Τα ΝΕΑ - Τεχνολογία

Ελλάδα και Κύπρος συγκαταλέγονται μεταξύ των χωρών που έλαβαν πρόσκληση να συμμετάσχουν στο νέο Συμβούλιο Ειρήνης, το οποίο θα επιβλέπει τη διακυβέρνηση και τη μεταβατική περίοδο στη Γάζα.

Τη συμμετοχή της Ελλάδας επιβεβαίωσε αρμόδια κυβερνητική πηγή, υπογραμμίζοντας τη σημασία της παρουσίας της χώρας σε αυτή τη διεθνή πρωτοβουλία. Σύμφωνα με πληροφορίες, στα 25 ιδρυτικά μέλη του Συμβουλίου περιλαμβάνονται όλες οι χώρες που συμμετείχαν στην ιστορική τελετή του Σαρμ Ελ Σέιχ. Ανάμεσά τους βρίσκονται η Γαλλία, ο Καναδάς, οι χώρες του Κόλπου και η Τουρκία.

Η συμμετοχή της Ελλάδας και της Κύπρου αναδεικνύει την αναβάθμιση του ρόλου τους στις διεθνείς εξελίξεις, ιδιαίτερα στην ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, σύμφωνα με την ίδια κυβερνητική πηγή. Η παρουσία τους στο Συμβούλιο Ειρήνης θεωρείται ένδειξη αυξημένης διπλωματικής επιρροής στην περιοχή.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Το πλαίσιο του ειρηνευτικού σχεδίου

Η δημιουργία του Συμβουλίου εντάσσεται στη δεύτερη φάση του ειρηνευτικού σχεδίου του Αμερικανού Προέδρου για τη Γάζα, όπως προβλέπεται από το Ψήφισμα 2803 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Το Συμβούλιο θα έχει ρόλο διεθνούς εποπτείας της μεταβατικής διαδικασίας και θα υποστηρίξει τις προσπάθειες σταθεροποίησης και ανοικοδόμησης.

Για την υλοποίηση της επόμενης φάσης έχουν δημιουργηθεί δύο μεταβατικά όργανα: η Εκτελεστική Επιτροπή, που θα εφαρμόζει τις πολιτικές και επιχειρησιακές πτυχές της συμφωνίας για τη Γάζα, και η Παλαιστινιακή Εθνική Τεχνοκρατική Επιτροπή, αρμόδια για την προσωρινή διοίκηση της περιοχής. Ύπατος Εκπρόσωπος του Συμβουλίου ορίστηκε ο πρώην Βούλγαρος διπλωμάτης, Νικολάι Μλαντένοφ, με αποστολή τον συντονισμό των διεθνών οργάνων που θα εμπλακούν στη διαδικασία.

Διεθνείς προσκλήσεις και συμμετοχές

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, απέστειλε επιστολή προς τον πρόεδρο της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, προσκαλώντας τον να γίνει ιδρυτικό μέλος του Συμβουλίου Ειρήνης, σύμφωνα με ανακοίνωση της τουρκικής προεδρίας. Παράλληλα, ο υπουργός Εξωτερικών της Αιγύπτου, Μπαντρ Αμπντελάτι, δήλωσε ότι εξετάζεται αντίστοιχη πρόσκληση προς τον πρόεδρο Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Όπως ανακοίνωσε ο Λευκός Οίκος, το Συμβούλιο Ειρήνης θα προεδρεύεται από τον Ντόναλντ Τραμπ. Μεταξύ των μελών του περιλαμβάνονται ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, ο απεσταλμένος Στιβ Γουίτκοφ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας Τόνι Μπλερ, ο επιχειρηματίας Μαρκ Ρόουαν, ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας Ατζάι Μπάνγκα και ο πολιτικός σύμβουλος Ρόμπερτ Γκάμπριελ.

Διοικητής της Διεθνούς Δύναμης Σταθεροποίησης του παλαιστινιακού θύλακα διορίστηκε ο υποστράτηγος Τζάσπερ Τζέφερς. Στο Εκτελεστικό Συμβούλιο για τη Γάζα θα συμμετέχουν, εκτός από τους Ρούμπιο, Γουίτκοφ, Μπλερ και Κούσνερ, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν, ο Καταρινός διπλωμάτης Αλί Θαουάντι, ο επικεφαλής των αιγυπτιακών μυστικών υπηρεσιών Χασάν Ρασάντ, η υπουργός Διεθνούς Συνεργασίας των ΗΑΕ Ριμ αλ Χασίμι, ο Ισραηλινο-Κύπριος επιχειρηματίας Γιακίρ Γκαμπάι, η πρώην αξιωματούχος του ΟΗΕ Σίγκριντ Κάαγκ και ο Νικολάι Μλαντένοφ.

«Κι αν σηκωθούν από τον καναπέ;..». Μακάρι! Στο ερώτημα που έχει προκύψει, κυρίως δημοσιογραφικά και δημοκοπικά ακόμα, για κινητικότητα που προκαλεί η φιλολογία περί δημιουργίας νέων κομμάτων, η απάντηση μόνο πολιτική μπορεί να είναι. Η συμμετοχή ενισχύει τη Δημοκρατία, φέρνει την πολιτική στο προσκήνιο, δημιουργεί συνθήκες κοινωνικής κινητοποίησης, αυξάνει τον πολιτικό ανταγωνισμό, αναγκάζει όλους να παρουσιάσουν προτάσεις, πρόγραμμα, ομάδα.

Κανείς δεν πρέπει να φοβάται τη συμμετοχή νέων ή και παλαιών ψηφοφόρων που απέχουν συστηματικά από τις εκλογικές διαδικασίες. Αλλωστε τα τελευταία 20 χρόνια περισσότεροι από 1,5 εκατ. ψηφοφόροι έχουν δείξει τάσεις αποχωρητισμού. Αυτό, κάτι πρέπει να μας λέει.

Η πρόκληση που γεννάται είναι μια. Διαρκής και βαθιά θεσμική. Τουλάχιστον για όσους πιστεύουν, ότι η ενδυνάμωση της συμμετοχής του πολίτη διευρύνει τη Δημοκρατία μας. Η κινητοποίηση όσο το δυνατόν περισσότερων συμπολιτών μας προς μια θετική ψήφο, μια ψήφο αισιοδοξίας και προοπτικής.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Αυτή είναι η επιδίωξη μας και η επίτευξή της προϋποθέτει:

Πρώτον, απεύθυνση στο σύνολο της κοινωνίας. Η πολιτική και η πρότασή μας για το μέλλον απευθύνεται σε όλους τους πολίτες. Τους εντός και εκτός «τειχών», χωρίς αποκλεισμούς. Κι αυτό γιατί μια αποσπασματική αντίληψη για την κατεύθυνση της χώρας, εμποδίζει τον πολίτη να εντάξει τον εαυτό του σε ένα συλλογικό όραμα, σε μια κοινή προσπάθεια. Ετσι, απονευρώνεται ο συνεκτικός ιστός μια πολιτικής που δεν αφήνει κανέναν πίσω.

Δεύτερον, το αποτέλεσμα. Η εμπιστοσύνη στην πολιτική μας ενισχύεται από το πόσο καταφέρνεις να αλλάξεις τη ζωή προς το καλύτερο. Στους περίπου 16 μήνες μέχρι τις εκλογές, οι προτεραιότητες είναι σαφείς. Οικονομική ανάπτυξη που φέρνει αποτέλεσμα σε κάθε πολίτη, δημογραφικό και στεγαστικό, παραγωγικός μετασχηματισμός της οικονομίας και περιφερειακή ανάπτυξη. Και βέβαια, προσήλωση στην προάσπιση του εθνικού συμφέροντος με οδηγό τις Αρχές μας, το δίκαιο και την εγρήγορση και προσαρμοστικότητα που απαιτούν οι δυσερμήνευτοι καιροί και το ραγδαία μεταβαλλόμενο παγκόσμιο περιβάλλον.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Τρίτον, ρεαλιστική προσδοκία και σχέδιο για την επόμενη μέρα. Μια οικονομία που δίνει ευκαιρίες και μια κοινωνία που έχει αξίες. Πρόοδος, κοινωνική κινητικότητα, αξιοκρατία, ισότητα – Αρχές που πρέπει να διέπουν το σχέδιό μας και την επόμενη μέρα. Αλλωστε στα 200 χρόνια που συμπληρώνονται το 2030 από τη γενέθλιο πράξη του σύγχρονου ελληνικού κράτους, θα πρέπει να αποφασίσουμε συλλογικά ότι αφήνουμε οριστικά πίσω παθογένειες.

Η κυβέρνηση επεξεργάζεται ήδη το σχέδιο για την Ελλάδα του 2035 με ενδιάμεσο σταθμό το 2030. Με μεταρρυθμίσεις και επενδύσεις, λαμβάνοντας υπόψη και τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό και τις προτεραιότητές του. Αμυνα, ανταγωνιστικότητα της οικονομίας αλλά και κοινωνική συνοχή.

Τέταρτο και τελευταίο, αλλά εξίσου σημαντικό. Θα έλεγα καθοριστικό: το πώς συνομιλούμε με την κοινωνία. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Σε μια εποχή που ο καθένας μπορεί με τη βοήθεια της τεχνολογίας να απευθυνθεί και να επηρεάσει τη συλλογική συνείδηση και κοινωνική ηθική, το δημόσιο ύφος και ήθος που παράγεται, έχει μεγάλη σημασία. Το επιχείρημα και η λογική πρέπει πάντα να κερδίζουν, αλλά για να κερδίσουν θα πρέπει να υπάρχει συναισθηματική συνταύτιση με την κοινωνία, εγγύτητα. Η ειλικρινής και η αυθόρμητη, όχι η επιτηδευμένη. Σημασία δεν έχει να υψώνουμε δίχως λόγο φωνή, αλλά να υψώνουμε το επίπεδο.

Ο διάλογος να είναι το αυτονόητο. Η κρίση με τις αγροτικές κινητοποιήσεις απέδειξε, ότι ο διάλογος που συνοδεύεται από ουσιαστική πολιτική πράξη και ειλικρίνεια, φέρνει αποτέλεσμα. Δεν είναι αφέλεια, αλλά δύναμη. Σε μια εποχή που όλα αλλάζουν, η πραγματική δύναμη υπάρχει στην αναζήτηση όσων μας ενώνουν και μας πάνε μπροστά. Συμμετέχοντας ενισχύουμε την πατρίδα, δίχως φόβο και ισοπέδωση, με αισιοδοξία και σχέδιο.

Ο Θανάσης Κοντογεώργης είναι υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ

Με ανάρτησή του, ο Εμανουέλ Μακρόν, επανέλαβε την προσήλωση της Γαλλίας στην κυριαρχία και την ανεξαρτησία των κρατών, σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο, υπογραμμίζοντας ότι οι αρχές αυτές καθοδηγούν τις πολιτικές επιλογές του Παρισιού και αποτελούν τη βάση της στήριξης της χώρας στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών και τον Χάρτη του.

«Καμία εκφοβιστική πρακτική και καμία απειλή δεν θα μας επηρεάσει, ούτε στην Ουκρανία, ούτε στη Γροιλανδία, ούτε οπουδήποτε αλλού στον κόσμο όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τέτοιες καταστάσεις»,  ανέφερε ο Μακρόν στο X.

La France est attachée à la souveraineté et à l’indépendance des Nations, en Europe comme ailleurs. Cela préside à nos choix. Cela fonde notre attachement aux Nations unies et à notre Charte.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

C’est à ce titre que nous soutenons et continuerons de soutenir l’Ukraine,…

— Emmanuel Macron (@EmmanuelMacron) January 17, 2026

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

«Οι απειλές για δασμούς είναι απαράδεκτες και δεν έχουν καμία θέση σε αυτό το πλαίσιο. Οι Ευρωπαίοι θα απαντήσουν σε αυτές με ενιαίο και συντονισμένο τρόπο, εφόσον υλοποιηθούν»,  ο κατέληξε οΓάλλος πρόεδρος.

Νωρίτερα σήμερα ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ δεσμεύτηκε το Σάββατο να εφαρμόσει μια σειρά δασμών σε ευρωπαίους συμμάχους έως ότου επιτραπεί στις Ηνωμένες Πολιτείες να αγοράσουν τη Γροιλανδία.

Σε μια ανάρτηση στο Truth Social, ο Τραμπ δήλωσε ότι πρόσθετοι δασμοί εισαγωγής 10% θα τεθούν σε ισχύ την 1η Φεβρουαρίου σε αγαθά από τη Δανία, τη Νορβηγία, τη Σουηδία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ολλανδία, τη Φινλανδία και τη Βρετανία (όλες υπόκεινται ήδη σε δασμούς που έχει επιβάλει ο Τραμπ).

