκη, η οποία μπορεί να ανακληθεί οποτεδήποτε, η κληρονομική σύμβαση έχει χαρακτήρα δημοσίου εγγράφου και παρέχει σταθερότητα. Παράλληλα, μπορεί να παρακάμψει τη νόμιμη μοίρα, εφόσον συμφωνηθεί από όλα τα εμπλεκόμενα μέρη.

Η διαθήκη

Στην περίπτωση της διαθήκης, ο διαθέτης έχει τον απόλυτο έλεγχο της περιουσίας του. Οι κληρονόμοι δεν συμμετέχουν στη διαδικασία λήψης αποφάσεων, ενώ η διαθήκη μπορεί να τροποποιηθεί ή να ανακληθεί ελεύθερα. Αντίθετα, στην κληρονομική σύμβαση οι κληρονόμοι δεσμεύονται από κοινού, περιορίζοντας μελλοντικές διαμάχες.

Με το νέο θεσμικό πλαίσιο, καθίσταται δυνατή η παράκαμψη της νόμιμης μοίρας, στοιχείο που διευκολύνει τη συνέχιση οικογενειακών επιχειρήσεων χωρίς διασπάσεις. Παρά ταύτα, κάθε διαθέτης παραμένει ελεύθερος να επιλέξει τον τρόπο διάθεσης της περιουσίας του.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Παράδειγμα: Ατομική επιχείρηση

Ο Κ είναι ιδιοκτήτης ξενοδοχειακής μονάδας και έχει δύο παιδιά, τον Α και τον Β. Ο Α ενδιαφέρεται για την επιχείρηση, ενώ ο Β ακολουθεί διαφορετική πορεία. Ο Κ επιθυμεί να παραμείνει ενεργός στην επιχείρηση όσο ζει, αλλά θέλει να διασφαλίσει ότι μετά τον θάνατό του θα τη συνεχίσει ο Α.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

• Κατά το ισχύον δίκαιο: Ο Κ μπορεί να αφήσει την επιχείρηση στον Α μέσω διαθήκης, όμως αυτή είναι ανακλητή και δεν παρέχει καμία εγγύηση. Οι υπόλοιποι κληρονόμοι θα διατηρήσουν δικαιώματα επί της επιχείρησης, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε συγκρούσεις ή διάλυση.
• Κατά το προτεινόμενο σχέδιο: Ο Κ μπορεί να συνάψει κληρονομική σύμβαση με τον Α, δεσμεύοντας τη μεταβίβαση της επιχείρησης. Παράλληλα, μπορεί να ρυθμίσει συμβατικά την παραίτηση των άλλων κληρονόμων από τη νόμιμη μοίρα, εξασφαλίζοντας ρευστότητα και σταθερότητα στην επιχείρηση.

Παράδειγμα: Ρευστότητα αντί ακινήτου

Ο ηλικιωμένος Κ, χήρος και άτεκνος, υπόσχεται στη γειτόνισσά του Γ ότι θα της αφήσει το διαμέρισμά του εάν τον φροντίζει μέχρι τον θάνατό του.

• Κατά το ισχύον δίκαιο: Οποιαδήποτε τέτοια συμφωνία είναι άκυρη. Μόνο αν ο Κ συντάξει διαθήκη υπέρ της Γ θα μπορούσε να ισχύσει, αλλά μπορεί να την ανακαλέσει οποτεδήποτε.
• Κατά το προτεινόμενο σχέδιο: Οι δύο πλευρές μπορούν να καταρτίσουν κληρονομική σύμβαση αιτία θανάτου, με την οποία η Γ αναλαμβάνει την υποχρέωση φροντίδας και ο Κ τη δεσμεύεται να της μεταβιβάσει το διαμέρισμα.

Παράδειγμα: Σειρά κληρονομιάς

Οι σύζυγοι Α και Β επιθυμούν να κληρονομεί ο ένας τον άλλο και, μετά τον θάνατο και των δύο, η περιουσία να περιέρχεται στον γιο τους Γ.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

• Κατά το ισχύον δίκαιο: Επιτρέπεται μόνο η σύνταξη ξεχωριστών διαθηκών, οι οποίες είναι ανακλητές. Δεν εξασφαλίζεται ότι η περιουσία θα καταλήξει τελικά στον Γ.
• Κατά το προτεινόμενο σχέδιο: Με κληρονομική σύμβαση, οι σύζυγοι μπορούν να ορίσουν δεσμευτικά τον τρόπο διαδοχής. Ο Γ θα είναι μοναδικός κληρονόμος του δεύτερου αποβιώσαντος, ενώ μπορούν να προβλεφθούν συμβάσεις παραίτησης από τη νόμιμη μοίρα.

Παράδειγμα: Ο καθένας στα παιδιά του

Ο Κ, με δύο γιους, παντρεύεται τη Σ, που έχει μία κόρη. Θέλουν η περιουσία καθενός να περάσει αποκλειστικά στα δικά του παιδιά.

• Κατά το ισχύον δίκαιο: Η Σ δεν μπορεί να αποκλειστεί πλήρως από την κληρονομιά του Κ, εκτός αν υπάρξει σύμφωνο συμβίωσης που προβλέπει παραίτηση από τη νόμιμη μοίρα.
• Κατά το προτεινόμενο σχέδιο: Με σύμβαση μεταξύ τους, Κ και Σ μπορούν να παραιτηθούν αμοιβαία από κάθε δικαίωμα στην κληρονομιά του άλλου, διασφαλίζοντας ότι η περιουσία θα περάσει στα παιδιά τους.

Το νέο πλαίσιο για τις κληρονομικές συμβάσεις υπόσχεται να εκσυγχρονίσει το ελληνικό κληρονομικό δίκαιο, προσφέροντας λύσεις με μεγαλύτερη ασφάλεια, προβλεψιμότητα και ευελιξία για τους πολίτες.

Ο Marwan Barghouti είναι παλαιστίνιος πολιτικός ηγέτης και εκλεγμένο μέλος του Νομοθετικού Συμβουλίου της Παλαιστίνης. Για περισσότερο από 50 χρόνια διαδραμάτισε κομβικό ρόλο στη διεκδίκηση των παλαιστινιακών εδαφών, ενώ βρίσκεται στη φυλακή του Ισραήλ από το 2002.

Το βιβλίο του «Unbroken: In Pursuit of Freedom for Palestine», το οποίο θα κυκλοφορήσει στα ελληνικά από το «Μεταίχμιο» τον ερχόμενο Νοέμβριο ταυτόχρονα με την αγγλική έκδοση του Penguin Random House, συγκεντρώνει επιστολές στην οικογένειά του και σε πολιτικά πρόσωπα, συνεντεύξεις, δημόσιες δηλώσεις, σημαντικά ιστορικά τεκμήρια, φωτογραφίες και αποσπάσματα του βιβλίου του «1.000 ημέρες στην απομόνωση», το οποίο είχε κυκλοφορήσει μόνο στα αραβικά. Την εισαγωγή υπογράφει η γυναίκα του, Fadwa Barghouti.

Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών επαναφέρει στο κοινό τα τρία πρώτα ιστορικά ντοκιμαντέρ της Μαρίας Ηλιού, στις 28, 29 Φεβρουαρίου & 1 Μαρτίου, που αφηγούνται τη συναρπαστική πορεία της Αθήνας από την Επανάσταση του 1821 έως τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πρόκειται για την πρώτη ενότητα μιας σειράς έξι ντοκιμαντέρ, η οποία θα ολοκληρωθεί στα επόμενα χρόνια με τα τρία επόμενα έργα που καλύπτουν την περίοδο 1940–2021.

Μέσα από σπάνιο και άγνωστο αρχειακό υλικό – σχέδια, γκραβούρες, φωτογραφίες και φιλμ που εντοπίστηκαν και συντηρήθηκαν στην Αμερική, τον Καναδά, την Αυστραλία, την Ευρώπη και την Ελλάδα – η σκηνοθέτις Μαρία Ηλιού και ο ιστορικός σύμβουλος Αλέξανδρος Κιτροέφ, μαζί με τους συνεργάτες τους, ξεδιπλώνουν την πολυκύμαντη ιστορία της πόλης. Η μουσική της εποχής, αναδημιουργημένη από τον Νίκο Πλατύραχο (και στο τρίτο ντοκιμαντέρ από την Κατερίνα Πολέμη), σε συνδυασμό με την πρωτότυπη μουσική, τις αφηγήσεις και το σπάνιο οπτικό υλικό, σε μοντάζ της Αλίκης Παναγή, ζωντανεύουν τις περιόδους κατά τις οποίες η Αθήνα μεταμορφώθηκε από μια μικρή οθωμανική πόλη σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα.

Δύο νέα πρόσωπα στην ενδεκάδα και… κάμποσα στον πάγκο του Άρη, για το σημερινό ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ.

Μάρτιν Χόνγκλα και Ντούντου Ροντρίγκες είναι οι δύο παρεμβάσεις από τον Μανόλο Χιμένεθ στην ενδεκάδα. Μίνι έκπληξη με Κουαμέ και Γκαρέ που είναι στην αποστολή με μόλις λίγα 24ωρα στη Θεσσαλονίκη, ενώ επιστρέφουν και οι Αλφαρέλα-Ροουζ.

Ο Αθανασιάδης παρέμεινε στο τέρμα, όπως καο οι τέσσερις στην άμυνα. Τεχέρο-Φαντιγκά στα πλάγια μπακ και ο Φαμπιάνο με τον Σούντμπεργκ στα στόπερ. Χόνγκλα και Ράτσιτς οι δύο χαφ, με τον Γένσεν πιο μπροστά. Πέρεθ-Ντούτου στα «φτερά» και ο Μορόν μοναδικός προωθημένος.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Η ενδεκάδα του Άρη: Αθανασιάδης – Τεχέρο, Φαμπιάνο, Σούντμπεργκ, Φαντιγκά – Χόνγκλα, Ράτσιτς – Πέρεθ, Γένσεν, Ντούντου – Μορόν

Στον πάγκο οι: Διούδης, Δώνης, Μπουσαΐντ, Κέρκεζ, Νινγκ, Φριντεκ, Γκαρέ, Καράι, Ρόουζ, Αλφαρέλα, Κουαμέ

Ενώ τα γυρίσματα της νέας του ταινίας «The Riders» με πρωταγωνιστή τον Μπραντ Πιτ για την Α24 βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη – μέρος των οποίων μάλιστα θα γίνουν στην Υδρα -, ο Εντουαρντ Μπέργκερ (φωτογραφία) επεκτείνει την κινηματογραφική του δραστηριότητα. Ο γερμανός δημιουργός ετοιμάζεται να συνεργαστεί ξανά με τον Ιτάμαρ Μόουζες, βραβευμένο με Tony θεατρικό συγγραφέα και έμπειρο σεναριογράφο της τηλεόρασης – στη νέα ταινία «Stradivarius», την  οποία έχει εξασφαλίσει το Netflix.

Η δράση της τοποθετείται στη Βόρεια Ιταλία του 18ου αιώνα και αφηγείται τη σφοδρή αντιπαλότητα ανάμεσα στους δύο κορυφαίους κατασκευαστές βιολιών της εποχής. Η ιστορία επικεντρώνεται στην αναμέτρησή τους για τη δημιουργία του τέλειου μουσικού οργάνου, με την τέχνη, τη φιλοδοξία και την ανθρώπινη υπέρβαση να βρίσκονται σε διαρκή σύγκρουση. Ωστόσο δεν είναι τα μοναδικά πρότζεκτ τα οποία έχει στα σκαριά ο γνωστός σκηνοθέτης. Ανάμεσά τους βρίσκεται και μια ταινία βασισμένη στην υπόθεση του Εβαν Γκέρσκοβιτς, του πρώτου αμερικανού δημοσιογράφου που συνελήφθη στη Ρωσία μετά τον Ψυχρό Πόλεμο.

Το εγχείρημα, που προοριζόταν για την Amazon MGM, φαίνεται να έχει παγώσει έπειτα από τη δημόσια αντίδραση του ίδιου. Παράλληλα, το όνομα του Μπέργκερ εξακολουθεί να ακούγεται για τη σκηνοθεσία της επόμενης ταινίας «Τζέισον Μπορν», ενώ στα χαρτιά υπάρχει και ένα φιλόδοξο εγχείρημα επιστημονικής φαντασίας με ταξίδια στον χρόνο και πρωταγωνιστή τον Οστιν Μπάτλερ, το οποίο όμως προς το παρόν μοιάζει μακρινό.

