Τα ΝΕΑ - Τεχνολογία

Οι Κούρδοι κατηγόρησαν σήμερα τη συριακή κυβέρνηση πως «πρόδωσε» μία συμφωνία μεταξύ των δύο πλευρών για την απόσυρση των κουρδικών δυνάμεων από περιοχές στο βόρειο τμήμα της Συρίας και έκαναν λόγο για βίαιες συγκρούσεις με τον συριακό στρατό.

Σε ένα δελτίο Τύπου, οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις, όπου επικρατούν οι Κούρδοι, υποστηρίζουν πως οι κυβερνητικές δυνάμεις «παραβίασαν τις τελευταίες συμφωνίες και πρόδωσαν τις δυνάμεις μας, καθώς εκείνες αποσύρονταν» σε δύο μέτωπα. Λένε επίσης, πως «βίαιες συγκρούσεις και βομβαρδισκοί εκτυλίσσονται» εναντίον της επαρχίας Ράκα, που τελεί υπό κουρδικό έλεγχο.

Απαγόρευση της κυκλοφορίας επέβαλαν οι κουρδικές δυνάμεις στη Ράκα

Οι κουρδικές αρχές ανακοίνωσαν νωρίτερα σήμερα, πως επέβαλαν απαγόρευση κυκλοφορίας στην επαρχία Ράκα, την οποία ελέγχουν στη βόρεια Συρία, με τις κυβερνητικές δυνάμεις που προελαύνουν, να απειλούν να βομβαρδίσουν στόχους σε αυτήν την περιοχή. Μετά την ανάκτηση του ελέγχου σήμερα κοινοτήτων στο βόρειο τμήμα της Συρίας, που είχαν εκκενώσει υπό πίεση οι κουρδικές δυνάμεις, ο συριακός στρατός ζήτησε από την πλευρά του, σε μια ανακοίνωση, από τους αμάχους να απομακρυνθούν από στρατιωτικές εγκαταστάσεις της επαρχίας Ράκα, την οποία σχεδιάζουν να πλήξουν.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ο συριακός στρατός πήρε σήμερα τον έλεγχο τμημάτων της βόρειας Συρίας που είχαν εκκενώσει οι κουρδικές δυνάμεις και συγκρούσεις έχουν ξεσπάσει μεταξύ των δύο πλευρών σε μία περιοχή όπου εξακολουθούν και βρίσκονται αντιμέτωπες, σύμφωνα με ανταποκριτές του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων (AFP) στο σημείο. Σε ένα δελτίο Τύπου, η αυτόνομη κουρδική διοίκηση ανακοίνωσε πως «μία πλήρης απαγόρευση της κυκλοφορίας έχει επιβληθεί στην περιοχή της Ράκα μέχρι νεωτέρας».

Η πόλη της Ράκα, στην ομώνυμη επαρχία, ήταν η «πρωτεύουσα» της τζιχαντιστικής οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος, προτού καταληφθεί από τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (όπου επικρατούν οι Κούρδοι), με τη στήριξη ενός συνασπισμού δυνάμεων υπό τις ΗΠΑ. Ο συριακός στρατός είπε νωρίτερα πως κατέλαβε τις περιοχές με κοιτάσματα πετρελαίου Σουφιάν και Ταουαράχ στη βόρεια Συρία, απ’ όπου Κούρδοι μαχητές αποσύρθηκαν από δεκάδες πόλεις και χωριά βάσει μιας συμφωνίας που στόχευε στο να αποφευχθεί μια αιματηρή αναμέτρηση.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Οι κουρδικές δυνάμεις εξακολουθούν να ελέγχουν κάποια από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα της Συρία στην επαρχία Ντέιρ αλ Ζορ, ανατολικότερα. Η συριακή κυβέρνηση λέει πως αυτά τα κοιτάσματα πρέπει να τα διαχειρίζεται η κεντρική διοίκηση. Πιο πριν, ο συριακός στρατός ανακοίνωσε μέσω της συριακής τηλεόρασης πως ανέκτησε σήμερα τον έλεγχο σε 34 «πόλεις και χωριά» που είχαν εκκενώσει οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Άλλωστε, ο επικεφαλής αυτών των δυνάμεων Μάζλουμ Αμπντί είχε ανακοινώσει χθες το βράδυ την απόφαση του να αποσύρει τις δυνάμεις του από σήμερα, από μια οριοθετημένη από τον στρατό περιοχή, μεταξύ του Ντέιρ Χάφερ, σε απόσταση περίπου 50 χλμ ανατολικά της πόλης του Χαλεπιού και τον Ευφράτη, μπροστά στις ενισχύσεις δυνάμεων του στρατού.

Όμως, σε ένα δελτίο Τύπου σήμερα, οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις επιβεβαίωσαν πως έχουν «εμπλακεί σε βίαιες συγκρούσεις» με τις κυβερνητικές δυνάμεις, οι οποίες, σύμφωνα με τις ίδιες, «παραβίασαν τη συμφωνία» στην περιοχή Τάμπκα, «που δεν εντάσσεται στο πλαίσιο της συμφωνίας».

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ δεσμεύτηκε το Σάββατο να εφαρμόσει μια σειρά δασμών σε ευρωπαίους συμμάχους έως ότου επιτραπεί στις Ηνωμένες Πολιτείες να αγοράσουν τη Γροιλανδία.

Σε μια ανάρτηση στο Truth Social, ο Τραμπ δήλωσε ότι πρόσθετοι δασμοί εισαγωγής 10% θα τεθούν σε ισχύ την 1η Φεβρουαρίου σε αγαθά από τη Δανία, τη Νορβηγία, τη Σουηδία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ολλανδία, τη Φινλανδία και τη Βρετανία (όλες υπόκεινται ήδη σε δασμούς που έχει επιβάλει ο Τραμπ).

Οι δασμοί αυτοί θα αυξηθούν στο 25% την 1η Ιουνίου και θα συνεχίσουν να ισχύουν έως ότου επιτευχθεί συμφωνία για την αγορά της Γροιλανδίας από τις Ηνωμένες Πολιτείες, δήλωσε ο Τραμπ.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ο Ντόναλντ Τραμπ κατηγόρησε σήμερα αρκετές ευρωπαϊκές χώρες ότι παίζουν «πολύ επικίνδυνο παιχνίδι» στη Γροιλανδία -έδαφος που θέλει να αποκτήσει- λέγοντας ότι «διακυβεύεται η παγκόσμια ειρήνη».

«Η Δανία, η Νορβηγία, η Σουηδία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Βρετανία, η Ολλανδία και η Φινλανδία πήγαν στη Γροιλανδία για άγνωστο σκοπό. (…) Οι χώρες αυτές, οι οποίες επιδίδονται σε αυτό το πολύ επικίνδυνο παιχνίδι, έχουν πάρει ένα απαράδεκτο ρίσκο», έγραψε ο Αμερικανός πρόεδρος ανακοινώνοντας νέους δασμούς σε βάρος των χωρών αυτών ώστε «αυτή η δυνητικά επικίνδυνη κατάσταση να τελειώσει γρήγορα».

«Έπειτα από αιώνες, ήρθε η ώρα για τη Δανία να το παραδώσει – διακυβεύεται η παγκόσμια ειρήνη! Η Κίνα και η Ρωσία θέλουν τη Γροιλανδία και η Δανία δεν μπορεί να κάνει τίποτα γι’ αυτό», πρόσθεσε ο Αμερικανός πρόεδρος.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής είναι άμεσα ανοιχτές σε διαπραγματεύσεις με τη Δανία και/ή οποιαδήποτε από αυτές τις χώρες που έχουν θέσει σε τόσο μεγάλο κίνδυνο, παρά όλα όσα έχουμε κάνει για αυτές, συμπεριλαμβανομένης της μέγιστης προστασίας, για τόσες δεκαετίες», είπε.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Ογκώδεις διαδηλώσεις σε Κοπεγχάγη και Νουούκ κατά των απειλών Τραμπ για προσάρτηση

Διαδηλωτές στη Δανία και τη Γροιλανδία κατέκλυσαν σήμερα τους δρόμους κατά της αξίωσης του Ντόναλντ Τραμπ η αρκτική νήσος να εκχωρηθεί στις ΗΠΑ, ενώ ζήτησαν οι πολίτες της να αφεθούν ελεύθεροι να καθορίσουν το μέλλον τους.

Ο Τραμπ υποστηρίζει πως η Γροιλανδία είναι ζωτικής σημασίας για την αμερικανική ασφάλεια λόγω της στρατηγικής θέσης της και του ορυκτού πλούτου της και δεν έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο να κάνει χρήση βίας για να την καταλάβει. Ευρωπαϊκά κράτη έστειλαν αυτήν την εβδομάδα στρατιωτικό προσωπικό στη νήσο, έπειτα από αίτημα της Δανίας.

Πορείες σε Κοπεγχάγη και Νουούκ

Στην Κοπεγχάγη, διαδηλωτές φώναζαν «η Γροιλανδία δεν είναι προς πώληση» και κρατούσαν πλακάτ με συνθήματα όπως «Όχι σημαίνει Όχι» και «Μακριά τα Χέρια από τη Γροιλανδία», όπως και σημαίες της περιοχής, καθώς πραγματοποιούσαν πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Ορισμένοι φορούσαν κόκκινα καπελάκια του μπέιζμπολ, παρόμοια με εκείνα των υποστηρικτών του Τραμπ με το σύνθημα «Κάντε την Αμερικάη σπουδαία ξανά» (Make America Great Again), όμως σε αυτήν την περίπτωση έγραφαν «Κάντε την Αμερική να Φύγει Μακριά» (Make America Go Away).

Στην πρωτεύουσα της Γροιλανδίας Νουούκ, εκατοντάδες διαδηλωτές υπό τον πρωθυπουργό Γιενς Φρέντερικ Νίλσεν κρατούσαν σημαίες και πανό με ανάλογα συνθήματα, καθώς κατευθύνονταν προς το αμερικανικό προξενείο.

Οι διοργανωτές εκτιμούν πως περισσότεροι από 20.000 άνθρωποι συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις στην Κοπεγχάγη, αν και η αστυνομία δεν έχει δώσει επίσημα στοιχεία. Πορείες πραγματοποιήθηκαν και σε άλλες πόλεις της Δανίας.

«Νιώθω τόσο μεγάλη ευγνωμοσύνη για την τεράστια υποστήριξη που εμείς οι Γροιλανδοί λαμβάνουμε, στέλνουμε επίσης ένα μήνυμα στον κόσμο ότι όλοι πρέπει να αφυπνιστούν», δήλωσε η Τζούλι Ραντεμάτσερ, επικεφαλής της οργάνωσης Uagut για τους Γροιλανδούς της Δανίας.

Αν και η ίδρυση κόμματος μέσω των προβλεπόμενων νόμιμων διαδικασιών είναι δικαίωμα κάθε Έλληνα πολίτη, η άσκηση του δικαιώματος δεν ωφελεί απαραιτήτως το κοινωνικό σύνολο. Ο κομματικός κατακερματισμός επιτείνει τον κοινωνικό κατακερματισμό και δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο τις συναινέσεις χωρίς τις οποίες οι κοινωνίες ακινητοποιούνται και διαλύονται.