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Οι δασμοί αυτοί θα αυξηθούν στο 25% την 1η Ιουνίου και θα συνεχίσουν να ισχύουν έως ότου επιτευχθεί συμφωνία για την αγορά της Γροιλανδίας από τις Ηνωμένες Πολιτείες, δήλωσε ο Τραμπ.

Ο Ντόναλντ Τραμπ κατηγόρησε σήμερα αρκετές ευρωπαϊκές χώρες ότι παίζουν «πολύ επικίνδυνο παιχνίδι» στη Γροιλανδία -έδαφος που θέλει να αποκτήσει- λέγοντας ότι «διακυβεύεται η παγκόσμια ειρήνη».

«Η Δανία, η Νορβηγία, η Σουηδία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Βρετανία, η Ολλανδία και η Φινλανδία πήγαν στη Γροιλανδία για άγνωστο σκοπό. (…) Οι χώρες αυτές, οι οποίες επιδίδονται σε αυτό το πολύ επικίνδυνο παιχνίδι, έχουν πάρει ένα απαράδεκτο ρίσκο», έγραψε ο Αμερικανός πρόεδρος ανακοινώνοντας νέους δασμούς σε βάρος των χωρών αυτών ώστε «αυτή η δυνητικά επικίνδυνη κατάσταση να τελειώσει γρήγορα».

«Έπειτα από αιώνες, ήρθε η ώρα για τη Δανία να το παραδώσει – διακυβεύεται η παγκόσμια ειρήνη! Η Κίνα και η Ρωσία θέλουν τη Γροιλανδία και η Δανία δεν μπορεί να κάνει τίποτα γι’ αυτό», πρόσθεσε ο Αμερικανός πρόεδρος.

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής είναι άμεσα ανοιχτές σε διαπραγματεύσεις με τη Δανία και ή οποιαδήποτε από αυτές τις χώρες που έχουν θέσει σε τόσο μεγάλο κίνδυνο, παρά όλα όσα έχουμε κάνει για αυτές, συμπεριλαμβανομένης της μέγιστης προστασίας, για τόσες δεκαετίες», είπε.

Την ΒΒ δεν την είχα για καλό παράδειγμα. Λέω πάντα στα κορίτσια, «Βάλτε αντηλιακό στη μούρη σας, μη σταφιδιάσετε πρόωρα από τους ήλιους σαν την Μπριζίτ Μπαρντό», παραβλέποντας ότι στην εποχή της τα αντηλιακά με τις πολλές συστοιχίες πυραύλων SFP εναντίον της UVB και UVA ακτινοβολίας δεν είχαν βγει ακόμα στην αγορά, όπως άλλωστε και το δικαίωμα των Γαλλίδων στην άμβλωση. Αυτό το τελευταίο το σκέφτηκα μόλις προ ημερών, όταν ο θάνατός της έξυσε πληγές που δεν ήταν στη δικαιοδοσία μας να τις περιεργαστούμε. Ενα ανεπιθύμητο παιδί είναι ασφαλώς στη δικαιοδοσία όλων μας να το θεωρούμε έγκλημα καθοσιώσεως.

Μια γυναίκα όμως που δεν έχει επιθυμία μητρότητας αλλά τεκνοποιεί υπό πίεσιν, είναι από τ’ άγραφα. Τη χρονιά που στη βίλα Μαντράγκ μπήκαν οι πρώτες πάνες, η επιλόχεια κατάθλιψη ήταν άγνωστη για την Ιατρική, θεωρείτο κάτι σαν παράκρουση ή κακοτροπιά, και η άμβλωση, όπως είπαμε παραπάνω, ήταν ακόμη παράνομη στη Γαλλία.  Ωσπου να βάλει η Σιμόν Βέιλ την ευλογημένη τζίφρα της και να ελευθερωθεί επιτέλους αυτό το βασικό δικαίωμα για τις γυναίκες, χρειάστηκε να φτάσουμε στον Νοέμβριο του 1974 – κρίμα που δεν το ξέραμε νωρίτερα να το πούμε στην Μπριζίτ να περιμένει είκοσι τέσσερα χρόνια.

Αν τα υπολογίζω σωστά, τη χρονιά της ψήφισης, ο Νικολά Ζακ Σαριέ ήταν κιόλας ένα παλικαράκι που είχε την ίδια ηλικία με τη μάνα του τότε που τον γένναγε. Λίγο κάτω από τα είκοσι πέντε… Κι ύστερα έγινε ένας ωραίος πάτερ φαμίλιας με παιδιά κι εγγόνια, συν ένα τεράστιο μπουκέτο από κίτρινες μιμόζες (μυρωδάτο φυτό που ευδοκιμεί στην Κυανή Ακτή), και το σημείωμα στο ψάθινο φέρετρο έγραφε πάνω, «Στη μαμά». Την αναγνώριζε ή την ενθάρρυνε να τον αναγνωρίσει; Δική τους ιστορία.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Επιστρέφω γρήγορα στα δικά μας που ξετυλίγονται αυτό το διάστημα στο Ιράν. Κορίτσια που είναι υποχρεωμένα να καλύπτουν με μαύρα τσεμπέρια τα μαλλάκια τους από την ηλικία των επτά ετών, λες και κάνουν χημειοθεραπεία κατά της θηλυκότητας. Κορίτσια που έχουν «δικαίωμα» στον γάμο από τα εννέα τους χρόνια. Πόσες σακατεμένες μήτρες να διαδηλώνουν αυτή τη στιγμή στην Τεχεράνη; Ναι, μερικές φορές είναι σχεδόν μονόδρομος να χαϊδεύεις άσπρες φώκιες.

Το Ισραήλ ανακοίνωσε σήμερα ότι αμφισβητεί τη σύνθεση της παλαιστινιακής επιτροπής που είναι αρμόδια για τη διοίκηση της Λωρίδας της Γάζας, η συγκρότηση της οποίας ανακοινώθηκε την Τετάρτη από την Αίγυπτο, το Κατάρ και την Τουρκία στο πλαίσιο του ειρηνευτικού σχεδίου του Ντόναλντ Τραμπ.

«Η ανακοίνωση της σύνθεσης της διοικούσας επιτροπής της Γάζας, η οποία υπάγεται στην αρμοδιότητα του Συμβουλίου Ειρήνης (που συστάθηκε από τον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος και προεδρεύει αυτού σ.σ.), δεν συντονίστηκε με το Ισραήλ και αντιβαίνει στην πολιτική του», δηλώνει σε ανακοίνωση το γραφείο του πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου.

Ο πρωθυπουργός Νετανιάχου «έδωσε εντολή στον υπουργό Εξωτερικών να επικοινωνήσει για το θέμα αυτό με τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ» Μάρκο Ρούμπιο, προστίθεται στην ανακοίνωση.

Δεν είναι η πρώτη φορά που οι κινητοποιήσεις των αγροτών φέρνουν στην επικαιρότητα τον πρωτογενή τομέα, με λογική όμως συγκυριακών αιτημάτων και μικροδιευθετήσεων που κάθε φορά διεκδικούν και πετυχαίνουν συγκρουσιακά οι αγρότες, με τη συνοδεία μικροκομματικών στοιχίσεων. Η προοπτική και η βιωσιμότητα του τομέα μένουν πάλι εκτός ατζέντας με πιθανότερο ενδεχόμενο να ξαναζήσουμε το ίδιο έργο.

Η Ελλάδα, παρά την προβληματικότητα ορισμένων κλάδων του πρωτογενούς τομέα, έχει μια ισχυρή βάση για περαιτέρω ανάπτυξη, π.χ. προϊόντα ονομασίας προέλευσης, βιολογικά προϊόντα, θερμοκήπια, τυροκομικά/φέτα, οινοποιία, ροδάκινα, ακτινίδια, λάδι/ελιές, σε μερικά από τα οποία είμαστε από τους μεγαλύτερους παραγωγούς στον κόσμο. Δεν είναι τυχαίο ότι ξεπέρασαν τα 10 δισ. ευρώ οι εξαγωγές μας σε τρόφιμα/ποτά.

Σήμερα όμως η αντιμετώπιση χρόνιων δομικών αδυναμιών προσανατολισμού, οργάνωσης και ανταγωνιστικότητας ορισμένων προϊόντων, σε συνδυασμό με τα νέα δεδομένα (νέα ΚΑΠ, παγκόσμιος ανταγωνισμός, Mercosur κ.λπ.) κάνουν ακόμα πιο επιτακτική την αναζήτηση μιας στρατηγικής υπέρβασης. Τα διακυβεύματα  είναι μεγάλα και σχετίζονται με την αποτροπή συρρίκνωσης του τομέα, το ισοζύγιο εισαγωγών-εξαγωγών και τη διατροφική επάρκεια.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ευνοϊκή εξέλιξη αποτελεί το γεγονός ότι η Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) της Ευρωπαϊκής Ενωσης θα συνεχίσει να αποτελεί ένα βασικό εργαλείο προσανατολισμού και οικονομικής στήριξης, με το ύψος των πόρων να παραμένει στο ίδιο υψηλό επίπεδο και κατά την περίοδο 2028-2034 (ένα τρίτο του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού), καθώς τα κριτήρια και οι πολιτικές για επισιτιστική επάρκεια και περιφερειακή συνοχή στην ΕΕ παραμένουν σε προτεραιότητα.

Βέβαια, η ΚΑΠ δεν αρκεί αν δεν συνοδεύεται από ένα εθνικό πρόγραμμα αγροτικής ανάπτυξης σε κάθε χώρα-μέλος για την ορθολογική κατανομή και καλύτερη αξιοποίηση των πόρων. Το Στρατηγικό Σχέδιο Αγροτικής Πολιτικής της Ελλάδας 2023-2027 υλοποιείται μέσω της νέας ΚΑΠ με συνολικό προϋπολογισμό 13,4 δισ. ευρώ.

Η μερίδα του λέοντος (9,75 δισ. ευρώ) κατευθύνεται στον «Πυλώνα 1», αυτόν των  επιδοτήσεων, ως άμεσων εισοδηματικών ενισχύσεων των παραγωγών, και λειτουργούν ουσιαστικά ως κατώτατο εγγυημένο εισόδημα. Επί τάπητος όμως μπαίνουν η αναδιάρθρωση των καλλιεργειών και η αντίστοιχη ανακατανομή των πόρων για αύξηση της απόδοσης, πέρα από τη σιγουριά της επιδότησης και τη διεκδίκηση επιπλέον μονομερών οικονομικών αιτημάτων.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Ο «Πυλώνας 2» του ελληνικού προγράμματος (3,65 δισ. ευρώ) είναι κρίσιμος γιατί αφορά ενισχύσεις που συνδέονται με επενδύσεις για την ανασυγκρότηση και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των αγροτικών εκμεταλλεύσεων, τον εκσυγχρονισμό, την τεχνολογία, την καινοτομία, την κατάρτιση, τη διοικητική ικανότητα και την προσαρμογή στην πράσινη και στην ψηφιακή μετάβαση. Πρακτικές συνεταιριστικής λειτουργίας, τοπικά σχέδια και clusters, ποιοτικά και εξαγωγικά πρότυπα, branding και εργαλεία τύπου συμβολαιακής γεωργίας ενισχύονται με στόχο ένα νέο ανταγωνιστικό παραγωγικό μοντέλο. Οι προγραμματικές αυτές κατευθύνσεις είναι μια βάση για εξειδίκευση και συνεχή προσαρμογή στα νέα δεδομένα και προετοιμασία για τον σχεδιασμό 2028-2034.

Στο πλαίσιο αυτό, ένας εθνικός διάλογος είναι αναγκαίος. Κατ’ αρχήν σε πολιτικό επίπεδο, υπερβαίνοντας το χρόνιο έλλειμμα συναινετικής λογικής στα μείζονα. Η Διακομματική Ομάδα Εργασίας που προτάθηκε από τον Πρωθυπουργό στη Βουλή είναι ίσως μια ευκαιρία, αν υλοποιηθεί. Η εκπροσώπηση των αγροτών στον διάλογο είναι απαραίτητη, αλλά οι ίδιοι θα πρέπει να οργανωθούν και να συμμετάσχουν θεσμικά και όχι με τη λογική των μπλόκων.