Μια διεθνής επιστημονική μελέτη αποκαλύπτει ότι η αύξηση ενός φυσικά παραγόμενου μορίου μπορεί να συμβάλει στην αποκατάσταση της μνήμης σε μοντέλα της νόσου Αλτσχάιμερ. Τα ευρήματα αναζωπυρώνουν τις ελπίδες για την ανάπτυξη νέων θεραπειών για τους ασθενείς που πάσχουν από τη νόσο.

Η νόσος Αλτσχάιμερ (AD) αποτελεί την πιο συχνή αιτία άνοιας και επηρεάζει περίπου 40 εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως. Με την πάροδο του χρόνου, οι ασθενείς χάνουν σταδιακά τη μνήμη, τις γνωστικές λειτουργίες και την αυτονομία τους. Παρά δεκαετίες εντατικής έρευνας, δεν έχουν ακόμη αναπτυχθεί θεραπείες ικανές να σταματήσουν ή να αναστρέψουν τη νευροεκφυλιστική διαδικασία.

Ένας από τους βασικούς παράγοντες που οδηγούν στη δυσλειτουργία του εγκεφάλου στη νόσο Αλτσχάιμερ είναι η πρωτεΐνη tau. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, η tau συμβάλλει στη διατήρηση της εσωτερικής δομής των νευρώνων και στη σωστή λειτουργία των κυτταρικών μεταφορών. Στη νόσο Αλτσχάιμερ όμως, η πρωτεΐνη αυτή μεταβάλλεται ανώμαλα και σχηματίζει συσσωματώματα που προκαλούν βλάβη στα νευρικά κύτταρα και οδηγούν σε απώλεια μνήμης.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Μια διεθνής ομάδα επιστημόνων εντόπισε έναν μέχρι πρότινος άγνωστο μηχανισμό προστασίας του εγκεφάλου από αυτή τη φθορά. Η έρευνά τους δείχνει ότι η αύξηση των επιπέδων του φυσικού μορίου NAD⁺ μπορεί να περιορίσει τη νευρολογική βλάβη που συνδέεται με τη νόσο Αλτσχάιμερ. Η μελέτη δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Science Advances.

Την έρευνα συντόνισε ο Αναπληρωτής Καθηγητής Evandro Fei Fang του University of Oslo και του Akershus University Hospital στη Νορβηγία, σε συνεργασία με τον Καθηγητή Oscar Junhong Luo από το Jinan University στην Κίνα και την Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Joana M. Silva από το University of Minho στην Πορτογαλία.

Ο ρόλος του NAD⁺ στην υγεία του εγκεφάλου

Το NAD⁺ (Nicotinamide adenine dinucleotide) είναι ένα δομικό μόριο που εμπλέκεται στην παραγωγή ενέργειας των κυττάρων και στην ικανότητα των νευρώνων να αντιμετωπίζουν το στρες. Τα επίπεδά του μειώνονται με την ηλικία και ακόμα περισσότερο σε νευροεκφυλιστικές ασθένειες.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

«Προηγούμενες μελέτες είχαν δείξει ότι η ενίσχυση του NAD⁺ μέσω πρόδρομων ενώσεων, όπως η νικοτιναμίδη ριβοζίδη (NR) ή η νικοτιναμίδη μονονουκλεοτίδιο (NMN), μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα σε ζωικά μοντέλα της νόσου και σε πρώιμες κλινικές δοκιμές. Ωστόσο, οι βιολογικοί μηχανισμοί πίσω από αυτά τα αποτελέσματα δεν είχαν κατανοηθεί πλήρως», εξηγεί η πρώτη συγγραφέας Alice Ruixue Ai.

Η νέα μελέτη αποκάλυψε ότι το NAD⁺ δρα μέσω μιας μέχρι σήμερα άγνωστης οδού επεξεργασίας RNA, η οποία ρυθμίζεται από την πρωτεΐνη EVA1C. Η EVA1C παίζει καθοριστικό ρόλο στη διαδικασία του RNA splicing, που επιτρέπει σε ένα γονίδιο να παράγει πολλαπλές μορφές μιας πρωτεΐνης. Η δυσλειτουργία αυτής της διαδικασίας έχει αναγνωριστεί πρόσφατα ως σημαντικός παράγοντας κινδύνου για τη νόσο Αλτσχάιμερ.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι όταν αυξάνονται τα επίπεδα του NAD⁺, η EVA1C βοηθά στη διόρθωση λαθών στο RNA splicing. Αυτή η αποκατάσταση βελτιώνει τη λειτουργία εκατοντάδων γονιδίων, πολλά εκ των οποίων είναι κρίσιμα για την υγεία του εγκεφάλου, και μπορεί να συμβάλει στην αντιστροφή της νευροεκφυλιστικής βλάβης που προκαλεί η πρωτεΐνη tau.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Από τα σκουλήκια έως τον ανθρώπινο εγκέφαλο

Για να αποδείξουν τη σημασία του μηχανισμού, οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν συνδυασμό υπολογιστικών προβλέψεων και πειραμάτων σε διαφορετικά ζωικά μοντέλα, όπως σκουλήκια, ποντίκια, αλλά και δείγματα ανθρώπινου εγκεφάλου.

Αρχικά εντόπισαν αλλαγές που σχετίζονται με την ηλικία στη διαδικασία RNA splicing σε ένα είδος σκουληκιών. Η προσθήκη NAD⁺ διόρθωσε τα προβλήματα που προκαλούσε η τοξική πρωτεΐνη tau. Σε ποντίκια με μεταλλάξεις σχετικές με την tau, τα συμπληρώματα NAD⁺ βελτίωσαν τη λειτουργία του εγκεφάλου και ενίσχυσαν τη μνήμη. «Διαπιστώσαμε ότι όταν το γονίδιο EVA1C απενεργοποιήθηκε, τα οφέλη αυτά χάθηκαν, γεγονός που επιβεβαιώνει ότι η EVA1C είναι απαραίτητη για τη νευροπροστασία που προκαλεί το NAD⁺», δήλωσε ο Αναπληρωτής Καθηγητής Evandro Fei Fang-Stavem.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, τα επίπεδα της EVA1C ήταν σημαντικά μειωμένα σε εγκεφαλικά κύτταρα ατόμων με πρώιμο στάδιο της νόσου Αλτσχάιμερ.

Η τεχνητή νοημοσύνη στη διάγνωση του μηχανισμού

Για να διερευνήσουν περαιτέρω τη λειτουργία της EVA1C, η ερευνητική ομάδα αξιοποίησε μια πλατφόρμα τεχνητής νοημοσύνης (AI) που προβλέπει πώς αλληλεπιδρούν οι πρωτεΐνες μεταξύ τους, αναλύοντας δομικά και εξελικτικά δεδομένα από εκατομμύρια πρωτεΐνες.

Η ανάλυση έδειξε ότι το NAD⁺ προάγει μια συγκεκριμένη μορφή της EVA1C, η οποία συνδέεται αποτελεσματικά με πρωτεΐνες που είναι κρίσιμες για τη σωστή αναδίπλωση και απομάκρυνση άλλων πρωτεϊνών. Ο μηχανισμός αυτός συνδέει τη μεταβολική ισορροπία, τη διαδικασία RNA splicing και τη διαχείριση των πρωτεϊνών — τρεις λειτουργίες που διαταράσσονται σοβαρά στη νόσο Αλτσχάιμερ.

Σκηνές τρόμου εκτυλίχθηκαν σε παιδική χαρά στο Περιστέρι, όταν άνδρας που αναζητείται από τις Αρχές, σύμφωνα με καταγγελίες, επιτέθηκε σε γυναίκα και προκάλεσε πανικό στους κατοίκους της περιοχής. Ο ίδιος φέρεται να προσπάθησε να πατήσει με το αυτοκίνητό του δύο ακόμη άτομα, ενώ εξύβριζε παιδιά που έπαιζαν στον χώρο.

Επεισόδιο στην παιδική χαρά

Ο φόβος έχει κυριεύσει τους κατοίκους στο Περιστέρι, καθώς, όπως καταγγέλλεται, ο συγκεκριμένος άνδρας επιτίθεται σε γυναίκες με μικρά παιδιά. Το περιστατικό σημειώθηκε γύρω στις 6 το απόγευμα της περασμένης Δευτέρας, σε παιδική χαρά επί της οδού Πλουτάρχου.

Σύμφωνα με μαρτυρίες, ο δράστης άφησε το αυτοκίνητό του στη μέση του δρόμου και επιτέθηκε λεκτικά στην πρώτη γυναίκα που συνάντησε. «Σταμάτησε ένα μπλε αμάξι απ’ έξω από την παιδική χαρά, βγήκε και άρχισε να φωνάζει και να βρίζει σε μία κυρία με ένα παιδάκι. Την είπε “ξανακοίταξέ με και θα σε κάψω”», ανέφερε αυτόπτης μάρτυρας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Λίγο αργότερα, όταν μια δεύτερη γυναίκα τού έκανε παρατήρηση για το όχημά του, εκείνος –σύμφωνα με τις καταγγελίες– έβγαλε έναν αναπτήρα και προσπάθησε να της βάλει φωτιά στα μαλλιά. «Σταματάει ένα άλλο αμάξι με μία κυρία που ήθελε να περάσει και δεν μπορούσε γιατί είχε κλείσει τον δρόμο ο συγκεκριμένος και του είπε απλά να μην βρίζει γιατί υπάρχουν παιδάκια. Άρχισε να την βρίζει και την συγκεκριμένη και βγάζει αναπτήρα να την κάψει στα μαλλιά», πρόσθεσε η ίδια γυναίκα.

Ο άνδρας, ωστόσο, δεν σταμάτησε εκεί. «Μπαίνει στις κούνιες, άρχιζε και έβριζε. Πέταξε τον αναπτήρα και ξεκίνησε να απειλεί», κατέθεσε άλλη μάρτυρας του περιστατικού.

Απόπειρα επίθεσης με αυτοκίνητο

Οι κάτοικοι της περιοχής δηλώνουν τρομοκρατημένοι και εκφράζουν φόβους ότι ο άνδρας μπορεί να επιστρέψει. Μία ακόμη γυναίκα, μιλώντας στην εκπομπή «Εξελίξεις», περιέγραψε ότι ο ίδιος άνθρωπος επανεμφανίστηκε μισή ώρα αργότερα και προκάλεσε νέο επεισόδιο.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Η γυναίκα, που ζήτησε να διατηρήσει την ανωνυμία της, ανέφερε: «Έβριζε μία άλλη κοπέλα έξω από τα γυμνάσια. Αφού η κοπέλα δεν του έδινε σημασία, γύρισε σε δύο παιδιά που ήταν πίσω της, τους έδειξε τα γεννητικά του όργανα και ξεκίνησε να βρίζει και αυτούς. Ο ένας από τους δύο του είπε “τι είπες ρε;” και τότε αυτός μπήκε στο αμάξι του, πατάει γκάζι για να τους πατήσει. Οριακά πρόλαβαν και ανέβηκαν τα παιδιά στο πεζοδρόμιο».

Η ανησυχία στο Περιστέρι είναι έκδηλη, με τους γονείς να ζητούν ενισχυμένη αστυνόμευση και να ελπίζουν πως δεν θα σημειωθεί άλλο παρόμοιο περιστατικό.

Στις 65 σελίδες του μπαίνουν στο στόχαστρο ο ισόβιος πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γιάννης Παναγόπουλος και οι πέντε ιδιοκτήτες έξι εταιρειών μεταξύ των οποίων και ο σύντροφος της πρώην γενικής γραμματέως του υπουργείου Εργασίας, Άννας Στρατινάκη, Ανδρέας Γεωργίου.

Σύμφωνα με πληροφορίες, το κουβάρι του σκανδάλου άρχισε να ξετυλίγεται όταν μία ανώνυμη καταγγελία έφτασε στην ανεξάρτητη Αρχή για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος, σχετικά με την αγορά μίας έκτασης δύο στρεμμάτων από τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ στον Άγιο Στέφανο.