Το φαινόμενο δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό· όμως, ως συνήθως, στη χώρα μας καταγράφονται υπερβολές: το 1926 και το 1950 είχαμε 10 κόμματα στη Βουλή, 6-8 το 2012-23. Από τη στιγμή της παρακμής του ΠΑΣΟΚ, το οποίο, ως φορέας σοσιαλιστικού οράματος, εκπροσωπούσε ολόκληρη την αριστερά εκτός του ΚΚΕ, πολλοί Έλληνες –συμπεριλαμβανομένων μερικών influencers– φιλοδοξούν να μπουν στον χώρο της εξουσίας. Θέση στο ελληνικό κοινοβούλιο, όπου εκπροσωπούνται ήδη 8 κόμματα και όπου 25 βουλευτές είναι «ανεξάρτητοι», διεκδικούν πολίτες και πολιτικοί που ισχυρίζονται ότι δεν βρίσκουν κοινά σημεία με κανένα σχηματισμό του επιλεγόμενου παλαιού συστήματος.

Παραμερίζω το παράδοξο ότι μερικά κόμματα του Κοινοβουλίου δεν πιστεύουν στον κοινοβουλευτισμό· και ότι, ομοίως, στο Ευρωκοινοβούλιο, εκπροσωπούνται δυνάμεις που αντιμάχονται την ευρωπαϊκή ενοποίηση και τις ευρωπαϊκές αξίες. Το θέμα εδώ είναι άλλο: επηρεάζει ο αριθμός των κομμάτων που συμμετέχουν στις εκλογές και στο νομοθετικό σώμα την ποιότητα της δημοκρατίας; Η επικρατούσα άποψη είναι the more the merrier –πλην όμως, ο πολυκομματισμός προκαλεί αστάθεια, επιτείνει την απροθυμία για συμβιβασμούς και, αναπόφευκτα, θυμίζει την κατάρρευση των ευρωπαϊκών δημοκρατιών του μεσοπολέμου. Ο κατακερματισμός προκαλεί κατάσταση Βαβυλωνίας και αδιέξοδο μεταξύ εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Εδώ και κάμποσες δεκαετίες εγείρεται η απαίτηση συγκυβέρνησης θεσμών και δρόμου. Παραλλήλως, η απάθεια των μαζών και η μεγάλη αποχή από τις εκλογικές διαδικασίες συνοδεύονται από αμφισβήτηση του επονομαζόμενου Συστήματος, η οποία οδηγεί, μεταξύ άλλων, σε δημιουργία μικρών κομματικών σχηματισμών, μερικοί εκ των οποίων εμφορούνται από ιδεολογίες, ενώ άλλοι (π.χ. το βρετανικό Official Monster Raving Loony Party, το αυστριακό Κόμμα της Μπίρας ή το ιταλικό Κόμμα της Μπριζόλας) έχουν σατιρικό χαρακτήρα και δεν επηρεάζουν το πολιτικό σύστημα ει μη μόνον για να το απαξιώσουν περαιτέρω προσελκύοντας τμήματα του νεανικού κοινού του TikTok και των αναρχοπατέρων. Το ερώτημα που τίθεται είναι τα κόμματα θεμελιωμένα σε ιδεολογίες αρνούνται να συγχωνευθούν ως πτέρυγες σε ήδη υπάρχοντες σχηματισμούς με σκοπό την ενίσχυση των  κοινών ιδεωδών.

Για τον απλό πολίτη, οι ιδεολογικές διαφορές μεταξύ του ΠΑΣΟΚ, της Νέας Αριστεράς, του ΣΥΡΙΖΑ, του Κινήματος Δημοκρατίας και της Πλεύσης Ελευθερίας είναι αμελητέες –επιπλέον είναι άγνωστες. Αυτό που ίσως διαφοροποιεί τα εν λόγω κόμματα ανάγεται στην προσωπικότητα, στο ύφος των κομματαρχών: ορισμένα στελέχη εκδηλώνουν ταξικό, δήθεν «επαναστατικό» μίσος, άλλα μίσος εναντίον των προσώπων του Συστήματος και της ανθρωπότητας γενικά.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Πάντως, όλα προβάλλουν σοσιαλιστικές διεκδικήσεις. Τα προγράμματα, αν κάνουμε τον κόπο να τα διαβάσουμε (ο βίος είναι βραχύς), μοιάζουν πολύ μεταξύ τους. Αυτό που κατατέμνει τον αριστερό χώρο δεν είναι οι προγραμματικές διαφορές αλλά η αμοιβαία αντιπάθεια των στελεχών της –ένα τυπικό αριστερό γνώρισμα, που, σε παλαιότερες εποχές, κατέληξε σε φυσική αλληλοεξόντωση. Όσο για την κεντροδεξιά, το λέει η λέξη, καταβάλλει προσπάθεια ενότητας, χάνοντας εσκεμμένα, τις παλιές συνιστώσες των βασιλοφρόνων, των υπερσυντηρητικών χριστιανών, των εθνικιστών και των συνωμοσιολόγων οι οποίες, αφού έχουν ανεξαρτητοποιηθεί, κατακερματίζονται σε γκρουπούσκουλα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Αυτά τα γκρουπούσκουλα  εκπροσωπούν το λιγότερο εγγράμματο κομμάτι του λαού, το πλέον επιρρεπές στη μαγεία και στις θεωρίες συνωμοσίας. Εν κατακλείδι όμως, το κίνητρο τόσο του δεξιού, όσο και του αριστερού κατακερματισμού είναι η εξουσιομανία η οποία ενισχύεται από τις ψευδαισθήσεις των social media.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Αν και δεν ισχύουν τα ίδια για όλες τις χώρες –για παράδειγμα, η ανάδυση μιας τρίτης παράταξης ίσως βελτίωνε την ποιότητα της δημοκρατίας στις ΗΠΑ– ο πολυκομματισμός οδηγεί σχεδόν πάντοτε σε σύγχυση και κίνδυνο ακυβερνησίας. Από την άλλη πλευρά, ο de facto δικομματισμός (που επικρατεί σε πολύ λίγες χώρες: ΗΠΑ, Μάλτα, Γκάνα, Τζαμάικα) περιορίζει τη δημοκρατία αν, από το εσωτερικό των δύο κομμάτων, λείπουν η πολυμορφία, η εκπροσώπηση των μειονοτήτων και ο διάλογος. Όμως, η ύπαρξη πέντε κομμάτων στον κάθε ιδεολογικό χώρο υπονομεύει το κοινοβουλευτικό σύστημα αντί να το βελτιώνει και να το αναζωογονεί.

Σε πολλές χώρες το πρόβλημα έχει αναγνωρισθεί και έχουν γίνει προσπάθειες μεγάλων συνασπισμών –με κυμαινόμενα αποτελέσματα. Τα «λαϊκά μέτωπα» είναι ένα καλό παράδειγμα από τον 20ό αιώνα, αλλά και στον 21ο, οι περισσότερες ευρωπαϊκές δημοκρατίες –το Βέλγιο, η Ολλανδία, το Λουξεμβούργο, ολόκληρη η Σκανδιναβία, η Ελβετία– κυβερνώνται σταθερά από συνασπισμούς.

Το στοίχημα της δημοκρατίας είναι η συμμετοχή και η εκπροσώπηση όσο το δυνατόν περισσότερων τμημάτων της κοινωνίας με παράλληλη εύρυθμη λειτουργία των θεσμών: αυτό σημαίνει ότι ο πολυκομματισμός μπορεί να είναι χρήσιμος υπό την προϋπόθεση να λειτουργούν οι θεσμοί και να υπάρχει διάθεση για συνεργασίες και συμβιβασμούς.

Φοβάμαι ότι στη δική μας χώρα, η ίδρυση νέων κομμάτων εκφράζει εχθροπάθεια, όχι διάθεση συνασπισμών. Και φυσικά, προσωπικές φιλοδοξίες· ένα μεγαλεπήβολο πέρασμα από τον παροξυσμικό ακτιβισμό στην επίσημη πολιτική με μεσσιανικό στόχο: την εκκαθάριση του βρόμικου Κατεστημένου και τη σωτηρία όλων μας.

Στην πραγματικότητα, στις ευρωπαϊκές δημοκρατίες υπάρχουν δύο προτάσεις: μια φιλελεύθερη που ευνοεί τον καπιταλισμό με ποικίλους βαθμούς ρύθμισης και περιορισμού του ατομικού κέρδους, και μια σοσιαλδημοκρατική με ποικίλους βαθμούς κρατισμού και αναδιανομής. Η καθεμία από αυτές περιέχει διαφοροποιήσεις στο εποικοδόμημα: ως προς τα όρια της ελευθερίας, την αναλογία δικαιωμάτων-υποχρεώσεων, τον ρόλο της θρησκείας και των εκκλησιαστικών θεσμών κ.λπ.. Συνήθως, σ’ αυτό το πολιτικό τοπίο προστίθενται σχηματισμοί με κομμουνιστικά και αναρχικά οράματα, καθώς και άλλοι που προωθούν ειδικά αιτήματα μειονοτήτων.

Ωστόσο, δεν συνιστάται ούτε η δημιουργία κομμάτων μειονοτήτων –οι μειονότητες μπορούν και πρέπει να βρίσκουν τη θέση τους στον βασικό κομματικό κορμό– ούτε η δημιουργία κομμάτων «one (wo)man show» η ίδρυση των οποίων ικανοποιεί ατομικές ανάγκες και παρορμήσεις.

Από αστυνομικούς της Ομάδας ΔΙ.ΑΣ. συνελήφθησαν την Πέμπτη στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα, τέσσερα άτομα (2 άνδρες και 2 γυναίκες), 33χρονος, 31χρονος, 38χρονη και 24χρονη που κατηγορούνται ότι  διέπρατταν απάτες. Στην κατοχή τους βρέθηκε το χρηματικό ποσό των 38.115 ευρώ και πλήθος κοσμημάτων.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της ΕΛ.ΑΣ: «Σε βάρος τους σχηματίστηκε δικογραφία από το Τμήμα Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Αγίου Παντελεήμονα για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης που διέπραττε απάτες και νομιμοποίηση εσόδων εγκληματικών δραστηριοτήτων.

Ειδικότερα, αστυνομικοί της Ομάδας ΔΙ.ΑΣ. στο πλαίσιο της περιπολίας τους στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα, εντόπισαν όχημα με επιβαίνοντες τους 4 συλληφθέντες, την κίνηση του οποίου έκριναν ύποπτη και τους κάλεσαν σε έλεγχο.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Κατά τον ενδελεχή έλεγχο του οχήματος και των επιβαινόντων, βρέθηκε συνολικά στην κατοχή τους και κατασχέθηκε το χρηματικό ποσό των -38.115- ευρώ καθώς και πλήθος κοσμημάτων, την κατοχή των οποίων δεν μπορούσαν να δικαιολογήσουν και τους οδήγησαν στο Τμήμα Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Αγίου Παντελεήμονα για περαιτέρω προανάκριση.

Εκεί οι αστυνομικοί του Τμήματος Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Αγίου Παντελεήμονα μετά από προανάκριση, εξιχνίασαν περίπτωση απάτης η οποία διαπράχθηκε λίγο πριν την σύλληψη των 4 κατηγορουμένων, όπου η 24χρονη συλληφθείσα με το πρόσχημα της παροχής βοήθειας σε γυναίκα, εισήλθε σε οικία όπου αφαίρεσε χρηματικό ποσό και διέφυγε.