Ο Νίκος Διακουλάκης είναι πρώην ειδικός γραμματέας για την Ανταγωνιστικότητα στο υπουργείο Ανάπτυξης

Η αμερικανίδα συγγραφέας Σίρι Χούστβεντ έχει μελετήσει πολλές μορφές φασισμού, παλιές και νέες. Και είναι πεισμένη ότι η ιδεολογία του ΜAGA δεν είναι ο συντηρητισμός, αλλά ένα νέο είδος φασισμού. Οι άνθρωποι αυτοί, γράφει στην «El País», δεν «συντηρούν» κάτι. Ο στόχος τους είναι να καταστρέψουν την κυβέρνηση, να επιτεθούν στα πανεπιστήμια, να δώσουν τέλος στην ελευθερία της έκφρασης, τον πλουραλισμό και το κράτος δικαίου, να φυλακίζουν και να απελαύνουν παρανόμως τόσο ανθρώπους χωρίς χαρτιά όσο και νομότυπους πολίτες, να κατασκευάζουν αδιάκοπα επίσημα ψέματα. Τι θέλουν; Πολλοί από αυτούς θέλουν να εγκαθιδρύσουν ένα έθνος πατριαρχικό, χριστιανικό και λευκό.

Τα μέσα ενημέρωσης πρέπει λοιπόν να σταματήσουν να απευθύνουν συναισθηματικές εκκλήσεις κατά της πόλωσης και υπέρ του διαλόγου, συνεχίζει η συγγραφέας των βιβλίων «Το μυστικό της Λίλι Νταλ» (εκδ. Scripta), «Τυφλόμυγα» (εκδ. Scripta) και «Καλοκαίρι χωρίς άντρες» (εκδ. Πατάκης). Οι Αμερικανοί έχουν κάποιο λόγο που είναι πολωμένοι. Σε κανέναν δεν περνάει από το μυαλό να πει σήμερα ότι, αν ορισμένες ομάδες Εβραίων είχαν καθίσει να μιλήσουν φιλικά με τον Χίτλερ, θα είχε αποτραπεί το Ολοκαύτωμα. Το ICE επιδίδεται στην εσωτερική κάθαρση. Ο στρατός απασχολείται με την εξωτερική επέκταση. Υπήρχε μια εποχή που ο διεθνής Τύπος αντιμετώπιζε τον Τραμπ ως ένα ανέκδοτο, έναν κλόουν. Ως κλόουν αντιμετώπιζε και τον Χίτλερ, μέχρι που έπαψε να είναι.

Η σύγκριση του Τραμπ με τον Χίτλερ μπορεί να φαίνεται σε πολλούς υπερβολική. Οι σχετικές αναφορές μάλιστα στελεχών του Δημοκρατικού Κόμματος πριν από τις τελευταίες εκλογές είχαν θεωρηθεί αντιπαραγωγικές. Ας διαβάσουμε όμως μαζί με τον συγγραφέα και ιστορικό Τίμοθι Ράιμπακ, διευθυντή του Ινστιτούτου Ιστορικής Δικαιοσύνης και Συμφιλίωσης στη Χάγη, πώς ο Χίτλερ τα είχε βάλει με τον διοικητή της Reichsbank. Και ας αντιπαραβάλουμε αυτή την ιστορία με τις λυσσώδεις επιθέσεις που εξαπολύει σήμερα ο αμερικανός πρόεδρος κατά του διοικητή της Fed.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Το πρωί της 30ής Ιανουαρίου του 1933, ο Χίτλερ διορίστηκε καγκελάριος. Και το απόγευμα, γράφει ο Ράιμπακ στο Atlantic, δέχθηκε στο γραφείο του τον Χανς Λούτερ. Ο διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας ήθελε να καταγγείλει ότι τα ναζιστικά τάγματα εφόδου SA είχαν εισβάλει στο κεντρικό κτίριο και είχαν υψώσει τη σβάστικα, κάτι που ήταν παράνομο. «Εχουμε να κάνουμε με μια επανάσταση», του είπε ο Χίτλερ. «Η Reichsbank δεν είναι μέρος αυτής της επανάστασης, είναι ανεξάρτητη, και αν πρέπει να υπάρχει εκεί μια σημαία, είναι η σημαία της χώρας, όχι το λάβαρο ενός κόμματος», του απάντησε εκείνος. Την επομένη, η σβάστικα είχε αφαιρεθεί.

Ο Λούτερ δεν ήταν κανένας τυχαίος. Είχε υπηρετήσει ως υπουργός Οικονομικών και για ένα διάστημα ως καγκελάριος. Είχε σώσει τη χώρα δύο φορές από τη χρεοκοπία, μία το 1923 και μία δεύτερη μετά το κραχ του 1929. Αλλά ο Χίτλερ ήθελε να τον φάει. Στις 9 Απριλίου του 1932 έστειλε δύο άνδρες να τον πυροβολήσουν για εκφοβισμό στον σιδηροδρομικό σταθμό του Πότσνταμ. Και λίγες ημέρες μετά τον εκλογικό του θρίαμβο στις 5/3/1933, τον κάλεσε ξανά και του ζήτησε να χρηματοδοτήσει τις πολεμικές ανάγκες της χώρας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Ο Λούτερ απάντησε ότι μπορούσε να δώσει 100 εκατομμύρια μάρκα, ούτε το ένα εικοστό από αυτά που ζητούσε ο Χίτλερ. Ο τελευταίος τα έχασε και επανέλαβε την ερώτηση, για να λάβει την ίδια απάντηση. Κάλεσε τότε τον πρόεδρο Χίντενμπουργκ και του ζήτησε να αποπέμψει τον κεντρικό τραπεζίτη. Η τράπεζα είναι ανεξάρτητη, του υπενθύμισε εκείνος, το γερμανικό κράτος δεν μπορεί να κάνει τίποτα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Το τρίτο ραντεβού ήταν και το τελευταίο. Ο Χίτλερ αναγνώρισε ότι δεν είχε τα νομικά μέσα να διώξει τον Λούτερ, του είπε όμως ότι διέθετε «εναλλακτικές» πηγές ισχύος που δεν θα δίσταζε να χρησιμοποιήσει ανελέητα εναντίον του «αν το απαιτούσε το κρατικό συμφέρον». Η απειλή ήταν σαφής. Υπήρχε προηγούμενο. Στις 16 Μαρτίου, ο Λούτερ υπέβαλε την παραίτησή του. Οπως εξήγησε σε μια μακροσκελή επιστολή προς τον γερμανό πρόεδρο, είχε υπηρετήσει τρεις διαφορετικές κυβερνήσεις, αναγκαζόταν όμως τώρα να αποχωρήσει, καθώς η τεταμένη σχέση ανάμεσα στη Reichsbank και την κυβέρνηση έβλαπτε την οικονομία και τη χώρα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Χανς Λούτερ (1879-1962)

Οι ειρηνικές προθέσεις

Mετά το πρώτο άκαρπο ραντεβού του με τον Λούτερ, γράφει ο Τίμοθι Ράιμπακ, ο Χίτλερ στράφηκε για οικονομικές συμβουλές στον προηγούμενο κεντρικό τραπεζίτη, τον Χιάλμαρ Σαχτ, που βαθμιαία έγινε σύμμαχός του. Μετά το δεύτερο ραντεβού, τον κάλεσε στο γραφείο του και του έκανε την ίδια ερώτηση: «Πόσα μπορείς να μου δώσεις για το εξοπλιστικό μου πρόγραμμα;» «Χερ καγκελάριε», του απάντησε ο Σαχτ, «δεν μπορώ να σας πω ένα ακριβές ποσό, μπορώ να σας διαβεβαιώσω όμως ότι θα σας δώσω όσα χρειαστείτε».

Ο Χίτλερ τον κοίταξε για λίγο και του είπε: «Θέλεις να αναλάβεις τη διοίκηση της κεντρικής τράπεζας;» Ετσι και έγινε. Οσο για τον Λούτερ, διορίστηκε πρεσβευτής στην Ουάσιγκτον. Το 1933 έδωσε μια διάλεξη στο Κολούμπια, όπου έδωσε διαβεβαιώσεις για τις «ειρηνικές προθέσεις» του Χίτλερ απέναντι στους ευρωπαίους γείτονές του.

Οι διεθνείς κυρώσεις και η πρόσφατη επίθεση του Ισραήλ και των ΗΠΑ στο Ιράν έχουν εξελιχθεί σε βαθιά οικονομική κρίση για το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης. Στις αρχές της εβδομάδας, η ισοτιμία του ιρανικού ριάλ κατέρριψε νέο αρνητικό ρεκόρ, με ένα αμερικανικό δολάριο να αντιστοιχεί σε περίπου 1,4 εκατομμύρια ριάλ.

Η ανεξέλεγκτη πτώση του ριάλ έχει μετατρέψει την ισοτιμία με το δολάριο στον βασικό ρυθμιστή της ιρανικής οικονομίας. Τιμές βασικών αγαθών, ενοίκια και μεταφορές καθορίζονται από τις καθημερινές διακυμάνσεις του νομίσματος. Η οικονομική ασφυξία οδήγησε αρχικά μικροεμπόρους στους δρόμους στις 28 Δεκεμβρίου, ωστόσο οι διαμαρτυρίες γρήγορα απέκτησαν πολιτικό χαρακτήρα, μετατρεπόμενες σε γενικευμένη αμφισβήτηση του καθεστώτος.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το θεοκρατικό σύστημα εξουσίας αντιμετωπίζει λαϊκές εξεγέρσεις. Ωστόσο, η ενεργή συμμετοχή της μικρομεσαίας τάξης, της κοινωνικής ομάδας που επί δεκαετίες λειτουργούσε ως βασικός πυλώνας σταθερότητας, έχει οδηγήσει ορισμένους αναλυτές να μιλούν για την αρχή του τέλους του καθεστώτος και για μία ευκαιρία μετάβασης σε μία δημοκρατική κυβέρνηση. Είναι πράγματι αυτό το επικρατέστερο σενάριο;

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Στον δυτικό δημόσιο λόγο επανέρχεται συχνά το όνομα του Ρέζα Παχλαβί, γιου του τελευταίου Σάχη του Ιράν μετά την ανατροπή της μοναρχίας το 1979. Ο Παχλαβί προβάλλεται ως ενοποιητική μορφή της αντιπολίτευσης και ως σύμβολο μιας μελλοντικής εκκοσμικευμένης εξουσίας. Ωστόσο, οι προηγούμενες απόπειρές του να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά τις μαζικές διαδηλώσεις του 2002 και του 2022 (μετά τον θάνατο της Μαχσά Αμινί) δεν απέδωσαν καρπούς.

Παρά τη θετική εικόνα του στη Δύση, σημαντικό μέρος της ιρανικής κοινωνίας τον ταυτίζει με την αποτυχημένη διακυβέρνηση του Σάχη και τον αντιμετωπίζει ως όργανο ξένων συμφερόντων. Ακόμη και σε περίπτωση ανάδειξής του σε ηγετική φυσιογνωμία, η εδραίωση της εξουσίας του θα απαιτούσε εκτεταμένη εξωτερική στήριξη και ενδεχομένως αυταρχικά μέτρα.

Ακόμη πιο καθοριστικός παράγοντας για το μέλλον του Ιράν είναι οι βαθιά ριζωμένοι μηχανισμοί εξουσίας του θεοκρατικού συστήματος. Οι Φρουροί της Επανάστασης δεν συνιστούν απλώς έναν στρατιωτικό μηχανισμό προστασίας του καθεστώτος. Ελέγχουν κρατικά έργα, σημαντικά τμήματα της παραοικονομίας και διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο στη λήψη πολιτικών αποφάσεων. Οπως αποκάλυψε η διαρροή ηχητικού αρχείου το 2022 σχετικά με την κατασκευή υποδομών στην Τεχεράνη, η διαφθορά στο Ιράν έχει φτάσει ακόμη και στην ανώτατη ηγεσία των Φρουρών της Επανάστασης.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Ενα ανησυχητικό σενάριο είναι η κατάρρευση του καθεστώτος να οδηγήσει σε παρατεταμένη πολιτική αστάθεια και ακυβερνησία. Το Ιράν, ως πολυεθνοτική και πολυθρησκευτική χώρα, θα μπορούσε να βρεθεί αντιμέτωπο με αυτονομιστικές τάσεις και εσωτερικές συγκρούσεις, θυμίζοντας τις εξελίξεις στο Ιράκ μετά την πτώση του Σαντάμ Χουσεΐν ή το Αφγανιστάν.

Ενα τέτοιο ενδεχόμενο εξηγεί και τον σκεπτικισμό με τον οποίο αντιμετωπίζουν τις εξελίξεις χώρες όπως η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, οι οποίες, παρά τις διαφωνίες με την Τεχεράνη, φοβούνται μια γενικευμένη περιφερειακή αποσταθεροποίηση.