Η έκταση αγοράστηκε έναντι 140.000 ευρώ ενώ η αντικειμενική της αξία ανέρχεται στα 209.687 ευρώ.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Η παραίτηση Στρατινάκη και η φερόμενη εμπλοκή του συντρόφου της

Κομβικό ρόλο στην υπόθεση, σύμφωνα με το πόρισμα, φέρεται να έχει ο σύντροφος της πρώην γενικής γραμματέως του υπουργείου Εργασίας, Ανδρέας Γεωργίου.

Μετά την αποκάλυψη του πορίσματος και την παραίτηση της Άννας Στρατινάκη από τη θέση της υποδιοικήτριας της Ανεξάρτητης Αρχής για την Αγορά, η ίδια και ο σύντροφος της εξέδωσαν ανακοινώσεις.

«Δεν είχα καμία αρμοδιότητα στη διαχείριση των κονδυλίων για την κατάρτιση από τον Δεκέμβριο του 2021 έως και την αποχώρηση μου από τη θέση του Γενικού Γραμματέα Εργασιακών Σχέσεων τον Αύγουστο του 2024.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Για δε το προγενέστερο διάστημα, ήτοι από τον Αύγουστο του 2019 έως τον Δεκέμβριο του 2021 είχα αποκλειστικά εισηγητικό πάντα ρόλο ως προς τη στρατηγική αξιοποίησης των κονδυλίων, τη δε τελική απόφαση και υπογραφή είχε πάντα ο εκάστοτε Υπουργός Εργασίας», δήλωσε η κ. Στρατινάκη.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

«Οι συμβάσεις έχουν γνωστοποιηθεί στο taxisnet και οι υπηρεσίες τιμολογούνται με την πλήρωση του φυσικού αντικείμενου, το οποίο είναι πραγματικό, απολύτως εκτελεστέο και αποδείξιμο», δήλωσε ο σύντροφός της Ανδρέας Γεωργίου.

Η υπόθεση Παναγόπουλου αναδεικνύει για άλλη μια φορά το ανεξέλεγκτο πάρτι με ευρωπαϊκά κονδύλια στο χώρο της κατάρτισης.

«97% των προγραμμάτων κατάρτισης το λυμαίνονται τέσσερις όμιλοι εκ των οποίων ο ένας έχει άμεση σχέση με την Κυβέρνηση, είναι θεμιτό;», είπε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Βασίλης Κόκκαλης.

Την περαιτέρω έρευνα για την υπόθεση, αναμένεται να αναλάβει, η οικονομική εισαγγελία η οποία και θα διακριβώσει εάν στοιχειοθετούνται τα αδικήματα της υπεξαίρεσης και του ξεπλύματος μαύρου χρήματος.

«Τον καλώ να διευκολύνει τη Συνομοσπονδία και να παραιτηθεί»

Ο γενικός γραμματέας της ΓΣΕΕ, Νίκος Φωτόπουλος, μιλώντας στις «Εξελίξεις Τώρα» είπε πως και εκείνος αλλά και άλλοι συνδικαλιστές χρόνια τώρα, κατηγορούνε τον κ. Παναγόπουλο για ένα πολύ συγκεκριμένο πράγμα, ότι δεν στέκεται ως συνδικαλιστής, ως πρόεδρος της ΓΣΕΕ, στο ύψος των περιστάσεων και των ευθυνών.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

«Τον κατηγορούμε για συμβιβαστική στάση, για στάση υποταγής. Τώρα για τα άλλα ζητήματα που έχουν δει το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες τέσσερις μέρες, θα αποφανθεί ο κύριος Εισαγγελέας. Πλην όμως, επειδή όλα αυτά τα ακούσματα κάνουνε πολύ μεγάλη ζημιά στο ήδη τραυματισμένο, κι όχι άδικα, κύρος της ΓΣΕΕ, εγώ και από βήματος συνεδρίου του Εργατικού Κέντρου Αθήνας εχθές, αλλά και σε μια σειρά άλλους σταθμούς, τον καλώ να διευκολύνει τη Συνομοσπονδία και να παραιτηθεί. Μέχρι να διαλευκανθεί η υπόθεση, να παραιτηθεί. Δεν είμαι εγώ δικαστής, δεν θα υποκαταστήσω τη Δικαιοσύνη. Ελπίζω και εύχομαι όλα όσα ακούγονται και γράφονται να μην έχουν σχέση με την αλήθεια. Το τεκμήριο της αθωότητας ισχύει για κάθε άνθρωπο και για τον κ. Παναγόπουλο».



Ο Βόλος ανακοίνωσε την κοινή συναινέσει λύση της συνεργασίας του με τον Ισπανό τεχνικό, Χουάν Φεράντο.

Ο 45χρονος επέστρεψε στον Βόλο το καλοκαίρι του 2025 για να καθίσει στον πάγκο της ομάδας σε μόλις 25 παιχνίδια. Το ρεκόρ του σε αυτά ήταν 11 νίκες, δύο ισοπαλίες και 12 ήττες και φεύγοντας αφήνει τους Θεσσαλούς στην 7η θέση της Stoiximan Super League με 25 βαθμούς.

Η ανακοίνωση της ΠΑΕ Βόλος:

«Η ΠΑΕ Βόλος ανακοινώνει την κοινή συναινέσει λύση της συνεργασίας της με τον προπονητή Χουάν Φεράντο και τον βοηθό του Νίκο Μανωρέλη, τους οποίους ευχαριστεί για την προσφορά τους την ομάδα και τους εύχεται καλή επιτυχία στη συνέχεια της καριέρας τους».

Ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου Θάνος Πλεύρης εξέφρασε δημόσια τη στήριξή του προς τον υπουργό Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη, με αφορμή την απόφασή του να μην επιτρέψει την είσοδο ακτιβιστών στο νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία». Οι ακτιβιστές επιδίωκαν να επισκεφθούν παιδιά που νοσηλεύονται μετά το ναυάγιο στη Χίο, όπου έχασαν τη ζωή τους 15 μετανάστες.

Συγχαρητήρια στο υπουργό υγείας @AdonisGeorgiadi που δεν επέτρεψε σε συλλογικότητες να μπουν στο Παίδων να συναντήσουν και να κάνουν προπαγάνδα σε τραυματίες του δυστυχήματος της Χίου

για το οποίο υπεύθυνοι είναι οι δολοφόνοι διακινητές. Η χώρο έχει κανόνες. Αρκετά με τις…

— Θάνος Πλεύρης (@thanosplevris) February 8, 2026

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Σε ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο κ. Πλεύρης υπογράμμισε ότι για το δυστύχημα ευθύνονται οι «δολοφόνοι διακινητές», ενώ απηύθυνε αιχμές κατά όσων χαρακτήρισε «επαγγελματίες ανθρωπιστές και άεργους αλληλέγγυους». Όπως σημείωσε, οι προκλήσεις αυτού του είδους πρέπει να σταματήσουν.

Ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου ανέφερε χαρακτηριστικά: «Συγχαρητήρια στο υπουργό Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη που δεν επέτρεψε σε συλλογικότητες να μπουν στο Παίδων να συναντήσουν και να κάνουν προπαγάνδα σε τραυματίες του δυστυχήματος της Χίου, για το οποίο υπεύθυνοι είναι οι δολοφόνοι διακινητές. Η χώρος έχει κανόνες. Αρκετά με τις προκλήσεις των επαγγελματιών ανθρωπιστών και άεργων αλληλέγγυων».

Σοκ στη Λακωνία προκαλούν οι αποκαλύψεις γύρω από τον θάνατο ενός 63χρονου στους Μολάους, ο οποίος –όπως αποδείχθηκε– δεν γλίστρησε στο σπίτι του, αλλά έχασε τη ζωή του πέφτοντας από τη σκεπή μονοκατοικίας που κατασκεύαζε.

Σκηνοθετημένος τόπος θανάτου

Τα νέα στοιχεία της αστυνομικής έρευνας ανατρέπουν πλήρως την αρχική εκδοχή. Ο 63χρονος είχε εντοπιστεί νεκρός στις 12 Ιανουαρίου στον αύλειο χώρο της πατρικής του οικίας στο χωριό Φοινίκι. Αρχικά, ο θάνατός του αποδόθηκε σε ατύχημα εντός του σπιτιού.

Ωστόσο, η έρευνα αποκάλυψε ότι ο άνδρας τραυματίστηκε θανάσιμα κατά τη διάρκεια εργασιών σε άλλη οικία. Ο χώρος όπου σημειώθηκε το δυστύχημα βρέθηκε ύποπτα καθαρός, γεγονός που προκάλεσε υποψίες στις Αρχές.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Σύμφωνα με τα ευρήματα, στενοί συγγενείς του θύματος φέρονται να μετέφεραν τη σορό του, επιχειρώντας να σκηνοθετήσουν διαφορετικό τόπο θανάτου. Οι αστυνομικοί εκτιμούν ότι μετέφεραν το άψυχο σώμα με αυτοκίνητο σε απόσταση περίπου 150 μέτρων, τοποθετώντας το στην αυλή του πατρικού του. Η εταιρεία για λογαριασμό της οποίας εκτελούνταν οι εργασίες ανήκε στη σύζυγο του 63χρονου. Ο θάνατός του εν ώρα εργασίας θα μπορούσε να επιφέρει ποινικές ευθύνες στους συγγενείς, γεγονός που φαίνεται να τους οδήγησε στη συγκάλυψη.

Το περιστατικό συνέβη στις 12 Ιανουαρίου, με τους εμπλεκόμενους να διαμορφώνουν τον χώρο ώστε να φαίνεται πως το δυστύχημα έγινε εκεί. Σύμφωνα με μαρτυρίες, στο χωριό ήταν «κοινό μυστικό» ότι τα γεγονότα δεν είχαν εξελιχθεί όπως αρχικά δηλώθηκαν.

«Ήταν κοινό μυστικό το τι είχε συμβεί»

Κάτοικος της περιοχής δήλωσε στην εκπομπή «Εξελίξεις Τώρα» ότι όλοι γνώριζαν την πραγματική αιτία του θανάτου. «Ήτανε κοινό μυστικό εδώ στην τοπική κοινωνία αυτό, ότι είχε συμβεί έτσι», ανέφερε χαρακτηριστικά.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Ο ίδιος περιέγραψε ότι ο 63χρονος και οι συγγενείς του εργάζονταν σε οικοδομή, κατασκευάζοντας σκεπές, ενώ η εταιρεία ανήκε στη σύζυγο του θύματος. «Προφανώς επειδή ήτανε ανασφάλιστοι και δεν είχαν άδεια για την οικοδομή, το κάνανε γι’ αυτό το λόγο», πρόσθεσε.

Σύμφωνα με τον κάτοικο, οι πρώτες πληροφορίες μιλούσαν για πτώση από σκάλα στο σπίτι, ωστόσο η μορφή του προσώπου του νεκρού υποδείκνυε βαρύτερα τραύματα. Όπως είπε, τόσο ο αδελφός όσο και η σύζυγος του 63χρονου φαινόταν να κινούνται κανονικά τις επόμενες ημέρες.

Σοκαρισμένη η τοπική κοινωνία

Το Φοινίκι Λακωνίας παραμένει συγκλονισμένο από την υπόθεση. Κάτοικοι κάνουν λόγο για έναν ήσυχο και αγαπητό άνθρωπο, γνωστό για τη συνέπειά του στη δουλειά και την οικογένειά του.

«Έκανε εντύπωση ο ξαφνικός θάνατός του. Απεδόθη σε ατύχημα. Δεν ξέραμε λεπτομέρειες», ανέφερε φίλος του στην εκπομπή «Εξελίξεις Τώρα». Άλλος κάτοικος είπε: «Τον ξέρω τον άνθρωπο. Ήταν καλός. Δεν μπορώ να το πιστέψω. Είμαστε όλοι μουδιασμένοι».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Ο 63χρονος, σύμφωνα με μαρτυρίες, ήταν βιοπαλαιστής, εργαζόταν χρόνια στην οικοδομή και είχε καλές σχέσεις με όλους. «Ήσυχος, καλός οικογενειάρχης και κοινωνικός», τόνισε στενός φίλος του.

Κάτοικοι που γνωρίζουν την οικογένεια εκφράζουν την έκπληξή τους, μιλώντας για μια «δεμένη και αγαπημένη οικογένεια». «Εξαιρετικοί άνθρωποι, βιοπαλαιστές όλοι, δεν έχουν ενοχλήσει κανέναν», ανέφεραν χαρακτηριστικά.