Οι συλληφθέντες οδηγήθηκαν στον αρμόδιο Εισαγγελέα ενώ η διερεύνηση για την πλήρη εξακρίβωση της εγκληματικής τους δραστηριότητας συνεχίζεται».

Σοβαρό ατύχημα σημειώθηκε σε περιοχή του Ηρακλείου Κρήτης, όταν γυναίκα, ηλικίας 69 ετών, έπεσε από το μπαλκόνι του σπιτιού της, κάτω από συνθήκες που διερευνώνται.

Η γυναίκα μεταφέρθηκε άμεσα στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο, όπου υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση και νοσηλεύεται διασωληνωμένη στη ΜΕΘ. Όπως δήλωσε σε τοπικά μέσα ενημέρωσης ο διοικητής του νοσοκομείου, Κώστας Δανδουλάκης, η γυναίκα υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση για τα κατάγματα που υπέστη στο μηρό.

Παράλληλα, φέρει κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, οι οποίες, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι διαχειρίσιμες.

Κράμα χαρακτηριστικής αστικής αισθητικής και ασύντακτης, προσώρας τουλάχιστον,  αντισυστημικής ρητορικής, η δημόσια εικόνα της Μαρίας Καρυστιανού παραμένει μέχρι σήμερα ιδεολογικά αταξινόμητη και πολιτικά νεφελώδης.

Ισως μάλιστα να είναι αυτός ένας από τους λόγους της εντυπωσιακής δημοφιλίας της, παρά το γεγονός ότι πολλαπλασιάζονται οσημέραι τόσο οι αναφορές που προδίδουν τις εκλεκτικές συγγένειές της με την εκκλησιαστική Δεξιά, όσο και τα πλήγματα που υφίσταται η εικόνα της ιδιαίτερα μετά τον εξαναγκασμό της σε παραίτηση από τη θέση της προέδρου του Συλλόγου θυμάτων των Τεμπών 28/2/2023. Πράγμα που ωστόσο δεν αποκλείεται να λειτουργήσει υπέρ της στα μάτια ενός κόσμου πρόθυμου να ερμηνεύσει ως στενόκαρδη, πονηρή και κακόβουλη κάθε αμφισβήτηση των προθέσεών της.

Ωστόσο, οι πράγματι θεαματικές δημοσκοπικές επιδόσεις του υπό κατασκευή κόμματός της δεν φαίνεται προς το παρόν να επηρεάζονται αρνητικά. Αντιθέτως μοιάζουν να αποτελούν πρόδρομα σημεία μιας δυναμικής  επιστροφής του εκλογικού σώματος στη λογική της αρνητικής ψήφου που κυριάρχησε κατά το μεγαλύτερο μέρος της μεταπολίτευσης.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Σε κάθε πάντως περίπτωση οι δημοσκοπικές επιδόσεις του κόμματος Καρυστιανού οφείλονται  πρωτίστως στις εισροές ψηφοφόρων προερχόμενων από τις εκλογικές βάσεις της  εκείθεν της ΝΔ Δεξιάς, χωρίς αυτό να μειώνει τη σημασία των δημοσκοπικών ευρημάτων που επιβεβαιώνουν ότι η εκλογική επιρροή του κόμματος Καρυστιανού διαχέεται οριζόντια σε όλο το φάσμα του εκλογικού σώματος.

Εξίσου σημαδιακό είναι άλλωστε και το γεγονός ότι το ενδιαφέρον που εξακολουθεί να δείχνει η κοινή γνώμη βαίνει αυξανόμενο, χωρίς όμως και πάλι αυτό να συνιστά ένα πολιτικό φαινόμενο σαν και αυτό που βιάστηκαν να περιγράψουν ως πραγματικό πολιτικοί σχολιαστές που ξεχνούν την τεράστια απόσταση που χωρίζει τα επιφαινόμενα από τα πραγματικά φαινόμενα.

Οσο πιο εύκολα διανύεται αυτή η απόσταση τόσο πιο πιθανή γίνεται η εξαγωγή, αν όχι παραπλανητικών, σίγουρα πάντως επιπόλαιων συμπερασμάτων με ελάχιστη σχέση με την πραγματικότητα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Στην πραγματικότητα, λοιπόν, ενώ το επονομαζόμενο κόμμα Καρυστιανού είναι ένα ακόμα από τα πολλά αγνώστου διάρκειας και αμφιβόλου στρατηγικού βάθους επιφαινόμενα της μακρόσυρτης πολιτικής κρίσης, το πραγματικό πολιτικό φαινόμενο είναι οι πολλαπλές μορφές που προσλαμβάνει κατά καιρούς η εξωθεσμική κοινωνική αντιπολίτευση που αναπτύσσεται ως απονενοημένη αντίδραση στους θεσμικώς δρώντες εντός ενός απονομιμοποιημένου κομματικού συστήματος μιας άλλης εποχής.

Ενός συστήματος, δηλαδή,  που δείχνει να μη δύναται ούτε να αντιληφθεί ούτε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των νέων πολιτικών αναζητήσεων μιας κοινωνίας κυριευμένης από την αγωνία και την ανασφάλεια που σκοτεινιάζει τους ορίζοντές της και εγκλωβίζει το μέλλον της στα αδιέξοδα της ταυτόχρονης διεύρυνσης των εισοδηματικών ανισοτήτων, του κατακερματισμού των πολιτικών δυνάμεων και της απουσίας αξιόπιστων εναλλακτικών λύσεων διακυβέρνησης σε μια χώρα που αναγορεύεται σε παγκόσμια πρωταθλήτρια της απαισιοδοξίας. (βλ. το άρθρο στο «ΒΗΜΑ» του Αντώνη Παπακώστα για τη φετινή έρευνα τέλους του έτους της Gallup International).

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Αν και είναι προφανές ότι υπ’ αυτές τις συνθήκες είναι εύλογοι οι φόβοι των συστημικών κομμάτων για τη δυναμική που ενδέχεται να αποκτήσει ένα αντισυστημικό κόμμα Καρυστιανού,  για λόγους που χρειάζονται περισσότερη ανάλυση είναι μάλλον απίθανο, ακόμα και αν πάψει να συνιστά ένα μονοπρόσωπο και μονοθεματικό σχήμα, να επαναλάβει ένα φαινόμενο αντίστοιχο με αυτό της μεταμόρφωσης της Ριζοσπαστικής Αριστεράς του 2015 σε κυβερνώσα παράταξη.

O Γιώργος Σεφερτζής είναι πολιτικός επιστήμονας – αναλυτής

Η Πάτρα φορά τα γιορτινά της και υποδέχεται το καρναβάλι του 2026, αφού έφθασε η ώρα της χαράς της ζωής, της διασκέδασης, του κεφιού, της δημιουργίας, της ανατροπής, της σάτιρας και της έμπνευσης. Στις 9:00 το βράδυ θα πραγματοποιηθεί η επίσημη τελετή έναρξης στην πλατεία Γεωργίου, όμως οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν σήμερα το πρωί με την παραδοσιακή τελετή της παράδοσης του καρναβαλικού λαβάρου.

Το λάβαρο δόθηκε από το μέλος του Δ.Σ. της ΚΕΔΗΠ-Καρναβάλι Πάτρας Δημήτρη Δημησιάνο στην Τελάλισσα του Πατρινού Καρναβαλιού, Μαρία Αγουρίδη υπό τους ήχους της ομάδας κρουστών “Ritmo Loco Street Band”.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Στις 9:00 το βράδυ θα ξεκινήσει στην πλατεία Γεωργίου η επίσημη τελετή έναρξης, που θα έχει ως θέμα, «Βγες από την Οθόνη» και βασίζεται, σύμφωνα με την Κοινωφελή Επιχείρηση του Δήμου Πατρέων – Καρναβάλι Πάτρας, στη συλλογικότητα, τη ζωντανή εμπειρία και τη φυσική ανθρώπινη παρουσία.

Σύμφωνα πάντα με την ΚΕΔΗΠ, «το πατρινό καρναβάλι δεν είναι ένα γεγονός που απλώς παρακολουθείται, αλλά μια γιορτή που υπάρχει ενεργή συμμετοχή από όλους, ενώ η θεματική ‘συνομιλεί’ με τη σύγχρονη εποχή, χωρίς να δαιμονοποιεί την τεχνολογία, αναδεικνύοντας την ανάγκη της ανθρώπινης επαφής, της παρέας και της κοινής εμπειρίας, που αποτελούν τον πυρήνα του θεσμού».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Η παράσταση της τελετής έναρξης θα αναπτυχθεί σε τρία διακριτά μέρη:

*Την εισαγωγή και αφύπνιση του κοινού μέσα από αφηγηματικά και μουσικά στοιχεία.

*Την ανάδειξη της συλλογικής συμμετοχής της πόλης, των ομάδων και των φορέων.

*Την κορύφωση με έντονο εορταστικό και συμμετοχικό χαρακτήρα.

Η πολυτελής έπαυλη του Τζιν Χάκμαν στο Νέο Μεξικό αναμένεται να βγει προς πώληση έναντι 6,25 εκατομμυρίων δολαρίων, σχεδόν έναν χρόνο μετά τον θάνατο του βραβευμένου ηθοποιού και της συζύγου του, Μπέτσι Αρακάουα.

Οι αρχές εντόπισαν τα σώματα του 95χρονου Χάκμαν και της 65χρονης πιανίστριας συζύγου του στις 26 Φεβρουαρίου 2025, στην κατοικία τους στη Σάντα Φε. Οι ιατροδικαστές διαπίστωσαν, ότι οι δύο τους πέθαναν με διαφορά περίπου μίας εβδομάδας. Η Αρακάουα έχασε τη ζωή της γύρω στις 11 Φεβρουαρίου από το σπάνιο σύνδρομο πνευμονίτιδας από ιό χάτα (hantavirus), που μεταδίδεται μέσω μολυσμένων περιττωμάτων ή σάλιου τρωκτικών. Ο Χάκμαν φέρεται να πέθανε στις 18 Φεβρουαρίου από καρδιοπάθεια με επιπλοκές της νόσου Αλτσχάιμερ, σύμφωνα με το Associated Press.

Το ζευγάρι ζούσε απομονωμένο στην έκταση των 53 στρεμμάτων, που ο Χάκμαν είχε αγοράσει τη δεκαετία του 1990, αποφεύγοντας τα φώτα της δημοσιότητας τα τελευταία χρόνια της ζωής του.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Η πώληση και οι αγοραστές

Οι μεσίτες Τάρα Σ. Έαρλι και Ρίκι Άλεν, από τη Sotheby’s International Realty, δήλωσαν στη Wall Street Journal, ότι όλα τα προσωπικά αντικείμενα του ζευγαριού έχουν απομακρυνθεί από την κατοικία των περίπου 1.200 τ.μ., η οποία έχει πλέον επιπλωθεί επαγγελματικά για την πώληση.  Όπως σημείωσαν, γνωρίζουν ότι η τραγική ιστορία του σπιτιού ενδέχεται να αποθαρρύνει κάποιους αγοραστές.