Συνολικά, οι κυρώσεις (και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις) μπορεί να λειτουργούν ως επιταχυντές πολιτικών εξελίξεων, αλλά δεν εγγυούνται την ομαλή μετάβαση σε ένα δημοκρατικό πολιτικό σύστημα. Στην περίπτωση του Ιράν, το ερώτημα δεν είναι μόνο αν το θεοκρατικό καθεστώς μπορεί να επιβιώσει, αλλά τι είδους Ιράν θα αναδυθεί αν τελικά αυτό καταρρεύσει.

Ο Χρήστος Κουρτέλης είναι επίκουρος καθηγητής Ευρωπαϊκής Δημόσιας Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Γνωστό μοντέλο με συμμετοχή σε καλλιστεία είναι η γυναίκα που συνέλαβε η Αστυνομία για συμμετοχή σε συμμορία ληστών, που έκλεβαν πρατήρια καυσίμων και μίνι μάρκετ στην Αττική.

Θύμα ενέδρας των κακοποιών περιέγραψε στο MEGA τις τρομακτικές στιγμές που βίωσε. «Εκείνο το βράδυ ήταν δύο τύποι. Ήταν καλυμμένα τα στοιχεία τους με full face, φορούσαν λαιμουδιέρες, κουκούλες, μαύρα ρούχα. Ο ένας με όπλο. Μου ζήτησε τα λεφτά, μου πήρε το κινητό και σηκώθηκαν και έφυγαν» είπε.

Αρχηγός της σπείρας ήταν ένας 46χρονος, γνώριμος των Αρχών, αφού έχει εκτίσει ποινή φυλάκισης 10 χρόνων. Συμμετείχε στην ένοπλη επίθεση κατά αστυνομικών το 2011 στου Ρέντη με θύματα δύο άνδρες της ΔΙΑΣ. Όπως φαίνεται σε βίντεο ντοκουμέντο, ο 46χρονος, άλλοτε μόνος και άλλοτε μαζί με συνεργό, φορώντας κουκούλες full-face και με την απειλή περιστρόφου ή και μαχαιριού αφαιρούσαν χρηματικά ποσά από ταμειακές μηχανές, κινητά τηλέφωνα καθώς και άλλα προϊόντα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

«Ο συνάδελφος καθόταν εκεί στην καρέκλα και ήταν με το κινητό, δεν τους πήρε χαμπάρι. Τους πήρε χαμπάρι, αφού έφτασε μπροστά τους. Τον απειλήσαν με όπλο, τον βάλανε μέσα στο μαγαζί, του πήραν κάποιο χρηματικό ποσό» λέει αυτόπτης μάρτυρας ληστείας. Η συμμορία είχε διαπράξει τουλάχιστον 12 ληστείες σε δυτική Αττική και βόρεια Προάστια. Σύμφωνα με την Αστυνομία, το 33χρονο μοντέλο συμμετείχε σε τέσσερις επιθέσεις.

Οι πέντε συλληφθέντες αναμένεται να απολογηθούν τη Δευτέρα ενώπιον του ανακριτή, την ώρα που οι έρευνες των αστυνομικών συνεχίζονται και για άλλες περιπτώσεις ληστειών που δεν έχουν εξιχνιαστεί.

Ενα ανέκδοτο που κυκλοφορεί στο Ιράν λέει ότι στα φαρσί υπάρχουν ο ενεστώτας, ο παρατατικός, ο μέλλοντας και… ο χρόνος του σάχη. Σχεδόν μισό αιώνα μετά την πτώση του καθεστώτος του, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πλημμυρίζουν με εικόνες της Τεχεράνης της δεκαετίας του 1970: γυναίκες ντυμένες με την τελευταία λέξη της μόδας, νεαρούς με μακριά μαλλιά και καμπάνες, μια οικονομία που έμοιαζε να ευημερεί, έστω κι αν η αναδιανομή και η κοινωνική συνοχή υστερούσαν.

Η μνήμη, όμως, είναι περίεργο πράγμα και συχνά λειτουργεί ως σχόλιο στο παρόν. Οι μεγαλύτερες γενιές θυμούνται τη δράση της περιβόητης SAVAK, τα βασανιστήρια, τις εξαφανίσεις και τις διώξεις. Η συνέχεια της βίας μετά την Ισλαμική Επανάσταση και η σταδιακή οικονομική εξαθλίωση που ακολούθησε αποτελούν ίσως τη μεγαλύτερη τραγωδία του Ιράν. Η υπόσχεση χειραφέτησης μετατράπηκε σε έναν διαρκή εφιάλτη. Η μνήμη και η πολιτική συνείδηση στη χώρα δεν είναι ούτε ενιαίες ούτε μονολιθικές.

Από το τέλος του πολέμου των 12 ημερών έως τις αρχές Οκτωβρίου 2025, πραγματοποίησα 28 συνεντεύξεις με ιρανούς πολιτικούς, ακαδημαϊκούς και διπλωμάτες από όλο το πολιτικό φάσμα, εντός και εκτός της χώρας. Σήμερα, για όσους γνωρίζουν, είναι προφανές ότι οι διαδηλωτές δεν εξεγείρονται μόνο λόγω φτώχειας, αλλά κυρίως λόγω της απότομης πτώσης του βιοτικού επιπέδου μιας μικρομεσαίας τάξης που μέχρι πρόσφατα ζούσε σε σχετικά ανεκτές κοινωνικοοικονομικές συνθήκες στο περιθώριο της εξουσίας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Σήμερα η καθημερινότητα έχει γίνει αβίωτη: διακοπές ρεύματος, έλλειψη νερού, ένα καθεστώς απαρτχάιντ εις βάρος των γυναικών, καταπίεση μειονοτήτων, μισθοί πείνας, πληθωρισμός, απουσία προοπτικής και μια επιλεκτική ανοχή στην παρανομία που δημιουργεί μια κοινωνία πολλών ταχυτήτων. Ο φόβος και η διαχείριση της μιζέριας αποτελούν βασικά εργαλεία συνοχής του καθεστώτος, όπως και η απουσία ενός αξιόπιστου πολιτικού υποκειμένου με ευρεία κοινωνική απήχηση.

Ερευνες κοινής γνώμης ευρωπαϊκών κέντρων δείχνουν ότι οι νοσταλγοί του σάχη αγγίζουν περίπου το 20%. Το πλεονέκτημά τους είναι η παρουσία στις ΗΠΑ και η πρόσβαση σε αγγλόφωνα Μέσα. Το Κίνημα των Μουτζαχεντίν, με μια παραστρατιωτική βάση και στην Αλβανία, διατηρεί δεσμούς με κύκλους του (Αμερικανικού) Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και έχει παρουσία σε Παρίσι, Λονδίνο και Οτάβα, όμως η συνεργασία του με τον Σαντάμ Χουσεΐν το έχει απαξιώσει για πολλούς Ιρανούς. Διαθέτει, ωστόσο, «επιχειρησιακές δυνατότητες» εντός της χώρας μέσω του παραστρατιωτικού βραχίονα. Παράλληλα, ισχυρά αυτονομιστικά κινήματα δρουν στο Κουρδιστάν και το Μπαλουχιστάν, ενώ αναδύεται και ένα αζερικό.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Οι ηγέτες των «μεταρρυθμιστών», που οραματίζονται μια επιστροφή στα «χρυσά χρόνια» της πρώιμης Ισλαμικής Επανάστασης, βρίσκονται σε κατ’ οίκον περιορισμό, στη φυλακή ή αυτολογοκρίνονται. Η αντιπολίτευση δεν έχει ένα ενιαίο μέτωπο ή πρόταση εξουσίας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Την ίδια στιγμή, η μετάβαση σε νέα πολιτική κατάσταση δεν θα προκύψει από πόλεμο, καθώς η Δύση δεν διαθέτει ούτε τα οικονομικά ούτε τα στρατιωτικά ούτε και την πολιτική βούληση να επιβάλει αλλαγή καθεστώτος. Μια δεύτερη επίθεση θα μπορούσε απλώς να επιταχύνει μια διαπραγμάτευση μεταξύ του σημερινού παρακράτους και μιας ηγεσίας αποδεκτής από τη Δύση, ικανής να άρει το εμπάργκο.

Η άλλη οδός είναι η επιδεικτική χρήση βίας από το καθεστώς, που γεννά αντίδραση, οδηγώντας σε αποδυνάμωση της κοινωνίας, όμως τελικά και του κράτους. Τρίτος δρόμος μάλλον δεν υπάρχει.

Το σύνθημα «Make Iran Great Again» παραμένει μια φαντασίωση που απαιτεί επιλεκτική μνήμη, αλλά η μνήμη είναι πάντα επιλεκτική.

Ο Ηλίας Ρουμπάνης είναι διεθνολόγος, συνεργάτης του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων

Χρειάστηκε τέσσερα εικοσιτετράωρα από τη μέρα που το βίντεο έγινε viral για να μιλήσει. O Νίκος Χριστοδουλίδης εμφανίστηκε μπροστά σε δημοσιογράφους τη Δευτέρα και δήλωσε πως δεν έχει τίποτα να φοβηθεί. Εδειξε τα χέρια του στις κάμερες, για να τονίσει πως είναι καθαρά, και κάλεσε όποιον έχει στοιχεία για άμεσο ή έμμεσο χρηματισμό του να τα καταθέσει στις αρμόδιες Αρχές. Βέβαια, αυτή δεν είναι η μοναδική δυνατή σκηνή του πολιτικού θρίλερ που παρακολουθεί η Λευκωσία από την επομένη της ανάληψης της προεδρίας του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

Το σκάνδαλο έχει ήδη προκαλέσει την παραίτηση του «δεξιού» του «χεριού» αλλά και της συζύγου του από τον Ανεξάρτητο Φορέα Κοινωνικής Στήριξης, ενώ όλοι αναζητούν τους σεναριογράφους του – με πολλούς να «ακούνε» την πιθανότητα ρωσικής υβριδικής επίθεσης.

Οι μυστικές υπηρεσίες ΗΠΑ, Ισραήλ, Βρετανίας και Γαλλίας έχουν λάβει αίτημα να βοηθήσουν στις έρευνες. Μέχρι να αποφανθούν, όμως, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει την απάντηση σε ένα ερώτημα που απασχολεί εξίσου την κυπριακή πολιτική σκηνή: ποιο θα είναι το μέλλον του προέδρου που δεν έχει πίσω του έναν κομματικό μηχανισμό (γιατί είχε φροντίσει να διχάσει τον ΔΗΣΥ, το κόμμα στο οποίο ανήκε ώσπου να κατέβει απέναντι στον επίσημο υποψήφιό του); Θα επανεκλεγεί το 2028 ή όχι;

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Σύμφωνα με γνώστη της Μεγαλονήσου, ούτε πολιτικοί του αντίπαλοι δεν έχουν θέσει θέμα απομάκρυνσης του ίδιου από το Παλάτι (όπως αποκαλείται εκεί το προεδρικό μέγαρο). Οχι γιατί τον θεωρούν – σαν τους φίλους του – μεταρρυθμιστή και οργανωτικό ή του αναγνωρίζουν πως έφερε με τις πολιτικές του οκτώ αναβαθμίσεις της οικονομίας.

Ούτε επειδή πιστεύουν ότι έχει καλές σχέσεις με τις Βρυξέλλες, σαν τους φαν του, ή κρίνουν πως έχει γνώση της διεθνούς σκηνής και πολιτικό αισθητήριο, όπως έλληνες αξιωματούχοι που τον ξέρουν. Αλλά, κατά την ερμηνεία της προαναφερθείσας πηγής, γιατί ψυχανεμίζονται ότι η κοινή γνώμη έχει εκλάβει το τάιμινγκ της δημοσίευσης του αμφιλεγόμενου οπτικοακουστικού υλικού ως ύποπτο – σαν μια απόπειρα να μουτζουρωθεί η εικόνα της Κύπρου τη στιγμή που πέφτουν πάνω της όλα τα ευρωπαϊκά φώτα, δηλαδή.

… Ανάποδηgoogletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Η παραπάνω ανάλυση λαμβάνει υπόψη την κριτική την οποία δέχεται από τότε που ανέλαβε. «Τον βαράνε συνέχεια», εξηγεί μελετητής της κυπριακής πολιτικής επικαιρότητας. «Του καταλογίζουν συχνά πως δεν ενημερώνει τα κόμματα ή ότι κάνει πολιτική μόνος του».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Οπως είναι αναμενόμενο, πρώην σύντροφοί του είναι απ’ τους πιο σκληρούς. Στους κόλπους του ΔΗΣΥ, άλλωστε, αρκετοί τον έβλεπαν από την προεκλογική περίοδο του 2022 σαν «προδότη», ισχυριζόμενοι ότι έβαλε την προσωπική του φιλοδοξία πάνω από το συμφέρον του κόμματος.