Η εξιχνίαση της υπόθεσης

Ο πρόεδρος των αστυνομικών υπαλλήλων Ν/Α Αττικής, Γιώργος Καλλιακμάνης, σχολίασε την εξιχνίαση της υπόθεσης, επισημαίνοντας τη σημασία της μεθοδικής έρευνας που αποκάλυψε την αλήθεια πίσω από τον σκηνοθετημένο τόπο θανάτου.

Η τραγική αυτή ιστορία έχει συγκλονίσει το μικρό χωριό της Λακωνίας, καθώς κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι πίσω από έναν φαινομενικά απλό θάνατο κρυβόταν μια τόσο δραματική οικογενειακή υπόθεση.

Χάρις Αλεξίου, Δημήτρης Μητροπάνος, Στέλιος Καζαντζίδης, Γιώργος Νταλάρας, Μαρινέλλα, Γιάννης Πάριος. Η ιστορία της ελληνικής μουσικής έχει γραφτεί και μέσα από τα «όχι» που είπαν κορυφαίοι καλλιτέχνες σε τραγούδια, τα οποία τελικά ερμήνευσαν άλλοι, εκτοξεύοντας την καριέρα τους.

Η Χαρούλα και το «Σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη»

Αν υπάρχει μια λίστα με τραγούδια που μπορούν να δώσουν νέα καριέρα σε έναν τραγουδιστή, το «Σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη» θα έμπαινε με αξιώσεις σε αυτή. Ο Μάριος Τόκας με τον Φίλιππο Γράψα δίνουν το τραγούδι στον Δημήτρη Μητροπάνο στο πλαίσιο του δίσκου «Η εθνική μας μοναξιά».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Το timing στο οποίο βγαίνει («μακεδονικό ζήτημα», γαρ) μαζί με την ερμηνευτική ορμή του τραγουδιστή απογειώνουν το συγκεκριμένο κομμάτι, το οποίο στις σκηνές και τα κέντρα της Θεσσαλονίκης αποκτά δυναμική σαν το «Θεσσαλονίκη μου, μεγάλη φτωχομάνα». Ο δίσκος σημειώνει πωλήσεις άνω των 160.000 και γίνεται πλατινένιος. Για να φτάσει το τραγούδι στον Μητροπάνο το είχε ήδη αρνηθεί η Χάρις Αλεξίου (σύμφωνα και με δική της συνέντευξη στο παλιό «Δίφωνο»).

«Όχι» και στη «Ρόζα» του Μικρούτσικουgoogletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

«Αρχές του 1986 μπήκαμε στο στούντιο με τη Χαρούλα για το “Η αγάπη είναι ζάλη”. Ήταν η πρώτη φορά που συνεργαζόμουν με μία σταρ του ελληνικού τραγουδιού, όμως έχω να θυμάμαι μόνο καλά πράγματα. Πριν μπούμε στο στούντιο, είχαμε περάσει μαζί ένα εξάμηνο που μας έδεσε πολύ. Στο στούντιο, ο ένας υπερασπιζόταν τον άλλο.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Αυτή η σχεδόν ερωτική ατμόσφαιρα που αναπτύχθηκε ανάμεσά μας θεωρώ πως ήταν έκδηλη και στον δίσκο και αυτός είναι ο λόγος που υποστηρίζω πως η τεράστια επιτυχία του δεν οφείλεται μόνο στο ομότιτλο τραγούδι… Για την ιστορία, να σου πω πως της είχα βάλει να ακούσει και τη “Ρόζα”, κομμάτι το οποίο όμως δεν της άρεσε και δεν το τραγούδησε. Το τραγούδι το είπε δέκα χρόνια αργότερα ο Μητροπάνος και όλοι ξέρουμε τι έγινε».

(Από το βιβλίο του Οδυσσέα Ιωάννου «Ο Θάνος κι ο Μικρούτσικος», εκδ. «Πατάκη», 2011)

Ο Καζαντζίδης και η «Μικρά Ασία»

Η επιλογή τραγουδιών από τον Στέλιο Καζαντζίδη ήταν πάντοτε ιδιοσυγκρασιακή: έπρεπε να πείθουν το δικό του αυτί με απλούς έως απλοϊκούς στίχους απογοητεύοντας ενίοτε μέχρι και τους στενότερους συνεργάτες του. Στο ιστορικό των απορρίψεων δεσπόζει η «Μικρά Ασία», την οποία ο Απόστολος Καλδάρας προόριζε για τη δική του φωνή, σύμφωνα με αφηγήσεις του Γ. Νταλάρα, δημοσιογράφων της εποχής, αλλά και του Κώστα Καλδάρα. Σύμφωνα με την αφήγηση του τελευταίου, ο πατέρας του είχε καλέσει τον κορυφαίο ερμηνευτή στους Θρακομακεδόνες όπου έμενε, αλλά εκείνος κατέφτασε με τον εργολάβο οικοδομών Τσερόλα, που έπαιζε τον άτυπο συμβουλάτορά του.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Αν ο τελευταίος θεωρούσε ότι τα τραγούδια περνούσαν στον κόσμο, όλα έπαιρναν τον δρόμο τους. Ο Καζαντζίδης, λοιπόν, ακούει τον Καλδάρα να παίζει τα τραγούδια στην κιθάρα και παραμένει σιωπηλός. «Πετάγεται ο Τσερόλας και λέει “κύριε Καλδάρα, ωραία τα τραγουδάκια σας, αλλά δεν μας κάνουν”». Επικρατεί αμηχανία, αλλά ο Καζαντζίδης απλώς μουρμουρίζει χωρίς να παίρνει θέση. Εκεί έληξε η συνάντηση με τον Απόστολο Καλδάρα εμφανώς χολωμένο. Ως γνωστόν, τα τραγούδια πέρασαν στον Γιώργο Νταλάρα και τη Χαρούλα Αλεξίου, την οποία σύστησε στον μεγάλο συνθέτη ο Μάκης Μάτσας. «Και μόλις την ακούει, παθαίνει…» θυμάται ο Κ. Καλδάρας. Είναι πάντως να αναρωτιέται κανείς γιατί ο Καζαντζίδης φοβήθηκε στίχους όπως «η Σμύρνη, μάνα, καίγεται» ή «Εγώ Χριστό κι εσύ Αλλάχ, όμως οι δυο μας αχ και βαχ»…

(kostasakaldaras.gr, από συνέντευξη στο Musicheaven)

Το «όχι» στο «Δημοσθένους λέξις»

Αφηγείται ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο οποίος έτσι κι αλλιώς αφιερώνει το εν λόγω κομμάτι στον Στέλιο Καζαντζίδη («που γύρεψε μια ταπεινή θέση στο πάθος»): «Ήθελα πολύ να πει το τραγούδι μου “Σαν βγω απ’ αυτή τη φυλακή”. Τον γνώρισα, βρεθήκαμε στο Μεγάλο Πεύκο. Κι έγινε ολόκληρη ιστορία για να καταλήξουμε. Έτσι ήταν οι λαϊκοί οι παλιότεροι. Θυμάμαι τι έγινε όταν έδωσα στον Μιχάλη Μενιδιάτη το τραγούδι “Λαϊκός τραγουδιστής”… για την ταινία “Happy Day” του Βούλγαρη.

Μαζεύτηκαν τότε ο Μενιδιάτης, ο αδερφός του, μαζί με τις γυναίκες τους και με τον Άκη Πάνου, το κουβεντιάσανε, για να αποφανθεί ο Άκης Πάνου, ο οποίος έδωσε εντέλει το οκέι και το είπε ο Μενιδιάτης το τραγούδι. Έτσι και με τον Στέλιο. Ενώ το συζητήσαμε, το δοκιμάσαμε, το ετοιμάσαμε σε πρόβα με την κιθάρα – μάλιστα μου λέει, “εσύ την έφτιαξες αυτή την κιθάρα, μπράβο”, νόμιζε ότι φτιάχνω και την κιθάρα που παίζω – μαγειρεύτηκε πολύ για να παρθεί η απόφαση. Τελικά με διάφορες προφάσεις δεν ήρθε στο ραντεβού. Μέσα μου το περίμενα, ήξερα ότι δεν θα το πει ο Στέλιος, δεν ήθελε, το φοβόταν το τραγούδι, τα λόγια του».

(Aπό το αφιέρωμα του περιοδικού «Οδός Πανός» στον Στέλιο Καζαντζίδη, σε επιμέλεια Θωμά Κοροβίνη)

Η Αλίκη και η Μαρινέλλα

Το “Σταλιά σταλιά” είναι ίσως η πιο γνωστή «άρνηση» τραγουδιού, με την οποία ανοίγει δρόμος για την καριέρα μιας τραγουδίστριας. Ο Γιώργος Ζαμπέτας μόλις έχει βρει τη μελωδία για τους στίχους του Διονύση Τζεφρώνη –σύμφωνα με τη δική του αφήγηση, ακούγοντας τον «χαλασμένο» ήχο που βγάζει ένα ταξί στο Λονδίνο. Γράφει, λοιπόν, τη μουσική σε ένα κασετοφωνάκι και το προσφέρει στην Αλίκη Βουγιουκλάκη, η οποία τότε εμφανιζόταν στο «Κορίτσι του λούνα παρκ».

Η μεγάλη σταρ το απορρίπτει κατά την ηχογράφηση στο στούντιο ΕΡΑ σχολιάζοντας μάλιστα ότι ταιριάζει στη φωνή του Καζαντζίδη. Η πρώην σύζυγός του Μαρινέλλα ακούει από διπλανή αίθουσα το περιστατικό και σπεύδει να δηλώσει πρόθυμη για να πει τραγούδι. Όντως ο Ζαμπέτας της το παραχωρεί και φεύγει κουρασμένος για το σπίτι του. Όπως θα πει ο ίδιος αργότερα, αυτή είναι και η ηχογράφηση που ακούγεται στον δίσκο 45 στροφών τον Μάρτιο του 1968, όπου η Μαρινέλλα «έβγαλε ψυχούλα». Την ίδια χρονιά ακούγεται και στην ταινία «Ο πιο καλός ο μαθητής» σε σκηνοθεσία Κώστα Ανδρίτσου.

(Από το βιβλίο της Ιωάννας Κλειάσιου «Γιώργος Ζαμπέτας – Βίος και πολιτεία», εκδ. Ντέφι, 1997)

Ο Νταλάρας και η Ελευθερία Αρβανιτάκη

Το 1986 ο Γιώργος Νταλάρας συνεργάζεται με τον Σταύρο Κουγιουμτζή για πέμπτη φορά σε ολοκληρωμένο προσωπικό δίσκο: το «Τρελοί και άγγελοι». Από εκεί προέρχονται το ομότιτλο (Ντίλαν Τόμας) και το «Ελεύθεροι κι ωραίοι». Το τραγούδι, όμως, που ο συνθέτης επιμένει να τραγουδήσει ο ερμηνευτής είναι το «Κόκκινο φουστάνι».

Ο Γ. Νταλάρας, όπως θα εξομολογηθεί σε συναυλία του στη Σάνη της Χαλκιδικής το 1995 (υπάρχει και το σχετικό βίντεο στο YouTube), προτιμάει τα περισσότερο «πολιτικοκοινωνικά». Προτείνει, λοιπόν, την Ελευθερία Αρβανιτάκη και η συνέχεια στέφεται με ένα ακόμη διαχρονικό στάνταρ στο ρεπερτόριό της.

Ο Λ. Παπαδόπουλος, ο Πάριος και η Χαρούλα

Αυτό το «όχι» είναι διαφορετικό, καθώς δεν το λέει ερμηνευτής ή ερμηνεύτρια, αλλά ο στιχουργός για τραγούδι του. Το 1973 ο Λευτέρης Παπαδόπουλος συνεργάζεται με τον Γιάννη Σπανό για το άλμπουμ που τελικά θα ονομαστεί «Οδός Αριστοτέλους». Στο ομότιτλο τραγούδι μάλιστα –και σε άλλα- ο Παπαδόπουλος βάζει πρώτα τους στίχους και μετά ο συνθέτης δουλεύει τη μουσική (ενώ συνήθως γινόταν το αντίστροφο ανάμεσά τους). Τον πρώτο λόγο ερμηνευτικά έχει ο Γιάννης Πάριος, ήδη μεγάλο όνομα εκείνη την εποχή, ενώ συμμετείχαν ο Γιάννης Καλατζής και η ανερχόμενη τότε Χάρις Αλεξίου (ο πρώτος προσωπικός της δίσκος θα βγει το 1975).