Για τον λόγο αυτό, δεν προστέθηκε καμία ετικέτα «διασημότητα premium» στην τιμή πώλησης. «Θα υπάρξουν αγοραστές που δεν θέλουν να αποκτήσουν ακίνητο, όπου έχει συμβεί θάνατος», είπε η Έαρλι και πρόσθεσε: «Εμείς το πουλάμε για τις αρετές και τα θετικά του στοιχεία». Οι μεσίτες τόνισαν επίσης, ότι θα ελέγχουν προσεκτικά όσους ενδιαφέρονται να επισκεφθούν το ακίνητο, ώστε να αποφευχθεί κάθε εκδήλωση μακάβριας περιέργειας.

Το σπίτι και η αρχιτεκτονική του

Το κτήμα περιλαμβάνει κύρια κατοικία με τρία υπνοδωμάτια, ξενώνα, στούντιο, γήπεδο γκολφ, πισίνα και υδρομασάζ, μέσα σε δεκάδες στρέμματα δασικής γης. Ο Χάκμαν και η Αρακάουα είχαν επεκτείνει σταδιακά το συγκρότημα, συνεργαζόμενοι με τους αρχιτέκτονες Χάρι Ντέιπλ και Στίβεν Σάμιουελσον από το τοπικό γραφείο Studio Arquitectura.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Ο Σάμιουελσον είχε δηλώσει στο περιοδικό Architectural Digest, ότι το αρχικό κτίσμα ήταν ένα εγκαταλελειμμένο μπλοκ της δεκαετίας του ’50, αλλά ο Χάκμαν είδε τις δυνατότητές του. «Δεν ήθελαν να αναπαράγουν την παραδοσιακή αρχιτεκτονική των Πουέμπλο. Ήταν κάτι πιο πρωτόγονο, σαν αχυρώνας που μετατράπηκε σε σπίτι – μαζικό και ζεστό ταυτόχρονα», είπε χαρακτηριστικά.

Ο ηθοποιός συμμετείχε ενεργά στις εργασίες ανακαίνισης, ενώ όταν απουσίαζε λόγω γυρισμάτων, η σύζυγός του τον ενημέρωνε τηλεφωνικά για κάθε αλλαγή. Η ίδια η Έαρλι ανέφερε ότι απαιτούνται ορισμένες εργασίες συντήρησης, όπως νέα στέγη, οι οποίες θα καλυφθούν από το κληροδότημα του Χάκμαν.

Η προσωπική ζωή και η παρακαταθήκη

Η δικηγόρος Τζούλια Πίτερς έχει αναλάβει τη διαχείριση της περιουσίας του ζευγαριού. Δεν έχει γίνει γνωστό, αν ο Χάκμαν άφησε κληρονομιά στα τρία του παιδιά – Κρίστοφερ, Ελίζαμπεθ και Λέσλι – από τον πρώτο του γάμο με τη Φέι Μαλτέζε.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Ο ηθοποιός είχε παραδεχθεί παλαιότερα ότι η καριέρα του είχε απομακρύνει την οικογένειά του, ωστόσο πληροφορίες αναφέρουν ότι υπήρξε επανασύνδεση τα τελευταία χρόνια. Παρά την απομόνωσή τους, ο Χάκμαν και η Αρακάουα ήταν ιδιαίτερα αγαπητοί στη γειτονιά τους στη Σάντα Φε. «Οι Χάκμαν αγκάλιασαν τη Σάντα Φε και εκείνη τους αντάμειψε με αγάπη», είπε η Έαρλι.

Ο Χάκμαν είχε δηλώσει στο Architectural Digest ότι είχε ερωτευθεί αμέσως την περιοχή, περιγράφοντάς την ως τόπο με «μια ιδιαίτερη μαγεία». Προτιμούσε να ανακαινίζει και να «ερμηνεύει αυτό που ήδη υπάρχει», όπως έλεγε, παρά να κατεδαφίζει και να χτίζει από την αρχή.

Φωτογραφίες που δόθηκαν στη δημοσιότητα μετά τον θάνατό τους αποκάλυψαν τρυφερά σημειώματα που άφηνε ο Χάκμαν στη σύζυγό του, γεμάτα αγάπη και καθημερινή στοργή – μια μαρτυρία της ήρεμης, ιδιωτικής ζωής που μοιράστηκαν μέχρι το τέλος.

Δεν υπάρχει ίσως πιο κατάλληλη περιγραφή για τον τρόπο που αντιμετωπίζονται κρίσιμα πολιτικά ζητήματα καθώς και οι προτεραιότητες που τίθενται για τη διαχείρισή τους από την ευαγγελική φράση «αγρόν ηγόρασε». Μια φράση που μοιάζει να συμπυκνώνει τη διαχρονική στάση της Πολιτείας απέναντι στον πρωτογενή τομέα και όχι μόνο: αναγνώριση του προβλήματος μόνο όταν αυτό φτάσει στο σημείο της σύγκρουσης και, ακόμη και τότε, διαχείριση με όρους προσωρινής εκτόνωσης.

Οι αγροτικές κινητοποιήσεις ακολουθούν εδώ και χρόνια το ίδιο, σχεδόν προβλέψιμο, μοτίβο. Μπλόκα στους δρόμους από τους αγρότες, πλήρης αναγνώριση του δίκαιου των αιτημάτων από την αντιπολίτευση και μερική αποδοχή από την κυβέρνηση, συνοδευόμενη πάντα από τη διαβεβαίωση ότι «τα δημοσιονομικά περιθώρια έχουν εξαντληθεί». Πρόκειται για έναν φαύλο κύκλο που επαναλαμβάνεται, χωρίς να αγγίζει την καρδιά του προβλήματος.

Το κρίσιμο ερώτημα παραμένει: Εφόσον τα αιτήματα είναι δίκαια, γιατί δεν αντιμετωπίζονται προληπτικά και δομικά; Γιατί η πολιτική παρέμβαση εξαρτάται από την ένταση των κινητοποιήσεων και όχι από έναν σταθερό στρατηγικό σχεδιασμό;

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Η απάντηση βρίσκεται – πέρα από τις πελατειακές σχέσεις και τη βολική αδράνεια και μέρους των αγροτών – στα χρόνια, άλυτα διαρθρωτικά προβλήματα του ελληνικού πρωτογενούς τομέα. Υψηλό κόστος παραγωγής, μικρός και κατακερματισμένος κλήρος, αδύναμοι συνεταιρισμοί, έλλειψη επενδύσεων σε σύγχρονες καλλιέργειες και τεχνογνωσία. Σε αυτά προστίθεται η αποσπασματική εφαρμογή των ευρωπαϊκών πολιτικών και των αλλαγών της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, χωρίς εθνική στρατηγική προσαρμογής.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν αποτελεί απλώς μια «παρέκκλιση», αλλά σύμπτωμα βαθύτερης παθογένειας. Η κακοδιαχείριση, οι σκιές γύρω από τις επιδοτήσεις και η αίσθηση αδικίας υπονομεύουν την εμπιστοσύνη των παραγωγών στο ίδιο το κράτος και ακυρώνουν στην πράξη κάθε προσπάθεια εξυγίανσης. Οταν οι ευρωπαϊκοί πόροι, αντί να λειτουργούν αναπτυξιακά, γίνονται πεδίο σκανδάλων, το πρόβλημα παύει να είναι μόνο οικονομικό και γίνεται θεσμικό.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Οι κίνδυνοι, ωστόσο, δεν περιορίζονται στους αγρότες. Η διαιώνιση αυτών των προβλημάτων μετακυλίεται αναπόφευκτα και στους καταναλωτές, μέσω της αύξησης των τιμών και της μείωσης της εγχώριας παραγωγής.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Παράλληλα, διεθνείς εξελίξεις, όπως η συμφωνία Mercosur, εντείνουν τον ανταγωνισμό και απειλούν να συμπιέσουν ακόμα περισσότερο τον ελληνικό αγροτικό και κτηνοτροφικό κόσμο. Επιπρόσθετα, διαγράφουν έναν νέο ταξικό διαχωρισμό στην πρόσβαση σε προϊόντα υψηλής διατροφικής αξίας. Ειδικά για την κτηνοτροφία, η πολιτική αντιμετώπιση παραμένει αντεστραμμένη: το κάρο μπαίνει διαρκώς μπροστά από το βόδι, με μέτρα αποσπασματικά και χωρίς σχέδιο βιωσιμότητας.

Καθώς η χώρα εισέρχεται σε προεκλογική περίοδο, η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με μια κρίσιμη πολιτική αντίφαση. Την ώρα που θα έπρεπε να ξεδιπλώνει ένα στιβαρό και συνεκτικό στρατηγικό σχέδιο για να συσπειρώσει  ευρύτερα κοινά, βρίσκεται να αντιδρά σπασμωδικά και θυμωμένα απέναντι σε όσα κοινά της υποδεικνύουν εύλογες ευθύνες και έχουν την απαίτηση από εκείνη και όχι από την αντιπολίτευση να τις αναλάβει φέρνοντας συγκεκριμένες λύσεις.

Ο τρόπος διαχείρισης των αγροτικών ζητημάτων τη φέρνει σε ρήξη με ένα κοινωνικό ακροατήριο που παραδοσιακά τής ήταν ευνοϊκό. Και σε μια συγκυρία όπου η κοινωνική ανοχή μειώνεται, η επιλογή της αναβολής, των εύκολων δικαιολογιών και της μερικής λύσης ενδέχεται να έχει κόστος πολύ μεγαλύτερο από το δημοσιονομικό: αγροτικό, κοινωνικό και τελικά πολιτικό.

Ο Γρηγόρης Τσιμογιάννης είναι σύμβουλος Στρατηγικής Επικοινωνίας στην Precise Strategy

Ο Αλί Χαμενεΐ βρίσκεται στον πυρήνα της Ισλαμικής Δημοκρατίας από την Ιρανική Επανάσταση του 1979, παίζοντας καθοριστικό ρόλο τόσο στη στρατιωτικοποίηση του κράτους όσο και στην εδραίωση σχεδόν απόλυτης εξουσίας στην περίφημη έδρα του ανώτατου ηγέτη. Είναι ο αρχιτέκτονας της ανόδου των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC), τους οποίους διαμόρφωσε σε εργαλείο ελέγχου και περιφερειακής επιρροής και έχει καταστήσει τις πυρηνικές δυνατότητες του Ιράν κεντρικό άξονα της στρατηγικής του για την εθνική ασφάλεια και την αποτροπή.

Ως πραγματιστής σκληροπυρηνικός, περιθωριοποίησε αριστερούς, μετριοπαθείς κληρικούς και αντιφρονούντες, χαλαρώνοντας περιστασιακά τον έλεγχό του μόνο όταν διακυβευόταν η νομιμοποίηση ή η συνοχή του καθεστώτος. Με μια σταθερή πορεία συγκέντρωσης εξουσιών επί τέσσερις δεκαετίες, ξεκινώντας ως έμπιστος του Ρουχολάχ Χομεϊνί και μέλος του Επαναστατικού Συμβουλίου, συνεχίζοντας ως διπλά εκλεγμένος πρόεδρος και φθάνοντας να αναδειχθεί ανώτατος ηγέτης, παρά την έλλειψη τυπικών θρησκευτικών προσόντων ο Χαμενεΐ έχει διαμορφώσει το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν κατ’ εικόνα του.