Στην τελευταία προεδρική αναμέτρηση, η πλειονότητα του εκλογικού σώματος – σύμφωνα με αναλυτές – διάλεξε το μικρότερο κακό. Μάλιστα, η έκπληξη της πρώτης Κυριακής, ο υποψήφιος που στήριξε το ΑΚΕΛ και πέρασε στον β’ γύρο, εκτιμάται ότι ανάγκασε μερίδα της βάσης του μεγαλύτερου κεντροδεξιού κόμματος να το ρίξει στον «αποστάτη».

Σήμερα, παρατηρητές των κυπριακών πολιτικών πραγμάτων στοιχηματίζουν ότι ένα διόλου ευκαταφρόνητο μέρος των ψηφοφόρων του ΔΗΣΥ συγκαταλέγεται πια στους υποστηρικτές του. Ωστόσο, όπως συμπληρώνουν, δεν του έχουν δώσει λευκή επιταγή.

Στα πολιτικά πηγαδάκια των Κυπραίων κυκλοφορούν παράπονα γι΄αυτόν. Οταν διατυπώνονται κομψά, τον περιγράφουν ως ξεροκέφαλο και παρορμητικό, που υπερεκτιμά τις δυνατότητές του. Αυτή την περίοδο, λέγεται ευκολότερα σε κατ΄ιδίαν συζητήσεις κάτι που ψιθυριζόταν νωρίτερα: πως «βασιζόταν απόλυτα στον Πάμπο» (όπου Πάμπος, ο Χαράλαμπος Χαραλάμπους, πρώην πια διευθυντής του Γραφείου του ΠτΔ, η συμβουλή του οποίου φέρεται να βάραινε πάντα στο μυαλό του, σε αντίθεση με εκείνες άλλων συνεργατών του).

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Ο ίδιος, πάντως, από την αρχή της θητείας του – που είχε επισημανθεί ότι δεν εκπέμπει μήνυμα αξιοκρατίας η τοποθέτηση του μπατζανάκη του στη συγκεκριμένη θέση – δικαιολογούσε την επιλογή ενός δικού του ανθρώπου ως απόλυτα θεμιτή, δεδομένων των καθηκόντων κάθε εξ απορρήτων.

Παρ’ όλα αυτά, για όποιους κοιτάζουν τη μεγάλη εικόνα των village politics, το βίντεο-γκέιτ υπογραμμίζει κι ένα δομικό πρόβλημα της Κυπριακής Δημοκρατίας: τις υπερεξουσίες του προέδρου ως θεσμού. Για ποιο λόγο; Επειδή η πολιτική προσωπικότητα του Χριστοδουλίδη – όπως σκιαγραφείται τόσο από τους απέναντί του όσο κι απ’ αυτούς που είναι θετικά διακείμενοι – δείχνει τα μειονεκτήματα ενός συστήματος στο οποίο αποφασίζει για τόσα πολλά μόνο ένας.

Η διάλυση αυτοκρατοριών που εξουσίαζαν τεράστιες εκτάσεις γης οδηγούσε πάντοτε σε ιδιαίτερα περίπλοκα μεταγενέστερα προβλήματα κυριαρχίας επί εδαφών, συμπεριλαμβανομένων και των νησιών. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν αποτέλεσε εξαίρεση.

Η Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάννης ήταν η τελευταία σύμβαση (πλην της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων του 1947) που ρύθμιζε ζητήματα κυριαρχίας επί των εδαφών της διαλυθείσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Τουρκική Δημοκρατία, ως διάδοχο κράτος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, υπήρξε το ένα συμβαλλόμενο μέρος στη Συνθήκη της Λωζάννης με δεύτερο μέρος τις νικήτριες δυνάμεις του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ωστόσο, οι διατάξεις που ενσωματώθηκαν στη Συνθήκη της Λωζάννης σχετικά με τα νησιά του Αιγαίου αποτελούν σήμερα αντικείμενο διαφωνίας μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας.

Το Αρθρο 12 της Συνθήκης της Λωζάννης επιβεβαίωσε την κυριαρχία της Ελλάδας ιδίως επί των νήσων Λήμνου, Σαμοθράκης, Λέσβου, Χίου, Σάμου και Ικαρίας, υπό την επιφύλαξη του Αρθρου 15 που αφορά τα νησιά που είχαν τεθεί υπό ιταλική κυριαρχία. Τα νησιά Ιμβρος, Τένεδος και οι Λαγούσες τίθενται σαφώς υπό τουρκική κυριαρχία. Το Αρθρο 12 προβλέπει επιπλέον ότι: «Εκτός εάν υφίσταται αντίθετη διάταξη στην παρούσα Συνθήκη, τα νησιά που βρίσκονται σε απόσταση μικρότερη των τριών μιλίων από τις ασιατικές ακτές παραμένουν υπό τουρκική κυριαρχία».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Κατά συνέπεια, τα νησιά Ιμβρος, Τένεδος, Λαγούσες και εκείνα που βρίσκονται εντός τριών μιλίων από τις ασιατικές ακτές παρέμειναν σαφώς υπό τουρκική κυριαρχία, ενώ τα νησιά Λήμνος, Σαμοθράκη, Λέσβος, Χίος, Σάμος και Ικαρία τέθηκαν υπό ελληνική κυριαρχία με σαφείς όρους. Αργότερα, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων παραχώρησε τα Δωδεκάνησα, τα οποία πριν από τον πόλεμο βρίσκονταν υπό ιταλική κυριαρχία, στην Ελλάδα.

Πέραν των νησιών και νησίδων που αναφέρονται ονομαστικά στις ανωτέρω ρυθμίσεις, η Τουρκία υποστηρίζει ότι τα νησιά και οι νησίδες που δεν κατονομάζονται ρητώς θα πρέπει να θεωρείται πως ανήκουν στην Τουρκία. Από τις επίσημες δηλώσεις προκύπτει ότι η Τουρκία δεν εγείρει αντιρρήσεις ως προς την κυριαρχία των νησιών που αποδόθηκαν ρητώς στην Ελλάδα από τις σχετικές διατάξεις των προαναφερθέντων διεθνών συνθηκών. Ωστόσο, η κυριαρχία επί των λοιπών γεωγραφικών σχηματισμών θα πρέπει να ανήκει στην Τουρκία, δεδομένου ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατείχε προηγουμένως την κυριαρχία επ’ αυτών.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Κατά συνέπεια, οι νησίδες που δεν αναφέρονται σαφώς στις εν λόγω διατάξεις είναι εκείνες των οποίων το καθεστώς θα πρέπει να διευκρινιστεί. Η κρίση των βραχονησίδων Καρντάκ/Ιμια το 1995, τις οποίες η Τουρκία χαρακτήρισε ως αμφισβητούμενους βράχους, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις, περισσότερα νησιά έχουν κατονομαστεί σε επίσημες δηλώσεις της Τουρκίας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Η Τουρκία επικαλείται ως απόδειξη τη συμφωνία μεταξύ Τουρκίας και Ιταλίας σχετικά με τα Δωδεκάνησα. Η Ιταλία και η Τουρκία υπέγραψαν στις 4 Ιανουαρίου 1932 μια συμφωνία για τον καθορισμό των θαλάσσιων συνόρων των μεταξύ τους χωρικών υδάτων, η οποία διευκρίνισε επίσης την κυριαρχία επί νησίδων στην περιοχή. Αναφέρεται πως η κυβέρνηση της Τουρκίας είναι έτοιμη να εισέλθει σε διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα, με σκοπό τον καθορισμό της κυριαρχίας επί μικρών νησιών, νησίδων και βράχων στο Αιγαίο.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Η βασική θέση της Ελλάδας είναι ότι όλα αυτά τα γεωγραφικά χαρακτηριστικά αποδόθηκαν οριστικά στην Ελλάδα από τη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923 και τη Συνθήκη των Παρισίων του 1947. Η Ελλάδα υποστηρίζει ότι ο κύριος σκοπός αυτών των συνθηκών ήταν η εγκαθίδρυση μόνιμων συνόρων και νόμιμων τίτλων εδαφικής κυριαρχίας για τα εμπλεκόμενα κράτη, χωρίς να τα εξαρτούν από άλλες υποχρεώσεις.

Η βάση στην οποία στηρίζεται κυρίως η Ελλάδα για να ερμηνεύσει κατ’ αυτόν τον τρόπο τις συνθήκες είναι η τελευταία παράγραφος του Αρθρου 12, η οποία αναφέρει ότι: «Εκτός εάν υφίσταται αντίθετη διάταξη στην παρούσα Συνθήκη, τα νησιά που βρίσκονται σε απόσταση μικρότερη των τριών μιλίων από τις ασιατικές ακτές παραμένουν υπό τουρκική κυριαρχία». Η Ελλάδα ερμηνεύει τη διάταξη αυτή αντιστρόφως, υποστηρίζοντας ότι όλα τα νησιά πέραν των τριών μιλίων αποδόθηκαν στην Ελλάδα. Δεύτερον, σύμφωνα με την Ελλάδα, «είναι παγίως καθιερωμένο στο διεθνές δίκαιο ότι όταν τα κράτη συνάπτουν συνθήκες που καθορίζουν σύνορα ή εδαφική κυριαρχία, ο πρωταρχικός τους στόχος είναι να επιτύχουν σταθερότητα και οριστικότητα».

Παρότι τόσο η Συνθήκη της Λωζάννης όσο και η Συνθήκη των Παρισίων περιέχουν διατάξεις σχετικά με ζητήματα κυριαρχίας που αφορούν τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, εξακολουθεί να υφίσταται σοβαρή διαφωνία μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Είναι προφανές ότι Ελλάδα και Τουρκία διαφωνούν ως προς την κυριαρχία επί ορισμένων μικρών νησιών γύρω από τα μεγάλα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου.

Η διαφωνία προκύπτει από τις αντικρουόμενες ερμηνείες των διατάξεων, οι οποίες κατονομάζουν μόνο τα μεγάλα νησιά και όχι τα μικρά νησιά που τα περιβάλλουν. Η Τουρκία βασίζει τις αξιώσεις της κυρίως στο γεγονός ότι δεν γίνεται καμία αναφορά σε αυτά τα μικρά νησιά στις σχετικές διατάξεις. Η Ελλάδα, από την άλλη πλευρά, παραπέμπει στις διατάξεις της Συνθήκης της Λωζάννης για να υποστηρίξει ότι όλα τα νησιά και οι νησίδες αποδόθηκαν στην Ελλάδα.

Ο Γιουσέλ Ασέρ είναι καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Yıldırım Beyazıt της Αγκυρας

Η κρίση των Ιμίων συνιστά εθνική αποτυχία της Μεταπολίτευσης. Πρόκειται για το αποτέλεσμα βαθιάς ανεπάρκειας στο ανώτατο πολιτικό επίπεδο λήψης αποφάσεων, με έναν πρωθυπουργό που είχε μόλις αναλάβει.

Η τότε πολιτική ηγεσία αποδείχθηκε ανίκανη να εμπιστευθεί, να συντονιστεί και να συνεργαστεί τόσο ενδοκυβερνητικά όσο και με τους θεσμικούς φορείς των Ενόπλων Δυνάμεων και της υπηρεσίας πληροφοριών. Καθ’ όλη τη διάρκεια της κρίσης, η ηγεσία βρισκόταν ένα βήμα πίσω από τις εξελίξεις, αντιδρώντας σπασμωδικά.

Αυτή η συστημική αδυναμία οδήγησε τελικά στην αποδοχή μιας ασφυκτικής αμερικανικής πρότασης «απεμπλοκής», η οποία στόχευε αποκλειστικά στην εκτόνωση της έντασης.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Οι συνέπειες της πολιτικής, διπλωματικής και στρατιωτικής αποτυχίας στα Ιμια υπήρξαν βαρύτατες. Πρώτον, η Ελλάδα αποδέχθηκε επί του πεδίου το γκριζάρισμα στην περιοχή, καθώς έκτοτε δεν είναι σε θέση να υψώσει την ελληνική σημαία στα νησάκια των Ιμίων.