«Με αυτό το δεδομένο, ο Σπανός θέλησε να του δώσει την “Οδός Αριστοτέλους”», λέει ο Λ. Παπαδόπουλος στην «Καθημερινή» το 2003 («100 δίσκοι και η ιστορία τους»). Εγώ, όμως, είχα αντίρρηση. Πίστευα μεν ότι ο Πάριος θα το ξεσκίσει το τραγούδι, αλλά ήθελα να βοηθήσουμε και την Αλεξίου, που όλα έδειχναν ότι θα εξελιχθεί σε σπουδαία τραγουδίστρια. Μαζευτήκαμε, τα είπαμε, τσακωθήκαμε, αλλά τελικά, έγινε αυτό που ήθελα. Βοήθησε πολύ, πάντως, και ο Πάριος, που μπροστά στην επιμονή μου, υποχώρησε».

Η Μελίνα και το «Strangers in the night»

Το 1966 ο Γερμανός μαέστρος και συνθέτης Μπερτ Κέμπφερτ (Bert Kaempfert) προτείνει στη Μελίνα Μερκούρη το πασίγνωστο πλέον «Strangers in the night» για την ταινία «Ραντεβού στη Λισαβόνα» («A man could get killed»), όπου η σταρ πρωταγωνιστούσε μαζί με τον Τζέιμς Γκάρνερ. Η Μελίνα δεν το θέλει, διάθεση την οποία δείχνει αρχικά και ο Φρανκ Σινάτρα (ο οποίος ακόμη και σε ζωντανή εμφάνισή του ύστερα από χρόνια δήλωνε ότι «αυτό το τραγούδι το απεχθάνομαι, αλλά δεν πειράζει…»). Ο συνθέτης επιμένει, ωστόσο, όπως και οι στιχουργοί Τσαρλς Σίνγκλετον και Έντι Σνάιντερ. Η επιτυχία ξεκινάει να γράφεται με την κυκλοφορία του τραγουδιού στις 11 Απριλίου εκείνης της χρονιάς: Νο1 επί 15 εβδομάδες.

Καίτη Γαρμπή και Πασχάλης Τερζής

«Κάποτε μου έδωσαν να τραγουδήσω τον ‘’Παλιόκαιρο’’ και είπα ότι δεν μου άρεσε και δεν θα το πω. Δεν το κατάλαβα το τραγούδι. Το κάθε τραγούδι έχει την τύχη του και τον καλλιτέχνη που θα το πει. Μπορεί το τραγούδι ‘’Χαμένα’’ να το έλεγε η Άντζελα [Δημητρίου] και να μην έκανε επιτυχία ή εγώ με τις ‘’Μαργαρίτες’’».

(Η Καίτη Γαρμπή στην εκπομπή του Mega «Χαμογέλα και πάλι»)

Ως μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ τα προηγούμενα χρόνια, ο Κέβιν Γουόρς ήταν γνωστός ως «γεράκι» νομισματικής πολιτικής, ανησυχώντας για τον πληθωριστικό αντίκτυπο των επιλογών νομισματικής πολιτικής της Fed μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008, ακόμη και όταν η ανεργία ήταν υψηλή και ο πληθωρισμός δεν αποτελούσε πρόβλημα.

Ο Γουόρς έφτασε στο σημείο να παραιτηθεί από το διοικητικό συμβούλιο της Fed το 2011 σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το πρόγραμμα ποσοτικής της χαλάρωσης, που αφορούσε κυρίως την αγορά τεράστιων ποσοτήτων κρατικών ομολόγων για τη διατήρηση των επιτοκίων σε χαμηλότερα επίπεδα.

Τώρα ο Γουόρς εμφανίζεται να έχει και στοιχεία «περιστεριού», αφού δείχνει να συμφωνεί με τον Ντόναλντ Τραμπ, τον υπουργό Οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ και τα μέλη της Fed Στίβεν Μίραν και Κρίστοφερ Γουόλερ ότι τα επιτόκια θα πρέπει να είναι χαμηλότερα, παρόλο που ο πληθωρισμός παραμένει πάνω από τον στόχο του 2% της κεντρικής τράπεζας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Παρ’ όλα αυτά, ένα πράγμα δεν έχει αλλάξει. Ο Γουόρς δείχνει να παραμένει αντίθετος με το να ρίχνει η Fed τεράστια ποσά ρευστότητας στην αγορά ομολόγων, όπως σχολίαζε σε ανάλυσή του το Reuters. Πρόκειται για την πολιτική να διατηρεί η Fed έναν «φουσκωμένο ισολογισμό», όπως περιγράφουν την πρακτική αυτή οικονομολόγοι.

Μόλις τον Οκτώβριο ο Γουόρς δήλωνε στο Fox Business ότι η Fed θα πρέπει να «απελευθερώσει ποσά από τον ισολογισμό, να αποσύρει χρήματα από τη Wall Street». Αυτή είναι και η μία από τις μεγάλες τρεις προκλήσεις που θεωρείται ότι θα αντιμετωπίσει εάν λάβει τελικά το τελικό πράσινο φως από το Κογκρέσο – όπως αναμένεται να γίνει εκτός απροόπτου – και διαδεχτεί τον Τζερόμ Πάουελ στην προεδρία της Fed. Η θητεία του τελευταίου λήγει τον Μάιο.

Οι τρεις προκλήσειςgoogletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Ο Κέβιν Γουόρς έχει περάσει μεγάλο μέρος των τελευταίων 15 ετών επικρίνοντας την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ ότι έχει γίνει τεράστια σε μέγεθος δαπανών, για κακή διαχείριση του πληθωρισμού και για κίνδυνο ως προς την ανεξαρτησία της, σχολίαζε η «Wall Street Journal».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Τώρα, αντιμετωπίζει τρεις προκλήσεις μετά την αναμενόμενη διαδοχή του Τζερόμ Πάουελ. Πρώτον, να μειώσει σημαντικά τον ισολογισμό της Fed χωρίς να αναστατώσει τις αγορές. Δεύτερον, να μειώσει τον πληθωρισμό στο 2% και να τον διατηρήσει εκεί. Τρίτον, να το κάνει αυτό χωρίς να συγκρουστεί με τον Τραμπ, κάτι που θα έθετε σε κίνδυνο την ανεξαρτησία της κεντρικής τράπεζας. Ολα αυτά θα είναι πιο δύσκολα από ό,τι φαίνεται σήμερα, ανέφερε η αμερικανική εφημερίδα.

Το παρελθόν στη Fed

Ως μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Fed από το 2006 έως το 2011, ο Γουόρς συνεργάστηκε με τον τότε πρόεδρό της Μπεν Μπερνάνκι για την αντιμετώπιση της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, ως ενδιάμεσος στις κρίσιμες επαφές μεταξύ της κεντρικής τράπεζας και της Wall Street.

Παραιτήθηκε λόγω του προγράμματος μεγάλης ποσοτικής χαλάρωσης (QE) από τον Μπερνάνκι – της αγοράς κρατικών ομολόγων αξίας τρισεκατομμυρίων δολαρίων, που πληρώθηκαν με την αύξηση των αποθεματικών. Αυτό έχει χαρακτηριστεί και ως «τύπωμα χρήματος». Μεταξύ 2008 και 2022 τα περιουσιακά στοιχεία της Fed στον ισολογισμό της αυξήθηκαν από 900 δισεκατομμύρια σε 9 τρισεκατομμύρια δολάρια. Εκτοτε έχουν μειωθεί στα 6,6 τρισεκατομμύρια δολάρια.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Η ποσοτική χαλάρωση είχε ως στόχο να συγκρατηθούν τα επιτόκια σε χαμηλά επίπεδα μετά την οικονομική κρίση του 2008 και την πανδημία του Covid. Ο Γουόρς, ωστόσο, θεωρεί ότι οι μεγάλες αγορές ομολόγων από τη Fed έχουν ενθαρρύνει την ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ να διατηρεί μεγάλα ελλείμματα.

Κάθε φορά που η Fed δρα αναλόγως, «περισσότερο χρέος συσσωρεύεται… περισσότερο κεφάλαιο κατανέμεται λανθασμένα… περισσότερα θεσμικά όρια διαπερνιούνται», είχε προειδοποιήσει ο 55χρονος σήμερα Γουόρς πέρυσι την άνοιξη. Η Fed, υποστηρίζει, πρέπει να αφήνει μικρότερο αποτύπωμα στην οικονομία. Ο υπουργός Οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ, ο οποίος ηγήθηκε της αναζήτησης για την προεδρία της Fed, συμφωνεί. Μένει να φανεί τώρα πώς θα εφαρμόσει όσα πιστεύει και πώς θα αναδιαρθρώσει, όπως λέει, την Ομοσπονδιακή Τράπεζα.

Οι μεγάλες διασυνδέσεις

Δεν είναι μόνο οι δεσμοί με τη Wall Street που έχει σφυρηλατήσει ο Γουόρς κατά τη διάρκεια της καριέρας τεσσάρων δεκαετιών, που ξεκίνησε το 1995 ως επενδυτικός τραπεζίτης στη Morgan Stanley. Το 2002 εντάχθηκε στην κυβέρνηση του Τζορτζ Μπους του νεότερου ως οικονομικός σύμβουλος. Την ίδια χρονιά ο γάμος του με την Τζέιν Λόντερ, μέλος της οικογένειας των δισεκατομμυριούχων πίσω από την αυτοκρατορία καλλυντικών Estée Lauder, ενίσχυσε τους δεσμούς του με το ρεπουμπλικανικό κατεστημένο, σχολίαζαν για αυτόν οι «Financial Times». Ο πατέρας της, Ρόναλντ, ο οποίος έχει στενές σχέσεις με τον Τραμπ, ήταν ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Αυστρία υπό τον Ρόναλντ Ρίγκαν.

Η επιλογή του από τον Μπους ως μέλους του διοικητικού συμβουλίου της Fed το 2006 έκανε τον τότε 35χρονο Γουόρς το νεότερο μέλος στη θέση αυτή. Επίσης ο Γουόρς, ο οποίος έχει σπουδάσει στα Πανεπιστήμια Στάνφορντ και Χάρβαρντ, είχε μπει από νωρίς στο ραντάρ του Τραμπ. Ο τελευταίος είχε σκεφτεί να τον προτείνει για πρόεδρο της Fed το 2017, πριν επικρατήσει ο Πάουελ. Μετά την εκλογική νίκη του Τραμπ το 2024, ο Γουόρς ήταν επίσης υποψήφιος για τον ρόλο του υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ, θέση την οποία πήρε τελικά ο Σκοτ Μπέσεντ. Συνέχισε να κερδίζει στην πορεία θαυμαστές εντός της κυβέρνησης Τραμπ επειδή πίεσε για «θεμελιώδη μεταρρύθμιση» της Ομοσπονδιακής Τράπεζας, η οποία, όπως πίστευε, είχε υπερβεί την εντολή της, ανέφεραν οι πηγές των «FT».

Σπουδαία η είδηση που ακούστηκε από τον πρόεδρο της ΕΟΕ, Ισίδωρο Κούβελο, στην ετήσια εκδήλωση βραβεύσεων της Ελληνικής Κωπηλατικής Ομοσπονδίας Φιλάθλων Ναυτικών Σωματείων.

Ο κ. Κούβελος είπε ότι ξεκίνησαν οι εργασίες ανακαίνισης του Ολυμπιακού Κωπηλατοδρομίου στον Σχινιά προκειμένου να μπορεί να φιλοξενήσει εντός του 2026 αγώνες κωπηλασίας. Τονίζεται πως είναι η πρώτη φορά που γίνονται εργασίες μετά το 2004 στη συγκεκριμένη αθλητική εγκατάσταση, ενώ όπως τόνισε ο κ. Κούβελος «είναι ένα από τα ωραιότερα κωπηλατοδρόμια της Ευρώπης και δυστυχώς εγκαταλείφθηκε, με αποτέλεσμα ο αγωνιστικός στίβος να πηγαίνει προς οριστικό κλείσιμο. Κινητοποιηθήκαμε άμεσα».