Ο κύκλος των κινητοποιήσεων που άνοιξε στις 28 Δεκεμβρίου 2025 ενάντια στη δεινή οικονομική κατάσταση του Ιράν είναι αποτέλεσμα, εν μέρει, δεκαετιών επιθετικής στάσης υπό τον Χαμενεΐ, που οδήγησε σε σκληρές κυρώσεις από τις ισχυρότερες οικονομίες του κόσμου.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Γεννημένος στις 19 Απριλίου 1939 στη Μασχάντ, σημαντικό θρησκευτικό κέντρο του σιιτισμού, ο Χαμενεΐ σπούδασε στη σχολή της Κομ υπό εξέχοντες θεολόγους, μεταξύ των οποίων και ο Χομεϊνί. Γιος ενός φτωχού αλλά σεβαστού μελετητή του Κορανίου, μεγάλωσε σ’ ένα σπίτι 65 τ.μ., όπου η λιτότητα συνδυαζόταν με την αδιάκοπη ροή επισκεπτών για τον πατέρα του και διδάχθηκε την απόλυτη ταπεινότητα.

Από το 1963 συμμετείχε ενεργά σε διαμαρτυρίες κατά της μοναρχίας και φυλακίστηκε επανειλημμένα από τις μυστικές υπηρεσίες. Συνδέθηκε στενά με τον εξόριστο Χομεϊνί και, με την επιστροφή του τελευταίου το 1979, διορίστηκε στο Επαναστατικό Συμβούλιο και συμμετείχε στον σχεδιασμό του νέου καθεστώτος. Από εκεί και πέρα, η άνοδός του ήταν ανεμπόδιστη και συνεχής: συνιδρυτής του Κόμματος της Ισλαμικής Δημοκρατίας, μέλος του Κοινοβουλίου, προσωρινός επικεφαλής των Φρουρών της Επανάστασης, εκπρόσωπος του Χομεϊνί στο Ανώτατο Συμβούλιο Αμυνας. Με παράλυση στο δεξί του χέρι από απόπειρα δολοφονίας του 1981, εξελέγη πρόεδρος της Ισλαμικής Δημοκρατίας το 1981 και επανεξελέγη το 1985.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Η προεδρία ήταν κυρίως τυπική, αφού η εκτελεστική εξουσία βρισκόταν στον πρωθυπουργό. Η συνεργασία του με τον Μιρ Χοσεΐν Μουσαβί ήταν πικρή και συγκρουσιακή.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Με τον θάνατο του Χομεϊνί το 1989 και ενώ ακόμη εκκρεμούσε η συνταγματική αναθεώρηση, ο Χαμενεΐ επιλέχθηκε από το Συμβούλιο των Εμπειρογνωμόνων ως διάδοχος, παρά το ότι δεν είχε τον απαιτούμενο θρησκευτικό βαθμό. Οι αλλαγές στο Σύνταγμα που ακολούθησαν ενίσχυσαν θεαματικά τις εξουσίες του ανώτατου ηγέτη, κατάργησαν τον πρωθυπουργό και ενδυνάμωσαν την προεδρία.

Τη δεκαετία του 1990 συνεργάστηκε άνετα με τον Χασεμί Ραφσαντζανί ενώ η σχέση του με τον μεταρρυθμιστή πρόεδρο Μοχάμεντ Χαταμί (1997-2005) ήταν τεταμένη. Το 2005 υποστήριξε υπόγεια τον Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ, ο οποίος εξελίχθηκε στον αγαπημένο του λόγω της επιθετικής στάσης απέναντι στη Δύση και της επίδειξης πυρηνικών φιλοδοξιών, σχέση που αργότερα κατέρρευσε.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Η μεγαλύτερη πρόκληση για τον Χαμενεΐ ήρθε με τις εκλογές του 2009, όταν η αμφιλεγόμενη νίκη Αχμαντινετζάντ πυροδότησε το μαζικό «Πράσινο Κίνημα». Οι διαδηλώσεις καταπνίγηκαν βίαια.Παρά τον σκληρό έλεγχο, ο Χαμενεΐ διατηρούσε πάντα ένα απρόσμενα ήπιο πρόσωπο στην προσωπική του σφαίρα: λάτρης της ποίησης, θαυμαστής της λογοτεχνίας, τακτικός οικοδεσπότης ποιητικών βραδιών, ακόμη και κηπουρός στις λίγες ιδιωτικές του στιγμές. Είναι παντρεμένος, πατέρας έξι παιδιών, αν και οι λεπτομέρειες της οικογενειακής του ζωής παραμένουν εν πολλοίς άγνωστες.

Η εξωτερική πολιτική του Ιράν υπό την ηγεσία του έγινε σταδιακά επιθετικότερη. Ο «Αξονας Αντίστασης» – Χεζμπολάχ, Χαμάς, ιρακινές πολιτοφυλακές, Χούθι – αποτέλεσε το όχημα άσκησης περιφερειακής ισχύος. Η πυρηνική τεχνολογία αναδείχθηκε σε πυλώνα της στρατηγικής εθνικής ασφάλειας. Μετά την αποχώρηση των ΗΠΑ από τη συμφωνία για τα πυρηνικά το 2018, το Ιράν βυθίστηκε σε βαθιά οικονομική κρίση λόγω των σκληρών κυρώσεων.

Το 2022 ο θάνατος της Μαχσά Αμινί στη διάρκεια κράτησης προκάλεσε πρωτοφανές κύμα διαμαρτυριών. Ο Χαμενεΐ απάντησε με καταστολή. Η σύγκρουση με το Ισραήλ μετά την 7η Οκτωβρίου 2023 και οι διαδοχικές δολοφονίες ηγετών συμμάχων του Ιράν κατέφεραν σοβαρά πλήγματα στις περιφερειακές φιλοδοξίες της Τεχεράνης.

Μετά τον θάνατο του προέδρου Ραϊσί το 2024, ο Μεσούντ Πεζεσκιάν κέρδισε την προεδρία ως ο πιο μεταρρυθμιστής υποψήφιος εδώ και χρόνια, κίνηση που ερμηνεύτηκε ως προσπάθεια Χαμενεΐ για αποκατάσταση της λαϊκής νομιμοποίησης. Ωστόσο, οι επιθετικοί χειρισμοί του στη διεθνή σκηνή περιόρισαν άμεσα το περιθώριο εξομάλυνσης με τη Δύση.

Ο δεύτερος γύρος κυρώσεων το 2025, η κατάρρευση του ριάλ και η επιστροφή του Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ επιδείνωσαν δραματικά την κατάσταση. Οι διαδηλώσεις του Δεκεμβρίου 2025 κλιμακώθηκαν και η κρίση έχει λάβει νέα τροπή.

Πενήντα χρόνια μετά το άνοιγμα που άλλαξε για πάντα τον παγκόσμιο χάρτη της μόδας, η Zara ετοιμάζεται να κατεβάσει ρολά στο πρώτο της κατάστημα. Στις 30 Ιανουαρίου, ο ιστορικός χώρος στην οδό Rúa Juan Flórez στην Α Κορούνια, εκεί όπου ο Αμάνθιο Ορτέγκα έκανε τα πρώτα του βήματα, θα περάσει οριστικά στην ιστορία.

Όχι από νοσταλγία, αλλά στο πλαίσιο μιας στρατηγικής που κοιτάζει ξεκάθαρα στο μέλλον. Το κατάστημα στα νούμερα 64 και 66 της Rúa Juan Flórez άνοιξε τις πόρτες του στις 9 Μαΐου 1975 και λειτούργησε αδιάλειπτα για περισσότερες από πέντε δεκαετίες. Παρότι πέρυσι ανακαινίστηκε, στο πλαίσιο των εορτασμών για τα 50 χρόνια του ομίλου Inditex, η τύχη του είχε ήδη κριθεί. Οι περιορισμένοι του χώροι δεν μπορούσαν πλέον να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες του σύγχρονου concept της Zara.

Η στρατηγική πίσω από την απόφαση

Σύμφωνα με την Inditex, το κλείσιμο δεν αποτελεί εξαίρεση αλλά μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου. Η Zara επενδύει πλέον σε μεγάλα καταστήματα, με ψηφιακές εφαρμογές, προηγμένα συστήματα logistics και εμπειρία αγορών που συνδυάζει φυσικό και online εμπόριο. Σε ένα δίκτυο που εκτείνεται σε σχεδόν 200 χώρες, οι μικροί χώροι θεωρούνται πλέον αναποτελεσματικοί.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Παρά το λουκέτο στο ιστορικό σημείο, η Α Κορούνια δεν χάνει τον ρόλο της στον όμιλο. Αντίθετα, παραμένει «test city» για την Inditex, όπου δοκιμάζονται νέα projects, συλλογές και ιδέες πριν επεκταθούν διεθνώς. Η πόλη συνεχίζει να αποτελεί ζωντανό εργαστήριο καινοτομίας για τον ισπανικό κολοσσό.

Το επόμενο βήμα: Zacaffé

Μόλις μία ημέρα μετά το κλείσιμο, στις 31 Ιανουαρίου, η Zara ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο λίγα μέτρα πιο πέρα. Στην Calle Compostela, θα εγκαινιαστεί ένα Zacaffé, το concept καφέ του brand, που ήδη λειτουργεί σε πόλεις όπως η Μαδρίτη, αλλά και σε μεγάλες αγορές της Ασίας, όπως η Κίνα και η Ιαπωνία.

Ένα διακριτικό μήνυμα, ότι ακόμη κι όταν κλείνει ένα ιστορικό κεφάλαιο, η Zara φροντίζει να ανοίγει αμέσως το επόμενο.

Πλέγμα ασφάλειας που θα προστατεύει τα ελληνικά προϊόντα από τον αθέμιτο ανταγωνισμό, με ένδειξη ΠΟΠ ή χωρίς, ζητούν οι έλληνες παραγωγοί και εξαγωγείς, κατά την εφαρμογή της συμφωνίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης με τη Mercosur, της συμφωνίας ελεύθερου εμπορίου με τις χώρες της Λατινικής Αμερικής (Βραζιλία, Αργεντινή, Παραγουάη και Ουρουγουάη), η οποία καταργεί σε ποσοστό άνω του 90% τους δασμούς τόσο για εξαγωγές όσο και για εισαγωγές.

Η συμφωνία που προβλέπει τη σταδιακή κατάργηση εισαγωγικών δασμών στις χώρες που συμμετέχουν εκτιμάται ότι μπορεί να φέρει οφέλη για ελληνικά προϊόντα όπως το ελαιόλαδο, τα τυριά, τα ακτινίδια και μια σειρά άλλων που αποτελούν σημαντικά εξαγωγικά προϊόντα της χώρας μας. Παράλληλα όμως περιλαμβάνει και την ενισχυμένη προστασία είκοσι προϊόντων Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης (ΠΟΠ) ανάμεσα σε μια λίστα 344 τροφίμων και ποτών από το σύνολο των χωρών της ΕΕ.