Δεύτερον, ενισχύθηκε αποφασιστικά ο τουρκικός αναθεωρητισμός, με την Τουρκία να προσθέτει διαρκώς νέες και παράλογες αξιώσεις στο Αιγαίο, γεγονός που μας απομακρύνει δομικά από μια βιώσιμη και μόνιμη λύση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Τρίτον και τραγικότερο, χάθηκαν τρεις έλληνες στρατιωτικοί. Το ελικόπτερο που στάλθηκε και στη συνέχεια συνετρίβη είχε ως αποστολή την επιβεβαίωση πληροφορίας περί τουρκικής απόβασης, πληροφορίας που προήλθε στην ελληνική πολιτική ηγεσία από την αμερικανική διοίκηση. Το γεγονός ότι οι Αμερικανοί γνώριζαν τι συνέβαινε πάνω σε ελληνικό νησί καλύτερα από εμάς αποτέλεσε όχι μόνο μια ταπεινωτική αποτύπωση της συνολικής επιχειρησιακής αποτυχίας μας αλλά και τη θρυαλλίδα του χαμού των Χριστόδουλου Καραθανάση, Παναγιώτη Βλαχάκου και Εκτορα Γιαλοψού.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Στα 30 χρόνια που μεσολάβησαν από την κρίση των Ιμίων, ούτε η θέση της Τουρκίας ευνοήθηκε από εκείνη την ένταση. Πέρα από το γεγονός ότι δεν κατάφερε να ασκήσει κυριαρχία στα Ιμια – τα οποία η Τουρκία θεωρεί δικά της –, το γκριζάρισμα στο Αιγαίο μαζί με τις υπόλοιπες παράνομες διεκδικήσεις της παραμένουν χωρίς διεθνή αναγνώριση, πόσο μάλλον εφαρμογή στο πεδίο. Μία χώρα με πολλαπλάσιο πληθυσμό και στρατιωτική ισχύ και με ένα καθεστώς που δεν λογοδοτεί ουσιαστικά στον λαό του, δεν έχει καταφέρει εδώ και τρεις δεκαετίες να πετύχει τίποτα αξιοσημείωτο στον χώρο που εκείνη θεωρεί ζωτικό της.

Εκείνο που ουσιαστικά μας κληροδότησαν τα Ιμια είναι η κυριαρχία των ΗΠΑ στην περιοχή και στη διαμεσολάβηση των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Από την επιβολή στα Ιμια του «no ships, no troops, no flags» και έκτοτε, η αμερικανική διοίκηση υπήρξε ο καθοριστικός παράγοντας πρόληψης ή εκτόνωσης κρίσεων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Ο εγγυητής ασφαλείας στην περιοχή. Η εκάστοτε κυβέρνηση στην Αθήνα γνώριζε ότι μπορούσε να βασίζεται στο τηλεφώνημα του State Department, κάθε φορά όπου η ομόλογός της στην Αγκυρα προσπαθούσε να δημιουργήσει ένα κλίμα έντασης.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Φέτος, για πρώτη φορά μετά από 30 χρόνια, η παραδοχή αυτή τίθεται υπό αμφισβήτηση. Οι νέες γεωπολιτικές συνθήκες και οι εμπειρίες που αυτές δημιουργούν ήδη με καταιγιστικό ρυθμό μάς υποχρεώνουν περισσότερο από ποτέ να μη βασιζόμαστε πουθενά αλλού πέρα από τις δικές μας δυνάμεις. Το συμπέρασμα αυτό για τη χάραξη της εξωτερικής και αμυντικής μας πολιτικής είναι υψίστης εθνικής σημασίας και αντιβαίνει σε κάθε αυτοματισμό που είχαμε αναπτύξει μέχρι σήμερα. Ταυτόχρονα, μας καλεί να εκτιμήσουμε τα διδάγματα της κρίσης των Ιμίων σε πολύ μεγαλύτερο βάθος.

Το σημαντικότερο εξ αυτών είναι ότι η υπεράσπιση της πατρίδας δεν είναι θεωρητική άσκηση. Φέρει δυνητικά θανατηφόρο κίνδυνο, με τον οποίο, τραγικώς, θα πρέπει να είμαστε εξοικειωμένοι. Οποιος επιθυμεί η Ελλάδα να υπερασπίζεται τα κυριαρχικά της δικαιώματα πρέπει να είναι διατεθειμένος να κάνει τις ανάλογες θυσίες.

Ταυτόχρονα, τα Ιμια μας διδάσκουν ότι δεν υφίσταται αποτελεσματική διπλωματία χωρίς επαρκή εξωτερική και εσωτερική αποτρεπτική ισχύ. Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα, ως όφειλε, θωρακίζεται αμυντικά. Η Ατζέντα 2030, και τα δισεκατομμύρια ευρώ που τη χρηματοδοτούν, αποσκοπεί στο να καταστήσει τη χώρα μας έτοιμη να αντιμετωπίσει στο πεδίο υπαρκτές απειλές που αμφισβητούν την εδαφική μας ακεραιότητα.

Ομως, όταν η διαφορά ισχύος και μεγέθους είναι τόσο σημαντική μεταξύ εσένα και εκείνου που σε απειλεί, το να θωρακίζεσαι εσωτερικά δεν αρκεί. Σε έναν κόσμο όπου η κάθε γεωπολιτική γειτονιά αφήνεται πλέον στη μοίρα της να βρει μόνη της ισορροπίες, η ανάπτυξη ισχυρών περιφερειακών συνεργασιών κρίνεται ενδεχομένως σημαντικότερη ακόμη και από εκείνη με τις παγκόσμιες υπερδυνάμεις.

Η εμβάθυνση σε κάθε επίπεδο των σχέσεών μας με όλους τους συμμάχους, από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη μέχρι το Ισραήλ, την Αίγυπτο και τη Σαουδική Αραβία, οφείλει να αποτελεί, και αποτελεί, κορυφαία εθνική προτεραιότητα, για την εξισορρόπηση δυνάμεων με τον περιφερειακό αναθεωρητή της γειτονιάς μας.

Η Ντόρα Μπακογιάννη είναι βουλευτής της ΝΔ, πρώην υπουργός Εξωτερικών

Νιγηρία και Αίγυπτος ολοκλήρωσαν την παρουσία τους στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής στο «μικρό τελικό» της διοργάνωσης.

Η τρίτη θέση του τουρνουά κρίθηκε στη διαδικασία των πέναλτι, όπου οι Νιγηριανοί αποδείχθηκαν πιο ψύχραιμοι και με το τελικό 4-2 κατετάγησαν τρίτοι, ενώ οι «Φαραώ» τέταρτοι. «Μοιραίοι» παίκτες της Αιγύπτου ήταν τα μεγάλα της «αστέρια», Σαλάχ και Μαρμούς. Με την κανονική διάρκεια της αναμέτρησης να τελειώνει χωρίς τέρματα (0-0), οι δύο ομάδες οδηγήθηκαν απευθείας στη «ρώσικη ρουλέτα» των πέναλτι.

Εκεί όπου, οι επιθετικοί των Λίβερπουλ και Μάντσεστερ Σίτι αστόχησαν στα δύο πρώτα πέναλτι, γεγονός που έδωασε την ευκαιρία στους παίκτες των «Σούπερ Αετών» να σκοράρουν τέσσερις φορές και να πανηγυρίσουν την κατάκτηση της τρίτης θέσης της διοργάνωσης, που θα ολοκληρωθεί και τυπικά το βράδυ της Κυριακής (18/1, 21:00) με το μεγάλο τελικό ανάμεσα σε Σενεγάλη και Μαρόκο.

Την τελευταία δεκαετία, εκτός από τα τέσσερα «συστημικά» κόμματα (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ), στο Κοινοβούλιο εμφανίστηκαν τα παρακάτω κόμματα:

Η Ενωση Κεντρώων του Βασίλη Λεβέντη. Δεν χρειάζεται περιγραφή.

Το Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη. Ενδιαφέρουσα προσθήκη, αλλά την κατάπιε η δυναμική Μητσοτάκη.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Οι Ανεξάρτητοι Ελληνες του Πάνου Καμμένου. Συγκυβέρνησαν με τον ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα είναι κόμμα-σφραγίδα.

Η Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου. Με ιδεολογικό στίγμα στα δεξιά της Δεξιάς, έφεση στις θεωρίες συνωμοσίας και στον ακραίο λαϊκίστικο λόγο με πατριωτικό ύφος. Απροκάλυπτα φιλορωσικό.

Η Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Κόμμα διαμαρτυρίας που καβάλησε το κύμα της οργής μετά την τραγωδία των Τεμπών. Μονοπρόσωπο που αντλεί δυναμική από την ιδιόμορφη παρουσία της προέδρου του.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Η Νίκη. Χριστιανικό κόμμα που ευαγγελίζεται την επιστροφή στις ρίζες με λάβαρο την Ορθοδοξία.

Το ΜΕΡΑ25 του Γιάνη Βαρουφάκη. Ουσιαστικά μονοπρόσωπο σχήμα με ακαθόριστο ιδεολογικό πρόσημο στον χώρο της Αριστεράς και θέσεις που συχνά δείχνουν και είναι δυσνόητες ή και ακατανόητες.

Οι Σπαρτιάτες. «Ορφανά» της Χρυσής Αυγής.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Η Νέα Αριστερά που προήλθε από διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ και απειλείται με εξαΰλωση.

Στην επόμενη Βουλή αναμένεται να έχει παρουσία το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού. Και το σχήμα που θα δημιουργήσει ο Αλέξης Τσίπρας, αν τελικώς το επιχειρήσει. Πιθανότητες έχει και το κόμμα της Αφροδίτης Λατινοπούλου.

Ρίξτε πάλι μια ματιά από πάνω προς τα κάτω. Τι παρατηρείτε; Αν αφήσουμε στην άκρη τον Τσίπρα που, ούτως ή άλλως, είναι κομμάτι του «συστήματος» και, φυσικά, το Ποτάμι, κανένα από τα κόμματα που βλέπουμε δεν διαθέτει προγραμματικό λόγο και προοπτική διακυβέρνησης. Είναι κόμματα που πλέουν υπό σημαία ευκαιρίας και επενδύουν στη διαμαρτυρία.

Θα πείτε ότι αυτό είναι, κατά κάποιο τρόπο, λογικό καθώς πρόκειται για γεννήματα της κρίσης. Ομως δεν σας κάνει εντύπωση η μονοκαλλιέργεια της πολιτικής μας ζωής; Γύρισε ο κόσμος, ήρθαν τα πάνω – κάτω στη χώρα και στον πλανήτη, η κοινωνία μας άλλαξε δέρμα. Και όμως, όλη αυτή η ζύμωση δεν δημιούργησε κάτι που να μεταφέρει προοπτική με σοβαρή πρόταση διακυβέρνησης. Το Ποτάμι που συγκέντρωνε αυτά τα χαρακτηριστικά, έσβησε με μία πιρουέτα αυτοκαταστροφής, θύμα της συγκυρίας που προκάλεσε η εκλογή Μητσοτάκη στη ΝΔ.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Η κοινωνία, λοιπόν, δεν γεννά τίποτα καινούργιο πέρα από προσωποπαγή κόμματα ειδικού σκοπού. Και κάπως έτσι, φτάσαμε να αναμένουμε ως το επόμενο big thing το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού. Δηλαδή, διαμαρτυρία. Α, και το rebranding του Τσίπρα. Κάτι παλιό που προσπαθεί να δείξει καινούργιο.

Για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό; Γιατί η κοινωνία και μάλιστα σε περιβάλλον καθολικής δικτύωσης δεν λειτουργεί ως εργαστήρι παραγωγής νέων πολιτικών ιδεών; Yπάρχει απάντηση. Η κοινωνία δεν σκέφτεται πια πολιτικά, αλλά συναισθηματικά. Η πολιτική δεν διαχειρίζεται ιδέες, αλλά αγανάκτηση.

Η καθολική δικτύωση, αντί να λειτουργήσει ως θερμοκήπιο ιδεών, λειτούργησε ως θερμοκοιτίδα ή επιταχυντής θυμού. Το πολιτικό κεφάλαιο δεν χτίζεται με προγραμματικό λόγο, αλλά με viral αγανάκτηση. Οποιος υπόσχεται λύσεις, χάνει από αυτόν που θα τάξει τιμωρία. Γι’ αυτό και τα κόμματα που γεννιούνται είναι προσωποπαγή. Δεν εμπιστευόμαστε δομές, αλλά φωνές, επειδή μοιάζουν αυθεντικές. Και εδώ που τα λέμε, είναι πιο εύκολο να ταυτιστείς με ένα πρόσωπο παρά με ένα σχήμα. Πιο εύκολα συνδέεσαι με μία εικόνα παρά με μία σελίδα κειμένου.

Από την άλλη, τα συστημικά κόμματα θεωρούνται πλέον ταυτισμένα με το πρόβλημα. Συνεπώς ή θα είσαι «καθαρός» και ανεύθυνος ή «ρεαλιστής» και ένοχος, εκμαυλισμένος.

Και έτσι στεκόμαστε μπροστά σε μία μεγάλη παραδοξότητα: μια κοινωνία πιο μορφωμένη, πιο διασυνδεδεμένη και πιο ενημερωμένη από ποτέ, αλλά πολιτικά πιο άγονη. Οχι γιατί δεν έχει ιδέες, αλλά γιατί δεν πιστεύει ότι οι ιδέες μπορούν να αλλάξουν κάτι. Ναι, θα συμφωνήσουμε ότι το φαινόμενο δεν είναι ελληνικό, απαντάται και αλλού.