Οπως ειπώθηκε, για τις εξελίξεις αυτές καταλυτικό ρόλο έπαιξε το χρυσό μετάλλιο του Στέφανου Ντούσκου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλήμα του 2025.

Μέχρι και 10.000 ευρώ μπορεί να φτάσει το επίδομα μετεγκατάστασης, ένα πρόγραμμα του υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας που στοχεύει στην ενίσχυση πολιτών οι οποίοι επιλέγουν να εγκατασταθούν σε απομακρυσμένες ή ορεινές περιοχές.

Σκοπός του προγράμματος είναι η τόνωση των τοπικών κοινωνιών και η επανακατοίκηση περιοχών που αντιμετωπίζουν δημογραφική συρρίκνωση, ιδιαίτερα σε ζώνες κοντά στα σύνορα ή σε δυσπρόσιτες περιοχές.

Οι περιοχές που εντάσσονται στο πρόγραμμα

Το πρόγραμμα «Μετεγκατάσταση» ξεκίνησε πιλοτικά στον Έβρο, με στόχο την αναζωογόνηση της περιοχής. Μέχρι σήμερα, κάλυπτε τους δήμους Σουφλίου, Διδυμοτείχου και Ορεστιάδας, συμπεριλαμβανομένων όλων των δημοτικών τους ενοτήτων.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Σύμφωνα με πληροφορίες, στο πρόγραμμα αναμένεται να ενταχθούν οι περιφερειακές ενότητες Καστοριάς, Φλώρινας, Κιλκίς, Σερρών, Πέλλας και Δράμας. Όπως ανέφερε και σε ανάρτησή του ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, το πρόγραμμα θα επεκταθεί επιπλέον στις ενότητες Κοζάνης και Γρεβενών, καθώς η Δυτική Μακεδονία θεωρείται δημογραφικά η πιο ευάλωτη περιοχή της χώρας.

Οι δικαιούχοι του προγράμματος

Δικαιούχοι της οικονομικής ενίσχυσης είναι τόσο μονοπρόσωπα όσο και πολυπρόσωπα νοικοκυριά. Στην πρώτη κατηγορία περιλαμβάνονται ενήλικοι Έλληνες πολίτες που είναι άγαμοι, χήροι, διαζευγμένοι ή σε διάσταση και δεν φοιτούν σε εκπαιδευτικές δομές στους δήμους μετεγκατάστασης.

Στα πολυπρόσωπα νοικοκυριά εντάσσονται οικογένειες ή ζευγάρια –έγγαμα ή με σύμφωνο συμβίωσης– με ή χωρίς τέκνα, υπό την προϋπόθεση ότι ο αιτών είναι ενήλικος Έλληνας πολίτης που υποβάλλει ατομική φορολογική δήλωση.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Επιπλέον, θα έχουν τη δυνατότητα ένταξης Έλληνες του εξωτερικού που επιθυμούν να επιστρέψουν στη χώρα, φοιτητές που σπούδασαν στις συγκεκριμένες περιοχές και θέλουν να παραμείνουν, ένστολοι, ψηφιακοί νομάδες και συνταξιούχοι που επιλέγουν να επιστρέψουν στον τόπο καταγωγής τους.

Το ύψος της οικονομικής ενίσχυσης

Το επίδομα μετεγκατάστασης διαμορφώνεται πλέον ενιαία στα 10.000 ευρώ για όλους τους δικαιούχους, ανεξαρτήτως πληθυσμού του οικισμού. Μέχρι σήμερα, τα ποσά κυμαίνονταν από 6.000 έως 10.000 ευρώ, ανάλογα με το μέγεθος του οικισμού στον Έβρο.

Η νέα ενίσχυση θα καταβάλλεται χωρίς εισοδηματικά κριτήρια, ενώ το 50% του ποσού –δηλαδή 5.000 ευρώ– θα δίνεται προκαταβολικά, πριν από τη μετεγκατάσταση.

Η διαδικασία υποβολής αίτησης

Η ηλεκτρονική πλατφόρμα για την υποβολή αιτήσεων θα είναι διαθέσιμη μέσα στον Μάρτιο στη διεύθυνση relocation.vouchers.gov.gr.

Οι ενδιαφερόμενοι θα εισέρχονται με τους κωδικούς Taxisnet και θα πρέπει να συμπληρώσουν τα στοιχεία επικοινωνίας, το IBAN, την οικογενειακή τους κατάσταση και να υποβάλουν τα απαραίτητα δικαιολογητικά.

Η ομιλία του πρωθυπουργού του Καναδά Μαρκ Κάρνεϊ στις 20 Ιανουαρίου στο φετινό Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός θεωρείται ιστορική. Επικαλούμενος τον Θουκυδίδη, περιέγραψε έναν κόσμο άκρατου ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων και ρήξης με τη μεταπολεμική διεθνή τάξη, καλώντας τις μεσαίες δυνάμεις να δράσουν από κοινού.

Ολόκληρη η ομιλία:

Είναι χαρά και καθήκον να βρίσκομαι μαζί σας σε αυτή την κρίσιμη καμπή για τον Καναδά και τον κόσμο. Σήμερα, θα μιλήσω για τη ρήξη στην παγκόσμια τάξη, το τέλος μιας όμορφης ιστορίας και την αρχή μιας σκληρής πραγματικότητας, όπου η γεωπολιτική μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων δεν υπόκειται σε κανέναν περιορισμό.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ομως υποστηρίζω επίσης ότι άλλες χώρες, ιδίως μεσαίες δυνάμεις όπως ο Καναδάς, δεν είναι ανίσχυρες. Εχουν την ικανότητα να οικοδομήσουν μια νέα τάξη που ενσωματώνει τις αξίες μας, όπως ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η βιώσιμη ανάπτυξη, η αλληλεγγύη, η κυριαρχία και η εδαφική ακεραιότητα των κρατών. Η δύναμη των λιγότερο ισχυρών αρχίζει με την ειλικρίνεια.

Φαίνεται ότι κάθε μέρα μάς υπενθυμίζει πως ζούμε σε μια εποχή ανταγωνισμού μεγάλων δυνάμεων. Οτι η διεθνής τάξη βασισμένη σε κανόνες φθίνει. Οτι οι ισχυροί κάνουν ό,τι τους επιτρέπει η δύναμή τους και οι αδύναμοι υποχωρούν όσο τους επιβάλλει η αδυναμία τους.

Αυτό το απόφθεγμα του Θουκυδίδη παρουσιάζεται ως αναπόφευκτο, ως η φυσική λογική των διεθνών σχέσεων που επανεπιβάλλεται. Aπέναντι σε αυτή τη λογική, υπάρχει η έντονη τάση τα κράτη να συμμορφώνονται για να τα καταφέρουν. Να προσαρμόζονται. Να αποφεύγουν τα προβλήματα. Να ελπίζουν ότι η συμμόρφωση θα τους εξασφαλίσει ασφάλεια.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Λοιπόν, δεν θα το κάνει. Συνεπώς, ποιες είναι οι επιλογές μας; Το 1978 ο τσέχος αντιφρονών και μετέπειτα πρόεδρος Βάτσλαβ Χάβελ έγραψε ένα δοκίμιο με τίτλο «Η δύναμη των αδυνάμων. Σε αυτό, έθεσε ένα απλό ερώτημα: Πώς διατηρήθηκε το κομμουνιστικό σύστημα; Η απάντησή του ξεκινούσε με έναν μανάβη. Κάθε πρωί, αυτός ο καταστηματάρχης τοποθετεί μια πινακίδα στη βιτρίνα: «Εργάτες όλου του κόσμου, ενωθείτε». Δεν το πιστεύει. Κανείς δεν το πιστεύει. Αλλά βάζει την πινακίδα ούτως ή άλλως για να αποφύγει προβλήματα, για να δείξει συμμόρφωση, για να τα βγάλει πέρα. Και επειδή κάθε καταστηματάρχης, σε κάθε δρόμο, κάνει το ίδιο, το σύστημα συνεχίζει να υπάρχει. Οχι μόνο μέσω της βίας, αλλά μέσω της συμμετοχής των απλών ανθρώπων σε τελετουργίες που προσωπικά γνωρίζουν ότι είναι ψευδείς.

Ο Χάβελ το ονόμασε αυτό «ζώντας μέσα στο ψέμα». Η δύναμη του συστήματος δεν προέρχεται από την αλήθεια του, αλλά από την προθυμία όλων να συμπεριφέρονται σαν να ήταν αληθινό. Και η ευθραυστότητά του προέρχεται από την ίδια ακριβώς πηγή. Οταν έστω και ένας άνθρωπος σταματά να συμμετέχει, όταν ο μανάβης κατεβάσει την πινακίδα, η ψευδαίσθηση αρχίζει να ραγίζει.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Φίλοι μου, ήρθε η ώρα οι εταιρείες και τα κράτη να κατεβάσουν τις πινακίδες τους. Για δεκαετίες, χώρες όπως ο Καναδάς ευημερούσαν στο πλαίσιο αυτού που αποκαλούσαμε διεθνή τάξη βασισμένη σε κανόνες. Ενταχθήκαμε στους θεσμούς της, επαινέσαμε τις αρχές της, ωφεληθήκαμε από την προβλεψιμότητά της. Μπορούσαμε υπό την προστασία της να ασκούμε εξωτερική πολιτική βασισμένη σε αξίες.

Ξέραμε ότι το αφήγημα της διεθνούς τάξης βασισμένης σε κανόνες ήταν εν μέρει ψευδές. Οτι οι ισχυρότεροι εξαιρούνταν όταν τους συνέφερε. Οτι οι εμπορικοί κανόνες εφαρμόζονταν ασύμμετρα. Γνωρίζαμε ότι το διεθνές δίκαιο εφαρμοζόταν με διαφορετική αυστηρότητα, ανάλογα με την ταυτότητα του κατηγορούμενου ή του θύματος. Αυτή η μυθοπλασία ήταν χρήσιμη. Η αμερικανική ηγεμονία, ειδικά, συνέβαλε στην παροχή δημόσιων αγαθών: ανοιχτές θαλάσσιες οδούς, ένα σταθερό χρηματοπιστωτικό σύστημα, συλλογική ασφάλεια και στήριξη πλαισίων επίλυσης διαφορών.

Ετσι, βάλαμε την πινακίδα στη βιτρίνα. Συμμετείχαμε στις τελετουργίες και, σε μεγάλο βαθμό, αποφεύγαμε να επισημαίνουμε το χάσμα μεταξύ ρητορικής και πραγματικότητας. Αυτή η συμφωνία δεν λειτουργεί πλέον. Ας είμαι σαφής: βρισκόμαστε στη μέση μιας ρήξης, όχι μιας μετάβασης. Τα τελευταία είκοσι χρόνια, μια σειρά χρηματοπιστωτικών, υγειονομικών, ενεργειακών και γεωπολιτικών κρίσεων αποκάλυψαν τους κινδύνους της ακραίας παγκόσμιας ολοκλήρωσης. Ομως, πιο πρόσφατα, οι μεγάλες δυνάμεις άρχισαν να χρησιμοποιούν αυτή την οικονομική ολοκλήρωση ως όπλο. Τους δασμούς ως μοχλό πίεσης. Τις χρηματοπιστωτικές υποδομές ως μέσο εξαναγκασμού. Τις εφοδιαστικές αλυσίδες ως ευπάθειες προς εκμετάλλευση.

Δεν μπορείς να «ζεις μέσα στο ψέμα» της αμοιβαίας ωφέλειας μέσω της ολοκλήρωσης, όταν η ολοκλήρωση γίνεται η πηγή της υποταγής σου. Οι πολυμερείς θεσμοί στους οποίους βασίζονταν οι μεσαίες δυνάμεις – ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, ο ΟΗΕ, οι COP, η αρχιτεκτονική της συλλογικής επίλυσης προβλημάτων – απειλούνται. Ως αποτέλεσμα, πολλά κράτη καταλήγουν στα ίδια συμπεράσματα: πρέπει να αναπτύξουν μεγαλύτερη στρατηγική αυτονομία στην ενέργεια, στα τρόφιμα, στα κρίσιμα ορυκτά, στα χρηματοοικονομικά και στις εφοδιαστικές αλυσίδες. Αυτή η παρόρμηση είναι κατανοητή. Μια χώρα που δεν μπορεί να θρέψει τον πληθυσμό της, να τροφοδοτηθεί ενεργειακά ή να αμυνθεί, έχει λίγες επιλογές. Οταν οι κανόνες πια δεν σε προστατεύουν, πρέπει να προστατεύσεις τον εαυτό σου. Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς ως προς το πού οδηγεί αυτό. Ενας κόσμος οχυρών θα είναι φτωχότερος, πιο εύθραυστος και λιγότερο βιώσιμος.