Στα ερωτήματα που τίθενται μετά την ανακοίνωση της υπογραφής της συμφωνίας είναι εάν οι μηχανισμοί που υπάρχουν μπορούν να εξασφαλίσουν και να προστατεύσουν από νοθεία, παραποιήσεις και «βαφτίσια» τα ΠΟΠ προϊόντα, κάτι που κατά διαστήματα συμβαίνει ακόμα και εντός της ΕΕ, πλήττοντας εμβληματικά προϊόντα, ανάμεσά τους τη φέτα, το ελαιόλαδο. Μάλιστα, στην περίπτωση της φέτας, όπως και άλλων ΠΟΠ ευρωπαϊκών προϊόντων, υπάρχει μεταβατικό στάδιο επτά ετών, στη διάρκεια των οποίων στις χώρες αυτές χρησιμοποιείται η ένδειξη «φέτα». Συζήτηση όμως έχει ανοίξει και με το ποια ήταν τα κριτήρια με τα οποία επιλέχθηκαν τα προϊόντα αυτά.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Τι είναι τα ΠΟΠ και τα ΠΓΕ

Τι είναι όμως τα ΠΟΠ προϊόντα για τα οποία προβλέπει η Mercosur προστασία της ονομασίας τους εντός των χωρών της; Η απονομή του τίτλου ΠΟΠ σε ένα προϊόν αφορά προϊόντα που καλλιεργούνται, συγκομίζονται, μεταποιούνται και παράγονται σε μια συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, εν προκειμένω στην Ελλάδα, και φέρουν χαρακτηριστικά που αποδίδονται στη συγκεκριμένη περιοχή (π.χ. Καλαμάτα, Χίος, Κοζάνη κ.λπ.). Για τα προϊόντα αυτά οι πρώτες ύλες και τα βήματα παραγωγής πραγματοποιούνται στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή και το τελικό προϊόν καθορίζεται από αυτά τα τοπικά συστατικά και την τεχνογνωσία των παραγωγών στις περιοχές αυτές.

Στην Ελλάδα υπάρχουν συνολικά 120 προϊόντα που προστατεύονται, εκ των οποίων τα 82 είναι ΠΟΠ και τα 38 Προστατευόμενης Γεωγραφικής Ενδειξης (ΠΓΕ). Ο όρος ΠΓΕ συνδέει το προϊόν με μια γεωγραφική περιοχή, μέσω της ποιότητας, των χαρακτηριστικών και της φήμης του. Η καταχώριση ΠΓΕ απαιτεί τουλάχιστον μία από τις διαδικασίες παραγωγής, μεταποίησης ή προετοιμασίας να πραγματοποιείται στη συγκεκριμένη περιοχή. Ωστόσο, τα συστατικά δεν χρειάζεται να προέρχονται από αυτή την περιοχή. Τα ΠΓΕ δεν τυγχάνουν προστασίας από τη συμφωνία.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Σύμφωνα με πηγές του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, η διάβρωση της λίστας για το σύνολο της ΕΕ ήταν μια σκληρή διαδικασία. Βασικό κριτήριο αποτέλεσε η αντιπροσωπευτικότητα όσο το δυνατόν περισσότερων περιοχών της χώρας αλλά και η μοναδικότητα των προϊόντων αυτών. Επιπλέον αναφέρουν ότι η προστασία αυτή θα βοηθήσει στην πώληση περισσότερων και σε υψηλότερες τιμές. Οι εκπρόσωποι των παραγωγών από την πλευρά τους σημειώνουν ότι μέχρι σήμερα δεν είχαν καμία απευθείας ενημέρωση αλλά και καμία συμμετοχή στις συζητήσεις για τη συμφωνία και την επιλογή των συγκεκριμένων ΠΟΠ, κάτι που θεωρούν ότι έπρεπε να έχει γίνει.

Οσο για τα υπόλοιπα προϊόντα που δεν προστατεύονται ως ΠΟΠ, σύμφωνα με το υπουργείο, υπάρχει κατάλογος 14 ευαίσθητων για την ΕΕ αγροδιατροφικών προϊόντων (εσπεριδοειδή, ελαιόλαδο, τυριά, ακτινίδια, ροδάκινα, αβγά, κρέας, ρύζι, μέλι μεταξύ αυτών), στα οποία προβλέπεται ειδική προστασία.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Ειδικότερα, οι παραγωγοί θα προστατεύονται από αθέμιτο ανταγωνισμό, διαταραχές της αγοράς και αιφνίδιες αυξήσεις των εισαγωγών, μέσω ποσοστώσεων και ελέγχων, μέσω μηχανισμών διασφάλισης, εάν διαπιστωθεί αύξηση του όγκου των εισαγωγών άνω του 5% ετησίως ή μείωση άνω του 5% ετησίως της μέσης τιμής εισαγωγής ενός δεδομένου προϊόντος. Τέτοιοι μηχανισμοί είναι η επαναφορά των δασμών και ο περιορισμός ή η αναστολή των εισαγωγών.

Ευκαιρία, αλλά υπό προϋποθέσεις

Οι απόψεις παραγωγών και εξαγωγέων δεν είναι αφοριστικές καθώς θεωρούν ότι η συμφωνία μπορεί να ανοίξει νέες αγορές και να δημιουργήσει οφέλη, αφού μέχρι σήμερα συνολικά ο τζίρος των εξαγωγών ελληνικών προϊόντων στις χώρες της Mercosur είναι μόλις 34 εκατ. ευρώ. Ετσι, κρασιά, ελιές, ελαιόλαδο, φέτα, άλλα τυροκομικά, μαστίχα, κρόκος μπορούν να επιτύχουν καλύτερες επιδόσεις, ωστόσο, όπως λένε, αυτό δεν θα γίνει αυτόματα και θα πρέπει να υπάρξει σωστή εξαγωγική στρατηγική. Ανάλογα οφέλη μπορούν να έχουν και άλλα προϊόντα, όχι ΠΟΠ, τα οποία εξάγονται από τη χώρα μας.

Και ενώ με την εμπορική αυτή συμφωνία δημιουργείται μία από τις μεγαλύτερες αγορές στον κόσμο, με περισσότερους από 270 εκατομμύρια καταναλωτές, στην οποία μπορούν να έχουν πρόσβαση τα ελληνικά προϊόντα, οι έλληνες παραγωγοί εκφράζουν τις επιφυλάξεις τους και για τα προβλήματα στην εγχώρια αγορά αφού τα προϊόντα που θα έρχονται από τις χώρες της Λατινικής Αμερικής θα είναι πολύ φθηνότερα από τα ελληνικά, ενώ δεν πληρούν και τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς παραγωγής, κάτι που εγείρει θέμα και αθέμιτου ανταγωνισμού, όπως λένε.

Σύμφωνα με τον πρόεδρο της Εθνικής Ενωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών (ΕΘΕΑΣ) Παύλο Σατολιά, «οι κανονισμοί που θέτει η ΕΕ για την παραγωγή των αγροτικών προϊόντων είναι πολύ αυστηροί», σημειώνοντας ότι μεγάλος αριθμός φυτοπροστατευτικών σκευασμάτων που στην Ευρώπη έχουν απαγορευτεί εδώ και χρόνια, στις χώρες της Mercosur χρησιμοποιούνται κανονικά. «Για να προστατευτεί ο πρωτογενής τομέας αλλά και οι καταναλωτές μας, θα πρέπει τα προϊόντα που εισάγονται από αυτές τις χώρες να έχουν το ίδιο πλαίσιο παραγωγής, και σε αυτό οι έλεγχοι θα πρέπει να είναι αυστηροί και εντατικοί», αναφέρει.

Επιπλέον σημειώνει ότι είναι αναγκαία η οικονομική στήριξη των παραγωγών αν πληγεί η ανταγωνιστικότητά τους σε περίπτωση αθρόας εισαγωγής αγροτικών προϊόντων στην ευρωπαϊκή αγορά, που λόγω της χαμηλότερης τιμής τους ενδεχομένως να αφήσουν στα αζήτητα τα ελληνικά προϊόντα.

Οσο για την προστασία των ΠΟΠ, αναφέρει ότι και εκεί θα πρέπει οι έλεγχοι να είναι συνεχείς, καθώς και σήμερα, ακόμα και εντός της ΕΕ, όπου ισχύει προστασία, εντοπίζονται κρούσματα παραποίησης προϊόντων, όπως της φέτας.

Από την πλευρά του ο πρόεδρος της Ενωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών Νάξου Δημήτρης Καπούνης, που παράγει την ΠΟΠ γραβιέρα Νάξου, η οποία δεν είναι στη λίστα των 20 ΠΟΠ της Μercosur, αναφέρει ότι «από τη μια διαφημίζονται τα 20 ελληνικά προϊόντα που προστατεύονται, από την άλλη “δυσφημίζονται” όλα τα υπόλοιπα, καθώς υπάρχει κίνδυνος να δημιουργηθεί η εντύπωση στον καταναλωτή ότι αυτά είναι υποδεέστερα από εκείνα που προστατεύει η συμφωνία». Σημείωσε επίσης ότι θα υπάρχει και το ενδεχόμενο απομιμήσεων καθώς οι χώρες της Mercosur μπορεί να παραγάγουν π.χ. τυρί τύπου «γραβιέρα» και αυτό να έρχεται στην Ευρώπη σε φθηνότερη τιμή από τη γραβιέρα Νάξου.

αναζήτηση νέων αγορών

Ο πρόεδρος του Πανελλήνιου Συνδέσμου Εξαγωγέων Αλκιβιάδης Καλαμπόκης αναφέρει ότι με την εμπορική συμφωνία δίνεται η δυνατότητα να «ξεκλειδώσουν» νέες αγορές για τα ελληνικά αγροτικά προϊόντα, καθώς μέχρι τώρα επιβαρύνονται με υπέρογκους δασμούς. «Είναι μονόδρομος η αναζήτηση νέων αγορών», σημειώνει και προσθέτει ότι, αν και σήμερα «οι ελληνικές εξαγωγές γεωργικών προϊόντων σε Βραζιλία, Αργεντινή, Ουρουγουάη και Παραγουάη ανέρχονται μόλις σε περίπου 34 εκατ. ευρώ, μπορεί στο μέλλον να ανοίξουν οι αγορές αυτές για αρκετά ελληνικά προϊόντα, τόσο ΠΟΠ όσο και άλλα. Απαιτείται όμως μεγάλη προσπάθεια και χρόνος.

Χρειάζεται στρατηγική, σταθερότητα και συνέπεια. Στο οικονομικό περιβάλλον που αναπτύσσεται και στις συνεχείς μεταβολές που πραγματοποιούνται διεθνώς είναι σημαντικό να αναπτύσσονται εμπορικές σχέσεις με τις τρίτες χώρες και να υπάρχουν διευκολύνσεις του εξωτερικού μας εμπορίου με αυτές τις χώρες». Με δεδομένο μάλιστα ότι το 97% των ελλήνων εξαγωγέων είναι μικρές και μικρομεσαίες επιχειρήσεις που συχνά δυσκολεύονται να εξάγουν εκτός ΕΕ, καθώς αυτό συνεπάγεται επιπλέον κόστος και διοικητικές διαδικασίες, η συμφωνία ΕΕ – Mercosur μπορεί να αλλάξει τη συνθήκη αυτή και να προσφέρει περισσότερες ευκαιρίες μέσω της απλοποίησης στις τελωνειακές διαδικασίες και του χαμηλότερου διοικητικού βάρους.