Ομως η δική μας περίπτωση έχει μία ιδιαιτερότητα. Τα δικά μας κόμματα διαμαρτυρίας δεν προσβλέπουν σε μια καινούργια μέρα. Προτείνουν το βαθύ σκοτάδι που θα καταπιεί τους απέναντι. Το πολιτικό μας εργαστήρι παράγει εχθροπάθεια και απόρριψη. Και το πρώτο πιάτο που σερβίρει είναι με τις σάρκες των άλλων.

Φαντασθείτε μια κοινωνία ομοφωνίας. Μια πραγματικότητα δηλαδή απόλυτης εξίσωσης σε ιδέες, χαρακτηριστικά και απόψεις. Οπου κανένας δεν θα διαφέρει και όλοι θα συμφωνούν. Σίγουρα δεν θα μιλούσαμε τότε για δημοκρατία αλλά για τον απόλυτο ολοκληρωτισμό.

Οταν λοιπόν τα σχολεία κατακλύζονται από εκ καθέδρας απόψεις ανατρεπτικές και μηδενιστικές για την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων, αυτό που διδάσκεται στα νέα παιδιά είναι μια βαθιά αμφισβήτηση της κοινωνίας στην οποία μεγάλωσαν και δημιούργησαν, όσα μπόρεσαν, οι γονείς τους. Επίσης η Ιστορία εμφανίζεται μονομερής και μονοδιάστατη, ενώ η Παιδεία αποτυγχάνει στον ουσιαστικό της σκοπό που είναι ο εφοδιασμός των νέων παιδιών με τις βασικές ικανότητες για να μπορούν να λειτουργήσουν στις προχωρημένες και σύνθετες κοινωνίες μας.

Κάτι παρόμοιο τείνει να ισχύσει και στα πανεπιστήμιά μας. Ερμαια μιας αριστερόστροφης ιδεολογίας τα ακαδημαϊκά ιδρύματα έχουν εγκαταλείψει τους πατροπαράδοτους στόχους, για την εξυπηρέτηση των οποίων έχουν ιδρυθεί, που είναι η κατά το δυνατόν αναζήτηση της αλήθειας, η δημιουργία γνώσης και η διατήρηση και επέκταση του δυτικού πολιτισμού και οι ανάλογες δεξιότητες που είναι απαραίτητες για την εξασφάλιση της ζωντάνιας του και τη συνακόλουθη ευημερία. Αυτό όμως που συμβαίνει σήμερα είναι η παρεμπόδιση έως και η τιμωρία της ελεύθερης έκφρασης.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Η νέα τάση που επικρατεί στην αριστερή διανόηση είναι η απαίτηση για εξίσωση των πάντων και η επιβολή ενός κλίματος ηθικής ανωτερότητας. Ετσι επιβάλλεται ένα κλίμα συνθηκολόγησης με τις ιδέες αυτές ώστε να γίνονται όπλο εναντίον οποιουδήποτε τολμήσει να φέρει αντίρρηση στην ανάπτυξη τέτοιων σκέψεων και βεβαιοτήτων. Τα πανεπιστήμια έτσι από εργαστήρια επεξεργασίας ιδεών μετατρέπονται σε ψυκτικούς θαλάμους διατήρησης ιδεοληπτικών βεβαιοτήτων που θάβουν την ελεύθερη σκέψη και τη γνήσια αναζήτηση.

Καταντήσαμε, με τη σταδιακή επιβολή της woke κουλτούρας, η ελεύθερη σκέψη και η κριτική αναζήτηση να λογίζονται σαν εργαλεία επιβολής του λευκού ρατσισμού και της δυτικής ηγεμονίας. Κατά βάση αυτές οι ανορθόδοξες αντιλήψεις θεωρούν κάθε ανισότητα απαράδεκτη, εκτός νομιμότητας και προϊόν μίσους, διακρίσεων και άλλων απαράδεκτων κοινωνικών μεθοδεύσεων. Οταν, έτσι, καθετί άνισο θεωρείται προϊόν κοινωνικής κατασκευής, στόχος είναι η απόλυτη ισότητα αποτελεσμάτων, η διαστρέβλωση της πραγματικότητας και η κατασκευή ενός φαντασιακού κόσμου!

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Οτιδήποτε εκτός αυτής της πραγματικότητας εξοβελίζεται. Στην Αμερική, και στον αγγλοσαξονικό κόσμο γενικά, καθηγητές απολύονται, συγγραφείς μποϊκοτάρονται, επιστήμονες λοιδορούνται. Ο κομφορμισμός γίνεται προσπάθεια να επιβληθεί. Και συνακόλουθα οι τάσεις αυτές προκαλούν τις αντιδράσεις των αντίθετων άκρων (λ.χ. στις ΗΠΑ). Το αποτέλεσμα είναι ο ενταφιασμός του ελεύθερου διαλόγου και το τραγικό τέλος της δημοκρατίας – δυστυχώς, και της προόδου…

Μία εξαιρετική προετοιμασία που δύσκολα θα έκανε μόνο του ένα παιδί, δείχνουν όλες οι κινήσεις της 16χρονης Λόρας, καθώς η εξαφάνισή της προέβλεπε χρόνους, διαδρομές, ενδυμασίες και διαμονή.

Σε βίντεο από κάμερες ασφαλείας που την έχουν καταγράψει, φαίνεται να περπατά σε δρόμους με καλυμμένα χαρακτηριστικά, να έχει αλλάξει κινητό και να χρησιμοποιεί Wi-Fi, ώστε να μην αφήσει ηλεκτρονικά ίχνη, ενώ έχει ξεφορτωθεί την ροζ σχολική της τσάντα. Σύμφωνα με τη γυναίκα που βρήκε την τσάντα της 16χρονης, εκτός των άλλων περιείχε και «μία τύπου ταυτότητα», στην οποία η φωτογραφία ήταν της αναζητούμενης.

Το μόνο σίγουρο κομμάτι στο περίεργο παζλ που καλούνται να λύσουν οι Αρχές, είναι πως η 16χρονη είναι αποφασισμένη να ξεφύγει. «Στην τάξη, επειδή δεν ήξερε ελληνικά, έπλεκε πολύ. Έπλεκε σε κάθε μάθημα και ό,τι έφτιαχνε το ανέβαζε στο Instagram να το πουλήσει ή μας το πούλαγε στην τάξη. Έψαχνε πάντα τρόπους να βγάζει λεφτά, γιατί εμάς μας είχε πει, ότι εγώ θέλω να φύγω από το σπίτι όταν μεγαλώσω», λέει συμμαθήτριά της.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Τι οδήγησε τη Λόρα στη φυγή

Από την έρευνα των Αρχών προέκυψε, ότι από τον πατέρα της 16χρονης είχε αφαιρεθεί η επιμέλεια της στη Γερμανία για μερικές ημέρες. Ο ίδιος εξέφρασε στην κατάθεσή του φόβους, μήπως συμβεί το ίδιο και στην Ελλάδα.

«Ήξερε λίγο σπαστά αγγλικά και ελληνικά. Αγγλικά ήξερε, απλά ήταν κάποιες φορές, που δεν μπορούσε να εξηγήσει τι θέλει να πει σωστά. Και θυμάμαι την είχα ρωτήσει “αφού δεν ξέρεις ελληνικά, γιατί ήρθες στην Πάτρα και σε ελληνικό σχολείο;”. Γιατί στην Πάτρα δεν έχουμε ξένα. Και μου είχε πει, ότι δεν ήθελαν να πάνε στην Αθήνα, γιατί είναι πολύ κέντρο. Είχε έρθει στην Πάτρα, για να τους είναι πιο δύσκολο να τους βρούνε», λέει φίλη της ανήλικης.

Όπως αποκάλυψε ο δημοσιογράφος Βασίλης Λαμπρόπουλος, η Λόρα φέρεται να ήθελε να φύγει από την Ελλάδα μαζί με τη μητέρα της. Η μητέρα της μάλιστα, όταν είχε κληθεί στο σχολείο για προβλήματα προσαρμογής της 16χρονης, εξέφρασε -σύμφωνα με πληροφορίες- τον προβληματισμό της λέγοντας ότι και εκείνη ήθελε να φύγει από το σπίτι. Ο Βασίλης Λαμπρόπουλος επισημαίνει, ότι η ΕΛ.ΑΣ. ερευνά κάθε σημείο όπου υπάρχει αναφορά, ότι εθεάθη η Λόρα, χωρίς όμως αποτέλεσμα μέχρι στιγμής.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Άγνωστο παραμένει, εάν η 16χρονη βρίσκεται ακόμα στην Αθήνα ή αν κατάφερε να φύγει με πλαστά έγγραφα στο εξωτερικό. Η Αστυνομία δεν αποκλείει να έχει επιχειρήσει να βγάλει διαβατήριο με τα στοιχεία της μητέρας της, η οποία είναι νέα σε ηλικία και μοιάζουν, καθώς όπως έχει πει η μητέρα της στην κατάθεσή της στις Αρχές, πριν ένα μήνα έπιασε την Λόρα να φωτογραφίζει το διαβατήριό της. Η ΕΛ.ΑΣ. πάντως βρίσκεται σε επικοινωνία με τις Γερμανικές Αρχές και μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν ενδείξεις, ότι η 16χρονη έχει επιστρέψει στην πατρίδα της.

Ο Ντόναλντ Τραμπ έσπευσε να απαντήσει στον αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, ο οποίος νωρίτερα είχε καταγγείλει τις ΗΠΑ, ότι ευθύνονται για τους θανάτους στο Ιράν και τις διαμαρτυρίες εναντίον του καθεστώτος, αποκαλώντας τον Αμερικανό πρόεδρο «εγκληματία».

Με αποκλειστική δήλωσή του στο Politico, ο Ντόναλντ Τραμπ κατήγγειλε τον ανώτατο θρησκευτικό ηγέτη του Ιράν ως ένοχο για «την πλήρη καταστροφή της χώρας του» και τόνισε ότι θα πρέπει να φύγει από την εξουσία. «Ήρθε η ώρα να αναζητήσουμε νέα ηγεσία στο Ιράν» είπε ο Αμερικανός πρόεδρος, που λίγες ημέρες νωρίτερα υποσχόταν στους διαμαρτυρόμενους Ιρανούς, ότι «η βοήθεια είναι καθ’ οδόν».

Επίσης, τους καλούσε να συνεχίσουν να διαμαρτύρονται και να πάρουν τον έλεγχο θεσμών της χώρας. Ωστόσο, ενώ όλα έδειχναν ότι επρόκειτο να αναλάβει κάποιου είδους δράση εις βάρος του Ιράν, φάνηκε να κάνει πίσω και το έκανε επικαλούμενος το γεγονός, ότι αναβλήθηκαν οι εκτελέσεις 800 διαδηλωτών.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Σύμφωνα με το CNN ωστόσο, χώρες της Μέσης Ανατολής, όπως το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία, κάνουν εντατική εκστρατεία άσκησης πίεσης, για να μην υπάρξει επέμβαση στο Ιράν. Επίσης, ο Ντόναλντ Τραμπ δέχθηκε ένα τηλεφώνημα και από τον πρωθυπουργό του Ισραήλ. Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου φέρεται να του ζήτησε να καθυστερήσει τη στρατιωτική δράση εναντίον του Ιράν, ώστε το Ισραήλ να έχει χρόνο να προετοιμαστεί για ενδεχόμενα αντίποινα.

Οι αναρτήσεις Χαμενεΐ και η απάντηση

Ωστόσο, το Σάββατο ο αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ προχώρησε σε σειρά αναρτήσεων στο Χ, με τις οποίες κατηγόρησε τον Ντόναλντ Τραμπ, ότι είναι υπεύθυνος για τη θανατηφόρα βία και τις αναταραχές στο Ιράν.

We find the US President guilty due to the casualties, damages and slander he inflicted upon the Iranian nation.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

— Khamenei.ir (@khamenei_ir) January 17, 2026

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

«Θεωρούμε τον Πρόεδρο των ΗΠΑ ένοχο λόγω των θυμάτων, των ζημιών και της συκοφαντίας που προκάλεσε στο ιρανικό έθνος», έγραψε ο Ιρανός ηγέτης και χαρακτήρισε «φρικτή συκοφαντία» το γεγονός, ότι ο Τραμπ χαρακτήρισε τις βίαιες ομάδες ως εκπροσώπους του ιρανικού λαού.

We find the US President guilty due to the casualties, damages and slander he inflicted upon the Iranian nation.