Και υπάρχει άλλη μια αλήθεια: αν οι μεγάλες δυνάμεις εγκαταλείψουν ακόμη και το πρόσχημα κανόνων και αξιών για την ανεμπόδιστη επιδίωξη της ισχύος και των συμφερόντων τους, τα οφέλη του συναλλακτισμού θα γίνουν όλο και πιο δύσκολο να αναπαραχθούν. Οι ηγεμονίες δεν μπορούν επ’ αόριστον να μετατρέπουν σε κέρδος τις σχέσεις τους. Οι σύμμαχοι θα διαφοροποιηθούν για να αντισταθμίσουν την αβεβαιότητα. Θα «αγοράσουν» ασφάλεια, θα αυξήσουν τις επιλογές τους για να αποκαταστήσουν την κυριαρχία – μια κυριαρχία που κάποτε εδραζόταν σε κανόνες, αλλά θα βασίζεται όλο και περισσότερο στην ικανότητα αντοχής στην πίεση. Πρόκειται για κλασική διαχείριση κινδύνου, με κόστος. Αλλά το κόστος της στρατηγικής αυτονομίας, της κυριαρχίας, μπορεί να επιμεριστεί. Οι συλλογικές επενδύσεις στην ανθεκτικότητα είναι φθηνότερες από το να χτίζει ο καθένας το δικό του φρούριο. Τα κοινά πρότυπα μειώνουν τον κατακερματισμό. Οι συμπληρωματικότητες δημιουργούν θετικό άθροισμα.

Και το ερώτημα για μεσαίες δυνάμεις, όπως ο Καναδάς, δεν είναι αν πρέπει να προσαρμοστούμε στη νέα πραγματικότητα. Πρέπει. Το ερώτημα είναι αν θα προσαρμοστούμε απλώς χτίζοντας ψηλότερα τείχη ή αν μπορούμε να κάνουμε κάτι πιο φιλόδοξο. Ο Καναδάς ήταν από τους πρώτους που άκουσαν το καμπανάκι αφύπνισης, οδηγώντας σε θεμελιώδη αλλαγή της στρατηγικής στάσης μας. Οι Καναδοί γνωρίζουν ότι οι παλιές, άνετες παραδοχές μας, πως η γεωγραφία μας και οι συμμετοχές σε συμμαχίες εξασφάλιζαν αυτομάτως ευημερία και ασφάλεια, δεν ισχύουν πλέον.

Η νέα μας προσέγγιση βασίζεται σε αυτό που ο (φινλανδός πρόεδρος) Αλεξάντερ Στουμπ έχει ονομάσει «ρεαλισμό βασισμένο σε αξίες» ή, για να το θέσω αλλιώς, επιδιώκουμε να είμαστε ταυτόχρονα με αρχές και ρεαλιστές. Με αρχές στη δέσμευσή μας σε θεμελιώδεις αξίες: κυριαρχία και εδαφική ακεραιότητα, απαγόρευση της χρήσης βίας εκτός εάν είναι σύμφωνη με τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ, σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ρεαλιστές στην αναγνώριση ότι η πρόοδος είναι συχνά σταδιακή, ότι τα συμφέροντα αποκλίνουν, ότι δεν συμμερίζονται όλοι οι εταίροι τις αξίες μας. Ετσι, εμπλεκόμαστε ευρέως και στρατηγικά, με τα μάτια μας ανοιχτά. Αντιμετωπίζουμε ενεργά τον κόσμο όπως είναι. Δεν περιμένουμε έναν κόσμο όπως θα θέλαμε να είναι. Βαθμονομούμε τις σχέσεις μας ώστε το βάθος τους να αντανακλά τις αξίες μας. Δίνουμε προτεραιότητα στη διευρυμένη εμπλοκή για να μεγιστοποιήσουμε την επιρροή μας, δεδομένης της ρευστότητας του κόσμου, των κινδύνων που αυτή συνεπάγεται και των διακυβευμάτων για το τι θα ακολουθήσει. Και δεν βασιζόμαστε πλέον μόνο στη δύναμη των αξιών μας, αλλά και στην αξία της δύναμής μας.

Χτίζουμε αυτή τη δύναμη στο εσωτερικό. Από τότε που ανέλαβε καθήκοντα η κυβέρνησή μου, μειώσαμε τους φόρους στα εισοδήματα, στα κεφαλαιακά κέρδη και στις επιχειρηματικές επενδύσεις. Καταργήσαμε όλα τα ομοσπονδιακά εμπόδια στο διαπεριφερειακό εμπόριο. Επισπεύδουμε επενδύσεις ύψους 1 τρισεκατομμυρίου δολαρίων στην ενέργεια, την τεχνητή νοημοσύνη, τα κρίσιμα ορυκτά, σε νέους εμπορικούς διαδρόμους και πέραν αυτών. Διπλασιάζουμε τις αμυντικές δαπάνες μας μέχρι το τέλος της δεκαετίας, με τρόπους που ενισχύουν τις εγχώριες βιομηχανίες μας. Διαφοροποιούμαστε ταχύτατα στο εξωτερικό.

Συμφωνήσαμε σε μια ολοκληρωμένη στρατηγική εταιρική σχέση με την ΕΕ, συμπεριλαμβανομένης της ένταξης στο SAFE, το ευρωπαϊκό πλαίσιο αμυντικών προμηθειών. Υπογράψαμε άλλες 12 εμπορικές και στρατηγικές συμφωνίες σε τέσσερις ηπείρους μέσα σε έξι μήνες. Τις τελευταίες ημέρες, ολοκληρώσαμε νέες στρατηγικές συνεργασίες με την Κίνα και το Κατάρ. Διαπραγματευόμαστε συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου με την Ινδία, την ASEAN, την Ταϊλάνδη, τις Φιλιππίνες και τη Mercosur. Κάνουμε και κάτι ακόμη: για να συμβάλουμε στην επίλυση παγκόσμιων προβλημάτων, ακολουθούμε τη μεταβλητή γεωμετρία, δηλαδή διαφορετικούς συνασπισμούς για διαφορετικά ζητήματα, βάσει κοινών αξιών και συμφερόντων. Ετσι, ως προς την Ουκρανία, είμαστε βασικό μέλος της «Συμμαχίας των Προθύμων» και από τους μεγαλύτερους κατά κεφαλήν συνεισφέροντες στην άμυνα και την ασφάλειά της.

Στην αρκτική κυριαρχία, στεκόμαστε σταθερά στο πλευρό της Γροιλανδίας και της Δανίας και στηρίζουμε πλήρως το αποκλειστικό τους δικαίωμα να καθορίσουν το μέλλον της Γροιλανδίας. Η δέσμευσή μας στο Αρθρο 5 του ΝΑΤΟ είναι ακλόνητη. Συνεργαζόμαστε με τους συμμάχους μας στο ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένων των Nordic-Baltic 8 [των οκτώ σκανδιναβικών και βαλτικών χώρων], για να ενισχύσουμε περαιτέρω τη βόρεια και δυτική πτέρυγα, μεταξύ άλλων μέσω άνευ προηγουμένου επενδύσεων του Καναδά σε ραντάρ, υποβρύχια, αεροσκάφη και στρατεύματα επί του εδάφους.

Ο Καναδάς αντιτίθεται σθεναρά σε δασμούς για το θέμα της Γροιλανδίας και ζητά συνομιλίες εστιασμένες στην επίτευξη των κοινών μας στόχων ασφάλειας και ευημερίας στην Αρκτική. Στο πολυμερές εμπόριο, πρωτοστατούμε σε προσπάθειες γεφύρωσης μεταξύ της Σύμπραξης των Χωρών του Ειρηνικού (TPP) και της ΕΕ, που θα δημιουργούσε ένα νέο εμπορικό μπλοκ 1,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Ως προς τα κρίσιμα ορυκτά, συγκροτούμε ομάδες αγοραστών με πυρήνα το G7, ώστε ο κόσμος να μπορεί να διαφοροποιηθεί από συγκεντρωμένες πηγές εφοδιασμού. Και όσον αφορά την Τεχνητή Νοημοσύνη (AI), συνεργαζόμαστε με ομοϊδεάτισσες δημοκρατίες για να διασφαλίσουμε ότι δεν θα αναγκαστούμε τελικά να επιλέξουμε ανάμεσα σε ηγεμόνες και εταιρείες – κολοσσούς.

Αυτό δεν αποτελεί αφελή πολυμερή προσέγγιση. Ούτε σημαίνει ότι βασιζόμαστε στους δικούς τους θεσμούς. Πρόκειται για τη συγκρότηση συμμαχιών που λειτουργούν, ζήτημα προς ζήτημα, με εταίρους που έχουν επαρκή κοινά σημεία για να δράσουν από κοινού. Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτό θα αφορά τη συντριπτική πλειονότητα των κρατών. Αυτό που επιτυγχάνει είναι η δημιουργία ενός πυκνού πλέγματος συνδέσεων στο εμπόριο, τις επενδύσεις και τον πολιτισμό, στο οποίο μπορούμε να βασιστούμε για μελλοντικές προκλήσεις και ευκαιρίες. Οι μεσαίες δυνάμεις πρέπει να δρουν από κοινού, γιατί αν δεν είμαστε στο τραπέζι, είμαστε στο μενού.

Θα έλεγα όμως επίσης ότι οι μεγάλες δυνάμεις έχουν την πολυτέλεια, προς το παρόν, να πορεύονται μόνες τους. Διαθέτουν το μέγεθος της αγοράς, τη στρατιωτική ισχύ και τη μόχλευση για να επιβάλλουν όρους. Οι μεσαίες δυνάμεις δεν την έχουν. Αλλά όταν διαπραγματευόμαστε μόνο διμερώς με έναν ηγεμόνα, διαπραγματευόμαστε από θέση αδυναμίας. Αποδεχόμαστε ό,τι μας προσφέρεται. Ανταγωνιζόμαστε μεταξύ μας για το ποιος θα είναι ο πιο ενδοτικός. Αυτό δεν είναι κυριαρχία. Είναι η προσποίηση κυριαρχίας, ενώ αποδέχεται κάποιος την υποταγή. Σε έναν κόσμο ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων, οι χώρες που βρίσκονται ανάμεσά τους έχουν μια επιλογή: να ανταγωνίζονται μεταξύ τους για την εύνοια των ισχυρών ή να συνασπιστούν για να δημιουργήσουν έναν τρίτο δρόμο με ουσιαστικό αντίκτυπο.

Δεν πρέπει να αφήσουμε την άνοδο της σκληρής ισχύος να μας τυφλώσει απέναντι στο γεγονός ότι η δύναμη της νομιμοποίησης, της ακεραιότητας και των κανόνων θα παραμείνει ισχυρή, αν επιλέξουμε να τη χρησιμοποιήσουμε μαζί. Και αυτό με φέρνει πίσω στον Χάβελ. Τι θα σήμαινε για τις μεσαίες δυνάμεις να «ζουν την αλήθεια»; Πρώτον, αυτό σημαίνει να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Σταματήστε να επικαλείστε τη «διεθνή τάξη βασισμένη σε κανόνες» σαν να εξακολουθεί να λειτουργεί όπως διαφημίζεται. Πείτε το όπως είναι: ένα σύστημα εντεινόμενου ανταγωνισμού μεγάλων δυνάμεων, όπου οι ισχυρότεροι επιδιώκουν τα συμφέροντά τους χρησιμοποιώντας την οικονομική ενοποίηση ως όπλο εξαναγκασμού. Σημαίνει συνεπή δράση, εφαρμογή των ίδιων κριτηρίων σε συμμάχους και αντιπάλους. Οταν οι μεσαίες δυνάμεις καταγγέλλουν την οικονομική πίεση από τη μια κατεύθυνση, αλλά σιωπούν όταν προέρχεται από άλλη, κρατούν ακόμη την πινακίδα στη βιτρίνα. Σημαίνει να οικοδομήσουμε αυτό που δηλώνουμε ότι πιστεύουμε. Αντί να αναμένουμε την αποκατάσταση της παλιάς τάξης, να δημιουργούμε θεσμούς και συμφωνίες που λειτουργούν όπως περιγράφονται και να μειώνουμε τη μόχλευση που καθιστά εφικτό τον εξαναγκασμό.