Οσο για τα ΠΟΠ προϊόντα, ο Αλκ. Καλαμπόκης σημειώνει ότι και σήμερα υπάρχουν σε ισχύ διμερείς συμφωνίες που τα προστατεύουν εκτός των ορίων της ΕΕ, ενώ υπογράμμισε ότι για το σύνολο των προϊόντων θα πρέπει να υπάρχουν περισσότεροι φυσικοί έλεγχοι.

Πάντα οι κοινωνίες κινούνταν με έναν συνδυασμό ορθολογισμού και ανορθολογισμού. Σε περιόδους όμως γενικευμένης αβεβαιότητας η δοσολογία ανατρέπεται, οι συμπεριφορές γίνονται πιο απρόβλεπτες, οι συλλογικές ταυτότητες αδυνατίζουν και μετασχηματίζονται. Το βλέπουμε γύρω μας και εντός μας – στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στη Δύση, στον Κόσμο. Τα ερωτήματα είναι γνωστά. Πώς εξελίσσονται σήμερα οι παραδοσιακές πολιτικές – ιδεολογικές αντιλήψεις; Πώς και γιατί μετασχηματίζεται το κομματικό τοπίο στις δυτικές δημοκρατίες;

Ποιο είναι το βάρος των οικονομικο-κοινωνικών παραγόντων στις αλλαγές; Πώς αναδιατάσσουν τον πολιτικό χώρο οι πολιτισμικές – ιδεολογικές αντιθέσεις ως αυτοτελείς παράγοντες; Στον δημόσιο και επιστημονικό λόγο προσπαθούμε να αναλύσουμε ορθολογικά την κατάσταση. Κάθετα στην παραδοσιακή διαχωριστική γραμμή Αριστερά – Δεξιά που οργάνωνε τον πολιτικό – συμβολικό κόσμο στη βάση διλημμάτων τύπου κράτος ή αγορά και ταξικών αναφορών, έχουμε ήδη προσθέσει μια πολιτισμική – ιδεολογική διαχωριστική γραμμή που τεμαχίζει τα προηγούμενα «στρατόπεδα» δημιουργώντας νέα κόμματα και νέες αδιανόητες στο παρελθόν συμμαχίες.

Σε αυτές όμως τις αναλύσεις «όσο και αν μετρώ, κάτι περισσεύει». Περισσεύει εκείνη η αναπόφευκτη, δικαιολογημένη και «ορθολογική» τελικά υπαρξιακή ανασφάλεια που εκδηλώνεται ή μεγεθύνεται στις απότομες στροφές της Ιστορίας. Θα μου πεις, τα υπαρξιακά ζητήματα είναι για τους λογοτέχνες και τους ψυχιάτρους. Λάθος. Μας αφορούν όλους. Γιατί σχετίζονται με την απαξίωση των δημοκρατικών θεσμών, την περιφρόνηση στο δημόσιο συμφέρον, στον αυξημένο κυνισμό στις καθημερινές συμπεριφορές, στην έκρηξη της συνωμοσιολογίας και του ψεκασμένου ανορθολογισμού.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Αυτός όμως ο διάχυτος ανορθολογισμός δεν χρειάζεται να γίνει αιτία να σηκώσουμε τα χέρια, ή να αρχίσουμε να πίνουμε όπως πικρά αστειευόμενη πρότεινε η επίτροπος Κάγια Κάλας. Καλύτερα είναι να κατανοήσουμε το πρόβλημα, να δούμε τις επιπτώσεις του στη νέα εποχή που διανύουμε, και κυρίως να σκεφτούμε πώς μπορούμε να ενσωματώσουμε τις αυξημένες δόσεις ανορθολογισμού που προκαλεί η διάχυτη ανασφάλεια σε ορθολογικότερα πολιτικά – ιδεολογικά σχέδια.

Ανάμεσα στους τρόπους που η Πολιτική τιθάσευε ή καναλιζάριζε τη διάχυτη ανασφάλεια σε περιόδους κρίσεων και μεταβάσεων, είναι η Ισχύς, το Οραμα ή, μετριοπαθέστερα, το Σχέδιο ενός ορατού μέλλοντος, και ο βολονταρισμός. Οι τρεις τρόποι μπορεί να συνδέονται αλλά δεν ταυτίζονται. Και πάλι ο Μεσοπόλεμος του 20ού αιώνα προσφέρει χρήσιμες υποδείξεις. Ο φασισμός/ναζισμός απάντησε στην κρίση του φιλελευθερισμού με την Ισχύ, τον εγκωμιασμό της βίας, της αρρενωπότητας, «αξίες» που προσωποποιήθηκαν στον Ηγέτη.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Ο κομμουνισμός/σοσιαλισμός προέβαλε την ιδεολογική ασφάλεια που παρείχε  η ιστορική νομοτέλεια – η βεβαιότητα ότι το «μέλλον είναι κόκκινο». Η Ιστορία τελικά αντάμειψε μετά από τραγωδίες, ηπιότερες διεξόδους – το δυτικό κοινωνικό κράτος ως αποτέλεσμα ενός δημιουργικού συμβιβασμού καπιταλισμού και δημοκρατίας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Αλλοι καιροί, άλλες εποχές. Μπορούμε όμως σήμερα να δούμε την υιοθέτηση της ωμής Ισχύος ως θεμέλιου της διακυβέρνησης τόσο στον εθνικό όσο και στον διεθνή στίβο. Το ξέραμε άλλωστε από πολύ παλιά. Σε έναν χομπσιανό κόσμο συγκρούσεων και αβεβαιότητας, η Ισχύς όχι μόνο υποτάσσει τους αντιπάλους, αλλά δημιουργεί ευρύτερη συναίνεση. Αυτή η λογική αποτελεί τον σκληρό πυρήνα του τραμπισμού και δεν είναι τυχαίο ότι επικοινωνιακά προσπαθεί να επιβάλει την ιδέα ότι η εξουσία του είναι προσωπική και απόλυτη, ασκείται με έναν επιθετικό βολονταρισμό, χωρίς να οριοθετείται από το διεθνές δίκαιο ούτε από τους εθνικού θεσμούς.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Η επιθυμία καθιέρωσης μιας αυταρχικής δημοκρατίας στο εσωτερικό των ΗΠΑ συνταιριάζει με μια ιμπεριαλιστική πολιτική ισχύος στη διεθνή σκηνή. Συμφωνώ με όσους υποστηρίζουν ότι η πολιτική  αυτή θα αποτύχει, όχι μόνο γιατί ο πρωταγωνιστής είναι αλλοπρόσαλλος αλλά και γιατί η Αμερική δεν έχει πλέον την ανάλογη ισχύ. Το θέμα βεβαίως είναι πόσο θα μας κοστίσει ως τότε. Μια ανάλογη πρόταξη της ωμής Ισχύος και της υποτιθέμενης ή πραγματικής ισχυρής ηγεσίας επιχειρούν και τα ποικίλα αυταρχικά καθεστώτα στη σημερινή εποχή της υποχώρησης της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Αλλού επιτυχώς όπως η Κίνα, αλλού ανεπιτυχώς όπως η Ρωσία του Πούτιν που καταγράφει πλέον μια σειρά αποτυχιών (Συρία, Βενεζουέλα, κατάσχεση των τάνκερ της από τους Αμερικανούς, τώρα Ιράν).

Ο κρίσιμος κρίκος στη νέα χαώδη διεθνή κατάσταση είναι η Ευρωπαϊκή Ενωση ή καλύτερα η Ευρώπη καθαυτή. Βρίσκεται μπροστά σε ένα υπαρξιακό δίλημμα. Ή θα ισχυροποιηθεί ενοποιούμενη ή θα υποταχθεί κατακερματιζόμενη. Οσο η απόφαση απέναντι στο δίλημμα εκκρεμεί, τόσο η απάντηση θα τείνει στην υποταγή. Γιατί δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος. Σε χώρες που η προοπτική τους είναι ασαφής, η υπαρξιακή ανασφάλεια των πολιτών τους, την οποία εδώ συζητάμε, αυξάνεται ραγδαία, το ίδιο η πολιτική πόλωση και ο ανορθολογισμός. Οταν οι ηγεσίες της Ευρώπης ταπεινώνονται λόγω αδυναμίας ή φόβου από τις λοιδορίες του Τραμπ ή του Πούτιν, τότε και οι κοινωνίες αποθαρρύνονται.

Αντιθέτως, η ισχυροποίηση μέσω της επιτάχυνσης της ενοποίησης της Ευρώπης αναθερμαίνει την εμπιστοσύνη στον εαυτόν της και ενισχύει την αίσθηση ασφάλειας των πολιτών της. Η αφετηρία μιας τέτοιας πορείας είναι διττή: απόκτηση λελογισμένης  σκληρής ισχύος και αναζωογόνηση της ήπιας ισχύος που ακόμα περικλείει το δημοκρατικό ευρωπαϊκό μοντέλο. Η ΕΕ χρειάζεται μια ορισμένη αποτρεπτική στρατιωτική ισχύ ώστε να μην είναι έρμαιο των άλλων ισχυρών πόλων.

Η ένσταση που έρχεται κυρίως από τα αριστερά με το ψευτοδίλημμα «βούτυρο ή κανόνια», είναι πολιτικά απαράδεκτη. Κανένα κράτος δεν συνεχίζει επί πολύ να τρώει βούτυρο αν δεν φροντίζει την ασφάλεια της χώρας και των πολιτών. Η εποχή που η Ευρώπη είχε αναθέσει την ασφάλειά της στις ΗΠΑ έχει τελειώσει και κινδυνεύει να γίνει μπούμερανγκ. Η καταγγελία κατά του λελογισμένου εξοπλισμού της Ευρώπης είναι στην ουσία πρόταση αφοπλισμού και υποτέλειας στις ΗΠΑ. Τα βήματα ενοποίησης της αμυντικής βιομηχανίας και των αμυντικών δαπανών είναι αναγκαία και επιταχύνουν την πολιτική σύγκλιση της ΕΕ.

Ομως το ιστορικό στοίχημα για την Ευρώπη και ενδεχομένως ο ιστορικός της ρόλος στην παρούσα ακαταστάλακτη εποχή είναι πολιτικού και ιδεολογικού χαρακτήρα. Εχει βρεθεί να αποτελεί κιβωτό διάσωσης πολύτιμών αξιών και ελευθεριών του πολιτισμού της Δημοκρατίας. Σεβασμός της εθνικής κυριαρχίας μέσα σε ένα διεθνές σύστημα πολυμέρειας και κανόνων. Ανάγκη ουσιαστικής ρύθμισης των νέων πανίσχυρων ψηφιακών τεχνολογιών και δικτύων. Συμφωνίες για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης. Υπό αυτή την έννοια, το στοίχημα – Ευρώπη συνιστά ταυτόχρονα Σχέδιο για το ορατό μέλλον που συνενώνει την Ιστορία με την

Προοπτική, την εθνική – ευρωπαϊκή – παγκόσμια διάσταση. Εχει δηλαδή εκείνα τα συστατικά που μπορεί να δημιουργήσει νέες γόνιμες ταυτίσεις. Εναπόκειται στον οραματικό βολονταρισμό του τόξου των φιλευρωπαϊκών δυνάμεων να το καταστήσουν μαζική συνείδηση και ηγεμονικό αφήγημα. Οπως παλαιότερα ο Αντιφασισμός κατάφερε να γίνει πλειοψηφικό λαϊκό αίσθημα και κοινός παρονομαστής των διακριτών ιδεολογικών ρευμάτων.