— Khamenei.ir (@khamenei_ir) January 17, 2026

Όταν ο Ντόναλντ Τραμπ ρωτήθηκε σχετικά, είπε για τον Χαμενεΐ ότι «η καλύτερη απόφαση που πήρε ποτέ, ήταν να μην απαγχονίσει περισσότερους από 800 ανθρώπους πριν από δύο ημέρες». Αλλά σχολιάζοντας τις αναρτήσεις του Αλί Χαμενεΐ, είπε ότι οι ηγέτες της Τεχεράνης βασίζονται στην καταστολή και τη βία για να κυβερνήσουν.

«Άρρωστος άνθρωπος»

«Αυτό για το οποίο είναι ένοχος (σ.σ. ο Χαμενεΐ), ως ηγέτης μιας χώρας, είναι η πλήρης καταστροφή της χώρας και η χρήση βίας σε επίπεδα που δεν έχουν ξαναδεί. Προκειμένου να διατηρηθεί η λειτουργία της χώρας – παρόλο που αυτή η λειτουργία είναι πολύ χαμηλού επιπέδου – η ηγεσία θα πρέπει να επικεντρωθεί στη σωστή λειτουργία της χώρας της, όπως κάνω με τις Ηνωμένες Πολιτείες, και όχι στο να σκοτώνει χιλιάδες ανθρώπους για να διατηρήσει τον έλεγχο». «Η ηγεσία έχει να κάνει με τον σεβασμό, όχι με τον φόβο και τον θάνατο», είπε επίσης.

Ο Αμερικανός πρόεδρος επιτέθηκε και προσωπικά στον Αλί Χαμενεΐ. «Ο άνθρωπος είναι ένας άρρωστος άνθρωπος, που θα έπρεπε να διοικεί σωστά τη χώρα του και να σταματήσει να σκοτώνει ανθρώπους», είπε. «Η χώρα του είναι το χειρότερο μέρος για να ζήσει κανείς οπουδήποτε στον κόσμο λόγω κακής ηγεσίας» κατέληξε.

Ο όρος αντισυστημισμός επιδέχεται πολλαπλών ερμηνειών, αλλά επί της ουσίας αναφέρεται στην αμφισβήτηση του κατεστημένου πολιτικού συστήματος και των κυρίαρχων θεσμών. Ο αντισυστημισμός εμφανίζει ομοιότητες με τον λαϊκισμό, καθώς και οι δύο τάσεις εκφράζουν τη δυσαρέσκεια προς το οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο, προτάσσοντας την ανάγκη αλλαγών και ανατροπών. Η βασική τους διαφορά έγκειται στο γεγονός ότι ο λαϊκισμός είναι πιο ευέλικτος και προσαρμόζεται στις πολιτικές συγκυρίες, ενώ ο αντισυστημισμός τείνει να είναι πιο ριζοσπαστικός και αμετακίνητος (Παπακώστας 2025).

Το δυστύχημα των Τεμπών και το ζήτημα του ΟΠΕΚΕΠΕ ενεργοποίησαν τη διαχρονική δυσπιστία των πολιτών προς το κράτος και γιγάντωσαν το έλλειμμα εμπιστοσύνης απέναντι σε οτιδήποτε συγκροτεί τη συστημικότητα. Το αποτέλεσμα είναι μία νέα διαιρετική τομή στην ελληνική κοινωνία μεταξύ συστημικών και αντισυστημικών, που έχουν διαφορετικά πολιτικά, οικονομικά και δημογραφικά χαρακτηριστικά.

Αυτή η νέα διαιρετική τομή σε συνδυασμό με την αδυναμία των αντιπολιτευόμενων κομμάτων να αρθρώσουν ένα πειστικό εναλλακτικό κυβερνητικό αφήγημα, τροφοδότησαν τις πολιτικές φιλοδοξίες της κ. Καρυστιανού που επιχειρεί να εμφανιστεί στο πολιτικό σκηνικό ως η απάντηση στην κυριαρχία Μητσοτάκη.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Το κίνητρο της Μ. Καρυστιανού συνεχίζει, βέβαια, να είναι, σύμφωνα με τα λεγόμενά της, η απόδοση δικαιοσύνης για την τραγωδία των Τεμπών, κίνητρο που όμως επεκτείνεται στη συνολική κάθαρση του πολιτικού συστήματος.

Την ίδια στιγμή επιδιώκει να εμφανιστεί ως το πρόσωπο του αντισυστημισμού, ως η βασική εκφραστής της γενικευμένης δυσφορίας και του αισθήματος αδικίας που βιώνουν σημαντικά τμήματα του ελληνικού πληθυσμού. Τοποθετείται όχι μόνο απέναντι στην κυβερνητική παράταξη, αλλά απέναντι στο σύνολο του κομματικού συστήματος, στο οποίο προσάπτει αδυναμία εκπροσώπησης των κοινωνικών αιτημάτων και υστεροβουλία. Επιχειρεί να δείξει ότι όλοι είναι μέρος του προβλήματος και η ίδια μέρος της λύσης.

Εχει ήδη πετύχει την πολιτική της αυτονόμηση από όλους όσους συμπορεύτηκαν στο παρελθόν μαζί της και δομεί την πολιτική της παρουσία πάνω στον άξονα δικαιοσύνη – κάθαρση. Αποφεύγει την όποια τοποθέτηση στο δίπολο Αριστερά – Δεξιά, ελπίζοντας με αυτό τον τρόπο να προσελκύσει ετερόκλητα ιδεολογικά κοινά, τα οποία είναι έτοιμα να ξεπεράσουν τα κλασικά κομματικά στεγανά και να συνταχθούν μαζί της στον αγώνα για κάθαρση.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Η έως τώρα πολιτική της παρουσία δεν εμπεριέχει στοιχεία ριζοσπαστισμού όπως π.χ. αυτή της κ. Κωνσταντοπούλου ούτε επιδίδεται σε ακτιβιστικές ενέργειες. Εκφράζει έναν πιο ήπιο αντισυστημισμό ενός των ορίων που δεν απωθεί τα πιο συντηρητικά κοινά διατηρώντας ταυτόχρονα τον δυναμισμό και την επιμονή, στοιχεία απαραίτητα για την επίτευξη των στόχων της.

Δεν γνωρίζουμε αν οι πολιτικές πρωτοβουλίες της κ. Καρυστιανού θα επιταχύνουν την απονομή δικαιοσύνης, η αλήθεια, όμως, είναι ότι η επικοινωνιακή καταιγίδα που έφερε η προαναγγελία του κόμματός της, έχει στρέψει το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης από την ουσία της υπόθεσης, δίνοντάς της μία αμιγώς πολιτική και κομματική διάσταση.

Η συζήτηση αφορά πλέον τα δυνητικά όρια της εκλογικής επιρροής του νέου κόμματος, τις δεξαμενές ψηφοφόρων, την αλληλοεπικάλυψη με άλλους σχηματισμούς, τις μετακινήσεις και τις μετατοπίσεις του εκλογικού σώματος. Με την επιλογή της χάνει το πλεονέκτημα της καθολικής συμπαράστασης και εισέρχεται στην πολιτική κονίστρα στην οποία πλέον θα έχει φίλους και αντιπάλους.

Ο Αντώνης Παπαργύρης είναι διευθυντής ερευνών GPO

Τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Mercosur υπέγραψαν σήμερα στην Ασουνσιόν της Παραγουάης, την ιστορική -όσο και αμφιλεγόμενη- συμφωνία ελεύθερου εμπορίου, έπειτα από περισσότερα από 25 χρόνια διαπραγματεύσεων.

Τη συμφωνία που θα δημιουργήσει μια από τις μεγαλύτερες εμπορικές ζώνες στον κόσμο καλύπτοντας μια αγορά περίπου 700 εκατομμυρίων καταναλωτών, υπέγραψαν εκ μέρους της ΕΕ, η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν και ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Αντόνιο Κόστα. «Ήταν ένα μακρύ ταξίδι αλλά η Συμφωνία ΕΕ-Mercosur, η οποία δημιουργεί τη μεγαλύτερη ζώνη ελεύθερων συναλλαγών στον κόσμο, έρχεται την κατάλληλη στιγμή, όταν τη χρειαζόμαστε περισσότερο», δήλωσε ο Αντόνιο Κόστα λίγο μετά την υπογραφή.

«Σήμερα, έπειτα από 25 χρόνια εργασίας, γράφουμε ιστορία», τόνισε από την πλευρά της η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Όπως ανέφερε, η συμφωνία «είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια εμπορική συμφωνία», καθώς στέλνει το μήνυμα ότι η ΕΕ στηρίζει το άνοιγμα των αγορών, τη συνεργασία, το αμοιβαίο οικονομικό όφελος, με έμφαση στη βιωσιμότητα και στις γεωπολιτικές της επιλογές.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Η πρόεδρος της Επιτροπής υπογράμμισε ότι η συμφωνία θα δημιουργήσει «περισσότερες επιχειρηματικές ευκαιρίες και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, θα ενισχύσει τον ανταγωνισμό «επί ίσοις όροις» και θα οδηγήσει στην κατάργηση δασμών αξίας δισεκατομμυρίων ευρώ. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Επιτροπής, οι εξαγωγές της ΕΕ προς τη Mercosur αναμένεται να αυξηθούν έως και 50 δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ οι εξαγωγές από τις χώρες της Mercosur θα μπορούσαν να αυξηθούν έως και 9 δισεκατομμύρια ευρώ. «Αυτό σημαίνει πραγματική αξία, πραγματική ανάπτυξη, πραγματικές θέσεις εργασίας», σημείωσε.

Σύμφωνα με τη Φον ντερ Λάιεν, η συμφωνία θα προωθήσει τις κοινές φιλοδοξίες των δύο περιοχών για βιωσιμότητα, προβλέποντας νομικές δεσμεύσεις με στόχο την κλιματική ουδετερότητα έως το 2050. Όπως είπε, πρόκειται και για μια «γεωπολιτική δέσμευση» μεταξύ των δύο πλευρών του Ατλαντικού, βασισμένη σε κοινές αξίες, τον σεβασμό στους κανόνες και την εμπιστοσύνη, ανοίγοντας το δρόμο για ενισχυμένο πολιτικό διάλογο σε ζητήματα η βιωσιμότητα, η ισότητα, αλλά και ειρήνη και ασφάλεια.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Απευθυνόμενη προς τα 450 εκατομμύρια των ευρωπαίων πολιτών, η πρόεδρος της Επιτροπής διαβεβαίωσε ότι «η συμφωνία είναι καλή για την Ευρώπη και για κάθε κράτος μέλος». Σήμερα, 60.000 ευρωπαϊκές επιχειρήσεις εξάγουν στη Mercosur – οι μισές εκ των οποίων είναι μικρομεσαίες – και όπως είπε, θα επωφεληθούν από χαμηλότερους δασμούς, εξοικονομώντας συνολικά έως και 4 δισεκ. ευρώ ετησίως, ενώ παράλληλα θα αποκτήσουν καλύτερη πρόσβαση σε κρίσιμες πρώτες ύλες.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Αναφερόμενη στις ανησυχίες του ευρωπαϊκού αγροτικού τομέα, η Φον ντερ Λάιεν υπογράμμισε ότι έχουν προβλεφθεί «ισχυρές δικλίδες ασφαλείας» για την προστασία των ευαίσθητων γεωργικών τομέων και των εισοδημάτων των αγροτών, ενώ παράλληλα διασφαλίζονται 350 ευρωπαϊκές γεωγραφικές ενδείξεις.

Τέλος, σημείωσε ότι το επόμενο βήμα είναι η ολοκλήρωση των διαδικασιών επικύρωσης, ώστε οι πολίτες και οι επιχειρήσεις να αρχίσουν να απολαμβάνουν τα οφέλη της συμφωνίας το συντομότερο δυνατό.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Τα επόμενα βήματα

Η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Mercosur υπέγραψαν σήμερα τη Συμφωνία Εταιρικής Σχέσης (EMPA) και μια Προσωρινή Συμφωνία Εμπορίου (iTA). Η Συμφωνία Εταιρικής Σχέσης θα πρέπει να επικυρωθεί από όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ, σύμφωνα με τις εθνικές τους διαδικασίες. Παράλληλα, η Προσωρινή Συμφωνία Εμπορίου, η οποία αφορά αποκλειστικά αρμοδιότητες της ΕΕ, θα τεθεί προς έγκριση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στο Συμβούλιο.

Μόλις ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία, θα τεθεί σε ισχύ, μέχρι να επικυρωθεί πλήρως η Συμφωνία Εταιρικής Σχέσης, οπότε και θα παύσει να ισχύει.