Η οικοδόμηση μιας ισχυρής εγχώριας οικονομίας πρέπει πάντα να αποτελεί την άμεση προτεραιότητα κάθε κυβέρνησης. Η διεθνής διαφοροποίηση δεν αποτελεί απλώς οικονομική σύνεση – είναι το υλικό θεμέλιο για μια έντιμη εξωτερική πολιτική. Διότι οι χώρες κερδίζουν το δικαίωμα να τηρούν στάση αρχών, μειώνοντας την τρωτότητά τους σε αντίποινα. Επομένως, ο Καναδάς έχει λοιπόν αυτό που θέλει ο κόσμος. Είμαστε μια ενεργειακή υπερδύναμη. Διαθέτουμε τεράστια αποθέματα κρίσιμων ορυκτών. Εχουμε τον πιο μορφωμένο πληθυσμό στον κόσμο. Τα συνταξιοδοτικά ταμεία μας είναι από τους μεγαλύτερους και πιο εξελιγμένους επενδυτές διεθνώς. Με άλλα λόγια, διαθέτουμε κεφάλαιο, ταλέντο και μια κυβέρνηση με τεράστια δημοσιονομική ικανότητα να δρα αποφασιστικά. Και διαθέτουμε τις αξίες στις οποίες πολλοί άλλοι προσβλέπουν. Ο Καναδάς είναι μια πλουραλιστική κοινωνία που λειτουργεί. Ο δημόσιος χώρος μας είναι θορυβώδης, ποικιλόμορφος και ελεύθερος. Οι Καναδοί παραμένουν προσηλωμένοι στη βιωσιμότητα.

Είμαστε ένας σταθερός και αξιόπιστος εταίρος σε έναν κόσμο που κάθε άλλο παρά είναι τέτοιος. Ενας εταίρος που χτίζει και εκτιμά τις μακροπρόθεσμες σχέσεις. Και διαθέτουμε κάτι ακόμη. Εχουμε την επίγνωση των όσων συμβαίνουν και την αποφασιστικότητα να δράσουμε αναλόγως. Κατανοούμε ότι αυτή η ρήξη απαιτεί κάτι παραπάνω από απλή προσαρμογή. Απαιτεί ειλικρίνεια για τον κόσμο, όπως πραγματικά είναι. Κατεβάζουμε την πινακίδα από τη βιτρίνα. Γνωρίζουμε ότι η παλαιά τάξη πραγμάτων δεν πρόκειται να επιστρέψει. Δεν πρέπει να τη θρηνούμε. Η νοσταλγία δεν είναι στρατηγική. Πιστεύουμε όμως ότι μέσα από αυτό το ρήγμα, μπορούμε να χτίσουμε κάτι καλύτερο, ισχυρότερο, πιο δίκαιο. Αυτό είναι το καθήκον των μεσαίων δυνάμεων. Των χωρών που έχουν τα περισσότερα να χάσουν από έναν κόσμο φρουρίων και τα περισσότερα να κερδίσουν από έναν κόσμο γνήσιας συνεργασίας.

Οι ισχυροί έχουν την ισχύ τους. Αλλά έχουμε κι εμείς κάτι: την ικανότητα να σταματήσουμε να προσποιούμαστε, να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, να ενισχύσουμε τη δύναμή μας στο εσωτερικό και να δρούμε από κοινού. Αυτός είναι ο δρόμος του Καναδά. Τον επιλέγουμε ανοιχτά και με αυτοπεποίθηση. Και είναι ένας δρόμος διάπλατα ανοιχτός για κάθε χώρα που είναι πρόθυμη να τον ακολουθήσει μαζί μας.

Μια κάμαρα με παράθυρο, για να μπορεί να καπνίζει και να ατενίζει τον ουρανό ενόσω γράφει, ενόσω λυτρώνεται διά της γραφής, ενόσω γνωρίζει και αισθάνεται και φρονεί ότι, εάν δεν γράψει, θα χαθεί η ίδια και ο χρόνος θα ακυρωθεί. Μας λέγει ότι έχουμε πλέον χρέος να σώσουμε τα δευτερόλεπτα για να σώσουμε τη μνήμη, κι αυτό με τις λέξεις θα πραγματωθεί, θα τελεσφορήσει με το γράψιμο, μολονότι η εργασία της ήταν να συνθέτει έργα με εικόνες – μάλιστα, ένα τέτοιο έργο της, το Jeanne Dielman, 23 quai de Commerce (1975), το οποίο δημιούργησε μόλις στα είκοσι πέντε της, κατέκτησε την πρώτη θέση των εκατό κορυφαίων ταινιών στην ιστορία του κινηματογράφου, σύμφωνα με το περιοδικό Sight & Sound, τον Δεκέμβριο του 2022, και αξίζει να σημειώσουμε ότι είναι η πρώτη φορά που γυναίκα τιμάται τοιουτοτρόπως.

Ακουγε στο όνομα Σαντάλ Ακερμάν, γεννήθηκε στις Βρυξέλλες στις 6 Ιουνίου του 1950 και αποχώρησε οικειοθελώς για τις ταινιοθήκες τ’ ουρανού στις 5 Οκτωβρίου του 2015, στο Παρίσι. Ενδιαμέσως, θήτευσε με τόλμη και ευφυΐα στο σελιλόιντ και στο χαρτί, γυρίζοντας την πρώτη ταινία της στα δεκαοκτώ της και άλλες σαράντα μέχρι την τελευτή του βίου της. Επίσης, έγραψε κείμενα και βιβλία, δίδαξε κινηματογράφο στο City College της Νέας Υόρκης και πειραματίστηκε με βιντεοεγκαταστάσεις.

Η σκηνοθέτις και συγγραφέας Εύα Στεφανή (ΗΠΑ, 1964) σημειώνει στο περιεκτικό και συγκινητικό επίμετρο του βιβλίου της Ακερμάν Η μητέρα μου γελάει (μτφ. Μυρτώ Ταπεινού, εκδ. Πλήθος): «Η Ακερμάν είναι αδυσώπητη αλλά και εξαιρετικά τρυφερή στον τρόπο που περιγράφει την αρχετυπική σχέση μαμάς – κόρης. Στο Η μητέρα μου γελάει, θραύσματα της καθημερινότητας, το φαΐ της μητέρας, η νοσοκόμα, μπερδεύονται με μνήμες από μια παλιά ερωμένη, ταινίες, το τραύμα του Ολοκαυτώματος της μητέρας που φέρει φυσικά και η ίδια η Ακερμάν μέσα της για πάντα» (σ. 256).

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Με μια γραφή αψιμυθίωτη, εστιασμένη στην απόλυτη ακρίβεια (τόσο όταν περιγράφει καθημερινές ρουτίνες όσο και όταν θίγει οδυνηρές πτυχές του έρωτα ή της αγωνίας απέναντι στη φθορά και την ασθένεια), η Ακερμάν μετατρέπει μια κουζίνα, έναν κήπο, ένα περβάζι σε παγκόσμιο σκηνικό, στο στούντιο της πραγματικότητας, καλώντας μας όχι μονάχα να συμμεριστούμε τα όσα αποτυπώνει στο χαρτί αλλά και να στραφούμε στον μύχιο κόσμο μας, να κατανοήσουμε και εμείς πώς αντιμετωπίζουμε (ή/και οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε) τα όσα φέρνει ο καιρός, τα όσα έχουν συσσωρεύσει οι στιγμές, τα όσα αίφνης εμφανίζει το παρόν στο διάβα μας.

Μιλώντας για τη γηραιά και νοσούσα μητέρα της, η Ακερμάν μιλάει για όλους μας, κοινωνούς μάς καθιστά της εμπειρίας της, την οποία μας δωρίζει. Μας ταξιδεύει στο Μεξικό, στη Νέα Υόρκη, στο Παρίσι, στις Βρυξέλλες, μέσα από εικόνες που περιγράφονται με λέξεις επιλεγμένες έτσι ώστε τίποτα να μην περισσεύει, τίποτα να μην αποκρύπτεται, τίποτα να μην είναι θολό, φλου, θαμπό, ανεστίαστο. Η Ακερμάν γράφει με φακό 50άρη και ασπρόμαυρο φιλμ, έχοντας φυσικά μια φιλοσοφική και λογοτεχνική σκευή υψηλών αξιώσεων στον σάκο εκστρατείας της.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

«Οπως και το άστρο το φωτεινό θα βγει», διαβάζουμε στη σ. 112, «γιορτινό μήνυμα θα φέρει απ’ τον ουρανό, μερικές φορές ακόμα και η λέξη ουρανός με κάνει να ανατριχιάζω ολόκληρη, παρόλο που μου αρέσει ο ουρανός, μου αρέσει ο ουρανός όπως και να ‘ναι, ειδικά όταν απλώνεται μπροστά μου σαν θόλος. Μου αρέσει τόσο πολύ ο ουρανός, που μπορώ να μείνω για ώρες στο κρεβάτι του παρισινού διαμερίσματός μου και απλώς να τον κοιτάζω».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Η γραφή ως καταφύγιο, ως μπούνκερ από όπου η Ακερμάν αμύνεται απέναντι στις ενίοτε καταιγιστικές επιθέσεις του πόνου (σωματικού και ψυχικού), των διακυμάνσεων, των απογοητεύσεων, των αμφιβολιών – και ξέρουμε καλά πόσο ταλανίζεται κάθε σοβαρός καλλιτέχνης απ’ όλα αυτά, πόσο και πώς σπάει τα κόκαλά του προκειμένου να βρει τη σωστή λέξη, τη mot juste, όπως επέμενε ο Φλομπέρ, τη νότα ακριβείας, την αρμόζουσα και δέουσα γωνία λήψης.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Η Ακερμάν μιλάει / γράφει για τη μητέρα της, μας εξομολογείται παράλληλα δικούς της έρωτες, αυτοψυχολογείται και αυτοβιολογείται για να φτάσει (και φτάνει!) στο μεδούλι της απόλυτης ειλικρίνειας, του λόγου που γίνεται νυστέρι, της φράσης που γίνεται σουγιάς, της παραγράφου που γίνεται γιαταγάνι – κι έτσι ξεσκίζει (κι εμείς μαζί της) όχι μόνο χαρτονένια σκηνικά αλλά και τις βελούδινες αυλαίες του ψευδούς.

Κλυδωνιζόμενη μες στη διαλεκτική οδυνηρής απαισιοδοξίας και αναπάντεχης αισιοδοξίας, η Ακερμάν αποφαίνεται: «Οταν υπάρχει μια αλήθεια που είναι δύσκολο να την εντοπίσεις, ενώ ξέρεις ότι υπάρχει κάπου εκεί μέσα, κάτι συμβαίνει υποδόρια, αργά, μερικές φορές πολύ αργά, και ξαφνικά, όταν δεν το σκέφτεσαι καν, αυτή η αλήθεια έρχεται στο φως και είναι μια φοβερή στιγμή, δεν είναι κάτι σύνηθες και είναι ωραίο, είναι τόσο ωραίο ξαφνικά να σε κυριεύει ένα αίσθημα ελαφρότητας και ηρεμίας» (σ. 44).

«Μητέρα και κόρη: ένα στρογγυλό καρπούζι βίαια κομμένο στα δύο», γράφει η Στεφανή (σ. 254), και το σπουδαίο βιβλίο της Σαντάλ Ακερμάν είναι μια τελεσφόρα διαδικασία επανένωσης / συμφιλίωσης αυτών των δύο.

Ο Γιώργος – Ικαρος Μπαμπασάκης είναι συγγραφέας – μεταφραστής

Chantal Akerman

Η μητέρα μου γελάει

Μτφ. Μυρτώ Ταπεινού

Εκδ. Πλήθος, 2025, σελ. 264

Τιμή 20 ευρώ