Λέγεται ότι η Ευρώπη δεν έχει πια τον χρόνο. Λάθος. Δεν χρειάζεται να έχει φτάσει στο τέλος του δρόμου. Αρκεί να πείσει τον Κόσμο ότι οδεύει προς τα εκεί.

Ο Γιάννης Βούλγαρης είναι ομότιμος καθηγητής Πολιτικής Κοινωνιολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Συναγερμός σήμανε το απόγευμα του Σαββάτου (17/1) στην Πυροσβεστική Υπηρεσία Χαλκίδας για μεγάλη φωτιά σε σπίτι.

Όπως φαίνεται σε βίντεο που ανήρτησε το evima.gr, η φωτιά καίει σε σπίτι κοντά στην εκκλησία της Αγίας Μαρίνας στην Χαλκίδα. Στο σημείο έσπευσαν και επιχειρούν ισχυρές δυνάμεις της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας Χαλκίδας με 30 πυροσβέστες, οι οποίοι δίνουν μάχη για να θέσουν τη φωτιά υπό έλεγχο και να αποτρέψουν την επέκτασή της σε παρακείμενες κατοικίες.

Σύμφωνα με ην ίδια πηγή, οι πυροσβέστες απεγκλώβισαν τρία άτομα, τα οποία μεταφέρθηκαν στο Νοσοκομείο Χαλκίδας για τις απαραίτητες ιατρικές εξετάσεις. Παράλληλα, εκκενώθηκαν προληπτικά τα διπλανά σπίτια, για λόγους ασφαλείας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Όπως δήλωσε στο evima.gr ο Διοικητής Πυροσβεστικών Υπηρεσιών Νομού Εύβοιας, Αντώνης Μαυρίδης, η επιχείρηση βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, ενώ προτεραιότητα των δυνάμεων είναι η προστασία ανθρώπινων ζωών και η αποτροπή περαιτέρω εξάπλωσης της φωτιάς.

Τα ακριβή αίτια της πυρκαγιάς διερευνώνται από το Ανακριτικό Τμήμα της Πυροσβεστικής.

Χειμωνιάτικο θα είναι το σκηνικό του καιρού τις επόμενες μέρες, σύμφωνα με τον μετεωρολόγο Θοδωρή Κολυδά που μιλά για ψυχρές αέριες μάζες από τα βορειοανατολικά που θα κρατήσουν τις θερμοκρασίες σε χαμηλά για την εποχή επίπεδα, με έμφαση στο κρύο τη νύχτα και νωρίς το πρωί.

«Οι άνεμοι πνέουν κυρίως από βόρειες διευθύνσεις, ενισχυμένοι στο Αιγαίο, δίνοντας αίσθηση μεγαλύτερου ψύχους» σημείωσε ο κ. Κολυδάς, υπογραμμίζοντας ότι θα σημειωθούν τοπικές βροχές κυρίως σε ανατολικά και νότια τμήματα, ενώ στα ορεινά δεν θα λείπουν οι ασθενείς χιονοπτώσεις.

Όπως επισημαίνει ο κ. Κολυδάς, πρόκειται για έναν «κανονικό χειμώνα» όπως παλιά και χωρίς ακρότητες.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) H ανάρτηση του κ. Κολυδά: ΜΙΑ ΓΡΗΓΟΡΗ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ

Χειμωνιάτικο το σκηνικό στη χώρα. Ψυχρές αέριες μάζες από τα βορειοανατολικά κρατούν τις θερμοκρασίες σε χαμηλά για την εποχή επίπεδα, με έμφαση στο κρύο τη νύχτα και νωρίς το πρωί.Οι άνεμοι πνέουν κυρίως από βόρειες διευθύνσεις, ενισχυμένοι στο Αιγαίο, δίνοντας αίσθηση μεγαλύτερου ψύχους. Νεφώσεις κατά διαστήματα, με τοπικές βροχές κυρίως σε ανατολικά και νότια τμήματα, ενώ στα ορεινά δεν λείπουν οι ασθενείς χιονοπτώσεις. Χωρίς ακρότητες, αλλά με διάρκεια: ψύχος, άνεμος και καθαρά χειμερινός χαρακτήρας. Με λίγα λόγια: κανονικός χειμώνας, όπως παλιά.

ΜΙΑ ΓΡΗΓΟΡΗ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ

Χειμωνιάτικο το σκηνικό στη χώρα. Ψυχρές αέριες μάζες από τα βορειοανατολικά κρατούν τις θερμοκρασίες σε χαμηλά για την εποχή επίπεδα, με έμφαση στο κρύο τη νύχτα και νωρίς το πρωί.Οι άνεμοι πνέουν κυρίως από βόρειες διευθύνσεις, ενισχυμένοι στο… pic.twitter.com/DNeLT7Lhqx

— Theodoros Kolydas (@KolydasT) January 17, 2026

Οι ανακατατάξεις των τελευταίων ετών παγκοσμίως μας προϊδεάζουν για έναν αιώνα σημαντικών διακυμάνσεων και αλλαγών. Η αναδιάταξη του μεταπολεμικού κόσμου έρχεται ως επιστέγασμα σταδιακών αλλαγών των προηγούμενων δεκαετιών σε οικονομία, γεωπολιτική, δημογραφία, αλλά ταυτόχρονα τροφοδοτεί και επιταχύνει τις επόμενες.

Σε αυτό το πλαίσιο τα ερωτήματα για τη δική μας πολιτική και οικονομική ένωση, την Ευρωπαϊκή, αναδεικνύονται σε στρατηγικού τύπου προκλήσεις. Μας βρίσκουν ίσως πιο απροετοίμαστους από ό,τι θα έπρεπε – αλλά αυτό είναι θέμα ξεχωριστού σημειώματος. Αν όμως οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε ως Ευρωπαίοι είναι κολοσσιαίες, ως Ελληνες θα πρέπει να επιδείξουμε ακόμη περισσότερη προσοχή, ακόμη μεγαλύτερη προνοητικότητα.

Και εδώ τα ερωτήματα αρχίζουν να γίνονται πραγματικός βραχνάς. Η επταετής – μέχρι σήμερα – διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας θα καταγραφεί στην ιστορία ως μια περίοδος τεράστιων δυνατοτήτων που κατασπαταλήθηκαν μέσα από μια διαχείριση ταξικά μεροληπτική, αναπτυξιακά αναιμική και μεταρρυθμιστικά ουδέτερη. Η εσωτερική κοινωνική συνοχή κάθε κράτους, πέραν από ευγενής πολιτικός στόχος είναι ταυτόχρονα και παράμετρος ισχύος και σε αυτό το πεδίο η αποτυχία είναι πρόδηλη. Πιστοποιείται δε από κάθε πιθανή και απίθανη λίστα κατάταξης των χωρών, από κάθε σχεδόν διαθέσιμο δείκτη όπου πλην ελαχίστων ίσως εξαιρέσεων η Ελλάδα φιγουράρει στις τελευταίες πάντοτε θέσεις.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Η κριτική που γίνεται στις επιλογές, τις προτεραιότητες και εν τέλει στις δημόσιες πολιτικές της Νέας Δημοκρατίας είναι διπλή. Αφενός διευρύνονται οι ανισότητες, παραμένει εξαιρετικά χαμηλή η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων, δαπανούμε το μεγαλύτερο ποσοστό του εισοδήματός μας για στέγη και τροφή, είμαστε από τους πρώτους σε ιδιωτικές δαπάνες υγείας και παιδείας και αφετέρου παραμένουμε εγκλωβισμένοι σε ένα αναπτυξιακό – παραγωγικό μοντέλο παρωχημένο, παρά τους διαθέσιμους πόρους δεκάδων δισεκατομμυρίων που είχαν στόχο την αναδιάρθρωση της ελληνικής οικονομίας. Ολιγοπωλιακή  διάρθρωση, διασφαλισμένα υπερκέρδη για λίγους και μετρημένους και όλως τυχαίως σχετιζόμενους με την κυβερνητική εξουσία – πληθωρισμός, ακρίβεια και χαμηλές προσδοκίες για τους υπόλοιπους.

Αυτή η κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα, με ευθύνη όλων μας, όλων των προοδευτικών πολιτικών υποκειμένων – σε ατομική αλλά και συλλογική βάση – δεν αντανακλάται στους πολιτικούς συσχετισμούς. Αποτελεί κραυγαλέα αποτυχία μας η αδυναμία να εκφράσουμε μέρος έστω της απόρριψης και της κοινωνικής διαμαρτυρίας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Η συνθήκη αυτή που επιτρέπει την πρωτοκαθεδρία της Νέας Δημοκρατίας παρά την πλειοψηφική απόρριψη των πολιτικών της πρέπει να ανατραπεί με ορίζοντα τις επόμενες εθνικές εκλογές και όχι αργότερα. Αυτό σημαίνει ότι απαιτούνται υπερβάσεις, παραμερισμός «πολιτικών εγωισμών» και ειλικρινής, αυθεντικός διάλογος όσων αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους στην ίδια όχθη. Ούτε ο χρόνος, ούτε οι πολίτες θα περιμένουν την αργή ωρίμανση των πολιτικών υποκειμένων και την εκλογική διάψευση προσδοκιών.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Η πιθανότητα να τροφοδοτήσουμε πολιτικές δυνάμεις ακραίες, αντισυστημικές, λαϊκιστικές λόγω αδυναμίας να εκφράσουμε δίκαια κοινωνικά αιτήματα είναι υπαρκτή. Ολοι σχεδόν κατανοούν ποιων τα συμφέροντα εξυπηρετεί η πολιτική της Νέας Δημοκρατίας – εκεί που υπάρχει κενό είναι στο ότι δεν έχει διαφανεί ακόμη ποιος θα εκφράσει με όρους διακυβέρνησης το συμφέρον των υπολοίπων.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Μια προοδευτική εναλλακτική διακυβέρνησης οφείλει να έχει ξεκάθαρες στοχεύσεις, αγκύρωση σε συγκεκριμένα κοινωνικά στρώματα, ταυτόχρονη προσπάθεια σύμπηξης κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών που θα της προσδίδουν κοινωνική και εκλογική ευρύτητα και τέλος έναν προγραμματικό πυρήνα που θα οριοθετεί τις νέες προτεραιότητες.

Η διαιρετική τομή μεταξύ προοδευτικών και συντηρητικών πολιτικών χώρων και προσώπων θα πρέπει και πάλι να τοποθετηθεί στην επιλογή των οικονομικών θεωριών που θα επιλεχθούν να υλοποιηθούν. Αυτό οφείλουμε να είναι εμφανές σε εργασία, μισθούς, κοινωνικό κράτος και ενεργειακή δημοκρατία. Είναι πιο εύκολο από ό,τι πιστεύουν ορισμένοι – οι συνθήκες είναι ώριμες από καιρό.

Ο Αντώνης Σαουλίδης είναι νομικός και μέλος του ΠΣ του ΠΑΣΟΚ